Als kind ben ik besmet geraakt met een levenslang durend virus. Lezen. Lekker virus hoor! Ik heb vroeger de hele bibliotheek stukgelezen. Daarna begon de koopwoede en kocht ik boekhandels leeg. Lekker In huis heb ik dan ook aardig wat boeken in de boekenkast staan. Een echte, niet zo’n digitale als in iBooks. Lekker 1.0
Na veel boeken in het Nederlands te hebben gelezen heb ik circa 25 jaar geleden de overstap gemaakt naar het lezen van boeken in het Engels. Dat heeft drie voordelen: je hebt de boeken sneller, je hoeft je niet te ergeren aan de soms slechte Nederlanse vertaling en je doet langer met een boek. De laatste tijd heb ik last van twee zaken die me van het lezen afhouden. Voor het eerst in al die jaren. Van mijn favoriete schrijvers heb ik nu echt wel alles gelezen. Het wachten is op nieuwe boeken die uitkomen. Lee Child schrijft stevig door. Tommy Wieringa heeft de koers van Joe’s Speedboot verlegd. William Sutcliffe en John Irving hebben af en toe een nieuw boek. Bij William Kowalski is het tempo wat langzamer. Dode schrijvers stoppen vaak helemaal. Daarnaast gaat twitteren ook een beetje ten koste van boeken lezen bij mij. De meeste twittertijd gaat gelukkig ten koste van TV kijken (dat doe ik op 1 a 2 uur per week na niet meer). Dus dat is prima. Maar ook lezen ontkomt er niet aan. Dat is minder. Ik heb de gewoonte boeken .zoveel mogelijk in 1 keer uit le lezen. In combinatie met twitter best wel lastig
Met oud en nieuw kreeg ik ‘Het laatste oudjaar van de mensheid’ van de Italiaanse schrijver Niccolo Ammaniti. Die heb ik inderdaad lekker weggelezen. Recent zijn er van deze schrijver een aantal tien euro edities uitgegeven. Misschien is dat watvoor je. Meer info op: http://www.niccoloammaniti.nl
Thx Michel. Ga kijken