Terug naar de Middeleeuwen. We hakken de stad weer in delen!

In Parijs zie je nog eens wat. Er is genoeg om je over te verwonderen en je krijgt er leuke ideeën. Paar blogjes daarover de komende dagen.

Vroeger waren steden onderverdeeld. Elk ambacht was te vinden in de eigen straat of wijk. De ambachtslieden en werkplaatsen kropen dicht op elkaar en waren verenigd in Gilden. Deze Gilden hadden ik Nederland veel macht. Ook in Frankrijk was dat zo. In oude Franse steden zie je dat nog terugkomen in de straatnamen. Lekker duidelijk. Je wist meteen waar je moest zijn als je iets nodig had!

Vorige week waren we een paar dagen met de kids in Parijs. Af en toe iets doen wat gepland was, maar ook lekker rondslenteren. Zo kwamen we in het 10e arrondissement terecht. En daar zag ik iets opmerkelijks. Sommige straten waren gevuld met dezelfde soort zaken.

Zo zitten er in de passage Brady bijna alleen maar Indiase restaurants. Meer dan 10 bij elkaar. Nu zaten er wel wat verschillen in de menukaarten, maar ‘t was toch vrijwel allemaal curry of tandoori. Heb ik in Nederland nog nooit gezien. Stel je voor in een stad als Zwolle, dat er een straat zou zijn met bijvoorbeeld alleen maar pizzaria’s.

Ook bijzonder: Rue Chateau d’Eau. Op 300 meter straat wel 10 tot 15 kappers voor afro haar, afgewisseld met bijna evenveel zaakjes gericht op manicure, extensions en (permanente) make-up. Ook hier zou je verwachten dan zoveel van dezelfde soort zaken bij elkaar qua concurrentie niet handig is. Het zat echter propvol. Ongelooflijk. Van ‘s ochtends vroeg tot laat zit het vol binnen.

Voor de winkels was het ook druk. Daar staan continue groepjes mannen. Druk met kletsen, stoer zijn en klanten de winkels inlokken. Vrouwen aanspreken op straat. Soms vrij agressief. Een straat om je over te verwonderen en je ogen uit te kijken.

Als laatste voorbeeld (er zijn er meer) nog de Rue Faubourg St. Denis. Een lange straat met een zeer wisselend straatbeeld. Sommige delen bijna in verval, andere delen juist prachtig. Ergens in die lange straat viel het mij op dat ook hier een aantal gelijksoortige winkels samen een interessant blok vormen. Allemaal zaken met mooie producten op een rij. 10 winkels naast elkaar. Vis, fruit, groente, traiteur, wijn, kaas, bloemen, brood, etc. En de slager zat er vlakbij. Alles op een rij, veel produkten op de stoep uitgestald. Net een supermarkt, maar dan met allemaal afzonderlijke winkeltjes. Mooi!

Al wandelend en kijkend door de wijk vroeg ik mij af of zoiets wellicht ook voor ons in Nederland een idee is. Waarom proberen we niet te stimuleren dat er meer geclusterd wordt in steden? Zeker nu we relatief veel leegstand hebben/krijgen in winkelstraten. We hebben dat natuurlijk met wisselend succes wel geprobeerd in Nederland. Met meubelboulevards en autodealers op één bedrijventerrein.

Maar waarom niet op ander niveau? Een aantal leuke heren-, dames- en kindermodewinkeltjes bij elkaar. Groenteboer en Turkse supermarkt samen met andere mooie versproducten (bloemen, kaas, etc) in één blok. Juweliers en sieradenboetiekjes …hoppa bij elkaar. Alle knutsel- en hobbywinkels verzamelen met wellicht een kleine galerie erbij. Een eindje verder op enkele winkels met tweedehands en vintage kleding op een rij. En ga zo maar door.

Zou dat helpen om vanuit stad en regio extra klanten naar zo’n straat te trekken. Of om extra omzet te genereren? Zou dat helpen om een buurt leuker/aantrekkelijker te maken? Kunnen startende ondernemers gestimuleerd worden zo gezamenlijk een straat aan te pakken? Kunnen bestaande ondernemers verleid worden te hergroeperen? Beginnen op plekken waar de huren relatief laag zijn?

Zou daar een deel van de oplossing liggen om creatief om te gaan met winkel leegstand? Wie weet…

Zomaar wat vragen en ideeën op basis van wat ik zag in het 10e arrondissement in Parijs. Interessantere winkelstraten, weten waar je moet zijn, een levendiger straatbeeld (zoom maar eens in op de foto hier boven).

Op naar straten en wijken met een duidelijke focus en strategie in plaats van allemaal afzonderlijke winkels.

Terug naar de Middeleeuwen. We hakken de stad weer in delen!

Horeca op de basisschool!

Op het schoolplein hebben ‘s ochtends best wel veel mensen haast. Haast om op tijd met de kids op de basisschool te komen. Haast om direct na het wegbrengen van de kids op tijd op ‘t werk te komen. Meteen in de auto. Hup. Snel. Gas & go! Schoolstress. Voor de ouders, maar ook voor de kids van die ouders.

Deze week was er het paasontbijt op school. In elke klas een mooie volle tafel vol lekkere hapjes. Kids aan versierde tafels. De ouders bleven even kijken en kletsen. Heel andere sfeer meteen. Hieronder een foto van het paasontbijt bij één van mijn kids in de klas.

Er is ook een andere groep ouders. Ouders die bijna altijd iets meer tijd nemen voor het naar school brengen van de kids. Zodra de kids in de klas zitten gaan ze soms zelfs nog even praten op het schoolplein met andere ouders. Dat kan gaan over school gaan, over de buurt, over werk of vrijwilligerswerk, over netwerken, over een gezamenlijk project, een actie in de stad waar support voor nodig is, over de kids, etc. Of je steekt even snel de koppen bij elkaar om een afspraak op een later moment te maken.

Ook ‘s middags staan er veel ouders en grootouders best wel lang op het schoolplein. Het plein vult zich al meer dan een kwartier voor de schoolbel gaat. De laatsten vertrekken een half uur nadat de eerste kids naar buiten kwamen. Allemaal mensen die staan te wachten tot de kids naar buiten komen, te wachten tot de kids alle spullen hebben, te wachten tot de kids hun fietssleutel hebben, te wachten tot de speelafsprakjes gemaakts zijn.

Wat ik me wel eens afvraag… hoeveel fun en toegevoegde waarde zou het hebben als er iets van horeca op school zou zijn? Horeca op de basischool! Gewoon een kleine coffeecorner met thee en écht goede koffie. Om daar te drinken of om mee te nemen (ook aan de ouders met veel haast wordt zo gedacht). Als het kan (wishfull thinking) ook verse sapjes, kleine broodjes en croussants, ranja, wat lekkere koekjes, beetje fruit. Zien jullie het al voor je?

Zou er geen ondernemer zijn die dáár brood in ziet? Iemand die twee keer per dag even langskomt en een uurtje de coffeecorner open doet. Het zijn dan niet de toptijden in zijn/haar eigen bedrijf. Je neemt gewoon je eigen spullen mee (kan met de auto of de bakfiets). Wat zou je voor omzet draaien in relatie tot de kosten? Je zou zo’n coffeecorner ook nog verder kunnen uitbreiden. Bijvoorbeeld door het te combineren met
- haal en breng depot voor stomerij
- afhaalpunt voor pakjetjes van post.nl,  sandd
- etc

Of als een coffeecorner een stap te ver is … wat te denken van een mobiele espresso & cappuccinobar die alle dagen of desnoods op een aantal vaste dagen per week (op dagen dat de omzet het hoogst is) op het schoolplein van de basisschool staat. Dat soort mobiele units zijn er al lang (in Zwolle oa Kaldi), dus dat is het probleem niet.

…In plaats van een wachtplek maak je zo van de school en het schoolplein een ontmoetingsplek. Even wat drinken als je toch staat te wachten. Een lekkere koffie om mee te nemen in de auto of op de fiets. Even een koffie of thee erbij als je op het schoolplein staat te praten. ‘s Middags als de kids na schooltijd nog aan het spelen zijn op het schoolplein een glaasje ranja en een koekje voor ze regelen. Netwerken op het schoolplein MET een cappucino erbij!

…Je biedt de lokale espressobar ondernemer de mogelijkheid wat extra geld te verdienen EN de mogelijkgeid nieuw publiek aan te boren dat later ook naar zijn/haar espressobar in de stad komt.

…Ook de school zou er wat geld mee kunnen verdienen om wat extra’s te doen in de klassen. Plus de kids zouden wellicht af en toe klein beetje mee kunnen helpen als schoolproject (leren ondernemen, hoe werkt een bedrijf, wat komt er allemaal bij kijken).

Zo maar een klein ideetje… Horeca op de basisschool!

Je wilt hier Verwonderen. Mag dat?

Verwonderen. Mag dat tegenwoordig nog ergens?  Zo maar op straat.  Thuis op de bank. Online surfend. TV kijkend. In het bos. In de auto. Op school. Tijdens je studie. Op je werk… Noem het maar op.

Meestal niet eigenlijk. Er is immers zoveel uitgekauwd en voorgeschreven in ons kleine kikkerlandje. Nadenk- en verwondertijd is nergens opgenomen in een protocol, werkbeschrijving, verordening of reglement van orde. Nergens in kostprijsberekeningen is hier iets voor ingecalculeerd. Tijdens je studie of op school krijg je geen ruimte voor het behalen van ”verwonder”punten.

En al was dat wel zo… de meeste mensen lijken niet meer te weten hoe het moet. Lukt het ons überhaupt nog wel om te verwonderen? Daarvoor moet je immers wat afstand nemen. Luisteren naar hoofd en onderbuik. Vreemde invalshoeken vinden en waarderen. Dwarsverbanden leggen die anderen niet zien. Tijd nemen om iets te ervaren. Goed kijken, observeren. Tsja… dat lijken af en toe vrijwel uitgestorven eigenschappen.

Terwijl verwonderen toch kan leiden tot prachtige gesprekken. Tot mooie nieuwe inzichten en ideëen. Tot humor. Tot het stopzetten van halfbakken initiatieven of foute keuzes. Tot innovatie!

Goed kijken, goed observeren. Openstaan voor wat er binnendwarrelt in je hoofd. Net al bij bovenstaande foto. Hoe kijk je er naar? Geniet je van de lijnen en specifieke kleuren? Zie je meteen het hele plaatje of geniet je van de details en de opvallende kleuren. Zie je de weerspiegeling van de ondergaande zon of komt er een herinnering boven van de japanse vlag, half zichtbaar in het water. Zie je gewoon een brug… of een weg die zich opent voor een verre reis? Zie je misschien jezelf al ronddraaien in het grote reuzerad rechts op de foto? Verbeeldingskracht, losse ideeën, verbinden daarvan, manier van kijken. Richt je je op het hek waarachter alles opgesloten lijkt. Of zie je juist een opengeknipt hek, dat alle ruimte biedt om te kijken wat er achter de horizon ligt. Zie je een prachtig visnet dat hangt te drogen in de ondergaande zon (net als ooit op een vakantie)? Of denk je.. hoezo visnet. Ik zie een mooi kunstwerk daar in het lansdschap. Welke kunstenaar zou dat hebben gemaakt?

Tientallen indrukken, gevoelens, associaties. Laat er een aantal mensen ECHT naar kijken en je krijgt veel verschillende antwoorden. En dan verwondering over waarom de ander er totaal iets anders inziet dan jij. Interessant toch?! En dat dan nog maar op basis van 1 plaatje. Als je bedenk hoeveel plaatjes er elke dag door ons hoofd zien flitsen. Als we dit gebruiken bij vraagstukken in organisaties, in de politiek, in het bedrijfsleven, op school. Elkaar daar ook ruimte voor geven. Niet continue, niet de hele dag. Dan worden we gek van elkaar. Maar meer dan nu.

Geprogrammeerd en geconditioneerd kijken is voor ons een belangrijke basishouding geworden zo lijkt het. Verwonderen kost tijd, energie, geld, wijkt af, valt op, is moeilijk. Dat zijn zaken waar niet iedereen warm voor loopt. Waarvan we soms denken het niet te kunnen (zo geven sommigen zelfs letterlijk aan). Gek is dat. Als kind waren we continue aan het verwonderen. Daar waren we heel erg goed in. Echt verwonderen hebben we ergens tijdens onze schooltijd achter ons gelaten. Of ergens diep in onszelf verstopt. Bekijk de TED Talks van Sir Ken Robinson maar eens over Onderwijs en wat het doet (volgens hem) met kinderen en volwassenen. Denk dat hij een sterk punt heeft. Door onze manier van leren en werken raken we ver verwijderd van gezond boeren verwonderen.

Laten we onszelf dus eens een mooi kado geven. Laten we onszelf elke dag (of als dat te gek is – elke week) serieus de tijd gunnen om bewust te denken aan zaken om je over te verwonderen. En over de toegevoegde waarde daarvan. Aan al het positieve dat daaruit kan voortkomen. Zullen we afspreken dat we dat doen via een ezelsbruggetje (om het niet te vergeten). We gaan bewust ruimte geven aan verwonderen zodra we dit verkeersbord van een rotonde zien. Daarvan zijn er gruwelijk veel in Nederland. Dus dat moet je een keer opvallen als je buiten bent. Dan even in de verwonderstand. Even niet rechtoe rechtaan denken en doen. Even je gedachten laten ronddwalen. Even van alle kanten zaken bekijken. Een extra rondje op de rotonde zelf mag natuurlijk ook. Gewoon doen. Have fun. Deal?

Je wilt hier Verwonderen. Mag dat? JA! …graag zelfs!

Out of the Office denken & doen. Lopende zaken afhandelen

Je kent dat wel. Een kamer met 3 muren en aan één kant glas. Een tafel, rond, ovaal of vierkant. Stoelen. Blad met koffie, thee, water en kopjes. Flipover, whiteboard… dat soort zaken. Gaaaaaaaaaap!

We maken vergaderingen, overleg, bijpraten, coachingsgesprekken – zo lijkt het – het liefst zo saai en standaard mogelijk. Ik kijk zelf graag naar inhoud en effectiviteit en merk steeds vaker dat andere vormen veel beter werken. En ook nog leuker zijn.

Al geruime tijd regel ik een deel van mijn 1 op 1 afspraken zo dat we iets anders doen dan binnen in een kamer zitten. Dat is een vast onderdeel geworden van hoe ik werk. Coachingsgesprekken op een terras in de zon of tijdens een rondje lopen na de lunch. Plannen maken bij een goede cappuccino in de stad. Echte interesse en volledige aandacht tijdens een broodje eten. Zwakke plekken tonen en over en weer elkaars klankbord zijn tijdens een stevige wandeling in ‘t bos. Zakelijke discussies uitpraten op een bankje aan het water.

Voor sommige gesprekken werkt dit heel goed. Andere omgeving geeft andere mogelijkheden. Andere mindset. Andere uitkomsten. Minder automatische patronen. Meer echte aandacht. Minder afstand. Meer contact. Minder loopgraven. Meer oplossingen. Meer tijd voor reflectie.

Volgens mij zijn de meeste mensen buiten kantoor (helemaal als het echt buiten is) veel beter in staat om vrijer en met een open mind zaken te bekijken en te bespreken. Hoeft niet lang te duren. Soms is half uur genoeg. Daarna met een fris hoofd weer naar binnen!

We zijn bezig om “out of the box” of “outside the box” of zelfs “without a box” denken. We zouden volgens mij ook meer  “out of the office” moeten denken.

Beweging in de zaak. Letterlijk en figuurlijk. Lekker hoor. Zouden meer mensen moeten doen. Of tenminste eens proberen.

Out of the office denken en doen. Lopend(e) zaken afhandelen!

Iets voor JOU?

Wie niet gezien is, die is WEG!

Wie niet weg is, is gezien! Dat was vroeger een leuk kinderspel. In het bos, in het park, in de buurt, in de straat. Verstoppertje spelen. … Heerlijk. “Wie niet weg is, is gezien. Ik Kom!”. Tegenwoordig is het vaak andersom. “Wie niet gezien is, die is weg!”

Iedereen wil tegenwoordig overal en altijd gezien worden. In de politiek, bij praatprogramma’s op TV en radio, op social media, op websites (soms anoniem), op het werk, tijdens de studie, tijdens vergaderingen, etc. Letterlijk of figuurlijk in the spotlights. Je mening roeptoeteren, profileren, credits opeisen, commentaar geven op van alles en nog wat. Wat zijn we daar druk mee. Als je niet gezien wordt dan overleef je niet, dan ben je er niet. Dan ben je weg.

[Cartoon Verstoppertje www.saltooo.be]

Maar niet overal willen mensen gezien worden. Bij clubs, verenigingen, maatschappelijke projecten, organisaties in de zorg, bij goede doelen, maatschappelijke organisaties, scholen. DAAR is het niet dringen. DAAR is vaak een schreeuwend tekort aan mensen. DAAR zijn mensen die gezien willen worden (kar trekken, handen uit de mouwen, aanpakken) schaars. Het moderne verstoppertje spelen vindt DAAR plaats. We hebben het over vrijwilligerswerk. Maar omdat ik dat een rotwoord vind, ga ik dat woord verstoppen en inruilen voor: Hartwerkers (hoe ik daar aan kom? Lees het hier).

ERG? Ja en nee. JA: Omdat het steeds problematischer wordt om Hartwerkers te krijgen, te inspireren, te behouden. Omdat door de economische crisis en bezuinigingen steeds meer zaken in handen komen van Hartwerkers. Hartwerkers zijn steeds harder zijn. Ze zijn een belangrijk bindmiddel. Het cement dat straten, buurten, dorpen, wijken, steden, heel Nederland bij elkaar houdt. NEE: Omdat juist het tekort aan Hartwerkers en de wrijving door het onjuiste omgaan met Hartwerkers zorgt voor het besef dat het NU echt anders moet. Door het slimmer aan te pakken kunnen we de koers van deze mammoettanker een paar graden verleggen. Dat lijkt weinig. Maar als je dat midden op zee doet, kom je uiteindelijk in een compleet andere haven aan. En dat is wat er moet gebeuren.

Veel organisaties die afhankelijk zijn van Hartwerkers denken nog in ouderwetse structuren, methodes, problemen en hopen zo op oude vertrouwde oplossingen. Maar dit sluit niet aan op wat er nu speelt, hoe mensen nu hun leven inrichten, wat mensen nu graag willen bereiken in hun (kostbare) vrije tijd. Het zorgt dus nu niet meer voor oplossingen. Mensen willen niet langer worden geconfronteerd met die eeuwige smeekbedes en standaard (ondoordachte) vragen om hulp. Hulp waarvan je weet dat je er bijna niet meer vanaf komt als je JA zegt. Één keer toezeggen en je zit er  jaren aan vast. Steeds weer gevraagd worden voor hetzelfde omdat je dat eerder hebt gedaan.

Steeds vaker wordt de verkeerde vraag gesteld, aan de verkeerde mensen, voor het verkeerde soort werkzaamheden, voor een te lange periode en op dagen/tijdstippen die zeer onaantrekkelijk zijn. Kortom, weinig kans op succes. Komt bij dat veel nieuwe Hartwerkers die JA zeggen zich in bestaande organisaties/structuren geconfronteerd zien met een “oude garde”. Mensen die zijn vastgevroren in hun doen & denken. Botsingen en verder ongemak (crisis!) liggen op de loer.

[ kijk eens op http://www.ikkominactie.nl/ voor anders omgaan met Hartwerkers]

Kom op mensen, wees creatief en bedenk een andere manier om Hartwerkers te vinden, te verleiden, te boeien, kansen te bieden, te inspireren, ruimte te geven, optimaal hun kracht te laten benutten. Laat ze floreren, geef ze waardering en support. Laat ze genieten. Dan worden het ze hartwerker en superpromotor! Klinkt dit als een utopie? Is het niet. Het kan. Sterker nog, het moet!

Veranderingen zijn niet zo moeilijk te bedenken. Wel om ze te realiseren. Maar het kan. In Zwolle organiseren wij bijvoorbeeld als Hanzelab (www.hanzelab.nl / www.twitter.com/@Hanzelab) regelmatig sessies voor maatschappelijke organisaties. Zwollenaren met een zeer diverse achtergrond brainstormen samen over maatschappelijke vraagstukken. Altijd komen hierbij ook de Hartwerkers aan bod. Altijd komen er prachtige creatieve ideeën op tafel hoe je anders om kunt/moet omgaan met Hartwerkers. De sessies leveren altijd heel veel energie op. Voor de deelnemers (zelf ook Hartwerker tijdens zo’n sessie), voor de maatschappelijke organisatie voor wie wij de sessie organiseren. Ook voor ons als Hanzelab. Energie heb je nodig om dit soort taaie vraagstukken aan te pakken. Iedereen kan dat. Gewoon doen!

Samen kunnen we deze stappen prima zetten. Niet met z’n allen tegelijk. We hebben voorlopers nodig. Slimme mensen en organisaties, die met slimme initiatieven met lef het voortouw nemen. Die laten zien, horen, voelen aan anderen WAAROM we het op een andere manier doen. Die laten zien WAT het belang daarvan is. Die laten zien HOE het kan. Die duidelijk maken waarom het navolging verdient. Slimme Hartwerkers die niet wegduiken, die zich niet verstoppen.

Hartwerkers die zich laten zien. Die leiderschap laten zien. Die andere Hartwerkers of mensen die dat graag willen worden de kans geven zich te laten zien. Dat is keihard nodig. Mensen die dat niet zien, zijn immers weg als (potentiële) Hartwerker en komen misschien ook nooit meer terug. Verstoppen zich voor de rest van hun leven. “Wie niet gezien is, die is WEG!”

Volgens mij kunnen wij ons dat niet veroorloven. Zonder Hartwerkers staat alles stil. Ik hoor graag hoe jullie hier over denken (reacties zeer welkom)!

Ik Workshop, jij Workshopt, wij Workshoppen!

Workshoppen… is DAT al een werkwoord tegenwoordig?!

Ik heb de afgelopen maanden zelf de nodige workshops gegeven. Heerlijk om te doen. En ik heb  er ook een paar als deelnemer mogen ontvangen. Ik merk dat er veel verschil zit in workshops. Dat had ik natuurlijk al wel eerder ergens in mijn onderbewuste gesignaleerd in de loop van de jaren. Gisteravond tijdens een lange autorit kwam dit opeens naar boven.

Over de inhoudelijke kwaliteit van workshops wil ik het nu niet hebben. Wel over opzet en beleving. Als ik zelf een workshop geef dan wordt er hard gewerkt. Door mij? Zeker! Door de deelnemers? Meestal ook! Het heet niet voor niets een WORKshop toch?

Ik merk echter dat best veel mensen denken dat een workshop ook een “praatshop” kan zijn (voor diegene die ‘m geeft) of een ‘zit-en-hangshow’ (voor deelnemers). Dan wordt het dodelijk saai. Of super irritant. Soms zelfs beide. Daar kan ik dus niet zo goed tegen… Een wettelijke definitie voor wat een workshop wel/niet is gaat mij te ver. Niet nog meer regels en voorschriften in onder kleine landje! Meer gezond (boeren) verstand. Dat wel graag!

• Een workshop is actief, mensen!
• Een workshop is interactief, mensen!
• Een workshop is intensief, mensen!
• Een workshop is fun, mensen!

Een workshop kan alleen maar goed zijn als iedereen zich daarvoor optimaal inzet. De deelnemers zijn dus minstens net zo belangrijk als degene die de workshop geeft. Dat snappen deelnemers niet altijd. Maar vaker nog zorgt degene die de workshop geeft er voor dat deelnemers onvoldoende worden geïnspireerd en gestimuleerd. Gemiste kans.

Zoiets lukt niet altijd even goed. Ook bij mij niet. Maar de intentie en beleving moet er altijd zijn. Gisteren had ik dat voor 100% bij het geven van een workshop aan een mooie groep trainees die werken bij gemeenten en provincies in Brabant. Kreeg die feedback ook van hun kant. Top. Mission accomplished!

Laten wij met z’n allen slimmer (en iets harder) er aan werken om workshops beter en leuker te maken. Want er WORDT veel geworkshopt in Nederland mensen! En wellicht kunnen wij ook afspreken dat als het niet actief, interactief, intensief, fun is… dan is het dan géén workshop is. Noem het voor mijn part een (voor)lezing, een presentatie, een hoorcollege  of whatever, maar geen workshop!

Een WORKshop zou eigenlijk om verwarring te voorkomen ook geen naam of aanduiding moeten zijn maar een werkwoord. Dus bij deze ook nog even een pleidooi om van WORKshoppen een Officieel Werkwoord te maken. Zowel online (wie kan even snel Wikipedia aanpassen?) als offline (hoe kunnen we de Dikke Van Dale zover krijgen?). Jullie kunnen dat toch? Ik geloof in jullie, zet ‘m op!

Ik WORKshop, jij WORKshopt, wij WORKshoppen! 

Nederlandse politiek: dromen over een dictator…

De Nederlandse politiek volg ik met interesse. De laatste tijd ook met verwondering. Mijn wenkbrauwen zitten inmiddels permanent vlak onder mijn haargrens. De hoofd- en bijrolspelers in Den Haag lijken voornamelijk bezig met toneel, comedie en (Grieks) drama. Spiegels worden vooral gebruikt om anderen voor te houden of om te vragen “wie is de mooiste in het land”. Voor zelfreflectie lijkt weinig plaats te zijn. Integendeel, ze roffelen zichzelf op de borst(en) en gaan gewoon lekker door.

In een bedrijf kun je van alles doen als het niet lekker loopt. De enige optie die wij hebben is stemmen. Stemmen… maar dan wel op dezelfde mannen en vrouwen die er nu ook rondlopen en het niet oplossen. Elk pakje kaas in Nederland heeft een Tenminste Houdbaar Tot (THT) datum. Politicus of bestuurder zijn kan een leven lang. Die hebben geen THT datum. Van de ene naar de andere functie in de politiek. Of als bestuurder in de semi-overheid. En weer terug in de politiek, voor en achter de schermen.

We zitten nu al lang in een neergaande politieke spiraal. Koers, richting, duidelijkheid en besluitvaardigheid zijn vaak ver te zoeken. Leiderschap ontbreekt. We hebben een flinke schok nodig. Dingen anders gaan doen. Niet voortborduren op oude oplossingen met plak en knip werk. Creatieve oplossingen vanuit een nieuw perspectief, niet met de oude structuren als onafbreekbare basis.

Soms droom ik wel eens raar. Dat een Leider vol foute ideeën Nederland in een paar jaar tijd he-le-maal naar de bodem jaagt. Daarna een volksopstand, een frisse Hollandse Lente. Overwinning op de dictator. Een groot feest met rondtochten op alle grachten, van Amsterdam tot Zwolle. Een grote schok. Niks meer vanzelfsprekend. Geen verworven rechten. Vol daadkracht allemaal samen werken aan de wederopbouw van ons mooie land.

Dat er een nieuw Nederland komt zonder beroepsbestuurders en beroepspolitici die tot aan hun dood alles (proberen te) bepalen. Gewoon een land waarvoor ervaren mensen zich voor maximaal 5 jaar op landelijk niveau he-le-maal willen geven. Servant Leadership met een enorm grote hoofdletter ‘L’. Ingehuurde Top ZZP’ers met een duidelijke opdracht en een contract (THT) van 5 jaar, zonder wachtgeld. Die zich geen zorgen hoeven te maken over herbenoeming of waan van de dag. Die daarna gewoon weer ergens anders gaan werken. Bestuurder of politicus, niet meer als baan/carrière, maar als een tijdelijke uitstap vanuit je andere bezigheden. Zou dat kunnen?

Hebben jullie ook zulke dromen? Of alleen maar nachtmerries? Ben benieuwd…

Weet u zeker dat u wilt Bellen Mailen SMSen Whatsappen Twitteren Skypen of Praten?

Iedereen heeft voorkeuren. Zeker op het gebied van communicatie. De één belt het liefst. De ander doet alles per mail. Een derde wil als het even kan alle zaken face to face bespreken… en ga zo maar door.

Veel mensen grijpen (on?)bewust naar hun eigen voorkeurskanaal. Maar hoe zit het met de voorkeur van de ander(en), de ontvangers van de boodschap? En hoe zit het met de effectiviteit? Welk kanaal past het beste bij de boodschap, bij de ontvanger, bij het gewenste resultaat? In hoeverre wordt daar goed over nagedacht?

Je maakt maar zelden mee dat vanuit organisaties daar richting klanten/relaties echt goed over nagedacht wordt. Binnen organisaties (interne communicatie) wordt daar voor zover mogelijk nog minder over nagedacht. Gemiste kans. Ik verwonder mij daar vaak over.

Met een verkeerde manier van communiceren kun je de plank zelfs helemaal misslaan. Je bereikt niet of pas na een aantal pogingen je doel. Kans is ook aanwezig dat je de ontvanger flink irriteert met de manier waarop je communiceert.

Paar voorbeelden?

Eén totaalmail naar een groep collega’s met een verzoek om actie? Na geen of weinig reacties een kritische reminder? Of dezelfde mail direct aan iedereen afzonderlijk mailen? Dezelfde basistekst met daarbij een hele kleine inleiding en manier van vragen die helemaal is afgestemd op de betreffende persoon.

Op de voicemail een lange boodschap inspreken dat er een probleem is en dat er aan gewerkt wordt… een uur later gevolgd door nog een lange voicemail waarin wordt uitgelegd dat het probleem is opgelost. Of toch liever in het tweede geval een simpel smsje: “vergeet mijn voicemailbericht. Is inmiddels opgelost”.

Een klant vol trots een hardcopy boek aanbieden terwijl er ook een digitale versie beschikbaar is. Bij een klant waarvan je wel weet dat die alles tijdens het reizen op een e-reader leest…

Zomaar een paar voorbeelden. Kost geen moeite er nog 100 te bedenken. Dagelijks zie je om je heen immers hoe het niet moet.

Mensen kiezen niet of niet bewust. Mensen helpen bij het bewust kiezen, dat zou wat zijn. Of tenminste zorgen voor meer “snapfunctie”. Daar zou eens snel wat op gevonden moeten worden!

Misschien kan iemand even snel een POP UP scherm voor computer, laptop, tablet en smartphone ontwikkelen? Een POP UP die zichtbaar wordt zodra je iets opstart. Met de vraag:

” Weet u zeker dat u wilt Bellen Mailen SMSen Whatsappen Twitteren Skypen of Praten?” *)

[ *) doorhalen wat niet van toepassing is ]

Is DAT een idee? Zou DAT helpen als reminder voor mensen? Om ze even wakker te laten schrikken? Om ze te laten nadenken over de wijze van communiceren? Al is het maar 1 seconde?

Gewoontes en gedrag. Zo moeilijk aan te passen.. Niet voor jou en mij… voor anderen hè!

PS: als u de tekst van deze blog liever per baksteen door uw ruit wilt, volledig wilt laten inspreken op uw voicemail, op perkament geschreven thuis wilt ontvangen of als samenvatting in 1 tweet wilt lezen… dan gewoon even doorgeven! Liefst in morse!

Nooit meer vrijwilligerswerk – we hebben een WINNAAR!

Vorige week schreef ik een blogje over vrijwilligerswerk. Vrijwilligerswerk… dat is iets dat ik al heel lang doe. Graag doe zelfs. Op allerlei fronten. Vrijwilligerswerk vind ik belangrijk. Sterker nog, het is belangrijk. Want zonder vrijwilligers en vrijwilligerswerk staat Nederland stil. Doodstil. Worden we een akelig, kil land. Een land waar veel mensen niet meer fatsoenlijk kunnen leven.

Nu ben ik een fan van vrijwilligerswerk – om te doen. Maar niet van het woord zelf. Dat vind ik een rotwoord. In mijn blog van vorige week heb ik uitgelegd wat mijn redenen daarvoor zijn. Hoezo “vrijwillig”? Hoezo “werk”? Bah. ROT woord. Hier de link naar dat blogje: http://henk038.wordpress.com/2012/05/04/vrijwilligerswerk-wat-een-rot-woord/

Ik heb dan ook gevraagd of jullie mij een ander woord kunnen geven voor “vrijwilligerswerk”. Ik kreeg veel reacties. Mooi hoe dat gaat op social media. Vier dagen lang reacties van allerlei mensen. Reacties die ik soms wel had verwacht (burgerparticipatie,  goeddoenener, vrijwillige inzet, etc), maar ook onverwachte reacties (wereldmanager was wel een leuke in die categorie). Maar tot gistermiddag zat de ECHTE reactie er nog niet bij.

[afbeelding: boomerang / jeroenb]

Tot ik gisteren via twitter een reactie kreeg van Loes Visscher (@loes_visscher). Ze gaf mij een alternatief dat aansprak. Sorry, dat MIJ aansprak. Want misschien vinden anderen (jullie?) het wel helemaal niets. Loes gaf mij met het woord “HARTWERKER” (en ja, dat is bewust met een T en niet met een D). Ik was meteen verkocht. Weliswaar nog steeds een woord met WERK erin. Maar de combinatie met HART verzacht het voor mij enorm.

Ik ben over. Vanaf nu hou ik mij niet meer bezig met “vrijwilligerswerk”. Ik ben ‘Hartwerker’ geworden. Dat zal ik blijven doen, waarschijnlijk tot mijn dood, tot mijn hart het begeeft. Hartwerker… voor dat wat je belangrijk vindt, voor dat wat noodzakelijk is. Hartwerken, voor dat waar je passie zit. Hartwerker!

Dus de cappuccino met taart voor het beste alternatief is voor Loes. Dat had ik beloofd. Ik hoop dat jullie het een mooi woord vinden. Hoor graag jullie reacties!

VrijwilligersWerk – wat een rot woord!

Iedereen weet dat clubs, verenigingen, stichtingen, goede doelen het hartstikke moeilijk hebben om mensen te houden en te vinden die vrijwilligerswerk willen (blijven) doen. De vrijwilliger ‘oude stijl’ is aan het uitsterven of is in de stad niet goed vindbaar. De ‘nieuwe’ vrijwilliger wil wel vrijwilligerswerk doen. Maar wel graag met een heel andere frequentie, inhoud en manier van (samen)werken. En niet 20 jaar achter elkaar. Een heel andere invulling dan clubs, verenigingen, stichtingen, goede doelen gewend zijn.

Toch zijn er heel veel mogelijkheden om ook in de huidige tijd en met de nieuwe lichting vrijwilligers (welke generatie dan ook) heel veel en goed vrijwilligerswerk te verrichten. Als je maar niet meer denkt vanuit taken en verplichtingen maar vanuit kennis/ervaring en flexibel verbinding zoeken op inhoud dan is er heel veel mogelijk. Het vraagt wel een omschakeling bij organisaties die in belangrijke mate afhankelijk zijn van vrijwilligers. En het vergt een totaal andere benadering en focus. En een geheel andere manier van werken. Maar daarover gaat deze blog eigenlijk niet.

Deze blog gaat eigenlijk over de term vrijwilligerswerk (sorry dat ik hiervoor even werd afgeleid). Wat een rot woord vind ik dat. Ouderwets klinkt het en al helemaal niet interessant. En eigenlijk KLOPT de term ook helemaal niet. Hoezo Vrijwillig? Hoezo Werk?

Als ik naar mijzelf kijk dan klopt het wel dat ik mijn vrijwilligerswerk (laten we het toch maar even zo noemen) niet doe omdat het ‘moet’ van anderen. Ik krijg er ook niet voor betaald. Niet in geld. Maar vrijwillig? Het MOET van mezelf. Omdat ik weet hoe ontzettend belangrijk het is. En eigenlijk MOET het ook wel, omdat anders veel dingen niet meer kunnen. Zonder vrijwilligers light alles plat. Zijn er bijvoorbeeld geen sportclubs meer voor jou en je kinderen. Kunnen scholen niet meer functioneren. Bejaarden liggen te verpieteren in hun bed. Openlucht zwembaden sluiten. Geen speeltuinen meer. Filmhuizen doen de deuren dicht. De Elfstedentocht gaat nooit meer van start. Zieken worden niet meer bezocht. Wikipedia wordt niet meer aangevuld. Geen bevrijdingsfestivals meer. Het Rode Kruis gaat plat. En ga zo maar door. Dus als je vindt dat allerlei zaken belangrijk zijn, dan MOET je wel meedoen. Dus vrijwillig? Nee!

En dan dat WERK? Hoezo vrijwilligerswerk? Ik heb nog nooit ook maar één moment het gevoel gehad dat ik bij het verrichten van allerlei vrijwilligersactiviteiten (en dat doe ik al heel lang) aan het WERK was. Achter de bar staan bij de voetbalclub om koffie te schenken en broodjes te smeren. Vlaggen bij het voetbalteam van je dochter of zoon. Een project helpen organiseren voor de rotary. Via Hanzelab een bijdrage leveren aan het Ronald McDonaldhuis of de daklozenopvang. Bestuurswerk doen voor Vluchtelingenwerk of de Vrijwilligerscentrale. Klussen voor NLdoet. Collecteren voor een goed doel. Wat leuks organiseren in je eigen buurt. Meefietsen met de klas van je kinderen voor een schoolbezoek aan de bioscoop, etc. Dat is toch geen WERK? Tenminste, zo heb ik dat de afgelopen jaren nooit gevoeld. Momenteel heb ik noodgedwongen mijn activiteiten even wat moeten afbouwen, maar ik hoop volgend jaar weer meer te kunnen doen.

Volgens mij dekt de vlag de lading niet zo goed en de term is ook wat achterhaald in mijn ogen. Mijn vraag dus aan jullie… kunnen jullie niet een veel leukere, pakkende, fun, 2.0 term bedenken die we vanaf nu kunnen gaan gebruiken in plaats van het rot woord ‘vrijwilligerswerk’? Wees innovatief. Wees creatief. Denk na. Kom maar op met die leuke ideeën. Je hoeft natuurlijk niet mee te doen. Het is vrijwillig. Vindt je het leuk om mee te denken? Dan aan het werk!

Als jij de leukste term aanreikt trakteer ik op goede cappuccino met lekker gebak in Zwolle. Vrijwillig. Zou dat werken? Ben benieuwd!