Afkortingen in wordfeud – irritatie of fun? Wat is de score?

Wordfeud liefhebbers weten het. Sommige bekende afkortingen worden in de NL versie wel geaccepteerd in Wordfeud, anderen niet.

Maar er zijn ook rare afkortingen die we niet 123 kennen of dagelijks gebruiken die Wordfeud wel accepteert.

Dat afkortingen als PR – WC – PC – CD – NV – BV – CV – PC worden geaccepteerd door Wordfeud is te volgen.

Maar waarom Wordfeud ook HG – PG – JU – MI – DC – KG en UB accepteert (en nog wel andere ook) dat is minder voor de hand liggend.

Dat bekende afkortingen zoals IQ vervolgens NIET worden geaccepteerd is verbazingwekkend.

Ook sommige langere afkortingen pakt Wordfeud wel: voorbeelden zijn CAO en HIV. Maar dat zijn er maar een paar.

Het blijft gewoon try and error. Voor de één irritant, voor de ander fun.

Ik vind het wel grappig en ook wel een sport om steeds weer nieuwe afkortingen te ontdekken.

en Jullie? Ik hoor het graag – laat je mening achter als reactie op dit blogje en we zien hoe de score is

Zo maar een gedachte: Stoppen met ‘het nieuwe werken’! #HNW

Ik ben dat gezeur over HNW verschrikkelijk zat. Het is net alsof een groot aantal mensen (vooral online) in de groef van een oude grijsgedraaide langspeelplaat (voor wie niet weet wat dat is: zie wikipedia) blijven hangen.

Steeds maar weer nieuwe artikelen, waarschuwingen, adviezen etc over het zogenaamd nieuwe werken. Bedenk eens iets nieuws!

Volgens mij geldt (a) dat zo langzamerhand iedereen die enige interesse hierin heeft dat nu wel allemaal weet en (b) dat het nieuwe werken inmiddels al helemaal niet meer nieuw is. Iedereen is er op de één of andere manier wel mee bezig. Uiteraard verschilt de mate waarin en waarop. Maar dat is altijd zo.

Kunnen we afspreken dat we de afkorting HNW vanaf nu NIET meer gebruiken voor ‘het nieuwe werken’. Als we de afkorting gebruiken laat het dan staan voor ‘het normale werken’. Dat zag ik laatst iemand gebruiken in deze context en dat spreekt me veel meer aan.

Afgesproken?

Oke, aan HNW dan!

Nirvana – 20 jaar later – trip down memory lane

Gisteravond zat ik te kijken naar het Concert van Nirvana in Paradiso uit 1991 dat op TV werd uitgezonden. Goed om die mannen live te zien beuken en rammen en het publiek te zien genieten.

20 jaar geleden. Man! wat is de tijd snel gegaan.

Op 3FM was het de hele week muziek uit de jaren ’90. Gelukkig zat ik deze week niet veel in de auto om muziek te luisteren (radio staat meestal op 3FM) want de meeste muziek uit de jaren 90 is niet om aan te horen. Zo slecht. Naar mijn smaak dan hè.

Maar kijken naar zo’n optreden is wel een trip terug in de tijd. Wat deed je toen eigenlijk zelf. Welke andere muziek was toen top. Met wat voor werk en studie toen bezig. Waar woonde je toen. Wat was toen belangrijk. Allerlei gedachten. Ik merkte zelfs dat ik op een gegeven moment meer zat na te denken over “vroegah” dan dat ik bewust naar het concert zat te kijken/luisteren.

In 20 jaar is er veel veranderd. In de wereld maar zeker ook voor mij persoonlijk. Begrafenissen, geboortes, diploma’s, huizen, overtuigingen, interesses, vrienden, etc. Maar de muziek van Nirvana is nog steeds mooi. En Dave Grohl is er nog steeds om muzikaal van te genieten (al is het nu met de Foo Fighters).

Gelukkig is het concert bij de VPRO online nog zo’n 30 dagen lang te bekijken. Dus ik kan nog een keer het concert gaan bekijken. Misschien doe ik dat ook wel. Ik draai nog steeds regelmatig muziek van Nirvana. Wat een rauwe energie! Heerlijk. Zelfs de kids (6,9,12) kennen enkele nummers van ze en roepen spontaan ‘Nirvana’ als ze de muziek horen. Er is dus nog hoop voor ze qua muzieksmaak, alhoewel ze daarnaast vooral naar moderne top 40 shit luisteren (met samples van hits van vroeger, dat dan weer wel).

Nirvana – 20 jaar later – thx VPRO voor de trip down memory lane!

Van 0 tot 12… In hoeveel seconden?

12 jaar geleden onze dochter voor het eerst in mijn handen, tegen mijn wang, op mijn arm, tegen mijn buik, in mijn hart. Vermoeide ogen vaak van tekort aan slaap. Hoofd op hol.

Wat een start! Vader dankzij haar. Vandaag al weer 12 jaar geleden.

Ze worden groot. Beetje bij beetje je handen er vanaf halen. Soms de andere wang even toekeren. Armen om haar heen. Kriebels in je buik bij hoe snel het allemaal gaat. Grote warme plek in mijn hart. Vermoeide oren soms van het gepraat. 12 jaar mooie herinneringen in mijn hoofd.

Maar…

manmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanman
manmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanman
manmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanman
manmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanman
manmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanman
manmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanman
manmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanmanman

…Wat zijn die 12 jaar omgevlogen! Stop de tijd. Van 0 tot 12. In hoeveel seconden? Wie heeft er toch voortdurend op de Fast Forward knop gedrukt?

Mag ie even op pauze. Hoeft niet zo lang. Een week, een paar dagen, een dag? Even bijkomen.

Thanks!

Paniek. Gaat er nog een vlucht? Wat is er aan de hand?

Op een zonnige septemberdag was ik in Londen. Met enkele collega’s op pad om met Engelse collega’s kennis te maken. Zij hadden een interessant aanpak voor riskmanagement ontwikkeld voor Engelse overheidsorganisaties. Tijdens een tweedaagse sessie gesproken over de mogelijkheden om deze aanpak ook voor Nederlandse gemeenten en provincies in te zetten.

Na een goede bijeenkomst op de tweede dag liepen we na de lunch nog even door Londen om uiteindelijk met cab, underground en trein halverwege de middag op Heathrow aan te komen. Londen is mooi, maar ik had wel zin om naar huis te gaan. De volgende dag was mijn dochtertje jarig (werd 2) en daar wilde ik natuurlijk bij zijn. De cadeautjes zaten in de koffer. Bovendien was mijn vrouw meer dan 7 maanden zwanger. Op Heathrow was het uitzonderlijk druk. Voor de informatiebalies stonden extreem lange rijen en er hing een rare sfeer. We hadden echter geen idee wat er aan de hand was.

We praten over 10 jaar geleden en er was nog geen twitter. Wat was er aan de hand? We kregen pas een beetje door wat er aan de hand was toen op tv schermen het nieuws doorkwam dat in New York een vliegtuig In het WTC was gevlogen. De datum is nu vast geen verrassing meer, het was 11 september 2001. 9/11.

Daar stonden we op Heathrow. Geen idee wat er nu echt aan de hand was. Op het vliegveld zelf was ook nauwelijks goede informatievoorziening. Je moest het doen met wat er op de tv schermen te zien was (maar daar stonden heel veel mensen voor, vooral Amerikanen), de info die je van medereizigers kreeg en later de info vanaf het thuisfront per telefoon. Wat een chaos! Paniek. Gaat er nog een vlucht? Wat is er aan de hand?

De omvang van de ramp werd pas stukje bij beetje duidelijk. Ook dat het geen ongeluk was maar een aanslag. Meerdere aanslagen. Daar sta je dan op Heathrow. Iedereen wilde graag naar huis, maar onduidelijk was of dat kon. Heel veel vluchten waren of werden gecancelled. De informatievoorziening was beroerd, de Amerikanen die vast zaten op Heathrow werden helemaal gek van wat ze zagen. Gelijk hadden ze. Niet te bevatten. Voor niemand.

Na lang wachten bleek toch dat er nog vluchten naar Amsterdam zouden vertrekken. Na het zien van de beelden is zelf in een vliegtuig stappen niet je eerste gedachte, maar iedereen wilde ook graag naar huis. Uiteindelijk zaten we aan het eind van de avond in een vliegtuig. Na een controle van de bagage die net iets anders was dan anders. En na lang wachten op de taxibaan voor we groen licht kregen. Het was een bizarre vlucht. Één van de laatste dacht ik voor uiteindelijk het luchtruim helemaal gesloten werd (maar dat weet ik niet meer zeker). Iedereen zat uitermate onplezierig in het vliegtuig. Iedereen dacht alleen maar aan gekaapte vliegtuigen en neerstorten. Iedereen zat te kijken naar medepassagiers “zie jij er verdacht uit?”, iedereen was aan het opletten op rare geluiden, bewegingen. Achteraf kun je er om lachen, toen niet.

Gelukkig duurt de vlucht van Heathrow naar Schiphol maar kort. Op Schiphol was iedereen heel erg opgelucht. Voorlopig even niet meer vliegen zeiden veel mensen. Op Schiphol werden we opgewacht door veel politie en militairen. Mitrailleurs in de aanslag. Welkom in Nederland! Ondanks de omstandigheden moest ik nog wel lachen om de militairen. Iedereen met traditionele Arabische kleding werd er op schiphol uitgepikt en specifiek onderzocht. Tsja…

Uiteindelijk laat thuis. Dan kijk je elkaar even heel goed in de ogen en ben je ontzettend blij dat je dat kunt. En denk je aan al die mensen in Amerika die dat niet meer kunnen. Veel TV gekeken die nacht en niet geslapen. Wat een ramp. Ongeloof.

Volgende ochtend… verjaardag vieren natuurlijk. Je kop staat er niet naar, je denkt alleen maar aan het verdriet en de wanhoop van de mensen in Amerika. De beelden nog scherp op je netvlies. Maar het moet natuurlijk ook feest zijn voor je dochter die 2 wordt en die niks snapt van aanslagen, al die mensen die dood zijn en vermist zijn en van de paniek in de hele wereld. Aan de andere kant was het ook feest! Ze was jarig en we waren gezond en bij elkaar. Feest met een dikke rouwrand.

Mooie actie! Gewoon Zwolle. Bijzonder!

Meestal zie je dat acties rondom een stad (wie zijn we, waarom interessant, welke uitstraling hebben we en is dat ook wie we echt zijn, hoe draag je uit wat de ‘verborgen’ bijzonderheden zijn, etc) worden geïnitieerd door de gemeente, VVV, stadsmarketing etc.

Dat hebben we in Zwolle ook allemaal al gehad.

Nu is er een mooie actie opgestart door enkele gewone Zwollenaren. “Gewoon Zwolle” …particulier initiatief zo noemen we dat. TOP!

We wonen in een TOP stad. We scoren op alle fronten van zeer goed tot uitstekend. Niet dat we er op 1 punt nu torenhoog bovenuit steken. Maar als je alles optelt dan zie je een stad (en regio) die zeer bijzonder is. Maar wij Zwollenaren zijn daar relatief nuchter onder en vinden wat we hebben al snel ‘gewoon’. Wat wij in Zwolle echter gewoon vinden, daar likken ze in andere steden hun vingers bij af. Zo bijzonder is het. Bijzonder? …Gewoon Zwolle!

De economische ontwikkeling in Zwolle is al jaren top. Je kunt hier prachtig wonen. Heel veel onderwijsaanbod. Cultureel zit er veel swung in. Veilig omgeving voor kids. Compacte stad, aan alle kanten omsloten door hele mooie natuur. Prachtige historische binnenstad. Geen grote achterstandswijken maar juist veel saamhorigheid. Veel MVO. Jonge bevolking (hoezo vergrijzing?), sterke vaandeldragers & superpromotors, grote regiofunctie, sterk in infrastructuur (weg, water, spoor) en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ben zelf al jaren fan van Zwolle. Zeer aan verknocht. Superpromotor ook.

Ben heel erg benieuwd wat deze spontane actie op Facebook, op twitter op hun website (www.gewoonzwolle.nl) op billboard, met behulp van flyers en de media oplevert aan reacties en aan (wellicht) mind shift bij Zwollenaren. Trots zijn op Zwolle en daar voor uit komen.

Geef dus je reactie! Op http://www.gewoonzwolle.nl is daar alle ruimte voor!

We hoeven niet allerlei dure reclamecampagnes en andere acties in te zetten. Zwolle kan zich prima zelf presenteren. Als de 120.000 Zwollenaren meer en meer SUPERPROMOTOR zijn dan zien steeds meer mensen snel de vele topkwaliteiten van Zwolle. Doen we gewoon in Zwolle. Bijzonder? Ja best wel. Maar we blijven lekker gewoon doen #datdanweerwel

Recruitment met hashtags ? Ja hoor!

Het afgelopen jaar Mocht ik naast mijn ‘gewone’ werk ook af en toe meekijken en meedenken bij enkele online ontwikkelingen binnen PwC Nederland.

Één van die ontwikkelingen is dat in de afgelopen periode een geheel nieuwe recruitmentsite is opgezet, http://www.werkenbijPwC.nl

Onderdeel van deze site zijn de profielen van een behoorlijk aantal PwC collega’s die op deze manier laten zien wie ze zijn en wat ze doen bij PwC. Vanuit alle onderdelen van PwC doen collega’s mee. Daarbij zijn de linkedin, facebook en twitter accounts van de PwC’ers ook aan de profielen gekoppeld. Dat maakt het interessanter en levendiger voor geïnteresseerden. Helemaal omdat deze PwC collega’s (waar ik er 1 van ben) regelmatig iets op twitter plaatsen met de hashtag #werkenbijPwC erin. Deze tweets zijn vervolgens weer zichtbaar op de recruitment site. Recruitment en hashtags? Ja hoor, prima combi. Ben erg benieuw wat potentiële nieuwe collega’s van de site vinden en hoe het hun helpt zich een beeld te vormen van PwC / PwC’ers.

Met name de combinatie met twitter maakt het leuk. Je ziet veel PwC collega’s op twitter verschijnen en ze geven een mooi beeld van wat hun bezighoudt. Zowel zakelijk als privé. Over prachtige nieuwe initiatieven waar aan gewerkt wordt. Over zware opdrachten. Over MVO activiteiten, seminars, proposals. Over afstemming met buitenlandse collega’s en internationale opdrachten. Over Suikerfeest en Ramadan. Over de combinatie van werk en gezin, de combinatie werk en studie. over sporten met en tegen collega’s… Kortom, over van alles en nog wat.

Benieuwd wat adviseurs, belastingspecialisten, EDP auditors, accountants en andere professionals zoal doen bij PwC? Klik eens op de hashtag #werkenbijPwC !

Laatste vakantiedag voor de kids – weer naar school!

Lang op de vakantie moeten wachten. Noord was dit jaar als laatste aan de beurt. Het schooljaar duurde veel te lang voor de kids.

Maar toen was er de vakantie. In Nederland geen best weer (understatement) maar gelukkig toen we op vakantie waren wel.De kids hebben zich 6 weken lang prima vermaakt. De wereldwijde consumptie van ijs moet mede dankzij onze enthousiaste bijdrage een nieuwe piek hebben bereikt. Maar aan alles komt een eind.. De kinderen zijn nu wel een beetje vakantie moe.

Goede timing dus dat morgen ook in noord de scholen weer beginnen.

De oudste gaat naar het voortgezet onderwijs. Een hele nieuwe stap. Kleine meisjes worden groot! In de afgelopen maanden hebben we dat al flink gemerkt. We maken ons op voor nog een stroomversnelling aan veranderingen in het komende half jaar… “fasten your seatbells”!

De beide boys gaan naar een nieuwe klas en een nieuwe juf. Ook dat zal de eerste weken wel even wennen zijn. Over en weer. De eerste weken zijn altijd onrustig. Daar komen nog de vele sporttrainingen bij en de zwemlessen starten ook weer. Als je er vooraf over na denkt dan is het al niet mogelijk om het allemaal te plannen, laat staan om het te realiseren. Maar toch lukt het altijd weer. Of tenminste bijna…

Kortom, de kids de komende dagen en weken weer terug brengen in de strakke planning, op tijd naar bed en vroeg opstaan. Volle dagen, veel te doen. Zal vast van alles misgaan. Kijken wat we deze keer allemaal beleven. De start van het school- en sportjaar geeft bij veel mensen een hoop stress. Wij proberen er relaxed mee om te gaan. En bedenken nu al dat we er achteraf vast weer hard om kunnen lachen.

Door het belachelijke systeem van de Nederlandse vakantiespreiding duurt de komende schoolperiode maar heel kort. Als iedereen weer in het ritme zit is het al weer herfstvakantie. Te gek voor woorden eigenlijk. Ik ben er voorstander van dat de Nederlandse overheid dat belachelijke systeem van gedwongen vakantiespreiding helemaal loslaat. Er is vast wel een betere oplossing voor te bedenken.

Toch?

Zullen we het inkorten van de zomervakantie dan ook maar meteen meenemen als we toch het onderwijs gaan veranderen? Het is in de zomer toch vaak niet zulk mooi weer in Nederland. In het voorjaar juist wel. Laten we leren van het klimaat en ons daar op aanpassen. Doe wat mij betreft dus maar een langere voorjaarsvakantie.

Wie stemt voor?

Podium angst? – Business Kees, Koperen Kees en De Spiegel helpen je er vanaf !

De afgelopen periode hebben we in Zwolle de ontwikkelingen rondom Koperen Kees en Business Kees met belangstelling gevolgd. Koperen Kees werd door de nieuiwe eigenaar Sander Dol helemaal verbouwd. Geheel andere inrichting en een andere kaart. Daarnaast een nieuw idee, Business Kees. Een idee uit de koker van Bob Hoogstra. Ik heb daar al eerder een korte blog over geschreven. Naast diner in Koperen Kees nu ook flexwerken, bvergaderen, presentaties, lunchen, koffie etc bij Business Kees. Slim gebruik maken van de ruimte die Theater De Spiegel biedt, in combinatie met de horeca van Koperen Kees. Mooie en slimme combi. Aanwinst voor Zwolle en een veel beter gebruik van de prachtige Spiegel.

Gisteren was de officiele opening van Koperen Kees. De verbouwing was nog niet helemaal klaar. Via twitter en facebook hebben we met foto’s de verbouwing kunnen volgen. Sander en zijn mensen hebben zelf flink de handen uit de mouwen gestoken. Dat leverde nieuwe inzichten op (horeca is een heel ander vak dan bouwvakker, moet je aan specialisten overlaten) EN een mooie poster van Sander

Verbouwing dus nog niet helemaal af, maar de belangrijkste zaken waren geregeld. Onderdeel van de opening was een rondleiding door De Spiegel en Koperen Kees. Inclusief een bezoek aan het grote podium van het theater. Dat is toch wel een mooie ervaring. even in de spotlights staan en de grote zaal inkijken! Wat een groot podium. Mooi om al die stoelen in de zaal en de twee balkons te zien en te denken… what if…de hele zaal vol mensen zou zitten. Maar ook – hoe zou je je voelen als je daar zo in je eentje in de sporlights staat voor zo’n grote zaal vol mensen. Hoe beleven artiesten dat.

Tja. Wat moet dat indrukwekkend zijn als artiest om op te te treden in zo’n theater. Maar wat zul je misschien ook even flink moeten slikken om er (voor het eerst) op te treden. Podiumangst? Dat zou best kunnen. Maar niet getreurd. Bij De Spiegel en Business Kees helpen ze je daar vanaf. Gewoon een aantal keren vergaderen of een workshop organiseren… OP het podium! Dat kan.

Kun je wennen aan het podium, de zaal en de spotlights. Het publiek moet je er dan voorlopig maar even bij bedenken… maar wie weet is ook dat binnenkort te regelen. In Zwolle kan het!