Writer’s block? Nou.. euhhh…

De laatste anderhalve week even geen blogs hier. Nu ben ik geen “alle dagen bloggen” blogger, maar ik heb een tijdje gehad dat ik dicht in de buurt kwam. Maar nu even niet.

Writer’s block? Nou… Euhhh…

Nee. Geen writer’s block. Had gewoon even geen zin om te bloggen. Had gewoon even geen zin om voor mezelf of voor anderen letters/woorden/zinnen of foto’s op digitaal papier te zetten.

Had hè. Had! Want nu ben ik weer begonnen. Het is een klein blogje. Ik geef het toe. En er staat nauwelijks iets interessants in. Ook waar. Maar dat hoeft ook niet. Er is geen wet- en regelgeving voor wat er wel/niet in een blog moet staan. Gelukkig maar!

Heb vraagje voor jullie. Ik zit er over te denken om af en toe een blogje te maken over netwerken. Dat is iets wat iedereen doet (ook al hebben sommigen dat niet door) privé en zakelijk.

Ik merk dat veel mensen toch wel met de nodige vragen daarover ndlopen. Vastlopen op hoe je dat simpel en effectief doet. Hoe je inspeelt op omstandigheden. Welke keuzes je hebt. Hoe je zelf meer regie kunt pakken. Etc.

Gewoon aan de hand van een concrete vraag in een blogje ingaan op hoe ik daar tegenaan kijk en welke opties volgens mij mogelijk zijn. Good and bad practices uit eigen ervaring delen. Zoiets. Lekker simpel. Niet al te uitgebreid.

Benieuwd of jullie het leuk zouden vinden om af en toe zo’n blogje te lezen. Laat eens horen in reactie hier, op twitter. facebook, mail. Als je wilt hè, anders niet. Niet verplicht. En als je een writer’s block hebt… dan euhhh… mag je het ook gewoon tegen mij zeggen!

Sunset boven de IJssel – plaatje! [fotoblog]

Mensen zijn rare wezens. Op de mooiste momenten van de dag zijn de minste mensen op pad. Verwonder ik mij vaak over. Zie je overal in de huizen die TV’s flikkeren en buiten is het stil en verlaten. Midden over dag in het weekend hele drommen mensen, in rijen achter elkaar. Maar ‘s ochtends vroeg en aan het begin van de avond is bijna geen mens buiten. Kudde gedrag in optima forma. Doorbreek je vaste patroon eens mensen. Helemaal niet eng. Probeer het eens. Gewoon doen!

Maar goed, als je dan zelf wel buiten bent is het heerlijk rustig! Mooi tijd om wat na te denken, de dag even te parkeren in je achterhoofd en om te genieten. Gisteravond was het weer feest in de mooie “open lucht bioscoop” aan de IJssel bij Zwolle. Prachtige plaatjes, mooie voorstelling!

Geen mens te zien. Wel een reiger. Die hebben het niet zo op mensen in hun buurt. De reiger vloog dan ook snel de zonsondergang tegemoet. Groot gelijk. Had wel een stukje mee gewild.

Het water is weer iets gezakt. Je kunt weer op de keien in het water staan. Kun je net iets mooier over het open water uitkijken en ook de zon net iets mooier op de foto zetten.

Pluizebol van paardenbloem in de ondergaande zon. Nog even en ze vliegen alle kanten op. Volgend jaar nog meer paardenbloemen aan de kant van de IJssel.

Het water is niet helemaal glad.. maar voldoende om toch mooi te kunnen spiegelen. Geeft altijd zo’n mooie glans over het water. Net alsof er een laagje olie bovenop drijft (gelukkig is dat niet zo).

Nog even kijken. Zon gaat bijna onder. Het is he-le-maal stil nu. Ook de vogels zijn nu rustig. Mooi verstild moment. Altijd weer genieten, hoe vaak ik het ook meemaak.

Als er een klein bootje voorbij vaart komen er wat golfjes op de IJssel.. Samen met de zon die nu vrijwel helemaal onder is geeft dat een mooi olieachtig effect op het water. Als je goed kijkt zie je zelfs een gezicht in het midden…

De zon is nu onder. een mooie “purple sky” als toetje komt er zo aan, want de zon schijnt van achter de horizon nog wel op de wolken.

Het licht zakt weg. De paars/blauwe lucht wordt langzaam donker. Dus maar eens op weg terug naar huis. Over het hek. Nog even een laatste foto. Until next time!

20.000 keer thanks!

20.000 keer zijn mijn blogs hier op wordpress bekeken. 20.000 views in 11 maanden tijd. Poeh!

Ik was er even stil van toen ik dat zag vanochtend. Had nooit gedacht toen ik in een opwelling met bloggen begon dat er zoveel mensen dagelijks even op bezoek zouden komen. Maar goed. Het is wel zo en ik ben er blij mee!

 

Om jullie te bedanken hier een prachtige TED talk (opnames van presentaties door mensen die gepassioneerd en inspirerend over hun idee, ontdekking, ervaring praten) over cijfers en statistieken. Een TED talk die bewijst dat als je het goed doet, data verschrikkelijk veel vertellen en dat het fun is om mee te werken. KIJK ff naar deze TED talk van Hans Rosling. Wel passend bij een kort blogje over 20.000 views. Want wat zegt dat nu eigenlijk.

 

Heb je daar helemaal geen zin in, zo´n TED talk over data en de manier om dat tot leven te brengen… Dan is de onderstaande link naar een het geweldig leuke filmpje optreden van Triggerfinger afgelopen week bij DWDD. Geweldig omdat ze ongelooflijk strak in één minuut een song (Let it ride) neerzetten. Geweldig omdat er voor het podium twee mensen zitten die overduidelijk géén fan zijn van Triggerfinger / let vooral op de blikkenvan de vrouw. Geweldig omdat Nico Dijkshoorn direct na het optreden een ongelooflijk mooi commentaar uitspreekt waarin hij zijn liefde voor Triggerfinger mooi verwoord terwijl hij ook de andere gasten die avond (Robbert Dijkgraaf over de OERKNAL en Jolande Sap van Groenlinks over zichzelf) daar mooi bij betrekt.

Have fun!

Toch nog! In verwachting en in afwachting!

Enige tijd geleden schreef ik blogje. Een blogje met als afronding de ietwat bedroefde constatering dat er dit jaar, helaas, helaas, helaas, geen kinderen bij zouden komen…

Zwanekinderen wel te verstaan. Na twee mislukte nestpogingen gaven “mijn” zwanen het drie weken geleden op. Maar niet te lang getreurd. Ze bleven er zelf rustig onder. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Hier mijn blogje van begin mei (met foto’s) over hoe ik dit jaar “mijn” zwanen heb gevolgd!

Maar wat blijkt… die zwanen hadden helemaal geen zin om zo lang te wachten. Niks VOLGEND jaar. DIT jaar! Sinds eind vorige week zit het vrouwtje weer op het nest. Poging drie! Het mannetje zwemt rondjes, blaast naar iedereen en verdedigt het nest.

Ze hebben hun tweede nest weer opgezocht. Recht onder de ramen van het Vitens kantoor. Blijft een bijzondere plek.

Ze zijn wel heel erg laat met broeden. Ben benieuwd hoeveel eieren/jonge zwanen er straks te voorschijn komen…

De komende weken kijk ik van een afstandje toe. Niet te vaak. Niet te dichtbij. Wil ze niet storen. Benieuwd hoe lang ik moet wachten. Vorig jaar waren ze ook al de laatste zwanen hier in de buurt die jonkies (3 mooie) kregen. Nu zijn ze nog later. Laatbloeiers zijn het.

Maar goed. Het is en blijft mooi nieuws. Toch nog in verwachting en ik in blijde afwachting!

To be continued!

THEE… Om ziek van te worden!

In mijn geheugen gebrand als diepe, diepe jeugdherinnering. Mensen drinken gewoon koffie. Sterke koffie. Van jongs af aan. Eerst met iets suiker en melk. Later zwart. Geen thee. Koffie. Later espresso en cappuccino. Maar geen thee.

THEE… Dat was dat slappe spul dat je kreeg van je moeder met een beschuitje of een koekje als je niet helemaal fit was. Dat spul zonder smaak dat je dronk als je nergens zin in had. Geen smaak was dan prima! Je moest immers wel vocht binnen krijgen. Dus thee. Ziek en thee zijn in mijn herinnering stevig met elkaar verbonden.

De laatste weken zit ik tegen een zeurderig begin van een keelontsteking aan te hikken. Vandaag de strijd officieel opgegeven. De laatste dagen met Trachitol, extra water, asperientje, zuigsnoepjes, weinig alcohol, minder koffie, meer rust, meer slaap, etc hebben nog niet echt geholpen.

Dus vanaf nu even helemaal even geen sterke kop cappuccino ‘s ochtends. Over op thee. Vandaag is het kamillethee. Smaakt nergens naar. Maar ja, dat hoort zo. Maar niet te veel bij nadenken. En een glaasje water erbij om het weg te spoelen. Thee. Bleh!

Thee… de gedachte alleen al. THEE… om ziek van te worden!

Even energie tanken

Als je energie op is. Als je bij moet tanken. Als je wilt zien en ervaren hoe lekker te keer gaan en fun hebben eruit ziet.

Dan ga je toch gewoon even naar een optreden van De Staat! Kun je daarna de hele wereld weer aan. Fris hoofd, big smile, weer energie!

Thx boys van De Staat voor jullie lekkere optreden in Hedon op 10 mei. Volgend jaar weer?

Hier “Ah I see”, de laatste toegift afgelopen donderdag (thx Bas Bartelink voor de opname). Live opname geeft een beetje weer waar De Staat voor staat. In ‘t echt, in de zaal een nog veel intensere ervaring.

DUS… ga ze live bezoeken: ENJOY!

Ow.. En het voorprogramma “Birth of joy” smaakte ook naar meer. Gitaar/zang, drums, orgeltje. Heerlijk jankend (heel) oud Philips orgeltje. Wil ik nog wel een keer wat langer naar luisteren en kijken. Hoop dat orgeltje tot die tijd heel blijft… Ging flink tekeer!

Nooit meer vrijwilligerswerk – we hebben een WINNAAR!

Vorige week schreef ik een blogje over vrijwilligerswerk. Vrijwilligerswerk… dat is iets dat ik al heel lang doe. Graag doe zelfs. Op allerlei fronten. Vrijwilligerswerk vind ik belangrijk. Sterker nog, het is belangrijk. Want zonder vrijwilligers en vrijwilligerswerk staat Nederland stil. Doodstil. Worden we een akelig, kil land. Een land waar veel mensen niet meer fatsoenlijk kunnen leven.

Nu ben ik een fan van vrijwilligerswerk – om te doen. Maar niet van het woord zelf. Dat vind ik een rotwoord. In mijn blog van vorige week heb ik uitgelegd wat mijn redenen daarvoor zijn. Hoezo “vrijwillig”? Hoezo “werk”? Bah. ROT woord. Hier de link naar dat blogje: http://henk038.wordpress.com/2012/05/04/vrijwilligerswerk-wat-een-rot-woord/

Ik heb dan ook gevraagd of jullie mij een ander woord kunnen geven voor “vrijwilligerswerk”. Ik kreeg veel reacties. Mooi hoe dat gaat op social media. Vier dagen lang reacties van allerlei mensen. Reacties die ik soms wel had verwacht (burgerparticipatie,  goeddoenener, vrijwillige inzet, etc), maar ook onverwachte reacties (wereldmanager was wel een leuke in die categorie). Maar tot gistermiddag zat de ECHTE reactie er nog niet bij.

[afbeelding: boomerang / jeroenb]

Tot ik gisteren via twitter een reactie kreeg van Loes Visscher (@loes_visscher). Ze gaf mij een alternatief dat aansprak. Sorry, dat MIJ aansprak. Want misschien vinden anderen (jullie?) het wel helemaal niets. Loes gaf mij met het woord “HARTWERKER” (en ja, dat is bewust met een T en niet met een D). Ik was meteen verkocht. Weliswaar nog steeds een woord met WERK erin. Maar de combinatie met HART verzacht het voor mij enorm.

Ik ben over. Vanaf nu hou ik mij niet meer bezig met “vrijwilligerswerk”. Ik ben ‘Hartwerker’ geworden. Dat zal ik blijven doen, waarschijnlijk tot mijn dood, tot mijn hart het begeeft. Hartwerker… voor dat wat je belangrijk vindt, voor dat wat noodzakelijk is. Hartwerken, voor dat waar je passie zit. Hartwerker!

Dus de cappuccino met taart voor het beste alternatief is voor Loes. Dat had ik beloofd. Ik hoop dat jullie het een mooi woord vinden. Hoor graag jullie reacties!

VrijwilligersWerk – wat een rot woord!

Iedereen weet dat clubs, verenigingen, stichtingen, goede doelen het hartstikke moeilijk hebben om mensen te houden en te vinden die vrijwilligerswerk willen (blijven) doen. De vrijwilliger ‘oude stijl’ is aan het uitsterven of is in de stad niet goed vindbaar. De ‘nieuwe’ vrijwilliger wil wel vrijwilligerswerk doen. Maar wel graag met een heel andere frequentie, inhoud en manier van (samen)werken. En niet 20 jaar achter elkaar. Een heel andere invulling dan clubs, verenigingen, stichtingen, goede doelen gewend zijn.

Toch zijn er heel veel mogelijkheden om ook in de huidige tijd en met de nieuwe lichting vrijwilligers (welke generatie dan ook) heel veel en goed vrijwilligerswerk te verrichten. Als je maar niet meer denkt vanuit taken en verplichtingen maar vanuit kennis/ervaring en flexibel verbinding zoeken op inhoud dan is er heel veel mogelijk. Het vraagt wel een omschakeling bij organisaties die in belangrijke mate afhankelijk zijn van vrijwilligers. En het vergt een totaal andere benadering en focus. En een geheel andere manier van werken. Maar daarover gaat deze blog eigenlijk niet.

Deze blog gaat eigenlijk over de term vrijwilligerswerk (sorry dat ik hiervoor even werd afgeleid). Wat een rot woord vind ik dat. Ouderwets klinkt het en al helemaal niet interessant. En eigenlijk KLOPT de term ook helemaal niet. Hoezo Vrijwillig? Hoezo Werk?

Als ik naar mijzelf kijk dan klopt het wel dat ik mijn vrijwilligerswerk (laten we het toch maar even zo noemen) niet doe omdat het ‘moet’ van anderen. Ik krijg er ook niet voor betaald. Niet in geld. Maar vrijwillig? Het MOET van mezelf. Omdat ik weet hoe ontzettend belangrijk het is. En eigenlijk MOET het ook wel, omdat anders veel dingen niet meer kunnen. Zonder vrijwilligers light alles plat. Zijn er bijvoorbeeld geen sportclubs meer voor jou en je kinderen. Kunnen scholen niet meer functioneren. Bejaarden liggen te verpieteren in hun bed. Openlucht zwembaden sluiten. Geen speeltuinen meer. Filmhuizen doen de deuren dicht. De Elfstedentocht gaat nooit meer van start. Zieken worden niet meer bezocht. Wikipedia wordt niet meer aangevuld. Geen bevrijdingsfestivals meer. Het Rode Kruis gaat plat. En ga zo maar door. Dus als je vindt dat allerlei zaken belangrijk zijn, dan MOET je wel meedoen. Dus vrijwillig? Nee!

En dan dat WERK? Hoezo vrijwilligerswerk? Ik heb nog nooit ook maar één moment het gevoel gehad dat ik bij het verrichten van allerlei vrijwilligersactiviteiten (en dat doe ik al heel lang) aan het WERK was. Achter de bar staan bij de voetbalclub om koffie te schenken en broodjes te smeren. Vlaggen bij het voetbalteam van je dochter of zoon. Een project helpen organiseren voor de rotary. Via Hanzelab een bijdrage leveren aan het Ronald McDonaldhuis of de daklozenopvang. Bestuurswerk doen voor Vluchtelingenwerk of de Vrijwilligerscentrale. Klussen voor NLdoet. Collecteren voor een goed doel. Wat leuks organiseren in je eigen buurt. Meefietsen met de klas van je kinderen voor een schoolbezoek aan de bioscoop, etc. Dat is toch geen WERK? Tenminste, zo heb ik dat de afgelopen jaren nooit gevoeld. Momenteel heb ik noodgedwongen mijn activiteiten even wat moeten afbouwen, maar ik hoop volgend jaar weer meer te kunnen doen.

Volgens mij dekt de vlag de lading niet zo goed en de term is ook wat achterhaald in mijn ogen. Mijn vraag dus aan jullie… kunnen jullie niet een veel leukere, pakkende, fun, 2.0 term bedenken die we vanaf nu kunnen gaan gebruiken in plaats van het rot woord ‘vrijwilligerswerk’? Wees innovatief. Wees creatief. Denk na. Kom maar op met die leuke ideeën. Je hoeft natuurlijk niet mee te doen. Het is vrijwillig. Vindt je het leuk om mee te denken? Dan aan het werk!

Als jij de leukste term aanreikt trakteer ik op goede cappuccino met lekker gebak in Zwolle. Vrijwillig. Zou dat werken? Ben benieuwd!

IJsberende zwanen, maar geen Zwanenzang. Volgend jaar nieuwe kansen!

Vorig jaar heb ik steeds een paartje zwanen gevolgd. Ze zitten in het park en bos achter ons huis. Vorig jaar waren ze laat, maar ze kregen 3 mooie jonge zwanen.

Dit jaar volg ik ze ook. Mooie dieren zijn het. Hier zie je ze eind febtuari/begin maart. Ze zwemmen op een andere plek dan gewoonlijk.

Ze blijven steeds zo ongeveer op dezelfde plaats zwemmen en eten zoeken. Ik zie ze geregeld. Ze zijn aardig aan mij gewend. Kan er dicht bij komen.

Begin april wordt er een nest gebouwd. Beetje vreemde plek. Weliswaar op een weiland waar niet zo snel mensen komen. Maar wel naast een druk fietspad. 3 meter gras en 5 meter water ertussen. Het mannetje gaat het daar moeilijk krijgen. Hij heeft zeer sterk de neiging fel op eenden, mensen en vooral honden te reageren.

Na een week verlaten ze hun nest. Ik ben ze dan even kwijt.

Even later zie ik ze weer. Ze zitten aan de andere kant van het fietspad. PAL naast het kantoor van Vitens. Geen voetgangers, fietsers of honden daar. Wel de parkeergarage vlak achter ze. En de ramen van Vitens zo ongeveer naast het nest. Bovendien pal naast de rondweg om Zwolle. Dag en nacht verkeer.

Rare plek om een nest te maken. Ze zitten er ook maar kort. Binnen een week zijn ze ook daar weg.

Weer ben ik ze even kwijt. Maar dan zijn ze terug op de plek waar ze vorig jaar hun nest hadden. Bij het eiland in de achterste vijver van park het Engelse Werk.

Ze zijn echter alleen maar rondjes aan het zwemmen. Aan het ijsberen. Wel of geen nieuw nest?

Het mannetje is veel rustiger dan anders. Weinig geblaas. Niet achter de eenden aan. Komt niet bij het minste of geringste meteen met de vleugels halfhoog aangezwommen. Zijn vrouw heeft alle nesteldrang verloren. Geen nieuw nest zo lijkt het.

Ze zwemmen hun rondjes. Soms zelfs met één poot op de rug. Zo ken ik ze niet. Ze eten ook minder dan anders zo lijkt het.

Op deze laastste drie foto’s zie je ze vandaag in de zon aan de kant van het water in het gras zitten. Ik stond er bijna naast. Ze reageren heel rustig op mij.

Ik denk niet dat er dit jaar nog een nest met eieren komt. Geen wekenlange broedperiode. Geen jonge zwanen om groot te zien worden. Ben benieuwd wat er tussen begin april en half april is gebeurd.

Ze zijn gestopt met ijsberen. Voor dit jaar geen nageslacht. Even pauze. Zo te zien hebben ze zich erbij neergelegd.Maar nog niet hun Zwanenzang. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Ik doe met de zwanen mee. Energie sparen, kijken naar de positieve dingen. Straks weer aan een nieuw periode beginnen. Ook voor mij “nieuwe ronde, nieuwe kansen”.

Landgenoten!

Deze blog is op 29 april geschreven als gastblog, als onderdeel van een 24 uurs gastblog marathon. Hier de link naar de site waar alle 24 gastblogs staan: http://thesmellofacrayon.wordpress.com/2012/04/29/landgenoten/  elk uur een blog van een andere blogger. Het was leuk om te doen en de zeer verschillende blogs te lezen. Veel reacties op mijn blog gehad ook. Kortom, dat ga ik nog eens vaker doen!
———————————————————————-

Landgenoten! Laat ik zo maar beginnen met mijn gastblog. Geen idee immers wie deze blog hier leest. Maar deze blog is in het Nederlands, dus het zullen meestal ‘landgenoten’ zijn. Bovendien is het zo Koninginnedag. Daar past zo’n opening wel bij.

Normaal gesproken was deze periode rond Koninginnedag voor mij HET moment in het eerste halfjaar om naar uit te kijken. Na 4 maanden hard werken de eerste week vakantie. Met nog steeds bergen vol “werk in uitvoering” maar bewust even de pauze knop indrukken voor een korte break.

Een week om even bij te tanken, even lekker weg met ons gezin. Meestal een weekje vakantie ergens in Nederland. Want Nederland is heel erg mooi in het voorjaar. Lekker om daar bewust van te genieten.

Dit jaar is deze periode rond Koninginnedag NIET een periode om even te ontspannen en bij te komen. Heb er dit jaar niet naar toegeleefd. Ik heb er de afgelopen weken zelfs niet aan gedacht of bij stilgestaan. Dat is best wel vreemd. Maar als je uit de running bent door een burn-out dan is er wel meer vreemd.

De weg van wieg tot graf  is niet recht en niet zonder risico’s. Zo af en toe raak je wel eens wat.  Bij mij is dat op dit moment een burn-out. Die van mij is nogal onvoorspelbaar en eigenwijs en het best te verdragen als ik veel met ‘m buiten ben. Vooral wandelen vindt ‘ie fijn. Zo’n burn-out is apart gezelschap. Je vaste patronen, je manier van denken en doen worden er door beïnvloed. Dat is voor mij toch wel één van de grote pluspunten van een burn-out. Even een reset. Even een paar rondjes draaien om te kijken welke kant je verder op moet, wilt, kunt.

Nu kun je  gaan lopen klagen en zeuren (inderdaad: een burn-out is verre van prettig), maar je kunt ook kijken wat het je voor moois brengt. En dat is ook best veel, mits je daar voor open staat. Nu ben ik van nature een optimist met een flinke rugzak vol zelfspot. Ik hou er ook van om net even anders tegen veel dingen aan te kijken dan de meeste mensen. Dat doe ik niet bewust. Het is gewoon een kleine afwijking. Een mindset die nu erg goed van pas komt. Omdenken en kijken waar zo’n burn-out wel goed voor is in plaats van chagrijnig klagen wat je allemaal niet kunt.

Dit jaar dus niet een week op adem komen in een drukke periode. Het wordt een week waarin ik weer wat extra dingen oppak. Een week waarin ik probeer mijn energie weer een niveautje hoger te krijgen. Een week waarin ik verder werk aan het realiseren van de vele leuke ideeën in mijn hoofd. Een week die me weer verder op weg helpt… op weg naar “Happy New Henk”.

Maar ook een week waarin ik net als voorgaande jaren ontzettend geniet van hoe mooi Nederland is in het voorjaar. Bijvoorbeeld in de bollenstreek (dat was al zo in de tijd van Monet. Zie zijn schilderij  ”Bollenvelden en windmolens bij Rijnsburg” uit 1886 – in bezit van het Van Gogh museum).

Want niet alles is anders met een burn-out beste Landgenoten!