Papa, waarom bbq’en wij nooit?

Tsja. Kinderen en belangrijke levensvragen. Wie waren jouw vader en moeder? Heb jij jouw opa en oma wel gekend? Was ik al bij jullie voor ik was geboren? Hebben we allemaal al gehad.

Nu hebben we een nieuwe: Papa, waarom bbq’en wij nooit?

Ehm tsja. Omdat ik niet zo van halfverbrand, veelal goedkoop en vet vlees hou dat vaak van binnen niet gaar is. Dat was zo ongeveer altijd mijn antwoord. Plus ik vond het zo’n gedoe. Met zo’n bak met kolen en aanmaakblokjes klooien terwijl ik binnen een mooie keuken heb.

Dat eerste is vooral gebaseerd op ervaringen van vroeger. Wat was het vlees voor de bbq vroeger smerig. Vette worsten en speklappen. Wat was de bbq techniek vaak beroerd vroeger. Van buiten zwart, van binnen half rauw. Ik kon ook niet zo goed tegen de combinatie slechte bbq met bier. Hele slechte herinneringen aan.

Ik ben menig maal ziek geweest na zo’n bbq. Om dat te voorkomen at ik alvast thuis wat. Op de bbq beperkte ik mij dan tot een kipsateetje en wat stokbrood, met een biertje erbij. Zo heb ik heel wat bbq’s overleefd.

En die bbq apparaten en kolen van vroeger… dat was ook niks. De voorbereiding en het schoonmaken duurde samen langer dan het bbq’en zelf. Niet mijn hobby.

Maar tegenwoordig is er heerlijk vlees en vis te koop voor de bbq. De bbq apparatuur is ook flink verbeterd. Ik moet eerlijk zeggen dat we de laatste twee jaar af en toe een bbq hebben gehad die best lekker was. Met en zonder veel bier. Ging steeds goed. Wat een vooruitgang.

Nog steeds maak ik liever eten in de keuken om het vervolgens lekker in de tuin op te eten met z’n allen. Als je dat goed voorbereid kun je ook prima zonder bbq heerlijk en relaxed genieten. Pastaschotels, risitto’s, tabouleh. Vers klaargemaakte vis. Salades. Lekker.

Maar ach.. misschien, heel misschien moeten wij ook maar eens als allerlaatste Nederlanders een keer zelf een bbq uitproberen. Kids zouden dat wel willen. Die zijn dol op een broodje met een echte hamburger (niet die smakeloze fastfood plakken).

Zou er iemand te vinden zijn die onze kids kan leren bbq’en (kunnen wij relaxen) en die weet welke bbq we moeten kopen? Anders hebben we straks zo’n ding in de schuur staan en vragen de kids nog steeds…

“PAPA, WAAROM BBQ’EN WIJ NOOIT?”

Maar misschien kan ik ook gewoon regelmatig iemand die echt goed kan bbq’en (echte BBQ CHEF, een vakman met schort) uitnodigen. Kom bij ons in de tuin bbq’en. Regelen wij de tuin, tuintafels/stoelen en bier/wijn. En dan neemt de bbq chef zijn (of haar) bbq en mooi vlees/vis mee. Misschien is DAT nog wel een betere oplossing. Co-creatie en sharing. Dat is heel modern toch?

Papa, waarom bbq’en wij nooit? …omdat anderen het beter kunnen en wij zelf niet zo’n ding aanschaffen voor die drie keer per jaar. Beter voor iedereen kids!

(Schort te koop via: http://www.zazzle.nl/hagel_aan_de_bbq_chef_kok_schorten-154534164315679152)

Papa wordt weer even kind. Op 18 mei.

18 mei. Voor miljarden mensen op deze wereld een dag als alle andere dagen. Voor mij niet. 18 mei werd er ooit, lang geleden iemand geboren die belangrijk voor mij was en is.

Mijn moeder (hier op een foto toen ze 70 was). Ze is al ruim 11 jaar niet meer in leven. Als ze nog geleefd had zou zij gisteren 88 jaar geworden zijn. Dan zou ik met een klein kado op bezoek zijn gegaan. Ze was niet zo van de grote kado’s. Dat is iets wat ik zeker van haar heb overgenomen (naast veel andere dingen). Lekker voor haar koken – asperges bijvoorbeeld – en samen eten, dàt vond zij een mooi kado.

Maar altijd kreeg zij een klein bosje bloemen. Bloemen waar ze veel van hield. Bloemen uit eigen tuin. Mooie blauwpaarse seringen. Dat vond zij prachtige bloemen. Als klein jochie plukte ik die al. Bij onszelf en soms ook stiekem een paar van de buren erbij. Het moest immers een mooie bos zijn!

Ik heb toen mijn moeder is overleden een klein seringen boompje gekocht en in onze tuin gezet. Toen we zijn verhuisd is het boompje meegegaan naar de nieuwe tuin. Hierboven een foto van de boom. Ik hoop dat de boom groot wordt en elk jaar mooi blijft bloeien.

Elk jaar als de seringen bloeien denk ik extra vaak aan mijn moeder.

Elk jaar op 18 mei wordt ik zelf weer even kind. Terugdenken aan vroeger toen ik kind was en mijn moeder jarig was. Terugdenken aan vroeger toen ik volwassen was en mijn moeder jarig was. Terugdenken aan vroeger toen ik zelf net papa was (dat heeft ze nog net meegemaakt) en mijn moeder jarig was.

Seringen. Het zijn eigenlijk geen bloemen om af te snijden en op een vaas binnen te zetten. Ze staan niet lang, de bloemblaadjes vallen snel.
Tegenwoordig pluk ik de bloemen niet meer. Ik laat de bloemen aan de seringenboom. Ik kijk er naar. Raak ze af en toe aan en ruik eraan.

Denkend aan vroeger wordt ik weer even klein. Papa wordt weer even kind. Op 18 mei.

Puzzelen en (gedachten) lezen

Onze kids zijn een beetje blind. De twee boys dan. Niet echt blind gelukkig. Maar lezen is af en toe best wel moeilijk in de praktijk. De oudste (dochter) leest als een trein. Razendsnel, net als ik. Maar de beide boys hebben wat extra aanmoediging en oefening nodig.

We lezen elke dag een leuk boek met ze. Dat scheelt een stuk. Maar daarnaast ben ik sinds een aantal maanden ook met ze aan het puzzelen. In de zaterdagkrant staan elke week diverse puzzels. De middelste zoon vindt dat leuk. Dochter ook. Zitten we met z’n drieën op zaterdag en zondag af en toe even te puzzelen.

De Quizwoordzoeker is favoriet. Als je de antwoorden niet weet kun je altijd nog woorden zoeken en kijken welke vraag erbij hoort. Daarna komen de Quizfilippine en Zweeds. De doorloper wordt al wat moeilijker en bij het cryptogram haken we af.

Op deze terloopse manier leest de middelste toch weer wat extra en is ie op een speelse manier met taal bezig. De oudste doet ook lekker mee en vergroot haar kennis. De jongste wil niet meedoen. Puzzelen is saai. Prima joh!

Het is vanzelf ontstaan dit samen puzzelen met de kids. We beginnen soms al aan de ontbijttafel. Geen idee hoe lang we dit blijven doen. Kan ook zo afgelopen zijn. Genieten dus van dit soort kleine dingen samen zo lang het duurt. Leuk, gezellig en leerzaam. En een moment van rust in ons huis… ook altijd welkom!

Het brengt ook mooie herinneringen en gedachten naar boven. Herinneringen aan samen puzzelen met mijn moeder, héél lang geleden. Samen puzzelen (cryptogrammen maken) met oma… Nòg langer geleden. Wat zou het leuk zijn om nog een keertje te puzzelen samen met m’n al lang overleden moeder. Kop koffie erbij. Tussendoor bijpraten. Grapje maken over bepaalde woorden of elkaar even vasthouden of aanraken.

Mooi hoe zo’n puzzel verleden en toekomst bij elkaar brengt. Al puzzelend (gedachten) lezen…

Ga niet langs START. Ga direkt naar Memory lane!

Ik reed van Amsterdam naar Zwolle. De file was oneindig. Het regende. Ik nam al bellend wat afslagen, miste er één. Reed verkeerd. Zag dat de omweg heel groot werd. Op het scherm van mijn navigatiesysteem zag ik opeens allemaal pittoreske dorpjes verschijnen.

Opeens zat ik dichtbij Nederhorst den Berg. Ik ben meteen afgeslagen en de lange weg dwars door het dorp gereden. Ik was er heel lang niet geweest. Er was weinig veranderd. Heel weinig.

Jaren geleden kwam ik er vele weken per jaar. Een klant had daar een bedrijf. In die tijd (eind jaren ’80, begin jaren 90) zaten accountants jaarlijks nog vele weken (in najaar en voorjaar) bij hun klanten “in huis” voor de controle van de jaarrekening. Vanuit Zwolle was Nederhorst den Berg wel een eind rijden. Wekenlang op en neer. Lange dagen. Mooi werk. Mooie klant.

Ik reed door de straat. Het bedrijf zit er al lang niet meer. Maar het pand staat er nog. Een ander logo en een andere naam op de gevel. Ik denk dat het circa 20 jaar geleden is. Toch weet ik nog exact hoe het pand er toen van binnen uitzag. De hele indeling van het kantoor, het magazijn, de hal. Spontaan schieten mij ook allerlei namen te binnen. Oude namen uit een ver verleden. Maar nog scherp in mijn geheugen. Met de gezichten erbij alsof ik ze gisteren nog zag. Wonderbaarlijk. Zo scherp.

Ik heb daar in een belangrijke fase van mijn carrière veel tijd doorgebracht. Heb daar veel geleerd. Veel van anderen geleerd. Mijzelf veel geleerd. Veel over mijzelf geleerd. Kwaliteiten in mijzelf ontdekt en ontwikkeld. Interessante problemen mogen bekijken en helpen oplossen. Veel gezien en gehoord waarvan ik mij heb voorgenomen om het later ook zo te gaan doen. Of absoluut nooit zo te gaan doen. Heel hard gewerkt, heel veel plezier gehad.

In een paar seconden de keuze gemaakt om door Nederhorst den Berg te rijden. In een paar minuten er doorheen gereden. Niet langs START, direkt naar memory lane. De rest van de dag heb ik lopen nadenken. Oude herinneringen. Oude anekdotes. Oud collega’s.

Het navigatiesysteem kent “Memory Lane” niet. Die bleef nog lang roepen “indien mogelijk rechtsomkeert”. Niet gedaan. Niet rechtsomkeert gemaakt met de auto. Dat kon ik niet. Ik moest af. Ook als persoon kun je niet rechtsomkeert maken. Je kunt niet terug naar toen. Behalve in je hoofd, daar kan het gelukkig wel.

Mooie herinneringen.  Fantastisch om ze te maken. Fantastisch ook om ze later af en toe opnieuw te beleven.

Gewoon af en toe doen. Niet luisteren naar de dwingende stem van de navigatie. Ga niet langs start, ga direkt naar Memory Lane!

THEE… Om ziek van te worden!

In mijn geheugen gebrand als diepe, diepe jeugdherinnering. Mensen drinken gewoon koffie. Sterke koffie. Van jongs af aan. Eerst met iets suiker en melk. Later zwart. Geen thee. Koffie. Later espresso en cappuccino. Maar geen thee.

THEE… Dat was dat slappe spul dat je kreeg van je moeder met een beschuitje of een koekje als je niet helemaal fit was. Dat spul zonder smaak dat je dronk als je nergens zin in had. Geen smaak was dan prima! Je moest immers wel vocht binnen krijgen. Dus thee. Ziek en thee zijn in mijn herinnering stevig met elkaar verbonden.

De laatste weken zit ik tegen een zeurderig begin van een keelontsteking aan te hikken. Vandaag de strijd officieel opgegeven. De laatste dagen met Trachitol, extra water, asperientje, zuigsnoepjes, weinig alcohol, minder koffie, meer rust, meer slaap, etc hebben nog niet echt geholpen.

Dus vanaf nu even helemaal even geen sterke kop cappuccino ‘s ochtends. Over op thee. Vandaag is het kamillethee. Smaakt nergens naar. Maar ja, dat hoort zo. Maar niet te veel bij nadenken. En een glaasje water erbij om het weg te spoelen. Thee. Bleh!

Thee… de gedachte alleen al. THEE… om ziek van te worden!

Ladies and Gentlemen, we’ve got ‘m! 25 jaar en 50 meter. In 236 stappen.

Ik liep vanmiddag door de stad. Het was wisselvallig weer, maar de lucht was grotendeels blauw. Ik liep in gedachten door de straten. Niets meer op de agenda die middag. Even uitrusten na een paar gesprekken. Plotseling zag ik hem. Hoog boven mij. Yes! Dacht ik. Vandaag is het zover. Snel liep ik door. De Ossenmarkt over en naar de voet van de toren. Naar de deur. Balen. Open tot 15.30 en het was 15.45. Weer te laat. Zoals zo vaak.

Ook was ik vaak wel op tijd…  maar dan net op een dag dat de deuren niet geopend waren. Wegens een bijzondere gebeurtenis of bijzondere dag. Zo was er iedere keer wel wat geweest de afgelopen jaren. Zo’n 25 jaar woon ik in Zwolle en nog nooit bovenop de Peperbus. Al vaak voor de deur gestaan. Maar steeds zonder het gewenste resultaat.

Maar vandaag had ik toch geluk. Het bleek dat de Peperbus (de toren van de Basiliek van Onze-Vrouwe-ten-Hemelopneming, de grote Rooms Katholieke kerk in hartje Zwolle) TOCH open was! Geluk moet je hebben. Ooit!

Ik was nog net op tijd om naar boven te mogen. Snel een kaartje gekocht en de toren in. 236 treden. 50 meter tot de eerste omloop. De top van de Peperbus op 75 meter is helaas niet geopend voor het publiek.

De trap is best smal en draait zonder pauze of tussenstuk omhoog. Niet te snel beginnen dus en niet draaierig worden.

Boven aangekomen hoor en zie je het carillon goed. Het blijkt helaas snel minder mooi weer te worden. De eerste foto’s zijn nog redelijk helder. Daarna wordt het snel minder. Recht tegenover de Peperbus staat de Grote Kerk, met daarnaast het stadhuis. Mooi plaatje vanaf deze hoogte. Ik was helemaal alleen boven en had dus alle tijd om alles rustig te bekijken.

Dan even draaien naar de zijkant. Daar een heel ander panorama. De toren van de Abn Amro (inmiddels het hoogste punt van Zwolle) als een wachter op de grens tussen Zwolle (Overijssel) en Gelderland.

Mooi gezicht die toren zo tegen de wolkenlucht.

Vanaf de Peperbus zie je duidelijk de bouwwerkzaamheden in de stad. Bijvoorbeeld de sloop van de fabriek van Schaepman, achter het 17e eeuwse Hopmanshuis. Mooi dat dit deel van Zwolle nu wordt aangepakt. De slopers zijn bijna klaar.

Aan de andere kant wordt nog druk gebouwd aan het nieuwe Isala Ziekenhuis. Een breed en opvallend bouwwerk aan de rand van Zwolle. Het groen in het gebouw komt prachtig overeen met het dak van de oude watertoren aan de Turfmarkt. Moet toeval zijn… toch?

Mooi om zo rondlopend en rondkijkend vanaf de Peperbus te zien waar je al die jaren hebt gelopen, gefietst, gestudeerd, gewoond, gewerkt, gesport. Waar je kinderen zijn geboren en opgroeien. Sweet memories. Zo’n rondje bovenop de Peperbus is daar goed voor. Overigens ook goed om te zien hoe de lijnen in de stad lopen. Toch net weer anders dan beneden op straat.

Tenslotte vanaf de Peperbus nog even gekeken naar Kampen aan de horizon (13 km afstand). Je ziet de kerk van Kampen als een klein stipje in de verte. Ook vandaag nog net zichtbaar, ondanks dat het niet helemaal helder weer was.

Na een half uurtje rondkijken terug naar beneden. Binnenkort nog maar eens naar boven, niet weer zo lang wachten. Veel te leuk om te doen. Beneden aangekomen kreeg ik mijn bewijs van beklimming van de Peperbus. Yes! Woensdag 11 april 2012. Bijna 30 jaar nadat ik voor het eerst in Zwolle kwam voor studie. Zo’n 25 jaar nadat ik hier in Zwolle ging werken en wonen. Nu toch echt 100%  een ZWOLLENAAR!

Ladies and gentlemen, we’ve got ‘m! 25 jaar en 50 meter. In 236 stappen.

Mijmeren bij één cappuccino, één oor, oud hout. Nieuw IJ please!

Laatst was ik weer eens in Amsterdam. Rondwandelen en herinneringen ophalen. Niet zo maar. Bewust er naar toe om terug te denken aan lang geleden. Aan de vrijdagen in Amsterdam na afloop van de colleges aan de VU. Eind jaren Tachtig. Begin jaren Negentig. Studietijd.

Uiteraard een rondje grachten gewandeld. In alle rust. Even een cappuccino gedronken. Kijkend naar de haastige mensen om me heen en de pauzerende bouwvakkers die op alles commentaar gaven. Voor zover was er nog niets veranderd. Je ziet altijd en overal bouwvakkers in Amsterdam. Toen en nu. De cappuccinno is wel beter geworden in al die jaren. Of was dat er toen nog niet?

Daarna even kort genieten van een bezoek aan het Van Gogh museum. Langs en dwars door de buitenlandse toeristen. Gelukkig stond ik niet in de rij (een dubbele rij, zo’n 100 meter lang) met vrijwel alleen maar buitenlandse toeristen. Dan scheelt een museumkaart enorm. Qua tijd. Zat me wel af te vragen hoe die toeristen dat ervaren. Bij populaire musea staan ze heel erg lang in de rij. Kunnen hotels dat niet beter regelen voor hun buitenlandse gasten? Museumkaart voor ze regelen? Andere oplossing? Hmmm.

Na het begroeten van de schilder met één oor en het bekijken van de bloesems en de korenvelden weer verder door de stad. Doorsteken naar het Waterlooplein en verder naar het IJ. Helaas kon ik het café in de Amstelstraat bij het Rembrandtplein waar ik Herman Brood vroeger vaak zag zitten niet meer terugvinden. Allemaal andere zaakjes daar nu. Onderweg wel een paar mooie plaatjes geschoten.

Uiteraard net als vroeger ook even naar het Scheepvaartmuseum. Oude schepen. Oud hout. Altijd al interesse gehad in “onze” avonturen op de wereldzeëen. Zo’n driemaster vind ik ook mooi om naar te kijken. Even bij weg te dromen. Jammer dat deze niet echt op zee kan varen. Jammer ook dat je er bijna geen foto van kan maken ZONDER dat er een rondvaartboot op staat.

Als laatste etappe die dag HET bezoek aan Brouwerij ‘t IJ. Oude liefde roest niet. Vlak na de start van Brouwerij ‘t IJ (eind jaren tachtig?) zat ik daar al biertjes te drinken bij de molen. Dat was toen al mooi. Nu nog steeds. Het is recht toe recht aan biertjes proeven. Die zijn nog steeds erg lekker. Genoten van een IJ, de zon en een praatje met de mannen van ‘t IJ. Tijdje zitten denken en mijmeren over toen en nu. Met een glimlach op mijn gezicht. Nieuw IJ please!

Uiteraard niet lang genoeg gezeten om helemaal fris in mijn hoofd te worden na zo’n dag rondlopen met al die gedachten aan vroeger en van nu.

Lekker gewandeld door Amsterdam EN door memory lane in mijn hoofd. Mooie combi. Binnenkort nog maar weer eens bewust zo op pad. Paar uur dwalen door de Jordaan bijvoorbeeld. Frisse neus en een fris hoofd halen. Nieuwe gedachten halen, oude gedachten achterlaten.

Lekker een IJ tje wegtikken met Pasen. Proost!

Herinneringen. Ze zijn vaak gebonden aan een speciale datum. Of aan een plaats. Hebben we allemaal.

Ik heb dat ook met andere dingen. Zoals met bier van Brouwerij ‘t IJ in Amsterdam. Toen ik meer dan 25 jaar geleden elke vrijdag in Amsterdam was voor colleges aan de VU zat ik meer dan geregeld na een rondje Amsterdam even bij de molen een biertje te drinken. Mooie tijd!

Deze week kon ik er weer een IJ biertje drinken. Café in de Buurt in Zwolle had de biertjes zelf met een busje uit Amsterdam gehaald. Ik las het op twitter. Zo dicht bij huis komt dat bier niet zo vaak. Dus daar moet je van profiteren.

Eerst een PaasIJ gedronken…

Later ook nog een lekkere Zatte (tripel), mijn favoriet.

Heerlijk. Vanwege de smaak EN de sweet memories!

Voor de kleine voorraad bij In de Buurt op is moet ik natuurlijk ook de Columbus, de Natte en het IJwit weer proeven. Het is tenslotte bijna Pasen. Dus nog maar even een IJ tje tikken! Proost!

Één keer per jaar aan de KFC. Proost Mam!

Ik ben geen fan van Fastfood. Sorry. Deze gaat dan ook niet over Kentucky Fried Chicken. Sorry voor fastfood fans die alleen om die reden dit blogje hebben geopend. Sorry.

Waar staat KFC dan wel voor bij mij? Voor Kerst Feest Cognac.

Mijn moeder dronk elke avond een glaasje jenever. Ze had suikerziekte en hield zich strikt aan de voedingsvoorschriften die destijds daarvoor golden. Maar elke avond een glaasje jenever. Als ze een beetje verkouden was dan werd het een beerenburgje in plaats van een jenever. Behalve met kerst. Dan dronk ze een glaasje cognac.

Toen ik ouder werd en niet meer thuis woonde kwam ze rond kerst steevast 1 à 2 nachtjes bij ons logeren. Heel gezellig. Lekker voor haar koken en samen eten en praten. Wat kon ze daar van genieten. En… ‘s avonds bij de kerstboom samen een lekker glaasje cognac. Meestal kwam het gesprek dan wel op vroeger. Oude verhalen en herinneringen. Ik kan het iedereen aanraden.

Ik drink gedurende het hele jaar geen cognac. Niet mijn favoriete drankje. Maar aan het einde van het jaar koop ik een klein flesje cognac. Kerst Feest Cognac, KFC. Zo hoort dat. M’n moeder leeft al lang niet meer. Ik drink nu dat cognacje dan ook in m’n eentje. Maar in gedachten is ze met haar verhalen en haar lach dan heel dicht bij me.

Één keer per jaar aan de KFC, proost Mam!

Nieuwe muziek, oude whisky en nog oudere herinneringen

Buiten is het fris. Kachel aan. ‘s avonds laat even rustig zitten in een stoel bij de kachel. Zoals oude mensen dat doen.

Denken aan mijn vader die – als hij nog geleefd had – inmiddels een hele oude man zou zijn. Het was vandaag zijn verjaardag.

[foto uit info rob xead]

Sommige herinneringen komen spontaan naar boven. Andere hebben wat meer tijd nodig. Best lastig als iemand al veel langer dood is dan je hem hebt gekend, zeker als je een groot deel van die tijd ook nog ‘ns kind was.

Denkend aan herinneringen, zittend bij de kachel. Luisterend naar muziek. De nieuwe CD van Lorrainville. Mooie muziek. Whisky erbij van een jaar of 12 oud. Mooie whisky. Oude herinneringen van nog veel langer geleden. Mooie herinneringen. Maar ook “what if” gedachten.

Ik had hem graag hier met de kerstdagen bij de kachel gehad, om eens even bij te praten over de laatste 30 jaar. Had hij ook vast mooi gevonden.