18 mei. Voor miljarden mensen op deze wereld een dag als alle andere dagen. Voor mij niet. 18 mei werd er ooit, lang geleden iemand geboren die belangrijk voor mij was en is.
Mijn moeder (hier op een foto toen ze 70 was). Ze is al ruim 11 jaar niet meer in leven. Als ze nog geleefd had zou zij gisteren 88 jaar geworden zijn. Dan zou ik met een klein kado op bezoek zijn gegaan. Ze was niet zo van de grote kado’s. Dat is iets wat ik zeker van haar heb overgenomen (naast veel andere dingen). Lekker voor haar koken – asperges bijvoorbeeld – en samen eten, dàt vond zij een mooi kado.
Maar altijd kreeg zij een klein bosje bloemen. Bloemen waar ze veel van hield. Bloemen uit eigen tuin. Mooie blauwpaarse seringen. Dat vond zij prachtige bloemen. Als klein jochie plukte ik die al. Bij onszelf en soms ook stiekem een paar van de buren erbij. Het moest immers een mooie bos zijn!
Ik heb toen mijn moeder is overleden een klein seringen boompje gekocht en in onze tuin gezet. Toen we zijn verhuisd is het boompje meegegaan naar de nieuwe tuin. Hierboven een foto van de boom. Ik hoop dat de boom groot wordt en elk jaar mooi blijft bloeien.
Elk jaar als de seringen bloeien denk ik extra vaak aan mijn moeder.
Elk jaar op 18 mei wordt ik zelf weer even kind. Terugdenken aan vroeger toen ik kind was en mijn moeder jarig was. Terugdenken aan vroeger toen ik volwassen was en mijn moeder jarig was. Terugdenken aan vroeger toen ik zelf net papa was (dat heeft ze nog net meegemaakt) en mijn moeder jarig was.
Seringen. Het zijn eigenlijk geen bloemen om af te snijden en op een vaas binnen te zetten. Ze staan niet lang, de bloemblaadjes vallen snel.
Tegenwoordig pluk ik de bloemen niet meer. Ik laat de bloemen aan de seringenboom. Ik kijk er naar. Raak ze af en toe aan en ruik eraan.
Denkend aan vroeger wordt ik weer even klein. Papa wordt weer even kind. Op 18 mei.
Best lastig uitleggen aan kids wat oorlog echt is. Vooral als je zelf geen oorlog hebt meegemaakt. Gisteren op 4 mei heb ik wel een poging gedaan. Geprobeerd uit te leggen dat oorlog veel meer is dan schieten op elkaar en mensen die dood gaan.
Dat oorlog het hele dagelijkse leven van mensen verandert. Dat het een grote impact heeft op hoe je je voelt. Dat het je beeld van mensen sterk beïnvloed. Je vriendschappen, je vertrouwen en je wantrouwen in mensen. Verlies dat je overkomt en waar je niet meer echt overheen komt. Verlies zoals het verlies van Peter van Uhm en zijn vrouw.
Oorlog. Hoe leg je dat kids uit. Best lastig. Feest vieren… DAT is veel minder lastig uit te leggen aan kids.
Feest omdat je vrij bent. Dat snappen ze meteen. Vandaag dan ook samen met de kids Bevrijdingsdag gevierd. Op het Bevrijdingsfestival Overijssel in Zwolle. Super dat dit feest elk jaar in mijn mooie stad wordt gevierd.
Gers Pardoel moesten de kids zien. Dat optreden was prima te doen. Bij Di-rect zijn we weggevlucht. Op naar het speciale deel van het festivalterrein waar allerlei activiteiten voor de jeugd waren.
Veel fun gehad daar. Oa met een surfplank op het water, armpje drukken, snorren schilderen. De kids werden ook nog opgepakt wegens landloperij en gevangen gezet. Hoezo vrijheid? Gelukkig was dat maar kort. We hebben ook naar drie mooie theatervoorstellingen gekeken.
De kids hebben ‘s middags van alles en nog wat gedaan. Maar volgens mijn jongste zoon (7) was de Freak Show van Theatergroep De Jonge Honden het allerleukst vandaag.
De Freak Show was met simpele middelen mooi opgezet. Met een vuurspuwer die de show aankondigde. Spelers/speelsters die het publiek naar binnen haalden. “Freaks” in kooien en achter gordijnen. Aan elkaar gepraat door een welbespraakte spreekstalmeester en zijn wel zeer enthousiaste assistente. Spanning en humor, voor klein en groot. Omdat mijn zoon dit het mooiste vond, zijn de foto’s in dit blogje van die show.
Feestvieren op 5 mei. Feestvieren met een scherp randje. Het randje van 4 mei. Blijven verwonderen over zoiets kostbaars als vrijheid.
Maar niet voor de kids. Daarin brandt het vuur van de vrijheid harder dan het vuur van de vuurspuwer. Die willen genieten in plaats van nadenken. Toe maar!
Fun, vrolijke mensen, lekker eten en drinken. Muziek en Theater. Feest in plaats van Oorlog!
Oorspronkelijk was het plan om vandaag héél vroeg naar Amsterdam te gaan. Naar het Rijksmuseum met de kids. De oudste heeft als peuter ooit onder de Nachtwacht doorgekropen, de andere twee zijn er nog nooit geweest. Dat gat in de opvoeding moest opgevuld worden.
Maar zaterdagavond laat toch de plannen gewijzigd. We blijven lekker deze zondag thuis. Met ‘s ochtends een mooie lange wandeling. We vertrekken al vroeg. We plakken een briefje op voor de kids. Dat we aan ‘t wandelen zijn en of ze een ontbijtje klaar willen maken als we terugkomen
We begonnen om 7 uur met ons hoofd in de dichte mist. Gelukkig kwam er al snel een klein zonnetje doorheen. Op de dijk werd de zon sterker en sterker. Je kon ‘m al bijna zien. We liepen de dijk af naar de IJssel. Even kijken naar de mist op het water. Altijd een mooi schouwspel. Bij de IJssel is het trouwens altijd prachtig.
Bij de rivier aangekomen was de mist boven het water echter al bijna helemaal verdwenen! We waren nog maar net op tijd. Daarna nog even goed rondgekeken. Alles daar bij de IJssel gaat op de schop. Er komen grote geulen in de uiterwaarden om hoog water extra ruimte te geven (Ruimte voor de rivier). Daarvoor zijn helaas al veel mooie bomen omgezaagd. Vele andere zullen nog volgen. Volgend jaar kun je hier ook niet meer bij de IJssel komen. Jammer!
Een half uur later was het stralend weer en liepen we bij de aanlegsteiger van ‘t Kleine Veer. Nog even wachten en we kunnen weer met dit pontje over de IJssel naar Hattem. Altijd fijn om wandelend of op de fiets Gelderland binnen te vallen of “thuis” te komenbin Zwolle. Helaas zijn ook bij ‘t Kleine Veer alle bomen botweg omgezaagd. Je zou er triest van worden. De altijd zo mooie groene ingang van Zwolle lijkt nu wel een treurig kerkhof. We hebben er maar niet teveel naar gekeken.
Hier aan de oever hebben we lang gezeten. Wat gedronken en gegeten.Wat gepraat, nagedacht en genoten. Van de stilte. Van het uitzicht. Van een mooi rustig moment samen. Van de natuur en wat de afgelopen eeuwen hier is gebouwd. De kerk van Hattem, de steenfabriek, de IJsselcentrale, de bruggen over de IJssel. Allerlei vogels kwamen ook voorbij. Zwemmend, vliegend, fluitend, kwakend en roepend. We zaten daar heerlijk in de zon. Toen er wolken kwamen zijn we rustig teruggelopen alhoewel het verlangen groot was er de hele dag te blijven zitten en te genieten.
Op de dijk was het inmiddels heel erg druk met hardlopers en wielrenners. De hijgende, schreeuwende, haast hebbende medemens was ook wakker geworden. We liepen dus maar rustig onderlangs de dijk terug. Toen we halverwege waren belden de kids. Hoe laat we thuis kwamen… En hoe lang de broodjes in de oven moesten bakken… We keken elkaar lachend aan. Thuis stond het ontbijt klaar. Warme broodjes, verse jus. We konden zo aanschuiven. Het briefje had geholpen (of onze afwezigheid). Dat biedt opvoedkundig mogelijkheden!
We hebben er met de kids een hele mooie zondag van gemaakt in en en om huis. Niks Nachtwacht. Die moet nog maar even wachten. Die loopt niet weg. De mist wel. En een mooie dag buiten ook.
We zagen het scherp. De mist om en in ons hoofd was verdwenen…
Ook wij moeten er eindelijk aan geloven. Aan zo’n blauw/zwart ding dat zorgt voor veerkracht in het leven. Zo’n ding waardoor mensen een gat in de lucht springen.
Maar voor je een gat in de lucht kunt springen moet je er eerst een gat voor in de grond graven. Een gat van bijna driehonderd centimeter doorsnee. Een gat van bijna zeventig centimeter diep. Da’s best een groot gat!
De kenners onder ons hebben het al geraden. Er komt een trampoline. Eindelijk… zuchten de kids. Eindelijk! Dat er in de buurt diverse grote trampolines zijn maakt niet uit. Een eigen trampoline is véél mooier. Na lang uitstellen zijn we eindelijk gezwicht.
De plek in de tuin is inmiddels bepaald. Het tuinpad is al deels ontmanteld want die stenen zouden te dicht bij de trampoline komen te zitten. En da’s natuurlijk te gevaarlijk. Er zal vast regelmatig iemand af vallen. Gepland en ingepland. Gras is dan zachter dan steen.
Al met al het nodige werk voor iets simpels als een springding. Maar goed. Ergens in de mei vakantie kunnen we allemaal een gat in de lucht springen!
De kids omdat de trampoline in gebruik genomen kan worden. Wij omdat het werk dan is afgerond.
Vorig jaar had ik het goed voor elkaar. Althans, wat bewegen betreft. Ik was veel buiten. Wandelde erg veel. Fietste met de kids naar school. Ik was uren in de buitenlucht. Dat was een heerlijk gevoel. Goed voor het lichaam, goed voor het hoofd. Had ik ook nodig want ik was even uit de running door een burn-out.
Nu ik weer volop aan het werk ben (meer dan volop eigenlijk, het is hartstikke druk op het werk) merk ik dat ik daar niet of nauwelijks meer aan toe kom gedurende de week. In het weekend wel, maar dat is te weinig. Gedurende de week breng ik de kids 3 dagen op de fiets naar school. Lekker 4,5 km heen en 4,5 km terug door Zwolle ‘s ochtends vroeg. Maar af en toe sluipt ook daar een autoritje in als ik meteen doorga naar een klantafspraak. Lang wandelen lukt me niet. Kort wandelen zou wel moeten kunnen, maar ik merk dat ik daar onvoldoende consequent tijd voor vrijmaak. Terwijl die ontspanning juist zo fijn is. Dom dus. Buiten is het prachtig.
Vorige week kroop mijn middelste zoon even lekker tegen mij aan voor hij naar bed ging. We zaten wat te praten en ik vertelde hem dat ik moe was. Dan ga je toch lekker wandelen morgen zei hij. Ik zat hem uit te leggen waarom ik daar geen tijd voor had. Dat het heel druk was op het werk. Dat ik lange dagen werkte. Dat ik thuis kwam als het al donker was. Dat wandelen dan niet meer leuk is. Hij vond dat maar stom. Ik moest dan maar gewoon tussendoor even gaan wandelen. Gelijk had hij! Niet zeuren maar prioriteren. Actie. Naar buiten!
De afgelopen week dus weer voorzichtig wat wandelingetjes gemaakt. Hier een half uurtje, daar een half uurtje. Soms even tussen twee afspraken in. Of rond het avondeten een half uur, voor ik naar een avondafspraak ga. Het begin is er weer. Mijn middelste zoon heeft mij de afgelopen week een paar keer ‘s ochtends bij de afscheidsknuffel gezegd “vandaag wel even lekker gaan wandelen hoor papa” …en als ik terug kijk zijn het juist die dagen dat ik heb gewandeld (en met een glimlach even extra aan hem heb gedacht).
Handig. Zo’n personal coach die je kan stimuleren en motiveren. Een personal coach die bij jou in huis woont…
De afgelopen twee jaar was ik er als voyeur behoorlijk druk mee. Gluren bij de buren…. De ene keer stiekem, maar vaak ook openlijk. Lekker kijken bij ons in het park hoe verliefde stelletjes elkaar het hof maken. Ook dit jaar ga ik dat weer doen. Sterker nog, ik ben er gisteren weer mee begonnen!
Ook al is het nog vroeg in het jaar en is het koud… voor sommigen is het ook nu al weer de hoogste tijd om elkaar in het openbaar de liefde te verklaren. Gewoon buiten. De liefde is sterker dan de kou van wat de lente zou moeten zijn.
Zoals de zwanen bij mij in de achtertuin. Voor hen is het de hoogste tijd. Ze willen om te starten met huisje-boompje-beestje. Of in hun situatie slootje-nestje-eitje.
Ik volg samen met onze kids de laatste twee jaar een paartje zwanen bij ons in park ‘t Engelse Werk. Mooi om te zien hoe dat gaat. Dit paartje zit in dezelfde sloot als vorig jaar. We gaan er voorlopig vanuit dat dit dezelfde zwanen zijn. De kids zijn benieuwd hoeveel jonkies er dit jaar komen. En of ze het overleven. Altijd weer spannend.
We gaan het zien. Ik hoop wel dat ze ten opzichte van vorig jaar een betere plek kiezen voor hun nest. Lees [zoektocht naar nest] en [toch nog jonkies] wat er vorig jaar gebeurde.
Voorlopig zitten ze hier goed in deze mooie brede sloot. Ze hebben ook nog geen last van eenden (daar moeten zwanen niet veel van hebben als ze een nest hebben). Er zitten wel een paar zwarte vrienden mee te kijken op de achtergrond… maar deze meerkoeten stellen ze als buren blijkbaar wel op prijs.
Misschien vinden de zwanen het net als ik wel leuk om af en toe even te gluren bij de buren…
Gisteren hebben we thuis verhalen verteld over het Paasvuur. Het bouwen en aansteken van een grote bult hout is een hele oude traditie in Oost Nederland.
Kinderen vinden vuur sowieso altijd al interessant. Toen ze hoorden dat je met die paasvuren ook nog eens de koude winter en de Germaanse wintergoden naar huis stuurt en deur openzet voor de Lentegodin zagen ze wel mogelijkheden. Vooral de jongste, zeven jaar is hij.
Vanochtend dus na het ontbijt meteen takken verzamelen in de tuin. Meteen in actie als een jonge ondernemer. In zijn pyjama, op snowboats en met een vest aan van zijn grote broer. Hij had zo een paar flinke dozen vol. Takken genoeg in de tuin.
Toen wij een rondje gingen wandelen in ‘t bos wilde hij eerst niet mee. Tot hij hoorde dat hij ook daar takken mocht zoeken! Hij ging mee. Geen tijd om zich om te kleden. Mooi gezicht om hem in pyjama tussen de bomen door te zien rennen tijdens zijn strooptocht op zoek naar takken. Door de harde wind van de laatste weken lag er genoeg dood hout. Met een tasje vol hout triomfantelijk terug naar huis.
Thuis kreeg ook zijn broer de smaak te pakken. Er moest ook nog een klein stukje hout van een oude pallet bij vonden ze. Maar dit was eigenlijk alleen maar een mooi excuus om te slopen en te zagen. Het hout van de palet hadden we niet nodig. We hadden genoeg takken.
Samen hebben we van oude stenen een vierkant gebouwd om de vuurkorf in te zetten. Er werd hard gewerkt. Het vuurtje stoken zouden we eind van de middag doen. Natuurlijk duurde het wachten de boys (te) lang. Dus tussendoor liepen ze elkaar alvast op te stoken, te plagen en maakten ze wat ruzie. Daar zijn het broers voor. Maar tenslotte kwam alles weer goed.
Eind van de middag natuurlijk kijken of ons vuurtje het ook zou doen. Dus de droge takken in de vuurkorf en aansteken met een paar stukjes krant. Het brande meteen prima. Paar spekkies aan een stokje erbij om te roosteren en het feest was compleet.
Met het vierkant van stenen om de vuurkorf en niet al te veel hout erop brande het vuurtje een halfuurtje mooi en veilig. Daarna uitdoven en opruimen, maar toen waren de boys er al lang vandoor. Op naar een ander avontuur…
Na een mooie zonnige dag was het daarna eten en pyjama’s aan. Niet om hout te sprokkelen… maar om naar bed te gaan!
Onze kids zijn een beetje blind. De twee boys dan. Niet echt blind gelukkig. Maar lezen is af en toe best wel moeilijk in de praktijk. De oudste (dochter) leest als een trein. Razendsnel, net als ik. Maar de beide boys hebben wat extra aanmoediging en oefening nodig.
We lezen elke dag een leuk boek met ze. Dat scheelt een stuk. Maar daarnaast ben ik sinds een aantal maanden ook met ze aan het puzzelen. In de zaterdagkrant staan elke week diverse puzzels. De middelste zoon vindt dat leuk. Dochter ook. Zitten we met z’n drieën op zaterdag en zondag af en toe even te puzzelen.
De Quizwoordzoeker is favoriet. Als je de antwoorden niet weet kun je altijd nog woorden zoeken en kijken welke vraag erbij hoort. Daarna komen de Quizfilippine en Zweeds. De doorloper wordt al wat moeilijker en bij het cryptogram haken we af.
Op deze terloopse manier leest de middelste toch weer wat extra en is ie op een speelse manier met taal bezig. De oudste doet ook lekker mee en vergroot haar kennis. De jongste wil niet meedoen. Puzzelen is saai. Prima joh!
Het is vanzelf ontstaan dit samen puzzelen met de kids. We beginnen soms al aan de ontbijttafel. Geen idee hoe lang we dit blijven doen. Kan ook zo afgelopen zijn. Genieten dus van dit soort kleine dingen samen zo lang het duurt. Leuk, gezellig en leerzaam. En een moment van rust in ons huis… ook altijd welkom!
Het brengt ook mooie herinneringen en gedachten naar boven. Herinneringen aan samen puzzelen met mijn moeder, héél lang geleden. Samen puzzelen (cryptogrammen maken) met oma… Nòg langer geleden. Wat zou het leuk zijn om nog een keertje te puzzelen samen met m’n al lang overleden moeder. Kop koffie erbij. Tussendoor bijpraten. Grapje maken over bepaalde woorden of elkaar even vasthouden of aanraken.
Mooi hoe zo’n puzzel verleden en toekomst bij elkaar brengt. Al puzzelend (gedachten) lezen…
We zijn niet zo van het TV kijken hier in huis. Nou ja, de kids wel. Wij (als ouders) niet. We hebben dan ook maar één TV in huis. Geen abonnementen om op PC, laptop, tablet of smartphone tegelijk TV te kijken. Wat een onzin (vinden wij).
We proberen de kids onderling te laten overleggen wat er op die ene TV komt. Als ze TV mogen kijken dan hè. Dat is alleen op bepaalde tijdstippen, niet de halve dag. Maar als ‘ie aan mag dan moeten ze er zelf uit zien te komen. Aangezien de kids 13, 11 en 7 zijn liggen de voorkeuren soms wat uiteen. Maar meestal lukt dat wel. Soms niet.
Behalve op zaterdagavond. Op zaterdagavond willen vader en moeder af en toe ook wel eens TV te kijken. Zeker als er leuke muziekprogramma’s op zijn zoals de laatste tijd. Dan nemen wij de TV over. Niet elke week. Wel regelmatig.
Gisteravond bijvoorbeeld. Toen had de VPRO een leuke documentaire op NL 3 over Elbow. Dat vind ik lekkere muziek en dat wilden we eigenlijk wel kijken. De kids waren het daar niet mee eens. De oudste twee dan. De jongste lag toen al lekker te slapen.
[Elbow - One Day Like This (Live At V Festival, 2009)]
De kids vonden Elbow maar zeikmuziek. Met zo’n viool erbij en zo. Elbow. Dat was toch he-le-maal niks. Al helemaal niet in vergelijking met One Direction of een fantastische hit als Thrift Shop.
Zij keken veel liever naar de “bagger” programma’s op de commerciële omroepen. Eén of andere vage “weet ik veel” quiz, een he-le er-ge show met vader EN zoon Brandsteder (OMG) en een slechte improvisatieshow. Dat was wat er bij hun al zappend voorbij kwam. Maar die pulp wilden wij ab-so-luut niet zien. Dat die programma’s echt helemaal niks waren hadden ze overigens zelf ook vrij snel door. Gelukkig maar.
Maar goed… we hadden dus sinds tijden weer eens een discussie over de afstandsbediening. Ellebogenwerk bij Elbow. Wel toepasselijk. Uiteindelijk van Elbow wel wat gezien maar weinig gehoord. Dat wordt dus uitzending gemist opzoeken.
Vanochtend vroeg op youtube nog maar eens lekker wat video’s van Elbow gekeken en geluisterd. Deze keer zonder “elbow” work van onze “lippy kids”.
[Macklemore & Ryan Lewis - Thrift Shop feat. Wanz]
Overigens, ik vind dat hitje Thrift Shop zelf ook wel geinig. Gelukkig maar, want die komt nogal vaak voorbij hier in huis. Kids… U gotta love ‘m! Voor wie Thrift Shop van Macklemore niet kent, hier het youtube filmpje.
Ga ik ondertussen mijn ellebogen even een beetje aanscherpen. Ben ik de volgende keer nog beter voorbereid op ouderwets ellebogenwerk op zaterdagavond!
Kinderen. Meestal willen ze alles snel en hard (en snel). Stuiterend de roltrap op en neer (het liefst TEGEN de stroom in). Hard rennen, ook als het druk is op straat. Lekker wild dwars door het bos, bladeren schoppen. Springen in huis alsof het een gymzaal is. TV keihard aan en er nog dwars doorheen praten. Bij een film lekker snel de saaie stukken doorspoelen. Op schaatsen als Erben Wennemars in zijn wildste dagen over de ijsbaan.
Veel drukte en lawaai, weinig rust. Never a dull moment. Het leven met kids geeft je regelmatig het gevoel dat je in een Olympische achtbaan zit. Harder, hoger, sneller! Nooit eens een keer relaxed en rustig met een slakkegangetje…
Meestal keihard en op volle snelheid. Tot ze moe zijn en omvallen in hun bed. Of achterin de auto in slaap vallen, meestal als je bijna thuis bent. Maar anders… Anders niet!
Maar nu heeft één van mijn kids, de jongste, opeens wel de behoefte om het kalmer aan te doen. Ik weet niet wat mij overkomt. Hij wil in de auto relaxen. Wel met de luidsprekers op max, dat dan weer wel. Maar dan wel rustig rijden. Hij heeft namelijk ontdekt dat als je langzaam rijdt, dat je dan meer leuke muziek kunt luisteren in de auto. Met meneer zelf aan de knoppen, op zoek naar lekkere muziek!
Dus nu is het steeds “niet zo hard papa” “kun je rustiger rijden papa”. Sterker nog, het is zelfs zo erg dat we (als we er al zijn) niet zo maar de motor af kunnen zetten en uit kunnen stappen. Eerst moet zijn favoriete liedje nog even één keer helemaal gedraaid worden!
En wat is zijn favoriete liedje dan? Dat is in de auto al een tijdje Broodje Bakpao van The Opposites. Met Sef en die slome Gers Pardoel. Maakt hem niet uit. Wisselend tempo (lekker met volume spelen), Nederlandstalig (kan ‘ie verstaan), lekkere beat (headbangen) en – vooral – een paar lelijke woorden erin (hard om lachen).
Met de boxen op 100 rollen we door de straat. Kill we komen HARD! Fasten your seatbelts!
Hier de songtekst. Kunnen jullie net als mijn zoon lekker hard meegillen:
Kill we komen hard, je kan het niet ontkennen
Die pannenkoeken moeten aan deze nieuwe stroop wennen
Van het noorden naar het zuiden, van A-Town to roffa
Brengen we je kruiden, concurreren met je shoppa
We hangen in je buurt, net als schoenen aan je lantarenpaal
Dit is voor de gek, maar soms ben ik zo dus doe normaal
Kill we brengen herrie, de buurt z’n nachtmerrie
Deze kerel komt wederom in de game, vraag het lerrie
Plus ik ben je juice, net als de eerste film van pak mij brou bitch
Me broekriem zit losjes, maar m’n flows zitten strak
En die gasten willen lullen, maar ik hou het zelf bij poenie
Je doet een hoop commotie, maar je neppen flows doen niet
En die gasten willen lachen, maar we lachen naar de bank
Dus zijn ze niet meer dankbaar, dan worden ze bedankt
Dus thanks voor je geintjes, en thanks voor je zijn
Want niemand is een topper zoals ik met die rijms
Broodje warm vlees, broodje bakpao
Broodje warm vlees, broodje bakpao
Broodje warm vlees, broodje bakpao
Rol door de stad op me Vespa, ciao
Broodje warm vlees, broodje bakpao
Rollen door de stad op m’n Vespa, ciao
Broodje warm vlees, broodje bakpao
Verekste mongol, wat kijk je nou?
Wie noem je new kid in de sience? Stylo is te clean.
Door de jaren heen verwesterd, maar geboren in de lean.
Daar in het diepe zuiden waar ze leunen op m’n tracks
In een groene Opel Manta met een matje in hun nek
En een broodje warm vlees, of een broodje bakpao
Daar bij de snackbar op de hoek pompen ze daily die sound
Geen album in de winkel maar de bars worden groter
Ben geen hype rapper maar bewust van de mode
Een paar nieuwe Oasics of Clarks in het beige
Steeds meer fans, steeds meer om te matchen
Splinter nieuwe jeans, met wat gaten op de knie
Nieuwe tatoo op de arm, laat me vader hier niet zien
Zolang ik knaken maar verdien, met wat ik doe en wil
Want wat ik doe met skills word met never niet te veel
Ze willen dat ik fout doe, willen dat ik grouw doe
Willen dat ik helemaal crazy word, maar zeg ze houdoe
Broodje warm vlees, broodje bakpao
Broodje warm vlees, broodje bakpao
Broodje warm vlees, broodje bakpao
Rol door de stad op me Vespa, ciao
Broodje warm vlees, broodje bakpao
Rollen door de stad op m’n Vespa, ciao
Broodje warm vlees, broodje bakpao
Verekste mongol, wat kijk je nou?
Welkom op mijn blog! Online actief op o.a. Linkedin, twitter, Facebook en Google plus. Overal te vinden als Henk038, behalve op Linkedin (henk boshove). Als je meer wilt weten, zoek me daar op of neem daar contact met me op. Ik ben geïnteresseerd in gericht netwerken (zakelijk, maatschappelijk, privé), delen ... Lees verder »
