Losse gedachte

Ook wel eens last van? Van losse gedachten?

Had er net eentje. Om te voorkomen dat ie wegwaait, uit mijn hoofd, zet ik ‘m hier snel neer.

 

In het echte leven en ook op linkedin en twitter (het online leven) stikt het van de coaches. Ik heb niets tegen coaches. In tegendeel. Heb de afgelopen 15 jaar geregeld gebruik gemaakt van coaches voor persoonlijke en professionele ontwikkeling. Wel zit er heel veel verschil in de kwaliteit van coaches. Maar daarover wellicht een andere keer.

 

Mijn losse gedachte ging over het volgende. Waarom maken mensen zoveel gebruik van coaches (op allerlei gebieden) en benutten ze zo vaak niet de kracht van een goed gesprek met iemand die veel kennis en ervaring heeft. In feite ook een coaching sessie, maar dan in een andere setting. Zonder inhuur, lang traject, etc.

 

Ik maak zelf graag gebruik van de kennis en ervaring van anderen. Andersom heb ik ook geregeld gesprekken met mensen die iets met mij willen bespreken. Als ik met anderen daarover praat dan zie je wel het licht aangaan (‘goed idee, waarom heb ik daar niet zelf aan gedacht’), maar vaak zie je Géen volgende stap. Zo’n gesprek regelen. Inbouwen in je systeem zodat je het regelmatig doet, met verschillende personen. De drempel is vaak te hoog.

 

“zitten anderen daar wel op te wachten”
“kan ik hem/haar daar wel mee lastig vallen”

“ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden”

“hij/zij heeft het vast te druk voor mij”

En nog diverse andere uitspraken…

 

Zou toch mooi zijn als we dit met z’n allen zouden kunnen veranderen. Bijvoorbeeld door er zelf veel meer alert op te zijn. Het zelf soms maar even te regelen voor een ander, zelf het gesprek initiëren, er veel over praten, enthousiasme delen. Story telling. Laten zien dat diegene met wie je praat een goed gesprek ook mooi en interessant vindt. We hebben met z’n allen zo veel kennis en ervaring. Kunnen we anderen vaak snel en goed mee helpen. En soms is alleen luisteren naar een ander en het stellen van een paar vragen al genoeg.

 

Tot zover de losse gedachte. Meteen maar mee aan de slag. Gewoon doen!

 

Doen jullie mee?

Hanzelab – Buy 1 Give 1

Vandaag, 25 mei 2011, is het zover. De eerste sessie van Hanzelab. Met mensen die er voor kiezen actief mee te doen aan het Hanzelab netwerk, concreet in 1 sessie van 1 avond meedenken over een vraagstuk. Toen we het idee presenteerden reageerden veel mensen meteen erg enthousiast. Al snel veel aanmeldingen om lid te worden van Hanzelab. Veel leuke reacties de avond zelf, via twitter en linkedin. En leuke reacties na dit korte bericht in De Stentor:

http://www.destentor.nl/regio/zwolle/8414514/Hanzelab-draagt-bij-aan-Zwolse-m…

1 sessie waarin gewerkt wordt aan een vraagstuk waar een Zwols bedrijf of Zwolse organisatie mee te maken heeft. Een vraagstuk waarbij ze het van belang vinden om input te krijgen van derden. Ondernemers, mensen uit het onderwijs, uit de reclamewereld, met veel levenservaring, whatever.

1 sessie waarin Zwollenaren met zeer uiteenlopende achtergronden zich inzetten voor een bedrijf of organisatie. Meedenken. Vraagstukken vanuit een ander (nieuw) perspectief benaderen. Vragen stellen. Met concrete ideeën komen of zelfs een stap verder. Wellicht gaan ze zelfs meewerken aan het vervolg.

1 sessie die een Zwols bedrijf of Zwolse organisatie laat organiseren door Hanzelab. Met daarnaast nog 1 sessie die ze schenken aan een maatschappelijke organisatie. Het “buy one, give one” principe. Zelf inzicht en support krijgen en tegelijkertijd een andere organisatie support geven. Mooie combinatie.

De eerste sessie – bij Koperen Kees in Zwolle – vindt vandaag dus plaats, binnen 2 maand na de introductie van het idee in Zwolle. Opdrachtgever is Zwolle Marketing. Binnen no time waren 10 leden van Hanzelab beschikbaar om mee te werken aan de sessie. Sterker nog, er waren zoveel aanmeldingen dat er sprake is van een reservelijst #wiltochiedereen

Samen met Zwolle Marketing gaan we vervolgens snel op zoek naar een Zwolse maatschappelijke organisatie met een vraagstuk waar een Hanzelab sessie voor toegevoegde waarde zorgt. Deze tweede sessie wordt op korte termijn georganiseerd, met ook daarbij weer enthousiaste deelnemers vanuit het Hanzelab netwerk.
Mooie combinatie van een concrete bijdrage leveren aan de ontwikkeling van Zwolse organisaties, maatschappelijk verantwoord ondernemen en netwerken. Hanzelab! To be continued Hieronder de presentatie die Elsbeth Boes en ik hebben gebruikt bij de introductie van Hanzelab op 30 maart:

http://static.slidesharecdn.com/swf/ssplayer2.swf?doc=presentatie-110331113639-phpapp01&stripped_title=presentatie-hanzelab

In alle Staten!

Misschien dat veel mensen er niet bij stilstaan. Maar vandaag vindt een belangrijke verkiezing plaats. De verkiezing van de leden van de Eerste Kamer. Niet in uw agenda kijken of er gestemd moest worden. Niet zoeken naar stembiljetten tussen de oude kranten en tijdschriften. Niet snel op internet kijken naar een kieskompas. De verkiezing van de Eerste Kamer wordt voor ons gedaan. Door wie? Door de 566 leden van Provinciale Staten in Nederland. Spannende dag. In alle Staten!

Veel meer dan in voorgaande jaren is deze verkiezing een politieke aangelegenheid. Dat heeft te maken met het kabinet en de gedoogsteun door de PVV. Door de uitslag van de verkiezingen voor Provinciale Staten. CDA, VVD en PVV kregen in Provinciale Staten niet genoeg stemmen om 1 op 1 een meerderheid te krijgen in de Eerste Kamer op basis van het aantal per partij gekozen Statenleden. Vandaar dat in de afgelopen maanden een grote politieke lobby en strategisch spel in achterkamertjes en in de pers heeft plaatsgevonden. Gesprekken door alle grote partijen met onafhankelijke (lees: niet landelijke) partijen. Individuele Statenleden op bezoek bij landelijke politici. Stemadviezen van (ex)partijprominenten.

Er is veel over geschreven wat de strategische mogelijkheden zijn als Statenleden niet op hun eigen partij stemmen maar op een strategisch gekozen partner. Als je eigen partij geen extra zetel meer kan krijgen dan kan het strategisch interessant zijn te stemmen op een andere partij die met 1 à 2 stemmen een extra zetel kan verkrijgen. Zo zouden Statenleden van partijen die het kabinet een warm hart toedragen kunnen stemmen op de SGP. In de hoop of verwachting dat de SGP met die extra zetel in de Eerste Kamer de kabinetsplannen steunt en daarmee zorgt voor een meerderheid in de Eerste Kamer. De SGP is maar een voorbeeld. Er zijn ook andere voorbeelden te noemen.

In dit hele politieke ‘spel’ speelt de vraag of eigen inzichten van Statenleden de doorslag geven of instructies vanuit de partij. Een andere vraag is: slagen alle Statenleden er wel in een rechtsgeldige stem uit te brengen (dat ging 4 jaar geleden fout bij een aantal). Allemaal factoren die van belang zijn bij de uiteindelijke totstandkoming van de Eerste Kamer. De Eerste Kamer verkiezingen zijn veel meer dan in de afgelopen tientallen jaren politieke verkiezingen. Daar kun je blij mee zijn of niet. Het is een feit. Vandaag staan in ieder geval de spotlights op de 566 Statenleden. Dat komt niet zo vaak voor helaas. Laten ze deze kans aangrijpen en zich ook een echte volksvertegenwoordiger tonen. Laten zien dat de politiek van nu anders is dan die van 100 jaar geleden. Maken we het voor de kiezers van nu en jongeren die over 4 jaar voor het eerst mogen kiezen extra interessant (op onderstaande foto is dat al gelukt)..

(foto van www.eerstekamer.nl)

Hoe? Bijvoorbeeld door vandaag te laten zien wat ze hebben gestemd. Ze hebben het recht te stemmen op wie ze willen. Dat is wettelijk vastgelegd. Ieder Statenlid moet ook zelf de keuze maken, met of zonder hulp/instructie van de eigen partij en al dan niet beïnvloed door wat er allemaal in de pers is geschreven. Al of niet strategisch op een andere partij stemmen is een eigen afweging en keuze. Prima. Maar juist nu het veel uitmaakt wat Statenleden kiezen zou het in mijn ogen mooi zijn als alle 566 Statenleden bekend zouden maken op wie ze hebben gestemd. Vanuit de samenleving is sprake van een toenemende vraag om transparantie. Politici willen graag de kloof met de burger dichten of in ieder geval zorgen dat die kloof niet nog groter wordt. Provincies willen graag laten zien waar ze voor staan en wat voor belangrijke rol ze spelen in Nederland.

Gouden kans om je dan vandaag te profileren. Laat weten op wie je hebt gestemd. Wees aanspreekbaar op je (stem)gedrag! Niks geheim. Maak het openbaar. En dan niet 1 of 2 Statenleden die het laten weten. Allemaal. In alle Staten!

Geboortenieuws!

Op ons vaste rondje door het Engelse Werk in Zwolle, onze 2e “achtertuin”, zagen we een paar maanden geleden twee zwanen. Ze zwommen in de vijvers en zagen kans om veel van het brood dat onze kinderen naar de zwanen en eenden gooiden op te eten. Het mannetje gedroeg zich als een met groeimiddelen opgepompte spierbal, vol testosteron. De vleugels half omhoog, snavel open, blazen en boos kijken. Maakte best indruk op de eenden.

 

In de weken die volgden zagen we ze een nest maken op het eilandje. Open en bloot aan de rand van het water. Beetje te kaal en te veel in het zicht zo leek ons. We hadden echter niet in de gaten hoe lang die zwanen moesten wachten op jonge zwaantjes. In de weken daarna werd het groener en groener rondom het nest. Het vrouwtje zat op het nest en het mannetje zwom rond. Zijn belangrijkste tijdverdrijf (naast eten) was het wegjagen van eenden die te dicht in de buurt van het nest kwamen.

 

In de laatste week van april gingen we op vakantie naar China. Nog even snel voor vertrek gekeken bij de zwanen. Maar nog geen nieuws. Toen we na 2 weken in China terug waren in Zwolle dachten we dat de zwanen ons wel zouden begroeten met hun jongen. Maar nee. Situatie onveranderd. De één op het nest, de ander blazend met de vleugels half omhoog achter eenden aan. Het leek er haast op alsof de zwaan en de eend er een dagelijks terugkerend spelletje van maakten. 1 keer gingen ze wel 200 meter achter elkaar aan! Stom gezicht. Tijdverdrijf?

 

De afgelopen weken gingen we zeker 3 à 4 keer per week even kijken bij de zwanen. Maar helaas, nog steeds geen jonge zwanen. We gingen ons al bijna zorgen maken. Olifanten zijn bijna 2 jaar bezig met een zwangerschap. Maar zwanen toch niet? Om ons heen al wel andere zwanen gezien met jonkies. Die van ons lieten ons echter wachten en wachten…..

 

Maar… Vandaag dan eindelijk nieuws. Zie onderstaande foto!

 

 

“Onze” zwanen hebben het dan toch voor elkaar gekregen. Een drieling is het geworden. Nu nog grijze jonge zwaantjes. Volgend jaar net zo mooi wit als hun ouders. De komende weken zien hoe snel ze groot worden en of ze het alledrie gaan redden. Als trouwe toeschouwers en supporters blijven we natuurlijk regelmatig kijken. Aan het uithoudingsvermogen van de moeder en de beschermingsdrang van de vader zal het niet liggen!

Zakelijke dienstverlening en social media

Als je zoals ik regelmatig presentaties en workshops over social media mag geven (binnen/buiten eigen bedrijf) dan is het mooi om te zien hoe het licht toch langzaam begint te schijnen op veel plekken binnen de zakelijke dienstverlening. Ook online en in vakbladen zie je nu steeds meer goede voorbeelden van bedrijven in de zakelijke dienstverlening die initiatieven nemen op het gebied van social media. Het ene initiatief is wat beter geslaagd dan het andere maar dat is normaal. Het wordt gedaan en er wordt van geleerd. Gaat goed komen.

Los van het toenemende aantal initiatieven zie je ook een kentering komen in de vragen die worden gesteld als je over social media praat. De vraag “wat levert het op” wordt vaker gesteld en de vraag “wat zijn de kosten” wordt minder vaak gesteld. Uiteraard moet je beide vragen blijven stellen en zien te beantwoorden. Maar meer en meer is sprake van het besef bij advocaten, notarissen, juristen, banken, verzekeraars, accountants, belasting- en organisatieadviseurs en andere zakelijke dienstverleners dat social media ‘part of life’ en ‘part of business’ zijn geworden. Ook in B2B. Helemaal eens.

Toch krijg ik nog vaak een vraag tijdens workshops die duidelijk maakt dat nog wel sprake is van enige huivering. Die vraag is “maar hoeveel tijd besteed jij wel niet per dag aan social media?”. Daarin klinkt enerzijds de vraag door hoeveel gaat dat wel niet kosten, maar ook “waar haal ik de tijd vandaan”. Tijdens een presentatie/workshop is het een prachtige vraag. Een vraag die ik altijd goed kan gebruiken om door de beantwoording de essentie van social media duidelijk te maken. Duidelijk maken dat social media gewoon net als veel andere zaken een middel is om je doel te bereiken. Niets meer en niets minder. Tenminste, als je het strikt zakelijk bekijkt. Voor de liefhebber ook de nodige fun aspecten aan verbonden uiteraard.

Nieuwsgierig hoe ik die vraag beantwoord en hoe ik daarmee duidelijk maak wat de essentie van social media is? Mooi! Altijd goed als mensen nieuwsgierig zijn en blijven

Onderstaand een mooi opzetje dat ingaat op de discussie over kosten en opbrengsten van social media. Is weliswaar een overzicht vanuit B2C, maar geeft duidelijk beeld. Geen idee in hoeverre dit echt hard is onderbouwd, maar het is een interessante insteek.

http://www.socialmediaadvies.com/2011/05/wat-kost-social-media-infographic.html

Bron: www.socialmediaadvies.com

We leggen alles vol met asfalt? Vooruitziende blik!

Wij doen hier in Nederland moeilijk (vaak terecht) over extra asfalt. Afweging van belangen. Natuur, bereikbaarheid, eigendom, luchtkwaliteit, procedures. Af en toe een extra baantje erbij. Maar dan alleen open in de spits. In China hebben ze daar een andere aanpak voor. Dat merkten we niet alleen in de stad Shanghai, maar vooral ook op het platteland.

 

We vlogen van Shanghai naar Guilin, een stad in zuid China. Op weg (uiteindelijk) naar Yangshuo. Een zeer toeristisch gebied, waar al tientallen jaren veel buitenlanders bij een China reis naar toe gaan. Maar ook bij Chinese vakantiegangers is het gebied erg populair. Prachtige natuur, met veel rivieren en het zeer bijzondere Karst gebergte.

 

De Chinese overheid heeft blijkbaar de verwachting dat de regio Guilin en Yangshuo in de komende jaren een nog veel grotere toeristische trekpleister wordt. Ze hebben dan ook maatregelen getroffen. En dan niet moeilijk doen. Meteen fors geschut. Beter in één keer goed doen dan in 15 jaar tijd drie keer alles vernieuwen, renoveren, verbreden, aanpassen. Ik ken voorbeelden in Nederland waarbij we dat (achteraf bezien zeker, maar wellicht ook wel vooraf bezien) ook beter hadden kunnen doen.

 

We kwamen aan in Guilin en werden opgewacht door een chauffeur met busje die ons naar Yangshuo zou brengen. Het was eind van de middag. De tijd van de avondspits in Nederland. Daar niet. We hobbelden over een slechte weg de parkeerplaats van het vliegveld af. Geestelijk gingen we ons al voorbereiden op meer dan een uur lang hobbelen over kleine, slecht onderhouden wegen. Dat was eerst ook zo. Maar na een paar minuten reed de chauffeur tussen twee grote betonblokken en een oud hek door en zaten we opeens op een weg. Een zesbaans snelweg. En wat voor één! Zie onderstaande foto.

Het vreemde was dat we zo ongeveer als enige op die zesbaans snelweg reden. Een vreemde gewaarwording. Onze chauffeur vond het doodnormaal. Hij reed ook lekker in de middelste baan. Hij had ook pirouettes kunnen maken of achtjes kunnen draaien.. Ook dan was ons niets overkomen daar op die weg. Omdat we die middag nog in Shanghai hadden gereden was de plotselinge rust op de weg wel een bijzondere gewaarwording. Maar al snel werd het mysterie opgelost.

 

We zaten niet op zomaar een snelweg. We zaten op een tolweg! We kwamen bij een grote wegoverkapping met circa 10 tolpoortjes. Er was er maar 1 in gebruik, maar dat mocht de pret niet drukken. Na het trekken van een kaartje gingen we verder. We zaten inmiddels met een grote grijns van verwondering en plezier in het busje. Maar het werd nog mooier. De zesbaans snelweg was niet alleen in prima conditie (asfalt), maar ook voorzien van keurige groenstroken, vluchtstroken en veel straatverlichting. Bovendien was er sprake van goede bewegwijzering. Grote borden met ‘Next exit’ erop in het Chinees en het Engels. De afslagen hadden uiteraard ook nummers. Nog steeds reed er vrijwel niemand op de tolweg.

 

Toen we opeens een groot benzinestation langs de kant van de weg zagen verschijnen (keurig aangegeven met een bord, inclusief de info wanneer de volgende zou komen) was de stemming helemaal top in ons busje. Een geweldig groot parkeerterrein. Een tankstation met wel 10 perrons waar wel 30-40 pompen konden staan. Er stond maar 1 pomp. Met een gebouwtje erbij. Geen auto te zien. Er naast stond een groot gebouw. Duidelijk een wegrestaurant. Ook hier geen auto of klant te zien. Het gebouw stond leeg.

 

Op deze prachtige tolweg, voorzien van alle gemakken, die liep door een prachtig landschap vol bergen en rijstvelden met hier en daar een dorpje, mochten wij ongehinderd meer dan een uur rijden. Het laatste stuk naar Yangshuo ging over kleine wegen. Zonder straatverlichting. De chauffeur haalde iedereen in. Soms driedubbel. Ook waar dat niet kon (dachten wij). Maar met veel toeteren en uitwijkende auto’s ging dat prima. Ook de fietsers, scooters, brommers, karren en motoren zonder licht waren geen obstakel. Na anderhalf uur zaten we in ons hotel.

 

Het mag duidelijk zijn. China heeft goed in westerse landen gekeken hoe je grote tolwegen ontwerpt en aanlegt. Ze hebben ook goed gekeken waar ze de komende jaren grote verkeersdrukte verwachten. Vervolgens hebben ze daar een zeer mooie tolweg aangelegd. Met alles er op en er aan. Meteen ook maar zesbaans. Op de groei. De tolweg ligt er al een paar jaar. En misschien zal de tolweg ook de komende jaren er nog wel liggen zonder dat ie echt nodig is. Veel slijten zal de weg niet. Het is een mooi voorbeeld van de manier waarop de Chinese overheid denkt en doet.

 

Als westerlingen verbazen we ons daarover en we hebben lol omdat het zo’n vreemde gewaarwording is. Een uur lang in een surrealistische film meespelen heeft dat effect op je. Maar over 10 jaar zal denk ik blijken dat China die weg er geheel terecht heeft aangelegd. Het is er mooi. Steeds meer buitenlanders willen naar Yangshuo. Dat geldt ook voor de Chinezen die steeds meer geld te besteden hebben. Yangshuo wordt gezien als één van de mooiste gebieden van China. Daar kan ik niet over oordelen, maar ik geloof het graag. Ik verwacht dus net als de Chinese overheid dat het er druk zal worden. Erg druk. Aan de infrastructuur zal het voorlopig niet liggen. En tot die tijd is het voor westerlingen met hun file ervaringen op grote snelwegen een bijzondere ervaring en bijna een extra toeristische attractie op zich.

Op de begane grond van je huis woon je niet

Wij bouwen hier in Nederland allerlei soorten woningen. Van doorsnee tot bijzonder. Soms zelfs heel bijzonder. Bij all woningen geldt echter dat we primair denken vanuit de woonfunctie. Kom je in China op het platteland in kleine stadjes dan is dat anders. Minder variëteit en denken vanuit ander perspectief. Er worden daar veel nieuwe woningen gebouwd. Maar.. One size fits all. Overal in het stadje en aan de randen van de stad dezelfde blokkendozen met 1 formaat, 1 kleur. Hoogstens het aantal verdiepingen varieert. Met steeds de eerste verdieping van het huis die verder naar voren komt dan de begane grond (forse oversteek). De voorkant heeft dus in feite een overkapping die uitsteekt. We kwamen in de avond aan en het viel me meteen op.

De volgende ochtend op gehuurde fietsen rondje door omgeving en door stadje rijden. Onderweg ook kijken naar al die huizen. Toen werd al snel duidelijk waarom die huizen zo gebouwd worden. Op de begane grond woon je namelijk niet (tenminste, dat is niet de primaire functie). De begane grond wordt gebruikt om te werken en om geld te verdienen! Vaak is de voorkant helemaal of half open. Door de halve overkapping zit je droog / in de schaduw. Altijd open for business dus! Als je door de straten loopt of fiets dan geeft dat een mooi gezicht. Iedereen is druk bezig aan of op de stoep. Iedereen heeft een winkel, werkplaats. Iedereen heeft wel wat in de aanbieding. Veel eettentjes, groente/fruit, kleermakers/naaisters, fietsenmakers, schoenreparateurs, verkopers van allerlei soorten artikelen, stoffen, etc. Teveel om op te noemen. Alleen als je grote rekken met kleren voor de deur ziet staan moet je niet denken dat er kleren verkocht worden. Dat is de was die in de zon gedroogd moet worden

Zouden we in Nederland ook wat meer naar de Chinese stijl van huizen bouwen moeten overgaan? Op de begane grond niet wonen maar werken? Beneden allemaal een soort garagebox in de stad en handelen? Als ik zie hoeveel mensen ZZP’er zijn/worden en hoeveel mensen continue op marktplaats/eBay zitten te handelen, dan zou daar best eens toekomst in kunnen zitten ..Zou wellicht ook een stimulans kunnen zijn voor mensen zonder baan. Ga lekker handelen/werken vanuit je eigen huis. Passen we de regels hier in Nederland een beetje aan (Arbo, vergunningen, veiligheid, werktijden, reclame, precario, ondergrens voor bijverdienen). Moet je kijken hoe het straatbeeld in Nederland gaat veranderen!

Blog 2 over China – blank is mooi

Ik heb zelf een nogal blanke huid. Mijn vrouw ook. Onze drie kinderen ook. Zal geen toeval zijn zo gok ik. In Nederland proberen wij ons altijd goed te beschermen tegen de zon. Anders veranderen we in roodhuiden. Niet bruin worden en vooral het verplicht veel en vaak smeren ervaren onze kids als ‘niet leuk’. In tegenstelling tot veel Nederlanders worden we niet zo snel bruin en we doen daar ook geen moeite voor. In Nederland behoor je daarmee welhaast tot een minderheid.

In China is dat heel anders. Veel mensen proberen daar zo min mogelijk zichzelf bloot te stellen aan de zon. Niet bruin worden cq niet bruiner worden dan je al bent. Dus dragen ze grote zonnekleppen. Hebben ze handschoenen aan op fiets en scooter, ook bij temperaturen boven de 30-35 graden. Dragen ze over hun shirt met korte mouwen extra mouwtjes van de schouder tot op de handschoenen. Ook zie je vrouwen rondfietsen met een zonneparasolletje vast aan hun stuur, zodat ze in de schaduw kunnen fietsen. Er wordt ook flink gepoederd en met crème gesmeerd. Poeder en crème om de huid lichter te laten lijken. Liefst in combinatie met lichte pantykousen. Vinden ze mooi.

Je zien in China dus nauwelijks mensen met blote huid op de straten in de stad. Iedereen in de stad is bezig zich te beschermen tegen de zon. Best een Rare gewaarwording. Maar nar 2 weken ben je er aan gewend. De eerste dag weer thuis in Nederland (het was rond de 25 graden toen) liep meer dan 3/4 van de Nederlanders er op straat en in de supermarkt bij alsof ze op het strand liepen. Bloter dan bloot. Wat viel me dat opeens op. Wat een verschil met China. En nog lelijk ook. Maar dat is uiteraard mijn persoonlijke mening.

In Nederland was het vroeger een teken van rijkdom als je een lekker bruin kleurtje had. Je had dan tijd en geld voor buitenlandse vakanties en/of je had thuis een zonnebank. Nog steeds vinden veel Nederlanders het erg mooi om heel bruin te zijn. Verzorgde (rijke?) uitstraling? In China is het precies andersom. Als je bruin bent dan ben je blijkbaar de hele dag buiten aan het werk, heb je slecht betaald werk en ben je arm. Bruin wordt geassocieerd met armoede. Je hebt het gemaakt als je een baan binnen hebt of zo rijk bent dat je helemaal niets (buiten) hoeft te doen. Blanke huid wordt als mooi gezien en ervaren in China. Mooie tegenstelling.

Leuk om te zien en te ervaren. We trokken als bleekscheten de nodige aandacht. Onze drie kids waren zeer in trek. Veel Chinezen moesten met ze op de foto, of waren pas tevreden tot hun eigen zoon of dochter met onze kids was gefotografeerd. Onze oudste had er al snel genoeg van maar hield het toch zeker een week vol. De twee jongste kids vonden het de hele vakantie grappig om fotomodel te zijn. Nu was het wel leuk om een blanke huid te hebben. Raar idee.. Hun portret staat straks op talloze schoorsteenmantels in China. We hebben er elke dag hartelijk om gelachen. De Chinezen ook. Humor overwint met gemak taalbarrières. En iedere keer als ik nu hier in Nederland iemand zie lopen die heel erg bruin is moet ik weer even lachen. Die komt niet op de foto in China…

Kruispunt in Shanghai – Chinese wereld op microniveau

In China had ik geen tijd om een blog te schrijven. Te veel om te zien en om over na te denken. In Shanghai veel tijd doorgebracht op straat.

Als je lopend of op de fiets door Shanghai gaat dan zie je veel. Je hoort ook veel. Het ontbrekende geluid van de elektrische fietsen en elektrische brommers/scooters wordt ruimschoots gecompenseerd met het lawaai van de continue toeterende auto’s, de fluitende verkeersregelaars en het eeuwige geluid van de bouw van weer een nieuwe woonflat of wolkenkrabber.

Kruispunten in Shanghai vond ik zeer vermakelijk en interessant. In de eerste plaats om wat je allemaal ziet langskomen. Wat we hier in een vrachtauto of een busje stoppen dat vervoeren ze daar op een fiets. Shanghai kent een ander systeem van kruispunt management ten opzichte van Nederland. Hier is alles tot in de puntjes gereguleerd. Daar is het deels gereguleerd (voor recht doorgaand verkeer met name) met stoplichten en schreeuwende, vlaggende, fluitende verkeersregelaars. Maar veel is ook niet gereguleerd.

Het verkeer gaat dwars door elkaar heen. De overvloed aan fietsen, scooters, brommers, busjes, taxi’s (veel taxi’s), bussen en auto’s stort zich op het kruispunt bij groen en rood licht. Rechtsaf slaan mag altijd. Oversteken ook zo lijkt het. Ze zijn meesters in het ritsen zonder te stoppen. Stroom overstekende voetgangers/fietsers wordt veelvuldig onderbroken door auto of motor die er dwars doorheen gaat. Niemand vindt dat vreemd.

In het verkeer in Shanghai zijn wel regels. Formele basisregels en (veel) informele regels. Iedereen beheerst die. Regel nummer 1 is dat je altijd het onverwachte verwacht en hierop altijd kunt anticiperen of reageren. Er gebeuren dan ook niet of nauwelijks ongelukken voor zover ik heb kunnen vaststellen. Ook niet als wandelaars gewoon diagonaal een druk kruispunt oversteken of als fietsers bij het linksaf slaan tegen de klok in het kruispunt oversteken. Wel zo praktisch toch?

Als een stad met meer dan 23 miljoen inwoners zo kan functioneren, dan kunnen we daar misschien nog wel wat van leren in Nederland. In Nederland gaan we zo uit van strikte regulering dat als mensen zich daar niet aan houden we ook vaak brokken maken. Zouden we in Nederland ook niet wat meer zelf zaken kunnen regelen? Meer rekening houden met creatieve oplossingen en afwijkend gedag van anderen? Dat accepteren en nadenken of je dat zelf ook kunt toepassen? Zelf vaker ook buiten de gebaande paden treden en jezelf opnieuw uitvinden? Accepteren dat ongestructureerde vooruitgang ook vooruitgang is die misschien wel veel mooiere dingen brengt dan als je alles structureert, vastlegt met regels en er veel frustratie is bij afwijkingen?

Ik heb met veel plezier een paar keer meer dan een uur bij drukke kruispunten gestaan. Ik kan het iedereen die naar China gaat aanraden. Staat vast niet in the Tourist guides …Met een beetje geluk wordt je nog aangesproken ook door Chinezen die het leuk vinden dat je toekijkt, foto’s maakt en lol hebt in wat je ziet. In een volgende blog meer over China. Fantastisch land.