De wereld is gek geworden! Maar maak de mensen maar niet wakker…

Stenen lijken de wereld te domineren. Als je in wereldsteden als Shanghai of Parijs bent dan is dat duidelijk te zien en ook wel logisch. Stenen links rechts onder boven. Ter compensatie trekken mensen in hun vakantie er ver opuit en gaan dan de natuur in. Je weet wel, dat levende groene spul waar echte dieren zonder halsband of chip schijnen te leven.

Maar hier in Nederland is dat echt anders dan in die wereldsteden met hun vele miljoenen inwoners. Zelfs in de Randstad. En al helemaal in een stad als Zwolle, een middelgrote Nederlandse stad met 120.000 inwoners. Daar valt de hoeveelheid aaneengesloten stenen links rechts onder boven nog wel mee.

Door de prachtige ligging van Zwolle in de natuur en de compacte bouw van de stad kun je vanuit elk deel van de stad in enkele minuten in de natuur zijn. Super. En toch… het gebeurt in mijn ogen veel te weinig. En ‘t is zo prachtig buiten.

Waar ik niks van begrijp is de rust in de natuur in en om Nederlandse steden. Waarom is het toch zo uitgestorven in de prachtige parken in de stad. In de prachtige groenzones aan de randen van de stad. In het landelijke gebied rondom de stad. In het bos. Op en langs het vele water. Daar verwonder ik mij over. Oké… op zondagmiddag komt er even een kleine invasie de natuur in. Maar de rest van de week varieert het van rustig tot stil. Of zelfs van doodstil tot uitgestorven.

Dat is toch eigenlijk te gek voor woorden. Is er actie nodig? Moeten we op alle kruispunten in de stad borden en richtingaanwijzers ophangen” “NATUUR 0,5 KM”? Moeten we looproutes vanuit de stad naar de natuur maken? Kinderen één keer per maand in het bos of het park lesgeven? Een natuurplicht ambtenaar aanstellen? Billboards langs alle drukke wegen? Flyers onder ruitenwissers? Zadelhoesjes met natuurreclame uitdelen aan fietsers bij ‘t station? Supermarkt acties met gratis toegangsbewijzen voor de natuur?

Of moeten de mensen die er wel van genieten de andere stadsbewoners lekker tussen het asfalt, de klinkers en de betontegels laten zitten? Ze niet storen in hun tuintjes en op hun balkonnetjes? Ze lekker hun gang laten gaan in winkelstraten en winkelcentra? Ze lekker laten zweten in sportscholen en fitnesscentra?

Misschien is dat nog wel het beste. Laat ze lekker indutten en verder slapen in de binnenstad en de buitenwijken. Laat ze maar denken dat natuur er is voor vakanties en af en toe een zondagmiddag. Dan blijft het rustig, stil en relaxed buiten in de natuur voor de liefhebbers.

De wereld is gek geworden! Maar maak de mensen maar niet wakker…

Als de mist om en in je hoofd is verdwenen…

Oorspronkelijk was het plan om vandaag héél vroeg naar Amsterdam te gaan. Naar het Rijksmuseum met de kids. De oudste heeft als peuter ooit onder de Nachtwacht doorgekropen, de andere twee zijn er nog nooit geweest. Dat gat in de opvoeding moest opgevuld worden.

Maar zaterdagavond laat toch de plannen gewijzigd. We blijven lekker deze zondag thuis. Met ‘s ochtends een mooie lange wandeling. We vertrekken al vroeg. We plakken een briefje op voor de kids. Dat we aan ‘t wandelen zijn en of ze een ontbijtje klaar willen maken als we terugkomen

We begonnen om 7 uur met ons hoofd in de dichte mist. Gelukkig kwam er al snel een klein zonnetje doorheen. Op de dijk werd de zon sterker en sterker. Je kon ‘m al bijna zien. We liepen de dijk af naar de IJssel. Even kijken naar de mist op het water. Altijd een mooi schouwspel. Bij de IJssel is het trouwens altijd prachtig.

Bij de rivier aangekomen was de mist boven het water echter al bijna helemaal verdwenen! We waren nog maar net op tijd. Daarna nog even goed rondgekeken. Alles daar bij de IJssel gaat op de schop. Er komen grote geulen in de uiterwaarden om hoog water extra ruimte te geven (Ruimte voor de rivier). Daarvoor zijn helaas al veel mooie bomen omgezaagd. Vele andere zullen nog volgen. Volgend jaar kun je hier ook niet meer bij de IJssel komen. Jammer!

Een half uur later was het stralend weer en liepen we bij de aanlegsteiger van ‘t Kleine Veer. Nog even wachten en we kunnen weer met dit pontje over de IJssel naar Hattem. Altijd fijn om wandelend of op de fiets Gelderland binnen te vallen of “thuis” te komenbin Zwolle. Helaas zijn ook bij ‘t Kleine Veer alle bomen botweg omgezaagd. Je zou er triest van worden. De altijd zo mooie groene ingang van Zwolle lijkt nu wel een treurig kerkhof. We hebben er maar niet teveel naar gekeken.

Hier aan de oever hebben we lang gezeten. Wat gedronken en gegeten.Wat gepraat, nagedacht en genoten. Van de stilte. Van het uitzicht. Van een mooi rustig moment samen. Van de natuur en wat de afgelopen eeuwen hier is gebouwd. De kerk van Hattem, de steenfabriek, de IJsselcentrale, de bruggen over de IJssel. Allerlei vogels kwamen ook voorbij. Zwemmend, vliegend, fluitend, kwakend en roepend. We zaten daar heerlijk in de zon. Toen er wolken kwamen zijn we rustig teruggelopen alhoewel het verlangen groot was er de hele dag te blijven zitten en te genieten.

Op de dijk was het inmiddels heel erg druk met hardlopers en wielrenners. De hijgende, schreeuwende, haast hebbende medemens was ook wakker geworden. We liepen dus maar rustig onderlangs de dijk terug. Toen we halverwege waren belden de kids. Hoe laat we thuis kwamen… En hoe lang de broodjes in de oven moesten bakken… We keken elkaar lachend aan. Thuis stond het ontbijt klaar. Warme broodjes, verse jus. We konden zo aanschuiven. Het briefje had geholpen (of onze afwezigheid). Dat biedt opvoedkundig mogelijkheden!

We hebben er met de kids een hele mooie zondag van gemaakt in en en om huis. Niks Nachtwacht. Die moet nog maar even wachten. Die loopt niet weg. De mist wel. En een mooie dag buiten ook.

We zagen het scherp. De mist om en in ons hoofd was verdwenen…

Een personal coach die bij jou in huis woont…

Vorig jaar had ik het goed voor elkaar. Althans, wat bewegen betreft. Ik was veel buiten. Wandelde erg veel. Fietste met de kids naar school. Ik was uren in de buitenlucht. Dat was een heerlijk gevoel. Goed voor het lichaam, goed voor het hoofd. Had ik ook nodig want ik was even uit de running door een burn-out.

Nu ik weer volop aan het werk ben (meer dan volop eigenlijk, het is hartstikke druk op het werk) merk ik dat ik daar niet of nauwelijks meer aan toe kom gedurende de week. In het weekend wel, maar dat is te weinig. Gedurende de week breng ik de kids 3 dagen op de fiets naar school. Lekker 4,5 km heen en 4,5 km terug door Zwolle ‘s ochtends vroeg. Maar af en toe sluipt ook daar een autoritje in als ik meteen doorga naar een klantafspraak. Lang wandelen lukt me niet. Kort wandelen zou wel moeten kunnen, maar ik merk dat ik daar onvoldoende consequent tijd voor vrijmaak. Terwijl die ontspanning juist zo fijn is. Dom dus. Buiten is het prachtig.

Vorige week kroop mijn middelste zoon even lekker tegen mij aan voor hij naar bed ging. We zaten wat te praten en ik vertelde hem dat ik moe was. Dan ga je toch lekker wandelen morgen zei hij. Ik zat hem uit te leggen waarom ik daar geen tijd voor had. Dat het heel druk was op het werk. Dat ik lange dagen werkte. Dat ik thuis kwam als het al donker was. Dat wandelen dan niet meer leuk is. Hij vond dat maar stom. Ik moest dan maar gewoon tussendoor even gaan wandelen. Gelijk had hij! Niet zeuren maar prioriteren. Actie. Naar buiten!

De afgelopen week dus weer voorzichtig wat wandelingetjes gemaakt. Hier een half uurtje, daar een half uurtje. Soms even tussen twee afspraken in. Of rond het avondeten een half uur, voor ik naar een avondafspraak ga. Het begin is er weer. Mijn middelste zoon heeft mij de afgelopen week een paar keer ‘s ochtends bij de afscheidsknuffel gezegd “vandaag wel even lekker gaan wandelen hoor papa” …en als ik terug kijk zijn het juist die dagen dat ik heb gewandeld (en met een glimlach even extra aan hem heb gedacht).

Handig. Zo’n personal coach die je kan stimuleren en motiveren. Een personal coach die bij jou in huis woont…

Gluren bij de buren…

De afgelopen twee jaar was ik er als voyeur behoorlijk druk mee. Gluren bij de buren…. De ene keer stiekem, maar vaak ook openlijk. Lekker kijken bij ons in het park hoe verliefde stelletjes elkaar het hof maken. Ook dit jaar ga ik dat weer doen. Sterker nog, ik ben er gisteren weer mee begonnen!

Ook al is het nog vroeg in het jaar en is het koud… voor sommigen is het ook nu al weer de hoogste tijd om elkaar in het openbaar de liefde te verklaren. Gewoon buiten. De liefde is sterker dan de kou van wat de lente zou moeten zijn.

Zoals de zwanen bij mij in de achtertuin. Voor hen is het de hoogste tijd. Ze willen om te starten met huisje-boompje-beestje. Of in hun situatie slootje-nestje-eitje.

Ik volg samen met onze kids de laatste twee jaar een paartje zwanen bij ons in park ‘t Engelse Werk. Mooi om te zien hoe dat gaat. Dit paartje zit in dezelfde sloot als vorig jaar. We gaan er voorlopig vanuit dat dit dezelfde zwanen zijn. De kids zijn benieuwd hoeveel jonkies er dit jaar komen. En of ze het overleven. Altijd weer spannend.

We gaan het zien. Ik hoop wel dat ze ten opzichte van vorig jaar een betere plek kiezen voor hun nest. Lees [zoektocht naar nest] en [toch nog jonkies] wat er vorig jaar gebeurde.

Voorlopig zitten ze hier goed in deze mooie brede sloot. Ze hebben ook nog geen last van eenden (daar moeten zwanen niet veel van hebben als ze een nest hebben). Er zitten wel een paar zwarte vrienden mee te kijken op de achtergrond… maar deze meerkoeten stellen ze als buren blijkbaar wel op prijs.

Misschien vinden de zwanen het net als ik wel leuk om af en toe even te gluren bij de buren…

In pyjama op strooptocht

Gisteren hebben we thuis verhalen verteld over het Paasvuur. Het bouwen en aansteken van een grote bult hout is een hele oude traditie in Oost Nederland.

Kinderen vinden vuur sowieso altijd al interessant. Toen ze hoorden dat je met die paasvuren ook nog eens de koude winter en de Germaanse wintergoden naar huis stuurt en deur openzet voor de Lentegodin zagen ze wel mogelijkheden. Vooral de jongste, zeven jaar is hij.

Vanochtend dus na het ontbijt meteen takken verzamelen in de tuin. Meteen in actie als een jonge ondernemer. In zijn pyjama, op snowboats en met een vest aan van zijn grote broer. Hij had zo een paar flinke dozen vol. Takken genoeg in de tuin.

Toen wij een rondje gingen wandelen in ‘t bos wilde hij eerst niet mee. Tot hij hoorde dat hij ook daar takken mocht zoeken!  Hij ging mee. Geen tijd om zich om te kleden. Mooi gezicht om hem in pyjama tussen de bomen door te zien rennen tijdens zijn strooptocht op zoek naar takken. Door de harde wind van de laatste weken lag er genoeg dood hout. Met een tasje vol hout triomfantelijk terug naar huis.

Thuis kreeg ook zijn broer de smaak te pakken. Er moest ook nog een klein stukje hout van een oude pallet bij vonden ze. Maar dit was eigenlijk alleen maar een mooi excuus om te slopen en te zagen. Het hout van de palet hadden we niet nodig. We hadden genoeg takken.

Samen hebben we van oude stenen een vierkant gebouwd om de vuurkorf in te zetten. Er werd hard gewerkt. Het vuurtje stoken zouden we eind van de middag doen. Natuurlijk duurde het wachten de boys (te) lang. Dus tussendoor liepen ze elkaar alvast op te stoken, te plagen en maakten ze wat ruzie. Daar zijn het broers voor. Maar tenslotte kwam alles weer goed.

Eind van de middag natuurlijk kijken of ons vuurtje het ook zou doen. Dus de droge takken in de vuurkorf en aansteken met een paar stukjes krant. Het brande meteen prima. Paar spekkies aan een stokje erbij om te roosteren en het feest was compleet.

Met het vierkant van stenen om de vuurkorf en niet al te veel hout erop brande het vuurtje een halfuurtje mooi en veilig. Daarna uitdoven en opruimen, maar toen waren de boys er al lang vandoor. Op naar een ander avontuur…

Na een mooie zonnige dag was het daarna eten en pyjama’s aan. Niet om hout te sprokkelen… maar om naar bed te gaan!

Bomen… Ik zie er geen gat meer in!

Houtbewerken. Dan denk je meestal aan meubels maken. Kasten, stoelen, tafels. Een bed. Zoiets. Of een houten beeld. Of een vogelhuisje. Of een molen op schaal. Maar het kan ook anders. Gewoon… in de natuur!

Je kunt ook gewoon gaan zagen in bomen. Boomkunstenaar Edward Otten heeft in het park hij de Potgietersingel in Zwolle van een aantal grote bomen voorwerpen gemaakt. Een paar grote bomen moesten helaas omgezaagd worden. Sommige delen zijn vervolgens door Otten omgebouwd tot zitbank. Van een grote boomstronk heeft hij een hele hoge stoel met rugleuning gemaakt. Een soort troon, die uitkijkt over de stadsgracht.

De meeste mensen zien het niet. Lopen en fietsen er langs zonder te kijken. Af en toe klimt er een kind op. Die van mij vinden dat klimmen wel leuk. Naar zo’n troon kijken of er een foto van maken vinden ze niks [Papa... niet wéér foto's maken!!].

Lees hier het artikel op WeblogZwolle over deze boomkunst

Als troon of stoel (voorzijde) vind ik ‘m niet zo bijzonder. Van de achterzijde vind ik het echter wel een mooi object. De grote vierkante gaten in de rugleuning van de voormalige boom geven een mooi doorkijkje op de wolken, op bomen en zelfs op het mooie dak aan de overkant.

Hoe langer je gaat kijken, des te minder wordt het een boom met een gat erin. Het wordt iets anders.

Het wordt een soort grote kijkdoos. Maar dan anders. Eentje zonder doos. Alleen maar een gat dat je ziet. Als een groot frame. Om vanuit ander perspectief naar de natuur te kijken. Om te focussen en te verwonderen over wat je ziet (voorbijkomen) als je er omheen loopt of als je naar de wolken kijkt.

Zo krijgen dode bomen een tweede “leven”. Kijk er eens goed naar. Na even kijken zie je een mooi doorkijkje, een mooie omlijsting. Je ziet het gat in de boom niet meer…

♧Bekijk hieronder de foto’s van de boom troon in groot formaat ♣

[Foto's zijn door mij gemaakt. Ze mogen alleen na overleg met mij worden gebruikt on-/offline]

Géén moeilijk blog over zakelijke dienstverlening: zonnige plaatjes!

Ik was bezig met een vrij zakelijk blog. Een blog over de noodzaak om jonge professionals een impuls te geven bij marketing, acquisitie en netwerken.

Maar zoals dat soms gaat bij bloggen. Ik kreeg geen goede blog op het digitale papier. Die heeft waarschijnlijk iets meer tijd nodig. Of misschien verschijnt ‘ie wel nooit.

In plaats daarvan een blog met plaatjes in plaats van praatjes. De afgelopen weken af en toe paar foto’s gemaakt bij een paar bruggetjes in Zwolle. Op allemaal staat een opkomende of ondergaande zon. En soms gaat er een fietsers mooi door de zon heen.

Onderstaand een paar van die shots. Just for the fun. Enjoy!

Foto’s bij brug in Berkum, Zwolle:

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Foto’s bij brug Weezenlanden park Zwolle:

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Foto bij brug Turfmarkt Zwolle:

Foto bij brug Diezerpoortenplas Zwolle:

Out of the Office denken & doen. Lopende zaken afhandelen

Je kent dat wel. Een kamer met 3 muren en aan één kant glas. Een tafel, rond, ovaal of vierkant. Stoelen. Blad met koffie, thee, water en kopjes. Flipover, whiteboard… dat soort zaken. Gaaaaaaaaaap!

We maken vergaderingen, overleg, bijpraten, coachingsgesprekken – zo lijkt het – het liefst zo saai en standaard mogelijk. Ik kijk zelf graag naar inhoud en effectiviteit en merk steeds vaker dat andere vormen veel beter werken. En ook nog leuker zijn.

Al geruime tijd regel ik een deel van mijn 1 op 1 afspraken zo dat we iets anders doen dan binnen in een kamer zitten. Dat is een vast onderdeel geworden van hoe ik werk. Coachingsgesprekken op een terras in de zon of tijdens een rondje lopen na de lunch. Plannen maken bij een goede cappuccino in de stad. Echte interesse en volledige aandacht tijdens een broodje eten. Zwakke plekken tonen en over en weer elkaars klankbord zijn tijdens een stevige wandeling in ‘t bos. Zakelijke discussies uitpraten op een bankje aan het water.

Voor sommige gesprekken werkt dit heel goed. Andere omgeving geeft andere mogelijkheden. Andere mindset. Andere uitkomsten. Minder automatische patronen. Meer echte aandacht. Minder afstand. Meer contact. Minder loopgraven. Meer oplossingen. Meer tijd voor reflectie.

Volgens mij zijn de meeste mensen buiten kantoor (helemaal als het echt buiten is) veel beter in staat om vrijer en met een open mind zaken te bekijken en te bespreken. Hoeft niet lang te duren. Soms is half uur genoeg. Daarna met een fris hoofd weer naar binnen!

We zijn bezig om “out of the box” of “outside the box” of zelfs “without a box” denken. We zouden volgens mij ook meer  “out of the office” moeten denken.

Beweging in de zaak. Letterlijk en figuurlijk. Lekker hoor. Zouden meer mensen moeten doen. Of tenminste eens proberen.

Out of the office denken en doen. Lopend(e) zaken afhandelen!

Iets voor JOU?

Sitting on the dock of the bay. Wie gaat er mee?!

Gisteren scheen de zon. Thuis binnen zitten onder een deken met asperientjes en sinaasappelsap is dan extra onaantrekkelijk. Helemaal niet fit.

Tussen het slapen door even een rustig liedje uitgezocht met een paar foto’s van een plek waar ik wel eens een halve dag heb gezeten.

Ik vond deze mooie song van Otis Redding. (Sitting on) the Dock of the Bay.

Onderstaand de songtekst en aan het eind een YouTube filmpje met Otis die zingt. Prachtig.

Sitting in the morning sun
I’ll be sitting when the evening comes
Watching the ships roll in
Then I watch ‘em roll away again, yeah

I’m…

Sitting on the dock of the bay
Watching the tide roll away
I’m just sitting on the dock of the bay
Wasting time

I left my home in Georgia
Headed for the ‘Frisco bay
‘Cause I had nothin to live for
And look like nothing’s gonna come my way

So I’m just…

Sitting on the dock of the bay
Watching the tide roll away
I’m just sitting on the dock of the bay
Wasting time

Look like nothing’s gonna change
Everything still remains the same
I can’t do what ten people tell me to do
So I guess I’ll remain the same

Yes, I’m sittin’ here resting my bones
And this loneliness won’t leave me alone
It’s two thousand miles I roamed
Just to make this dock my home

Now, I’m just…

Sitting on the dock of the bay
Watching the tide roll away
I’m just sitting on the dock of the bay
Wasting time

Bekijk even het onderstaande YouTube filmpje. Prachtig kort liedje. Wie zou niet af en toe even zo willen zitten mijmeren aan de rand van het water.

Even denken aan een plek aan het water met warme zon erbij. Ook lekker als je wel fit bent toch?

Sitting on the dock of the bay. Wie gaat er mee?!

Het nieuwe jaar 2013 in vogelvlucht… Nu al? Ja!

Op 1 januari even een eindje wandelen aan ‘t eind van de middag. Genoeg oliebollen, wijn en andere lekkernijen die vanuit 2012 om een wandeling in 2013 smeekten. Het was van begin tot eind een prachtig schouwspel om ons heen.

Anderhalf uur lang prachtige lucht tijdens de wandeling in Zwolle, in het Engelse Werk en Spoolde. Mooie luchten, (ondergaande) zon en hele mooie wolken. Zoals deze met mooie reflectie in het water (Engelse Werk, uitzicht op Ruiterlaan).

We moesten gewoon regelmatig even stilstaan om het goed te bekijken. En als je dan toch stilstaat kan er ook wel even een foto gemaakt worden. Zoals hier bij de Willemsvaart bijvoorbeeld, met de ondergaande zon achter de oude IJsselbrug (nog net zichtbaar achter de bomen).

Een mooie wandeling. Echt genieten. We waren aan ‘t eind van de wandeling net te laat om op de dijk naast de Katerveersluis de zon boven de IJssel helemaal te zien ondergaan. De zon was opeens weg. Razendsnel.

Onderstaand negen van die foto’s van 1 januari 2013 in één totaalplaatje. In vogelvlucht onze route en de beelden.

Na anderhalf uur wandelen met letterlijk en figuurlijk een fris hoofd thuis nog maar eens op het nieuwe jaar geproost. Met glühwein deze keer. Het frisse hoofd weer verwarmen.

Het jaar 2013: Mooie vergezichten, hier en daar een wolk aan de hemel. Soms licht, soms donker. Maar dan wèl met een zilveren randje. Een zon die bijzonder licht werpt op alledaagse zaken. En reflectie. Veel reflectie. Mooi jaar toch?

Het nieuwe jaar 2013 in vogelvlucht… Nu al? Ja!

Laat maar komen. Ik heb er zin in. Jullie ook?

[Voor de liefhebbers de foto's ook nog afzonderlijk in groter formaat hieronder opgenomen.
Klik op de foto's voor full screen foto]