Het draagt een uniform en wordt genegeerd…

Het afgelopen jaar was ik als gevolg van een burn out lang uit de roulatie. Kwam wel buiten de deur (veel en vaak zelfs) maar kwam weinig binnen bij grote organisaties. De laatste maanden heb ik dat langzamerhand weer opgebouwd en inmiddels zit het weer goed in mijn routine.

Wat mij vroeger (ja jongens… opa is al oud) al opviel maar nu ik weer ‘terug’ ben des te meer, is het negeren van mensen in “uniform”. Als je binnenkomt bij een groot kantoor of een hotel (om maar eens een paar voorbeelden te noemen) dan zie je ze meteen. Ze zitten achter de balie, staan vlak bij de voordeur of duwen een karretje met een vuilniszak en een bezem. DAT soort “uniformen” bedoel ik.

Ik groet vrijwel altijd deze mensen in uniform die je ziet als je een kantoor/hotel/etc. binnenkomt. Ze kijken dan bijna stuk voor stuk verrast op. Dat is ook wel logisch. Als je even 5 minuten gaat staan kijken, observeren, dan zie je dat ongeveer 95% van de andere voorbijgangers meestal niet kijkt en vrijwel nooit iets zegt. Ik snap dat niet, ik verwonder mij er over. Het draagt een uniform en wordt genegeerd… Het worden letterlijk mensen zonder gezicht zo lijkt het.

Ik zou bijna zeggen… Verplaats je eens in hun positie. Moet je nagaan dat je ergens werkt en dat de meeste mensen de hele dag doen alsof je er niet bent. Lekker gevoel he? Zou je zelf denk ik absoluut NIET fijn vinden. Maar door die mensen te negeren geven wij ze wel dagelijks dat gevoel.

Ik zou bijna zeggen… Denk eens aan het organisatie- en klantbelang als je bij een grote organisatie werkt. Vaak zorgen deze mensen in “uniform” voor de eerste indruk die bezoekers krijgen van jouw organisatie. Wat voor impact zou het maken als de mensen achter de receptie en van de schoonmaak (om maar eens een paar voorbeelden te noemen – catering, facilitaire dienst etc kan ook) zich ECHT onderdeel voelen van de club? En wat als zij dat gevoel ook zouden overbrengen op bezoekers?

Ik zou bijna zeggen… Maar dat zeg ik niet. Hier geen morele preek hier over wat mensen zouden moeten doen en laten. Geen ‘call to action’. Iedereen moet zelf weten wat ‘ie doet en laat. Het draagt een uniform en wordt genegeerd… maar niet door mij.

Ik heb getwijfeld over België – en mij erover verwonderd!

Vakantie is een goede tijd om je te verwonderen. We waren dit jaar op diverse plekken aan de kust in Frankrijk. In Normandie en Bretagne om precies te zijn. Allerlei mooie dorpjes en kleine stadjes aan zee gezien en bezocht. Met over het algemeen een nog vrij mooie kustlijn qua bebouwing. Heel anders dan op veel plaatsen in Nederland. Daar zie je nog wel mooie plaatsen, maar her en der helaas ook veel lelijke (hoog)bouw. Shit happens helaas.

Maar de laatste twee dagen van onze vakantie waren we even aan de Belgische kust. Tsjonge jonge jonge! De mond valt je ervan open. De lelijkheid en de omvang van de bebouwing daar is echt gigantisch. Vrijwel elke meter staat vol met lelijke jaren ’70 en ’80 flats en appartementengebouwen. Twee a drie dubbele rijen dik. En nog hoog ook. De stadjes/dorpjes zijn soms wel gezellig. Lekker eten en drinken kun je er wel in België. Maar je moet niet te veel om je heen kijken.

Er staat ook best veel te koop daar aan de Belgische kust. Je zou bijna serieus gaan kijken. Heb er over getwijfeld. Dat er zoveel te koop staat is niet zo opvallend, dat is ook in Nederland en Frankrijk het geval. Maar verrassend genoeg wordt er ook nog steeds veel gebouwd daar aan de kust in België. Dat zag ik in Frankrijk niet en ook in Nederland ligt de bouw plat. Zo niet in België. Allerlei nieuwbouw in diverse fasen van realisatie zie je daar nog steeds. Allerlei projectverkopers adverteren de etalages vol met extra aanbod. Kopen, kopen, kopen!

Over die lelijke bebouwing verwonder ik mij enigszins. Wellicht is dit te verklaren uit het feit dat België in vergelijking met andere landen maar een klein stukje kustlijn heeft en er blijlbaar heel veel belangstelling voor was in de tijd van de lelijke betonnen hoogbouw?? Who knows…

Meer nog verwonder ik mij over de vele nieuwbouw. Is het economisch klimaat in België zoveel anders dan in Nederland of Frankrijk? Wie gaat die huizen in aanbouw allemaal kopen? En komen er dan nog meer woningen leeg te staan in de eerste rijen flats/appartementengebouwen?

Zo’n verwondering neem je mee, terug in de auto vanuit vakantie. Blijft in mijn hoofd zitten als vraag.

Ik heb getwijfeld over België – en mij erover verwonderd! Als iemand een idee heeft hoe dat zit met België dan hoor ik het graag!

Vandaag doe ik mee met bloggen over #WOT – DAT is onverwacht! of NIET?

Ik heb nog nooit meegedaan aan bloggen op basis van het “woord van donderdag” (WOT – Word On Thursday). Iets waar andere Nederlandse Bloggers wel wekelijks aan meedoen. Maar ik zag het voorbijkomen. Onverwacht! Ik dacht meteen: Leuk woord!

Dat ik nu wel meedoe en hiervoor nog nooit. Is dat onverwacht? Dat zou je zo kunnen zeggen. Maar hoeft niet per se. Het hangt er maar vanaf hoe je ‘onverwacht’ interpreteert of definieert.

Is iets onverwacht als het opeens gebeurt of als het afwijkt van normale patronen? Of is iets als onverwacht te bestempelen als er iets gebeurt in afwijking van datgene wat je min of meer expliciet verwacht?

Ik doe anders nooit mee met WOT. Nu wel. Is dat onverwacht? Tsja… Voor sommigen misschien wel. Maar ja, ik blog over van alles en nog wat. Elk onderwerp is mogelijk. Dus een keer over WOT kan ook prima. Je kunt dus ook zeggen dat het niet onverwacht is.

Dat was de flits die door mijn hoofd ging toen ik toevallig zag wat WOT was vandaag. Iets te filosofisch? Ik ben er niet over uit wat “onverwacht” nu precies is. Ik heb meestal niet zulke hele strakke verwachtingen. Ik kijk ook niet snel op van wat er gebeurt. Ik ben dus meer van de tweede categorie dan van de eerste. Iets is niet snel ‘onverwacht’ in mijn ogen. Het gebeurt gewoon.. Prima. Kom maar op – Let’s go!

De Write On Thursday. #WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht, vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen, zoals het bij bloggen hoort en mag kort, lang, in blog, flog- of vlogvorm. Het gaat erom dat je het woord wat elke donderdag gebruikt gaat worden in z’n meest vrije vorm kan uitleggen. Wat vind je ervan, hoe denk je erover, heeft het een metaforische werking, zijn er vergelijkingen, kun je een anekdote terughalen, laat het je dromen of is het vlak en abstract? Wil je andere #WOT woorden en blogposts lezen, check hier Vergeet ook niet de link naar je eigen blogpost in de comments te zetten zodat anderen je blog kunnen lezen en reageren.

* beep * beep * 5 minutes of FAME * beep * beep *

Mooi dat allerlei sporters die jarenlang dag in dag uit keihard werken voor hun sport (naast werk of studie) tijdens de Olympische Spelen ook eindelijk in de spotlights staan. Aandacht, interesse, de kans te laten zien wat ze kunnen. Denk aan judo, lange afstand zwemmen, schermen, kanovaren, schoonspringen, tien/zevenkamp, ritmische gymnastiek, schieten, zeilen, snelwandelen, etc. Mooi om dat soort gepassioneerde sporters in zo’n fantastiche setting bezig te zien. Ook al snap je niet altijd hoe de sport in elkaar zit. Who cares, daarom kun je er wel van genieten en je verwonderen over de intense beleving van die sporters.

Fokke & Sukke over snelwandelen

Als je zo zit te kijken dan vraag je je af hoe dat op ‘t werk gaat. En op school. Eigenlijk speelt daar het zelfde. Ook daar heb je ‘sterren’ die altijd in de spotlights staan. Altijd aandacht krijgen. Makkelijk dingen voor elkaar krijgen. Maar er zijn ook op het werk en op school heel veel harde werkers die grote prestaties leveren die niet of nauwelijks gezien worden. Geen spotlights of specifieke waardering.

Hoe zou je kunnen organiseren dat die harde werkers die niet of nooit in de grote belangstelling staan af en toe ook op een mooie manier in de spotlights komen. Net als die onbekende sporters tijdens de Olympische Spelen!

Zou (interne) social media daar een rol bij kunnen spelen?

Iemand een leuk idee voor * beep * beep * 5 minutes of FAME! * beep * beep ?

SHOOT! Waar zijn de Beugels en Scootmobielen??

Tsja… Het was weer zover. Op vakantie in een ander land. Altijd mooi om daar om je heen te kijken en je te verwonderen. Deze keer o.a. Over ‘hulpmiddelen’.

In 2,5 week zag ik op vakantie nauwelijks een rollator of een scootmobiel bij de oudjes. In diezelfde periode zag ik bij de inheemse kindjes ook nauwelijks binnenboord beugels. Buitenboordbeugels al helemaal niet.

Vorig jaar in China vond ik dat niet zo vreemd. En ook in Spanje zag ik vorig jaar weinig beugels of scootmobielen. Dat is gezien de aard van spanje en hun financiele positie ook nog wel te snappen. Deze keer was het echter in Frankrijk en Belgie. In Frankrijk zag ik 0 scootmobielen. In Belgie zag ik er 1. Geloof niet dat ik Franse kindjes met een beugel heb gezien. Wel veel Nederlandse en Duitse kids met een rekje over de tanden. Dat wel.

Hoe zit dat toch? Waarom hebben bijna alle kids in Nederland een beugel en bijna alle oudjes een rollator of scootmobiel??? Way of living? Schoonheidsideaal? Doorgeslagen gezondheidseconomie? Te goede verzekering? Slaven van de orthodontist en tandarts? Zijn wij verslaafd aan hulpmiddelen met wieltjes: van kinderwagen, fiets, brommer, motor, auto, caravan, rollator, scootmobiel tot de baar onder de kist? Van wieg tot graf?

Daar ga ik eens over nadenken de komende tijd. Of weten jullie het antwoord? Zo ja… LET ME KNOW!

Denken als een kind – Je KUNT het!

Vorige week was ik veel aan zee. Het was heerlijk weer. Warm zelfs. Tot je met je tenen in het zeewater ging staan… Poeh! Dat was toch best fris. Klopt. Het zeewater was de eerste dagen 15 graden. Toch zwommen er veel mensen in zee. Natuurlijk veel kids, maar ook voldoende volwassenen. Ik hou wel van zwemmen in zee, vooral als er een beetje branding is. Niks mooiers dan zo vaak mogelijk dwars door die golven duiken.

Maar ja… dan moet je er eerst wel door he. Dat duurde nogal lang. Ik was overigens niet de enige die daar wat moeite mee had. Veel volwassenen stonden wat te dralen langs de waterkant. Stapje voor stapje het water in. Omhoog met het lichaam als er een golf langs kwam. Ondertussen verlangend kijkend naar de zwemmers in zee. Uiteindelijk lukte het mij ook om helemaal in zee te komen. Na meer dan een half uur golven duiken en spelen met de kids in en tussen de golven stond ik weer op het strand. Uitkijken over de branding en nog even nagenieten van het zwemmen in zee. Heerlijk was het. Dat het water 15 graden is heb je na een paar minuten zwemmen echt niet meer door. Toch raar dat je als volwassene zo lang bezig bent om in het water te komen. De kids rennen er gewoon in. Klaar.

Toen ik het daar over had op het strand zei mijn vrouw: “Dat komt vast omdat wij als volwassenen teveel aan de watertemperatuur denken. Je moet gewoon denken aan de lol die je hebt als je in zee bent. Zo doen kids dat volgens mij ook”. Daar zat wel wat in vond ik. De rest van de week heb ik elke dag lekker gezwommen in zee. Wat is dat toch mooi. Ik heb me als een (groot) kind uitbundig vermaakt. Vooral de laatste dag toen er flinke golven waren. Ben die dag zeker door een stuk of 100 van die grote golven gedoken. Natuurlijk af en toe grote happen zout zeewater door keel en neus. Who cares, dat hoort erbij.

De hele week ben ik ook gewoon net als de kids direct vanaf het strand de zee ingerend. Hoezo langzaam er door? GAAN! In zee zwemmen is veel te lekker om lang te treuzelen. Soms was ik er nog eerder door dan de kids. Ze konden mij nauwelijks bijbenen. ‘s Ochtends. ‘s Middags. ‘s Avonds. ZEE!

Aan het eind van de week was het zeewater opgewarmd tot 17 graden. Nog een reden minder om te treuzelen. Hup, de zee in. Niet als volwassene. Denken als een Kind. Fun!

Moet ik maar eens vaker gaan doen, niet alleen bij het zwemmen in zee. Nog meer dan nu kijken naar de fun en alvast de voorpret voelen. Nog minder denken aan allerlei bijbehorende zaken die minder leuk zijn maar die er ook bijhoren. Focus op fun. Zouden meer mensen moeten doen. Niet lang blijven hangen in allerlei rationele aspecten. Niet treuzelen terwijl je weet dat het at the end toch gaat gebeuren. Gewoon doen. Denken als een Kind – Je KUNT het!