BAT out of Zwolle, but heaven can wait…

Gisteravond een ontmoeting (op afstand) met één van mijn vroege  muziekidolen. Als brugpieper had ik van mijn spaargeld zijn eerste album gekocht. Op cassettebandje. Dat was wat. We hadden thuis wel een platenspeler, maar die stond beneden in de kamer. Cassettebandjes kon ik op mijn kamer beluisteren.

Van een ander deel van mijn zuurverdiende geld (ik werkte toen al elke vakantie) kocht ik een popblad met een poster. Niet zo maar een poster. Wow! Mijn trots: een poster van bijna twee meter bij een meter. Die had ik op de binnenkant van mijn kastdeur gelijmd. Een poster van Meatloaf, met Karla DeVito als extraatje erbij. Elke dag keek ik er naar.

Die poster zag er ongeveer zo uit. Niet helemaal zo als deze. Ik weet niet of ik deze thuis op had mogen hangen destijds. Maar goed. Meatloaf. Zijn eerste album samen met Jim Steinman vond ik destijds ge-wel-dig. Alle nummers kende ik zo ongeveer uit mijn hoofd. Bat out of hell. Paradise by the dashboard light. Heaven can wait. All Revved Up with No Place to Go. Dat soort songs. Fantastisch!

Gisteravond waren we op uitnodiging van Poppodium Hedon met een aantal Zwollenaren bij elkaar om te praten over de oprichting van een music(business)club. Voor als begin 2014 het nieuwe Hedon de deuren opent. Na het eten en wat overleg woonden wij ook nog het concert van Meatloaf bij in de IJsselhallen.

Tsjonge. 5.500 bezoekers stonden al vroeg voor Meatloaf en zijn (goede) band in de rij. Meatloaf is bezig met een reeks afscheidsconcerten. Hij is vijfenzestig inmiddels en hij zet er een punt achter. Dat is maar goed ook. Zijn zang is inmiddels heel echt slecht. Hij raakt geen noot meer.

Maar voor goed zingen komen de fans niet. En Meatloaf zelf ook niet. De fans zingen hartstochtelijk alle songs mee, denken terug aan hun eigen jeugd. Aan uitgaan in discotheken waar dit gedraaid werd. Aan vrienden en jeugdliefdes van destijds. Aan hoe “Paradise by the dashboard light” op hun bruiloft klonk.

Ze horen het gekras niet. Begrijpen de lange (adem)pauzes wel. In hun hoofd horen ze niet de stem van nu, maar hoe het vroeger was. Ze nemen vol vuur afscheid van de man die in zijn eentje vijfendertig jaar popgeschiedenis belichaamt.

Ik keek er toch een beetje van een afstandje naar. Aan de ene kant klonk de zang echt nergens naar. Aan de andere kant hoor ook ik de jonge Meatloaf er doorheen klinken. Ik bleek veel teksten nog te kennen. Respect voor deze popbejaarde die zijn fans bedankte voor hun levenslange support.

Ik moest bij het concert van Meatloaf nog even terugdenken aan mijn cassettebandje van vroeger. En aan mijn levensgrote poster. Daar is het trouwens slecht mee afgelopen.

Tijdens het tweede schooljaar ging ik met m’n klas een paar dagen op reis. Bij thuiskomst hadden mijn ouders een verrassing voor mij. Ze vertelden mij vol trots dat mijn hele kamer prachtig was opgeknapt. Alles gesausd en geschilderd. De poster? Die was zonder nadenken of overleg verwijderd!

De rest van de week was er veel onbegrip en boosheid over en weer tussen mij en mijn ouders. Ik heb mij toen voorgenomen dat ik later als vader beter zou proberen te begrijpen wat voor kids belangrijk is op hun eigen kamer. Tot op heden lukt dat aardig.

En Meatloaf? Hij was al gestopt met zingen. Hij stopt nu ook met optreden. Geen Bat out of Hell meer van vijftien minuten live. Dit was de laatste show in Zwolle, in Nederland. Ik hoop dat hij nog lang van zijn pensioen kan genieten. Dat hell of heaven nog even uit beeld blijven voor hem.

Bat out of Zwolle, but heaven can wait…

Muziek en Theater. Feest in plaats van Oorlog

Het is 5 mei. Ik kijk ‘s ochtends vroeg naar de toespraak van Peter van Uhm op 4 mei 2013, bij de herdenking op de Dam Damn… dat hij daar staat terwijl zijn eigen zoon is gesneuveld in Afghanistan. Dat voel je binnenkomen. De oorlog persoonlijk gemaakt. Tranen in mijn ogen.

Best lastig uitleggen aan kids wat oorlog echt is. Vooral als je zelf geen oorlog hebt meegemaakt. Gisteren op 4 mei heb ik wel een poging gedaan. Geprobeerd uit te leggen dat oorlog veel meer is dan schieten op elkaar en mensen die dood gaan.

Dat oorlog het hele dagelijkse leven van mensen verandert. Dat het een grote impact heeft op hoe je je voelt. Dat het je beeld van mensen sterk beïnvloed. Je vriendschappen, je vertrouwen en je wantrouwen in mensen. Verlies dat je overkomt en waar je niet meer echt overheen komt. Verlies zoals het verlies van Peter van Uhm en zijn vrouw.

Oorlog. Hoe leg je dat kids uit. Best lastig. Feest vieren… DAT is veel minder lastig uit te leggen aan kids.

Feest omdat je vrij bent. Dat snappen ze meteen. Vandaag dan ook samen met de kids Bevrijdingsdag gevierd. Op het Bevrijdingsfestival Overijssel in Zwolle. Super dat dit feest elk jaar in mijn mooie stad wordt gevierd.

Gers Pardoel moesten de kids zien. Dat optreden was prima te doen. Bij Di-rect zijn we weggevlucht. Op naar het speciale deel van het festivalterrein waar allerlei activiteiten voor de jeugd waren.

Veel fun gehad daar. Oa met een surfplank op het water, armpje drukken, snorren schilderen. De kids werden ook nog opgepakt wegens landloperij en gevangen gezet. Hoezo vrijheid? Gelukkig was dat maar kort. We hebben ook naar drie mooie theatervoorstellingen gekeken.

De kids hebben ‘s middags van alles en nog wat gedaan. Maar volgens mijn jongste zoon (7) was de Freak Show van Theatergroep De Jonge Honden het allerleukst vandaag.

De Freak Show was met simpele middelen mooi opgezet. Met een vuurspuwer die de show aankondigde. Spelers/speelsters die het publiek naar binnen haalden. “Freaks” in kooien en achter gordijnen. Aan elkaar gepraat door een welbespraakte spreekstalmeester en zijn wel zeer enthousiaste assistente. Spanning en humor, voor klein en groot. Omdat mijn zoon dit het mooiste vond, zijn de foto’s in dit blogje van die show.

Feestvieren op 5 mei. Feestvieren met een scherp randje. Het randje van 4 mei. Blijven verwonderen over zoiets kostbaars als vrijheid.

Maar niet voor de kids. Daarin brandt het vuur van de vrijheid harder dan het vuur van de vuurspuwer. Die willen genieten in plaats van nadenken. Toe maar!

Fun, vrolijke mensen, lekker eten en drinken. Muziek en Theater. Feest in plaats van Oorlog!

Als de mist om en in je hoofd is verdwenen…

Oorspronkelijk was het plan om vandaag héél vroeg naar Amsterdam te gaan. Naar het Rijksmuseum met de kids. De oudste heeft als peuter ooit onder de Nachtwacht doorgekropen, de andere twee zijn er nog nooit geweest. Dat gat in de opvoeding moest opgevuld worden.

Maar zaterdagavond laat toch de plannen gewijzigd. We blijven lekker deze zondag thuis. Met ‘s ochtends een mooie lange wandeling. We vertrekken al vroeg. We plakken een briefje op voor de kids. Dat we aan ‘t wandelen zijn en of ze een ontbijtje klaar willen maken als we terugkomen

We begonnen om 7 uur met ons hoofd in de dichte mist. Gelukkig kwam er al snel een klein zonnetje doorheen. Op de dijk werd de zon sterker en sterker. Je kon ‘m al bijna zien. We liepen de dijk af naar de IJssel. Even kijken naar de mist op het water. Altijd een mooi schouwspel. Bij de IJssel is het trouwens altijd prachtig.

Bij de rivier aangekomen was de mist boven het water echter al bijna helemaal verdwenen! We waren nog maar net op tijd. Daarna nog even goed rondgekeken. Alles daar bij de IJssel gaat op de schop. Er komen grote geulen in de uiterwaarden om hoog water extra ruimte te geven (Ruimte voor de rivier). Daarvoor zijn helaas al veel mooie bomen omgezaagd. Vele andere zullen nog volgen. Volgend jaar kun je hier ook niet meer bij de IJssel komen. Jammer!

Een half uur later was het stralend weer en liepen we bij de aanlegsteiger van ‘t Kleine Veer. Nog even wachten en we kunnen weer met dit pontje over de IJssel naar Hattem. Altijd fijn om wandelend of op de fiets Gelderland binnen te vallen of “thuis” te komenbin Zwolle. Helaas zijn ook bij ‘t Kleine Veer alle bomen botweg omgezaagd. Je zou er triest van worden. De altijd zo mooie groene ingang van Zwolle lijkt nu wel een treurig kerkhof. We hebben er maar niet teveel naar gekeken.

Hier aan de oever hebben we lang gezeten. Wat gedronken en gegeten.Wat gepraat, nagedacht en genoten. Van de stilte. Van het uitzicht. Van een mooi rustig moment samen. Van de natuur en wat de afgelopen eeuwen hier is gebouwd. De kerk van Hattem, de steenfabriek, de IJsselcentrale, de bruggen over de IJssel. Allerlei vogels kwamen ook voorbij. Zwemmend, vliegend, fluitend, kwakend en roepend. We zaten daar heerlijk in de zon. Toen er wolken kwamen zijn we rustig teruggelopen alhoewel het verlangen groot was er de hele dag te blijven zitten en te genieten.

Op de dijk was het inmiddels heel erg druk met hardlopers en wielrenners. De hijgende, schreeuwende, haast hebbende medemens was ook wakker geworden. We liepen dus maar rustig onderlangs de dijk terug. Toen we halverwege waren belden de kids. Hoe laat we thuis kwamen… En hoe lang de broodjes in de oven moesten bakken… We keken elkaar lachend aan. Thuis stond het ontbijt klaar. Warme broodjes, verse jus. We konden zo aanschuiven. Het briefje had geholpen (of onze afwezigheid). Dat biedt opvoedkundig mogelijkheden!

We hebben er met de kids een hele mooie zondag van gemaakt in en en om huis. Niks Nachtwacht. Die moet nog maar even wachten. Die loopt niet weg. De mist wel. En een mooie dag buiten ook.

We zagen het scherp. De mist om en in ons hoofd was verdwenen…

Spring een gat in de lucht en in de grond!

Ook wij moeten er eindelijk aan geloven. Aan zo’n blauw/zwart ding dat zorgt voor veerkracht in het leven. Zo’n ding waardoor mensen een gat in de lucht springen. 

Maar voor je een gat in de lucht kunt springen moet je er eerst een gat voor in de grond graven. Een gat van bijna driehonderd centimeter doorsnee. Een gat van bijna zeventig centimeter diep. Da’s best een groot gat!

De kenners onder ons hebben het al geraden. Er komt een trampoline. Eindelijk… zuchten de kids. Eindelijk! Dat er in de buurt diverse grote trampolines zijn maakt niet uit. Een eigen trampoline is véél mooier. Na lang uitstellen zijn we eindelijk gezwicht.

De plek in de tuin is inmiddels bepaald. Het tuinpad is al deels ontmanteld want die stenen zouden te dicht bij de trampoline komen te zitten. En da’s natuurlijk te gevaarlijk. Er zal vast regelmatig iemand af vallen. Gepland en ingepland. Gras is dan zachter dan steen.

Al met al het nodige werk voor iets simpels als een springding. Maar goed. Ergens in de mei vakantie kunnen we allemaal een gat in de lucht springen!

De kids omdat de trampoline in gebruik genomen kan worden. Wij omdat het werk dan is afgerond.

We springen een gat in de lucht en in de grond!

Een personal coach die bij jou in huis woont…

Vorig jaar had ik het goed voor elkaar. Althans, wat bewegen betreft. Ik was veel buiten. Wandelde erg veel. Fietste met de kids naar school. Ik was uren in de buitenlucht. Dat was een heerlijk gevoel. Goed voor het lichaam, goed voor het hoofd. Had ik ook nodig want ik was even uit de running door een burn-out.

Nu ik weer volop aan het werk ben (meer dan volop eigenlijk, het is hartstikke druk op het werk) merk ik dat ik daar niet of nauwelijks meer aan toe kom gedurende de week. In het weekend wel, maar dat is te weinig. Gedurende de week breng ik de kids 3 dagen op de fiets naar school. Lekker 4,5 km heen en 4,5 km terug door Zwolle ‘s ochtends vroeg. Maar af en toe sluipt ook daar een autoritje in als ik meteen doorga naar een klantafspraak. Lang wandelen lukt me niet. Kort wandelen zou wel moeten kunnen, maar ik merk dat ik daar onvoldoende consequent tijd voor vrijmaak. Terwijl die ontspanning juist zo fijn is. Dom dus. Buiten is het prachtig.

Vorige week kroop mijn middelste zoon even lekker tegen mij aan voor hij naar bed ging. We zaten wat te praten en ik vertelde hem dat ik moe was. Dan ga je toch lekker wandelen morgen zei hij. Ik zat hem uit te leggen waarom ik daar geen tijd voor had. Dat het heel druk was op het werk. Dat ik lange dagen werkte. Dat ik thuis kwam als het al donker was. Dat wandelen dan niet meer leuk is. Hij vond dat maar stom. Ik moest dan maar gewoon tussendoor even gaan wandelen. Gelijk had hij! Niet zeuren maar prioriteren. Actie. Naar buiten!

De afgelopen week dus weer voorzichtig wat wandelingetjes gemaakt. Hier een half uurtje, daar een half uurtje. Soms even tussen twee afspraken in. Of rond het avondeten een half uur, voor ik naar een avondafspraak ga. Het begin is er weer. Mijn middelste zoon heeft mij de afgelopen week een paar keer ‘s ochtends bij de afscheidsknuffel gezegd “vandaag wel even lekker gaan wandelen hoor papa” …en als ik terug kijk zijn het juist die dagen dat ik heb gewandeld (en met een glimlach even extra aan hem heb gedacht).

Handig. Zo’n personal coach die je kan stimuleren en motiveren. Een personal coach die bij jou in huis woont…

Gluren bij de buren…

De afgelopen twee jaar was ik er als voyeur behoorlijk druk mee. Gluren bij de buren…. De ene keer stiekem, maar vaak ook openlijk. Lekker kijken bij ons in het park hoe verliefde stelletjes elkaar het hof maken. Ook dit jaar ga ik dat weer doen. Sterker nog, ik ben er gisteren weer mee begonnen!

Ook al is het nog vroeg in het jaar en is het koud… voor sommigen is het ook nu al weer de hoogste tijd om elkaar in het openbaar de liefde te verklaren. Gewoon buiten. De liefde is sterker dan de kou van wat de lente zou moeten zijn.

Zoals de zwanen bij mij in de achtertuin. Voor hen is het de hoogste tijd. Ze willen om te starten met huisje-boompje-beestje. Of in hun situatie slootje-nestje-eitje.

Ik volg samen met onze kids de laatste twee jaar een paartje zwanen bij ons in park ‘t Engelse Werk. Mooi om te zien hoe dat gaat. Dit paartje zit in dezelfde sloot als vorig jaar. We gaan er voorlopig vanuit dat dit dezelfde zwanen zijn. De kids zijn benieuwd hoeveel jonkies er dit jaar komen. En of ze het overleven. Altijd weer spannend.

We gaan het zien. Ik hoop wel dat ze ten opzichte van vorig jaar een betere plek kiezen voor hun nest. Lees [zoektocht naar nest] en [toch nog jonkies] wat er vorig jaar gebeurde.

Voorlopig zitten ze hier goed in deze mooie brede sloot. Ze hebben ook nog geen last van eenden (daar moeten zwanen niet veel van hebben als ze een nest hebben). Er zitten wel een paar zwarte vrienden mee te kijken op de achtergrond… maar deze meerkoeten stellen ze als buren blijkbaar wel op prijs.

Misschien vinden de zwanen het net als ik wel leuk om af en toe even te gluren bij de buren…

In pyjama op strooptocht

Gisteren hebben we thuis verhalen verteld over het Paasvuur. Het bouwen en aansteken van een grote bult hout is een hele oude traditie in Oost Nederland.

Kinderen vinden vuur sowieso altijd al interessant. Toen ze hoorden dat je met die paasvuren ook nog eens de koude winter en de Germaanse wintergoden naar huis stuurt en deur openzet voor de Lentegodin zagen ze wel mogelijkheden. Vooral de jongste, zeven jaar is hij.

Vanochtend dus na het ontbijt meteen takken verzamelen in de tuin. Meteen in actie als een jonge ondernemer. In zijn pyjama, op snowboats en met een vest aan van zijn grote broer. Hij had zo een paar flinke dozen vol. Takken genoeg in de tuin.

Toen wij een rondje gingen wandelen in ‘t bos wilde hij eerst niet mee. Tot hij hoorde dat hij ook daar takken mocht zoeken!  Hij ging mee. Geen tijd om zich om te kleden. Mooi gezicht om hem in pyjama tussen de bomen door te zien rennen tijdens zijn strooptocht op zoek naar takken. Door de harde wind van de laatste weken lag er genoeg dood hout. Met een tasje vol hout triomfantelijk terug naar huis.

Thuis kreeg ook zijn broer de smaak te pakken. Er moest ook nog een klein stukje hout van een oude pallet bij vonden ze. Maar dit was eigenlijk alleen maar een mooi excuus om te slopen en te zagen. Het hout van de palet hadden we niet nodig. We hadden genoeg takken.

Samen hebben we van oude stenen een vierkant gebouwd om de vuurkorf in te zetten. Er werd hard gewerkt. Het vuurtje stoken zouden we eind van de middag doen. Natuurlijk duurde het wachten de boys (te) lang. Dus tussendoor liepen ze elkaar alvast op te stoken, te plagen en maakten ze wat ruzie. Daar zijn het broers voor. Maar tenslotte kwam alles weer goed.

Eind van de middag natuurlijk kijken of ons vuurtje het ook zou doen. Dus de droge takken in de vuurkorf en aansteken met een paar stukjes krant. Het brande meteen prima. Paar spekkies aan een stokje erbij om te roosteren en het feest was compleet.

Met het vierkant van stenen om de vuurkorf en niet al te veel hout erop brande het vuurtje een halfuurtje mooi en veilig. Daarna uitdoven en opruimen, maar toen waren de boys er al lang vandoor. Op naar een ander avontuur…

Na een mooie zonnige dag was het daarna eten en pyjama’s aan. Niet om hout te sprokkelen… maar om naar bed te gaan!

Puzzelen en (gedachten) lezen

Onze kids zijn een beetje blind. De twee boys dan. Niet echt blind gelukkig. Maar lezen is af en toe best wel moeilijk in de praktijk. De oudste (dochter) leest als een trein. Razendsnel, net als ik. Maar de beide boys hebben wat extra aanmoediging en oefening nodig.

We lezen elke dag een leuk boek met ze. Dat scheelt een stuk. Maar daarnaast ben ik sinds een aantal maanden ook met ze aan het puzzelen. In de zaterdagkrant staan elke week diverse puzzels. De middelste zoon vindt dat leuk. Dochter ook. Zitten we met z’n drieën op zaterdag en zondag af en toe even te puzzelen.

De Quizwoordzoeker is favoriet. Als je de antwoorden niet weet kun je altijd nog woorden zoeken en kijken welke vraag erbij hoort. Daarna komen de Quizfilippine en Zweeds. De doorloper wordt al wat moeilijker en bij het cryptogram haken we af.

Op deze terloopse manier leest de middelste toch weer wat extra en is ie op een speelse manier met taal bezig. De oudste doet ook lekker mee en vergroot haar kennis. De jongste wil niet meedoen. Puzzelen is saai. Prima joh!

Het is vanzelf ontstaan dit samen puzzelen met de kids. We beginnen soms al aan de ontbijttafel. Geen idee hoe lang we dit blijven doen. Kan ook zo afgelopen zijn. Genieten dus van dit soort kleine dingen samen zo lang het duurt. Leuk, gezellig en leerzaam. En een moment van rust in ons huis… ook altijd welkom!

Het brengt ook mooie herinneringen en gedachten naar boven. Herinneringen aan samen puzzelen met mijn moeder, héél lang geleden. Samen puzzelen (cryptogrammen maken) met oma… Nòg langer geleden. Wat zou het leuk zijn om nog een keertje te puzzelen samen met m’n al lang overleden moeder. Kop koffie erbij. Tussendoor bijpraten. Grapje maken over bepaalde woorden of elkaar even vasthouden of aanraken.

Mooi hoe zo’n puzzel verleden en toekomst bij elkaar brengt. Al puzzelend (gedachten) lezen…

Horeca op de basisschool!

Op het schoolplein hebben ‘s ochtends best wel veel mensen haast. Haast om op tijd met de kids op de basisschool te komen. Haast om direct na het wegbrengen van de kids op tijd op ‘t werk te komen. Meteen in de auto. Hup. Snel. Gas & go! Schoolstress. Voor de ouders, maar ook voor de kids van die ouders.

Deze week was er het paasontbijt op school. In elke klas een mooie volle tafel vol lekkere hapjes. Kids aan versierde tafels. De ouders bleven even kijken en kletsen. Heel andere sfeer meteen. Hieronder een foto van het paasontbijt bij één van mijn kids in de klas.

Er is ook een andere groep ouders. Ouders die bijna altijd iets meer tijd nemen voor het naar school brengen van de kids. Zodra de kids in de klas zitten gaan ze soms zelfs nog even praten op het schoolplein met andere ouders. Dat kan gaan over school gaan, over de buurt, over werk of vrijwilligerswerk, over netwerken, over een gezamenlijk project, een actie in de stad waar support voor nodig is, over de kids, etc. Of je steekt even snel de koppen bij elkaar om een afspraak op een later moment te maken.

Ook ‘s middags staan er veel ouders en grootouders best wel lang op het schoolplein. Het plein vult zich al meer dan een kwartier voor de schoolbel gaat. De laatsten vertrekken een half uur nadat de eerste kids naar buiten kwamen. Allemaal mensen die staan te wachten tot de kids naar buiten komen, te wachten tot de kids alle spullen hebben, te wachten tot de kids hun fietssleutel hebben, te wachten tot de speelafsprakjes gemaakts zijn.

Wat ik me wel eens afvraag… hoeveel fun en toegevoegde waarde zou het hebben als er iets van horeca op school zou zijn? Horeca op de basischool! Gewoon een kleine coffeecorner met thee en écht goede koffie. Om daar te drinken of om mee te nemen (ook aan de ouders met veel haast wordt zo gedacht). Als het kan (wishfull thinking) ook verse sapjes, kleine broodjes en croussants, ranja, wat lekkere koekjes, beetje fruit. Zien jullie het al voor je?

Zou er geen ondernemer zijn die dáár brood in ziet? Iemand die twee keer per dag even langskomt en een uurtje de coffeecorner open doet. Het zijn dan niet de toptijden in zijn/haar eigen bedrijf. Je neemt gewoon je eigen spullen mee (kan met de auto of de bakfiets). Wat zou je voor omzet draaien in relatie tot de kosten? Je zou zo’n coffeecorner ook nog verder kunnen uitbreiden. Bijvoorbeeld door het te combineren met
- haal en breng depot voor stomerij
- afhaalpunt voor pakjetjes van post.nl,  sandd
- etc

Of als een coffeecorner een stap te ver is … wat te denken van een mobiele espresso & cappuccinobar die alle dagen of desnoods op een aantal vaste dagen per week (op dagen dat de omzet het hoogst is) op het schoolplein van de basisschool staat. Dat soort mobiele units zijn er al lang (in Zwolle oa Kaldi), dus dat is het probleem niet.

…In plaats van een wachtplek maak je zo van de school en het schoolplein een ontmoetingsplek. Even wat drinken als je toch staat te wachten. Een lekkere koffie om mee te nemen in de auto of op de fiets. Even een koffie of thee erbij als je op het schoolplein staat te praten. ‘s Middags als de kids na schooltijd nog aan het spelen zijn op het schoolplein een glaasje ranja en een koekje voor ze regelen. Netwerken op het schoolplein MET een cappucino erbij!

…Je biedt de lokale espressobar ondernemer de mogelijkheid wat extra geld te verdienen EN de mogelijkgeid nieuw publiek aan te boren dat later ook naar zijn/haar espressobar in de stad komt.

…Ook de school zou er wat geld mee kunnen verdienen om wat extra’s te doen in de klassen. Plus de kids zouden wellicht af en toe klein beetje mee kunnen helpen als schoolproject (leren ondernemen, hoe werkt een bedrijf, wat komt er allemaal bij kijken).

Zo maar een klein ideetje… Horeca op de basisschool!

Ouderwets ellebogen werk op zaterdagavond!

We zijn niet zo van het TV kijken hier in huis. Nou ja, de kids wel. Wij (als ouders) niet. We hebben dan ook maar één TV in huis. Geen abonnementen om op PC, laptop, tablet of smartphone tegelijk TV te kijken. Wat een onzin (vinden wij).

We proberen de kids onderling te laten overleggen wat er op die ene TV komt. Als ze TV mogen kijken dan hè. Dat is alleen op bepaalde tijdstippen, niet de halve dag. Maar als ‘ie aan mag dan moeten ze er zelf uit zien te komen. Aangezien de kids 13, 11 en 7 zijn liggen de voorkeuren soms wat uiteen. Maar meestal lukt dat wel. Soms niet.

Behalve op zaterdagavond. Op zaterdagavond willen vader en moeder af en toe ook wel eens TV te kijken. Zeker als er leuke muziekprogramma’s op zijn zoals de laatste tijd. Dan nemen wij de TV over. Niet elke week. Wel regelmatig.

Gisteravond bijvoorbeeld. Toen had de VPRO een leuke documentaire op NL 3 over Elbow. Dat vind ik lekkere muziek en dat wilden we eigenlijk wel kijken. De kids waren het daar niet mee eens. De oudste twee dan. De jongste lag toen al lekker te slapen.

[Elbow - One Day Like This (Live At V Festival, 2009)]

De kids vonden Elbow maar zeikmuziek. Met zo’n viool erbij en zo. Elbow. Dat was toch he-le-maal niks. Al helemaal niet in vergelijking met One Direction of een fantastische hit als Thrift Shop.

Zij keken veel liever naar de “bagger” programma’s op de commerciële omroepen. Eén of andere vage “weet ik veel” quiz, een he-le er-ge show met vader EN zoon Brandsteder (OMG) en een slechte improvisatieshow. Dat was wat er bij hun al zappend voorbij kwam. Maar die pulp wilden wij ab-so-luut niet zien. Dat die programma’s echt helemaal niks waren hadden ze overigens zelf ook vrij snel door. Gelukkig maar.

Maar goed… we hadden dus sinds tijden weer eens een discussie over de afstandsbediening. Ellebogenwerk bij Elbow. Wel toepasselijk. Uiteindelijk van Elbow wel wat gezien maar weinig gehoord. Dat wordt dus uitzending gemist opzoeken.

Vanochtend vroeg op youtube nog maar eens lekker wat video’s van Elbow gekeken en geluisterd. Deze keer zonder “elbow” work van onze “lippy kids”.

[Macklemore & Ryan Lewis - Thrift Shop feat. Wanz]

Overigens, ik vind dat hitje Thrift Shop zelf ook wel geinig. Gelukkig maar, want die komt nogal vaak voorbij hier in huis. Kids… U gotta love ‘m! Voor wie Thrift Shop van Macklemore niet kent, hier het youtube filmpje.

Ga ik ondertussen mijn ellebogen even een beetje aanscherpen. Ben ik de volgende keer nog beter voorbereid op ouderwets ellebogenwerk op zaterdagavond!