Horeca op de basisschool!

Op het schoolplein hebben ‘s ochtends best wel veel mensen haast. Haast om op tijd met de kids op de basisschool te komen. Haast om direct na het wegbrengen van de kids op tijd op ‘t werk te komen. Meteen in de auto. Hup. Snel. Gas & go! Schoolstress. Voor de ouders, maar ook voor de kids van die ouders.

Deze week was er het paasontbijt op school. In elke klas een mooie volle tafel vol lekkere hapjes. Kids aan versierde tafels. De ouders bleven even kijken en kletsen. Heel andere sfeer meteen. Hieronder een foto van het paasontbijt bij één van mijn kids in de klas.

Er is ook een andere groep ouders. Ouders die bijna altijd iets meer tijd nemen voor het naar school brengen van de kids. Zodra de kids in de klas zitten gaan ze soms zelfs nog even praten op het schoolplein met andere ouders. Dat kan gaan over school gaan, over de buurt, over werk of vrijwilligerswerk, over netwerken, over een gezamenlijk project, een actie in de stad waar support voor nodig is, over de kids, etc. Of je steekt even snel de koppen bij elkaar om een afspraak op een later moment te maken.

Ook ‘s middags staan er veel ouders en grootouders best wel lang op het schoolplein. Het plein vult zich al meer dan een kwartier voor de schoolbel gaat. De laatsten vertrekken een half uur nadat de eerste kids naar buiten kwamen. Allemaal mensen die staan te wachten tot de kids naar buiten komen, te wachten tot de kids alle spullen hebben, te wachten tot de kids hun fietssleutel hebben, te wachten tot de speelafsprakjes gemaakts zijn.

Wat ik me wel eens afvraag… hoeveel fun en toegevoegde waarde zou het hebben als er iets van horeca op school zou zijn? Horeca op de basischool! Gewoon een kleine coffeecorner met thee en écht goede koffie. Om daar te drinken of om mee te nemen (ook aan de ouders met veel haast wordt zo gedacht). Als het kan (wishfull thinking) ook verse sapjes, kleine broodjes en croussants, ranja, wat lekkere koekjes, beetje fruit. Zien jullie het al voor je?

Zou er geen ondernemer zijn die dáár brood in ziet? Iemand die twee keer per dag even langskomt en een uurtje de coffeecorner open doet. Het zijn dan niet de toptijden in zijn/haar eigen bedrijf. Je neemt gewoon je eigen spullen mee (kan met de auto of de bakfiets). Wat zou je voor omzet draaien in relatie tot de kosten? Je zou zo’n coffeecorner ook nog verder kunnen uitbreiden. Bijvoorbeeld door het te combineren met
- haal en breng depot voor stomerij
- afhaalpunt voor pakjetjes van post.nl,  sandd
- etc

Of als een coffeecorner een stap te ver is … wat te denken van een mobiele espresso & cappuccinobar die alle dagen of desnoods op een aantal vaste dagen per week (op dagen dat de omzet het hoogst is) op het schoolplein van de basisschool staat. Dat soort mobiele units zijn er al lang (in Zwolle oa Kaldi), dus dat is het probleem niet.

…In plaats van een wachtplek maak je zo van de school en het schoolplein een ontmoetingsplek. Even wat drinken als je toch staat te wachten. Een lekkere koffie om mee te nemen in de auto of op de fiets. Even een koffie of thee erbij als je op het schoolplein staat te praten. ‘s Middags als de kids na schooltijd nog aan het spelen zijn op het schoolplein een glaasje ranja en een koekje voor ze regelen. Netwerken op het schoolplein MET een cappucino erbij!

…Je biedt de lokale espressobar ondernemer de mogelijkheid wat extra geld te verdienen EN de mogelijkgeid nieuw publiek aan te boren dat later ook naar zijn/haar espressobar in de stad komt.

…Ook de school zou er wat geld mee kunnen verdienen om wat extra’s te doen in de klassen. Plus de kids zouden wellicht af en toe klein beetje mee kunnen helpen als schoolproject (leren ondernemen, hoe werkt een bedrijf, wat komt er allemaal bij kijken).

Zo maar een klein ideetje… Horeca op de basisschool!

Iedereen VERPLICHT één week op vakantie in een All-in resort!

Ik moet bekennen… ik was er nog nooit geweest. In zo’n all-in resort. Afgelopen week was ik er. Een belevenis!

Zo’n club waar je vooraf een zak geld betaald. Waar je vervolgens wordt vastgeketend aan een polsbandje. Waar je daarna veel eten en drinken EN de illusie voorgeschoteld krijgt dat “alles gratis” is. Dat laatste is natuurlijk niet zo. Ten eerste hebt je er al voor betaald. Ten tweede proberen ze je op allerlei manieren voor extra’s (die vaak niet zo extra zijn) te laten betalen.

Maar goed.. all-in dus. Bijzonder wat zoiets doet met mensen. Zeer bijzonder en zeer leerzaam. Een verplicht verblijf in een all-in resort zou standaard onderdeel moeten zijn van alle Psychologie en Sociologie opleidingen. En van alle Management opleidingen. Misschien wel van ALLE opleidingen.

Ik schrijf er een aantal korte blogjes over. Deze eerste gaat over eten en opvoeden.

Menselijk gedrag is best moeilijk te begrijpen. Voor volwassenen al.. maar meer nog voor kinderen. In zo’n all-in resort staan dagelijks diverse grote buffetten klaar. Beschaving en gezond verstand hebben dan duidelijk hun grenzen.

Naast het vele gezonde eten (dat is er ook, erg lekker!) zijn bij alle maaltijden en ook nog eens tussendoor veel warme gerechten te krijgen. Meestal van het soort waar je niet gezond van wordt/blijft. Je kunt gemakkelijk 4 keer per dag warm en nogal ongezond eten. Er zijn hordes mensen die lijken te denken dat als het er staat je er ook van MOET eten. Verwonderen is een te klein woord. Het is echt unbelievable als je ziet wat mensen allemaal eten. Op zich is dat hun probleem, maar als je met drie kids op vakantie bent dan moet je aan het werk!

Nee, geen drie keer patat per dag.

Nee, elke dag patat is te veel van ‘t ‘goede’.

Nee, niet twee volle borden tegelijk halen.

Nee, niet alles hup hup snel door elkaar eten.

Nee, niet bij elke maaltijd cola/fanta/andere zoete zooi drinken.

Nee, niet tussen de maaltijden door cola etc drinken.

Nee, niet overal chocoladesaus of ketchup over gooien.

Nee, niet van elk bord de helft laten staan en iets nieuws halen.

Nee, niet 3 keer een toetje en een ijsje na het eten.

Nee, geen toetjes bij ontbijt en lunch.

Nee, niet alleen zoete broodjes, ook gewoon brood met beleg.

Nee, niet alleen lekkere hapjes snoepen, ook groente.

Nee, etc, etc, etc…

De kids zien vrijwel alleen maar slechte voorbeelden om zich heen. En heeeel veel lekkers. Veel andere kinderen mogen het wel. Meeste ouders doen het ook. Continue (een week lang) zien de kids vrijwel alleen maar gedrag dat je ze niet aan wilt leren. Poeh!

Enne… over de Engelse “gasten” wil ik het hier nog niet eens hebben. DAT is een klasse apart.

In plaats van relaxen op vakantie ben je als ouders de halve dag bezig met opvoeden zo lijkt en voelt het. Hard werken! Wel heel goed om te ervaren hoe belangrijk voorbeeldgedrag is. Goed om te ervaren wat wel en wat niet werkt. Goed ook om te zien waar je eigen valkuilen zitten. Confronterend maar ook fun! Samen flink om gelachen.

Wat mij betreft… niet alleen studenten als onderdeel van hun studie…. maar iedereen een week lang verplicht in zo’n all-in resort. Met terug in huis wat video opnames gemaakt door verborgen camera’s. Met commentaar erbij van deskundigen, afgewisseld met opmerkingen van kids uit Afrika, Azië of de sloppenwijken van Rio de Janeiro over wat ze zien op de beelden. Confronterend en vermakelijk. Toch? Van de opbrengst van het programma steunen we onderwijs voor diezelfde arme kids.

Zou DAT wat zijn? Zou Reinout van Eyeworks interesse hebben in zo’n format? Maar eens over nadenken. Eerst het nieuwe kabinet ervan overtuigen… iedereen verplicht één week op vakantie in een all-in resort!

Stop met netwerken. Start having FUN!

Sommige mensen hebben een rijk sociaal leven. Of ze zijn het stralende middelpunt op feestjes. Of ze kunnen al snel goed overweg met nieuwe buren of nieuwe collega’s. Zijn niet te beroerd om op bijeenkomsten te laten merken dat ze er zijn, bijvoorbeeld door gericht (goede) vragen te stellen. Kortom, sociaal best wel vaardig zullen we maar zeggen. MAAR… Als je over “netwerken” begint dan trekken ze bleek weg. Komt er een aarzeling in hun stem. Gaan ze moeilijk kijken. Zien ze overal beren op de weg. Mooi is dat!

Mijn ervaring op basis van 25 jaar zakelijke dienstverlening is dat nogal veel mensen in hun hoofd “netwerken” gerangschikt hebben in de categorieen ENG, NIET LEUK of KAN IK NIET. Soms zelfs in alledrie tegelijk. Wat doen wij toch fout met z’n allen dat dit zo vast zit in zo veel hoofden? En hoe kunnen wij die vastgeroeste denkbeelden loswrikken? Best lastig. Er zijn zelfs mensen die beweren dat ze NIET netwerken. Niet netwerken? Dat kan volgens mij helemaal niet (tenzij je in je eentje op een verder onbewoond eiland zit). Toch denken mensen dat. Kijk maar eens naar dit onderzoekje bij ZZP’ers (NB wie legt mij uit hoe je ZZP’er kunt zijn zonder te netwerken????):

Het mooie is dat heel veel mensen in hun vrije tijd EN op hun werk vaak al op een natuurlijke manier met netwerken bezig zijn. Alleen zien ze dat zelf meestal niet als netwerken. Dus ze kunnen het al en doen het al. Makkelijk om vanuit dat startpunt support te geven en ze verder op weg te helpen.

Heb je een hekel aan netwerken zoals collega’s of concurrenten dat doen? Geen zin in het bezoeken van sportwedstrijden met relaties? Geen zin om veel tijd te steken in Linkedin? Geen zin in kopje koffie gesprekken? Prima… Dan verzin je toch wat anders! Neem iemand mee naar een concert. Ga alleen of met iemand anders naar een interessante workshop. Wordt bestuurslid bij een maatschappelijke organisatie waar je veel affiniteit mee hebt. Begin met een paar anderen een kookclub, etc. Kijk er met een open mind naar. Laat je niet opsluiten in de manier van netwerken van anderen als dat niet bij je past. Netwerken kan op oneindig veel manieren. Gewoon doen. Stimuleer dit bij jezelf en geef waar nodig support aan anderen om creatief te denken en te doen.

Het is niet slim om te denken dat je moet netwerken zoals anderen dat doen. Het is dom om anderen op te leggen hoe en waar ze moeten netwerken. Toch zie je dat heel vaak in de praktijk. Hallo! Netwerken is een middel. Geen activiteit of doel op zich.

Kies voor een fun manier om je doel te bereiken!

Alles is netwerken en dat doe je al je hele leven lang. Hoezo geen ervaring? Hoezo eng? Lach even flink om jezelf! Yes You Can!

Netwerken uitbreiden? Probeer je in eerste instantie eens te richten op dingen/activiteiten waar je zelf veel plezier aan beleefd. Maak het jezelf makkelijk!

Zie je op tegen een specifieke netwerkactiviteit waar je eigenlijk niet onderuit kunt? Zoek iemand die daar goed in is, praat daarmee, luister goed, kijk goed. Leer hoe je het kunt doen… op jouw manier. Niet kopiëren!

Er is niks waar je niet onderuit kunt op gebied van netwerken. Er is altijd een andere weg. Er omheen, onderdoor, bovenlangs of er dwars doorheen. Of ga als eerste een hele andere kant op. Kan ook.  Try and error!

Netwerken kun je zelf creatief invullen. Weet dat, zie dat, gebruik dat. Gebruik die vrijheid. Gewoon doen!

Stop met piekeren over netwerken.  Ga omdenken. Stop met netwerken. Start having fun!

Geen netwerken maar funwerken!

*******************************************************************************************************

Dit is 6e blogje in een kleine serie over netwerken. De vorige 5 blogs vindt je hier:

Blog 1:
Niet omlopen. Geen tijdrekken!

Blog 2:
Mail printen en per post nasturen. Bellen om een SMS voor te lezen!

Blog 3:
We zijn allemaal dol op inteelt… Heerlijk!

Blog 4:
Lekker hoor… Zakelijk vreemdgaan! Just do it!

Blog 5:
Fake it? Shake it! Opzouten en niet terugkomen!

Landgenoten!

Deze blog is op 29 april geschreven als gastblog, als onderdeel van een 24 uurs gastblog marathon. Hier de link naar de site waar alle 24 gastblogs staan: http://thesmellofacrayon.wordpress.com/2012/04/29/landgenoten/  elk uur een blog van een andere blogger. Het was leuk om te doen en de zeer verschillende blogs te lezen. Veel reacties op mijn blog gehad ook. Kortom, dat ga ik nog eens vaker doen!
———————————————————————-

Landgenoten! Laat ik zo maar beginnen met mijn gastblog. Geen idee immers wie deze blog hier leest. Maar deze blog is in het Nederlands, dus het zullen meestal ‘landgenoten’ zijn. Bovendien is het zo Koninginnedag. Daar past zo’n opening wel bij.

Normaal gesproken was deze periode rond Koninginnedag voor mij HET moment in het eerste halfjaar om naar uit te kijken. Na 4 maanden hard werken de eerste week vakantie. Met nog steeds bergen vol “werk in uitvoering” maar bewust even de pauze knop indrukken voor een korte break.

Een week om even bij te tanken, even lekker weg met ons gezin. Meestal een weekje vakantie ergens in Nederland. Want Nederland is heel erg mooi in het voorjaar. Lekker om daar bewust van te genieten.

Dit jaar is deze periode rond Koninginnedag NIET een periode om even te ontspannen en bij te komen. Heb er dit jaar niet naar toegeleefd. Ik heb er de afgelopen weken zelfs niet aan gedacht of bij stilgestaan. Dat is best wel vreemd. Maar als je uit de running bent door een burn-out dan is er wel meer vreemd.

De weg van wieg tot graf  is niet recht en niet zonder risico’s. Zo af en toe raak je wel eens wat.  Bij mij is dat op dit moment een burn-out. Die van mij is nogal onvoorspelbaar en eigenwijs en het best te verdragen als ik veel met ‘m buiten ben. Vooral wandelen vindt ‘ie fijn. Zo’n burn-out is apart gezelschap. Je vaste patronen, je manier van denken en doen worden er door beïnvloed. Dat is voor mij toch wel één van de grote pluspunten van een burn-out. Even een reset. Even een paar rondjes draaien om te kijken welke kant je verder op moet, wilt, kunt.

Nu kun je  gaan lopen klagen en zeuren (inderdaad: een burn-out is verre van prettig), maar je kunt ook kijken wat het je voor moois brengt. En dat is ook best veel, mits je daar voor open staat. Nu ben ik van nature een optimist met een flinke rugzak vol zelfspot. Ik hou er ook van om net even anders tegen veel dingen aan te kijken dan de meeste mensen. Dat doe ik niet bewust. Het is gewoon een kleine afwijking. Een mindset die nu erg goed van pas komt. Omdenken en kijken waar zo’n burn-out wel goed voor is in plaats van chagrijnig klagen wat je allemaal niet kunt.

Dit jaar dus niet een week op adem komen in een drukke periode. Het wordt een week waarin ik weer wat extra dingen oppak. Een week waarin ik probeer mijn energie weer een niveautje hoger te krijgen. Een week waarin ik verder werk aan het realiseren van de vele leuke ideeën in mijn hoofd. Een week die me weer verder op weg helpt… op weg naar “Happy New Henk”.

Maar ook een week waarin ik net als voorgaande jaren ontzettend geniet van hoe mooi Nederland is in het voorjaar. Bijvoorbeeld in de bollenstreek (dat was al zo in de tijd van Monet. Zie zijn schilderij  ”Bollenvelden en windmolens bij Rijnsburg” uit 1886 – in bezit van het Van Gogh museum).

Want niet alles is anders met een burn-out beste Landgenoten!

Johan Cruijff moet met zijn handen van de juf afblijven

Johan Cruijff heeft weer iets nieuws bedacht. Aan ideeën geen gebrek bij hem. Mooi. Het is ook nu weer een mooi idee. Ook aan de concrete uitvoering is gedacht en een pilot gaat lopen. Een actie die wel aan zal slaan denk ik. Alleen zo jammer dat het over de rug van de juf moet gaan.

Het idee van de Johan Cruijff Foundation is echt goed. De actie “Schoolplein 14″ om kinderen meer mogelijkheden te geven leuker en vaker op schoolpleinen te spelen ook. Maar iemand heeft er een advertentie bij bedacht die mij in het verkeerde keelgat schiet. Die richt zich volgens mij op de verkeerde doelgroep.

Je moet niet de school aanspreken en kids daar willen leren wat buiten spelen is. Het probleem zit ‘m volgens mij bij de drukke, luie, onwetende, gemakzuchtige ouders. Streep door wat niet van toepassing is en vul nog maar wat extra kwalificaties aan die spontaan in je hoofd opkomen.

Ouders staan toe (en geven er aan toe) dat kids vanaf het moment dat ze uit de kinderwagen komen vrijwel onbeperkt met gameboy, DS, Ipad, WII en andere electronica mogen spelen (lekker makkelijk, lekker rustig).
Ouders staan toe dat kids urenlang TV kijken, gamen, computeren.
Ouders staan toe dat kids urenlang op bank of bed liggen te spelen met hun smartphones.

Er zijn genoeg sportcomplexen die delen van dagen niet of nauwelijks gebruikt worden. Ik zie ‘s ochtends, ‘s middags, ‘s avonds en in het weekend meer dan genoeg lege pleinen, straten en vooral ook parken waarin niet gespeeld wordt. Omdat kids en ouders liever binnen zitten. Gisteren was het heel mooi weer. We hebben met de kids lekker een eind gefietst. Ik zag veel volwassenen fietsen, maar nauwelijks ouders met kinderen. Over dat soort zaken verwonder ik mij vaak.

Laat dus wat mij betreft die school er buiten. Niet “Buiten spelen” als extra vak op school. Johan Cruijff moet wat mij betreft met zijn handen van de juf afblijven. Laat Johan Cruijff die luie gemakzuchtige ouders eens een flinke schop onder hun kont geven. Laten we allemaal meeschoppen, duwen en stimuleren.

“Schop je ouders de deur uit en ga samen buiten spelen” …zet dat eens op een poster of in een advertentie.

De enige plekken die voor zover ik weet/hoor wel bijna altijd vol zitten met kids (en ouders) zijn de overdekte speelhallen. De oude hallen en panden in steden en dorpen vol trampolines, klimtoestellen, glijbanen etc. Daar spelen de kids urenlang en gebruiken ouders massaal de aanwezige wifi om online werken of lekker op social media te kunnen ronddolen. De smerige koffie, de frituurlucht en de ongelooflijke herrie nemen ze graag voor lief.

Ik vind het prima om te proberen schoolpleinen op te knappen. Al helpt het ook maar een klein beetje dan is het al mooi meegenomen. Doen dus. Het zal niet DE sleutel tot verandering zijn. Misschien wel als we de schoolpleinen half overdekken en er gratis wifi bij aanbieden? Ben ik nu weer te veel aan het door- en omdenken? En daarbij ook een beetje te cynisch?

Hier de info over het plan van de Johan Cruijff Foundation dat ik van harte steun (met uitzondering van de advertentie) http://www.cruyff-foundation.org/smartsite.net?id=2431

Van de REGEN in de DRUP? Of gewoon SINGING in the RAIN!

Van nature ben ik een optimist. Soms tot in het irritante. Cliché over omstandigheden en hoe je er mee omgaat. Je kent het wel.

Mag graag een beetje relativeren. Vanaf een afstandje fris naar mezelf blijven kijken. Altijd wat restjes zelfspot achter de hand hebben om mee te hobbyen helpt ook altijd. Soms ook gewoon het omgekeerde doen van wat je normaal zou doen. Even een andere mindset. Of gewoon omdat het goed voelt. Of allebei.

Waarom je laten beïnvloeden door wat er gebeurt? Waarom doen als anderen? Kom eens lekker uit je vaste patronen. Denk en doe vanuit nieuw perspectief. Verras jezelf of anderen.

Mag af en toe graag denken aan “Singing in the rain”. Of je nu chagrijnig bent of vrolijk… Als het hard regent wordt je hoe dan ook nat. Tot en met je ondergoed en tot in je schoenen. Dan kun je dus maar beter vrolijk de regen op je hoofd laten kletteren. En er lekker bij zingen of fluiten. Heeft ook nog eens een positief effect op anderen, zo blijkt keer op keer als ik het doe. Dus wat let je. Gewoon doen!

Onderstaand het mooie filmpje met Gene Kelly:

Dus de volgende keer dat je een halve zool (glim)lachend en zingend door de regen ziet fietsen of wandelen… It could be ME! Zwaai dan even vrolijk en zing of fluit even met me mee. Kost dat teveel moeite… Lach dan even flink om mij!

“Come on with the rain, I have a smile on my face”

“What a glorious feeling and I’m happy again”

“Singing and dancing in the rain!”

Onzichtbaar gekladder. Onzichtbare “kunst” – voor WIE doen ze het?

Soms is het goed om de “gebaande paden” te verlaten. Figuurlijk of letterlijk. Even iets nieuws ontdekken. Figuurlijk ben ik daar al tijdje mee bezig.

Ik liep gisteren letterlijk van het pad af. Ook dicht bij huis kan dat. Gewoon doen. Door de weilanden. Over een sloot en over hekken van prikkeldraad. Ik wilde zo aan de IJssel komen, bij de oude IJsselbrug van Zwolle naar Hattem. Maar onder de brug was het ook mooi.

Die brug staat op de nodige betonnen steunen. Ik zag dat elk van die steunen flink onder de graffity zat. Vanaf de weg zie je dat niet. Vanaf de zijkanten of de overkant ook niet. Alleen als je eronder staat.

De graffiti varieert van groot geschreven namen, teksten, tot grotere en kleine afbeeldingen. De één mooier dan de ander.

Maar alle steunpilaren zitten vol. Mensen zijn hier onder de brug behoorlijk bezig geweest. Hebben zich lekker uitgeleefd.

In de stad zie je ook op voor de hand liggende en de gekste plekken graffiti. Maar dat ZIEN mensen. HIER onder de brug komt vrijwel nooit iemand volgens mij.

Graffiti onder de brug. Zo zie je nog eens wat als je van het pad afdwaalt.

Naast grote tags, teksten en grote afbeeldingen ook dit kleinere plaatje van de imker, gemaakt met een sjabloon.

Je gaat je toch afvragen. Verwonderen. Voor wie maken ze het, hier op deze plek? Komen er toch meer mensen kijken dan ik denk? Is het een plek om te oefenen? Doen ze het hier omdat het hier blijft zitten, het hier niet verwijderd wordt. Of is het om foto’s van te maken en het online te laten zien? Who knows…

Onzichtbaar gekladder. Onzichtbare “kunst”. Afhankelijk van hoe je over graffiti denkt. Voor WIE maken ze het?

Waarom zit ik daar eigenlijk zo over na te denken. Het is er. Even omschakelen. Omdenken. Misschien maak je zoiets wel gewoon lekker voor jezelf. Gewoon omdat je het kunt. Omdat het “moet”.

Niet alles hoeft een (groter/hoger) doel of functie te hebben. Het is er. En ik was er. En nu staat het hier.

Leuk zo even van het gebaande pad.

Omdenken: Van Doolhof naar Vindplaats!

Zoeken naar het antwoord. Sommige mensen kunnen daar helemaal in opgaan. Raken verstrikt in een doolhof. Raken de weg kwijt of, erger nog, zichzelf.

Steken alle energie in het zoeken naar HET antwoord op DE vraag. Maar met zo veel focus op één vraag mis je zo veel antwoorden op andere vragen. Vragen waarvan je soms niet eens wist dat je ze had.

Ik ben al lang geleden gestopt met dat soort zoektochten. Ik verzamel liever antwoorden zonder er op te jagen. Antwoorden die met een frisse blik en een goed humeur overal te vinden zijn. De bij deze antwoorden behorende vragen komen dan vanzelf. En vaak zijn het vragen die van belang zijn.

Bij een boek kijk ik niet meteen achterin hoe het afloopt. Bij een concert moeten ze niet starten met de toegift. Ik ervaar liever hoe mooi het doolhof is, in plaats van hijgerig, hardlopend te zoeken naar de uitgang. Een doolhof is gemaakt voor fun, niet voor frustratie.

Veel mooier om van een doolhof een vindplaats te maken.
Het vraagteken inruilen voor een groot uitroepteken.
Wat denk je. Gaat dat lukken?
Let’s give it a try!

Red hot! Maar de onderkant spoort niet. Ziet er wel superstrak uit!

Naast doen wat je moet doen, gaat het daarnaast tegenwoordig meestal OOK om het uiterlijk. Om de mooie kant. De buitenkant. De styling. De kleur. Je moet wel opvallen natuurlijk!

Dat is hier ook het geval. Lekker lang en knalrood. Een echte eyecatcher. Red hot!

Maar hoe vaak bekijk je iets ook eens van de andere kant. Niet zo vaak meestal. En is iets dan nog steeds oké? Ik probeer dat vaak te doen met allerlei zaken. Frisse blik zoeken. Nieuw perspectief. Oude (voor)oordelen uit je hoofd. Nieuwe inzichten erin.

Gisteren tijdens het wandelen ben ik in plaats van naast of op de brug daarom eens onder de brug gaan staan. Onder de spoorbrug van de Hanzelijn over de IJssel bij Zwolle. Gewoon uit nieuwsgierigheid.

De bovenkant is mooi. Maar ook de onderkant mag er zijn. Mooi kleuren- en lijnenspel. Kan ik van genieten. Zouden ze dat bewust zo ontworpen hebben. Dat licht door de opening tussen fietspad en spoorlijn? Of gewoon een extraatje? Verwonderen over zoiets. Heerlijk.

Heb daar gestaan, foto’s gemaakt en wat nagedacht. Ook maar eens wat zaken in mijn hoofd van de andere kant bekeken. Omdenken.

Uiteraard daar ook even naar “Under the bridge” van de Red Hot Chili Pepers (RHCP) geluisterd en lekker hard meegezongen.

De onderkant spoort natuurlijk niet. Dat doet de “red hot” bovenkant. Maar ook van onderen is het superstrak. Mooi!

Met een fris hoofd weer terug naar huis gelopen. Met RHCP op de oren. Ook superstrak.

Allemaal het Klooster in. Hup! Snel een beetje!

Steeds vaker lees en hoor ik over retraites. Retraites van 1 dag. Een weekend. Een week. Zelfs langer. Allerlei soorten retraites. Vaak buitenaf. Uit de stad. Op het platteland. Letterlijk weg uit de drukte. Het liefst op een plek zonder wifi/ontvangstsignaal. Zodat ook in de verloren uurtjes het contact met de buitenwereld even helemaal weg is. Geen sex, drugs, rock and roll. Soms zelfs niets zeggen of ook geen licht. Alleen verlichting. Van binnen. Dat dan weer wel. even he-le-maal NIETS.

Ik moet dan vaak denken aan de monniken en nonnen van vroeger. Die gingen er ook op uit. Vestigden zich in een verlaten gebied. Bouwden daar een klooster en waren een groot deel van de dag (naast het werk dat ook moest gebeuren) bezig met hun eigen verlichting. Permanente retraite. Ik schets het nu even kort door de bocht en rooskleurig. Voor een meer historische toelichting zijn genoeg andere boeken. Permanente retraite. Dat is maar voor weinigen weggelegd.

Gisteren liep ik langs het grote klooster in Zwolle. het Dominicanenklooster. De kerk is nog dagelijks in functie. Er wonen zelfs nog enkele monniken. Veelal oude mannen die al jarenlang monnik zijn. Daarnaast worden er in het klooster lezingen, workshops, seminars en andere bijeenkomsten gehouden. Een mooie plek in Zwolle. Ga er eens kijken of organiseer er een bijeenkomst. Je kunt binnen nog al peinzend door de grote gangen lopen, rondom de open binnentuin (Kloosterhof). Ook in de tuin kun je een klein rondje lopen. Een paar foto’s van het klooster heb ik hier opgenomen (ik liep er gisteren tijdens een wandeling langs). Wil je meer zien ga dan naar http://www.kloosterzwolle.nl/

Het klooster: prachtige faciliteiten waar te weinig gebruik van wordt gemaakt. Ze proberen uit alle macht om genoeg opbrengsten te verkrijgen om de vele kosten die gepaard gaan met gebruik en (groot) onderhoud van het prachtige kerk- en kloostercomplex te kunnen dragen. Een hele strijd. Laten we hopen dat ze het nog lang volhouden. Een stad zonder dit soort oude, mooie gebouwen daar moet ik niet aan denken.

Toch wel bijzonder die twee ontwikkelingen die naast elkaar ontstaan. Aan de ene kant een geweldige drang bij veel mensen om aan de alledaagse drukte te ontsnappen in de vorm van een retraite. De klok langzamer te laten lopen of zelfs stil te zetten. Aan de andere kant veel kerkgebouwen en kloosters die uit alle macht trachten om mensen te vinden die er gebruik van willen maken maar daar onvoldoende in slagen. Mooie verstilde gebouwen waar vaak niet eens een klok hangt om stil te zetten. Zijn die twee ontwikkelingen aan elkaar te knopen? Dat zijn zo van die nadenkmomenten en ideeën tijdens mijn eigen retraites die ik wandelend doorbreng, zoals gisteren.

Zou het niet mooi zijn als mensen die op zoek zijn naar retraite mogelijkheden dat vaker gaan doen in faciliteiten die daar in lang vervlogen tijden speciaal voor gemaakt zijn. Zouden kloosters daar actiever op in kunnen spelen. Ook als ze, zoals het Dominicanenklooster in Zwolle, niet in the middle of nowhere staan maar midden in de stad. Twee zoektochten die uitkomen in één oplossing.

Iedereen het Klooster in. HUP! Snel een beetje!