Business vanuit huis – China en Spanje

Ik heb er eerder al een blogje over geschreven toen ik in China was. Het viel me daar op dat veel huizen zo zijn gebouwd dat je op de begane grond een klein winkeltje kunt starten. Of een klein bedrijfje (kapper, kleermaker, klein eettentje, groente/fruit verkopen, etc). In China waren hele straten op die manier ingericht.

Hier in Spanje zijn de oude huizen daar niet per se voor gebouwd. Maar je ziet overal mensen die vanuit hun woonkamer (soms letterlijk) iets verkopen of hun woonkamer hebben omgebouwd tot winkel. Meestal wordt er groente en fruit verkocht vanuit huis. Soms professioneel (best aardig assortiment), soms zeer beperkt (1 krat bonen direct van het land, of 2 dozen vol met mango’s). Anderen hebben het hele souterrain omgebouwd tot klein winkeltje. Ik zag er zelfs 1 die het huis had omgebouwd tot een klein cafe. Mooi om te zien.

Aan de buitenkant zie je meestal niets. Als de deur dicht zit dan is het een gewoon huis. Geen reclame, geen bord aan de muur. Als de eigenaar er is en er zijn spullen dan gaat de deur open.

China en Spanje lijken in veel opzichten niet op elkaar. In andere opzichten echter ook weer wel. Ook in Spanje zie je dat de mensen veel op straat zijn en buiten leven. Ook in Spanje zie je mooie mix van oude cultuur en moderne ontwikkelingen. Ook in Spanje is het qua regelgeving niet overal even strak. Mensen doen niet zo moeilijk. Als het kan dan doe je dat toch…

Moeten we in Nederland ook maar eens wat meer doen. Af van al dat geregel en van al die regels. Of het nu gaat over openingstijden of de verblijfsvergunning van minderjarige vluchtelingen… We maken overal een punt van, draven vaak door, doen lang over de voors en tegens, hebben niet alleen veel regels maar ook ellenlange bezwaar en beroepsprocedures…

In China en Spanje is ook veel mis en op veel gebieden kunnen ze veel van Nederland leren. Andersom kunnen wij dat ook!

Trippel trappel trippel trap – en dat in Spanje

Vandaag waren we op bezoek in één van de mooiste dorpjes van zuid Spanje: Frigiliana. Prachtig wit dorpje boven op de heuvels, met aan de ene kant uitzicht op zee en aan de andere kant uitzicht op de bergen. Aan de rand van een natuurgebied.

Mooi bewaard gebleven dorpje met Moorse bouwstijl. Kleine straatjes, trapjes, witte huizen. Grotendeels het oude bewaard, maar her en der ook mooi aangepast op moderne tijden. Her en der een zwembad. En enkele zonnepanelen. Aan de rand van het dorp, niet te opzichtig, anders zou dit het beeld van het dorpje aantasten. Veel kleine huisjes, piepkleine winkeltjes, wat terrasjes, restaurantjes, mooi tegelwerk, mooi onderhouden straten, muren, poortjes, trappen, etc.

We liepen er vandaag en opeens hoorden we trippel trappel trippel trap… En dat in Spanje. Nee, het was niet Het paard van Sinterklaas!

Ook in zo’n dorpje moet wel eens wat verbouwd worden. In de kleine straatjes is dat al moeilijk. Bij huisjes aan één van de vele trappen is dat nog moeilijker. Innovatie is niet altijd nodig als oplossing. Oplossingen van vroeger werken soms ook nog prima. Dus gewoon het puin in grote emmers scheppen. Vervolgens die emmers het huis uitslepen en gebruik maken van een ouderwets vervoermiddel.

Uiteindelijk moet het natuurlijk wel in een puincontainer terechtkomen. Die staat dus gewoon een stukje verderop…

Mooie ouderwetse oplossing. Maar wel met een modern sausje. Ze weten in het dorpje natuurlijk dat er dagelijks veel toeristen op bezoek komen. Die vinden een paar foto’s van dit soort taferelen natuurlijk een mooie bonus. In het werktempo werd ook duidelijk hier rekening mee gehouden. Af en toe even pauzeren voor de foto…

Mooie combi van oude oplossing met modern marketing sausje. Aan twee kanten effectief.

Zouden wij misschien in het Nederlandse bedrijfsleven ook eens goed over na moeten denken. Kun je vraagstukken van nu oplossen met oude technieken en daar misschien nog een meerwaarde aan geven ook? Je ziet het her en der in Nederland wel verschijnen. Bakkers die weer ouderwets met een kleine oven bakken. Simpel en authentiek. Zichtbaar voor de klant. Verser kan het niet. Restaurants die terug gaan naar de basis met simpele, pure gerechten van vroeger. Een molen die niet alleen behouden blijft maar ook gewoon in bedrijf is. Mooi toch! Meer voorbeelden?

Koks moeten gewoon niet zo moeilijk doen met koken

Ik vraag me wel vaker af waarom je in heel veel restaurants in Nederland niet gewoon iets simpels kunt eten tussen de middag. Een simpele lekkere lunch. Geen brood, salade, soep of dat soort zaken. Gewoon iets lekkers.

Hoe moeilijk kan het zijn. Gewoon een mooi klein stukje vlees. Of nog makkelijker, een mooi klein stukje vis. Niet moeilijk doen. Gewoon even simpel bakken, grillen.

Deze zomer in Italië al diverse keren gemerkt dat het niet alleen simpel zou moeten zijn, maar dat het ook simpel is. Wat nou gezeur over een kaart voor tussendoor, een lunchkaart en een dinerkaart. Gewoon 1 kaart met desgewenst een half portie voor de lunch als je dat wilt.

Ook vandaag in Spanje weer mogen meemaken. Gewoon een kaart. Je kiest een stukje vis of gamba’s. Of een klein stukje kip. Beetje rijst of patat erbij. Wat garnering. Klaar. Niks moeilijk. Ik had zelf een lekker stukje roodbaarsfilet. Met wat olie en limoensap. Klaar. Niks moeilijks aan (behalve als kok zorgen dat je goede verse vis hebt).

En nee… Dat die vis lekker smaakte lag niet aan het uitzicht en het zonnetje

Kortom, nogmaals een oproep aan Nederlandse chefs. Gooi die lunchkaart met de ‘van dobben’ kroketten, de gehaktbal, de uitsmijter en de huzarensalade aan de kant. Gebruik gewoon je dinerkaart en voeg daar enkele simpele gerechten aan toe.

Of, als dat nog een stap te ver is, combineer je bestaande lunchkaart met enkele simpele vis of vlees gerechten. Veranderen we samen de lunchcultuur van de Nederlanders. Deal?

Pensionada’s en overwinteren

Al heel lang gaan Nederlanders naar Spanje om te overwinteren of om er – zodra het haar grijs wordt of helemaal verdwijnt – te blijven wonen.

Ik ben wel eens op de Canarische Eilanden geweest in de wintermaanden, maar nu voor het eerst ook eens naar het Spaanse vaste land. Deep down in the south, waar het weer nu nog erg lekker is (ga ik vanuit). Eigenlijk per ongeluk dat we daar terechtkomen. De details zal ik achterwege laten. Ik ben waarschijnlijk één van de weinige Nederlanders die nog nooit in Spanje is geweest zo merk ik om me heen. Het heeft me nooit zo getrokken. Maar we gaan het beleven.

Ben benieuwd wat ik daar aantref. Hoor de laatste tijd verhalen van teleurgestelde Ollanders die klagen over dorpen vol leegstaande huizen. Overal te koop bordjes doordat Engelsen en andere Europeanen het niet meer kunnen betalen. Aan de andere kant hoor ik ook verhalen over de mooie natuur, de oude cultuur en de lekkere temperatuur. En het lekkere eten en drinken niet te vergeten.

Om vast in de sfeer te komen af en toe even naar ‘Het Spaanse Schaep’ (ge-wel-di-ge serie) kijken.

(lekker bakken in de zon – KRO serie “Het Spaanse schaep”)

We gaan een weekje lekker genieten van Spanje. Nu al zin in Cerveza en Tapas. Eens kijken of ik in een week tijd een aantal basiswoorden Spaans kan leren en die op het goede moment kan gaan gebruiken. Tot nu toe blijft het bij Cerveza, Tapas, Olé en Ola! Natuurlijk zal het niet zo ver gaan dat ik na een weekje daar al in het Spaans wordfeud kan gaan spelen, maar een verdubbeling van de woordenschat moet toch mogelijk zijn

Zoals ik al zei, We gaan het beleven. Dit keer maar eens geen Droam mee om altijd en overal online te kunnen zijn. Mijn eigen batterij maar eens flink opladen en de batterij van mijn apparatuur maar eens flink sparen. Ik zal heus wel af en toe even online rondkijken, helemaal cold turkey afkicken gaat echt niet lukken denk ik…

Ik ga er vanuit dat we terugkomen. Voorlopig nog geen lang verblijf als pensionada in Spanje en ook nog geen tijd om te blijven overwinteren… Maar wat niet is kan nog komen natuurlijk. Misschien staan er wel zulke mooie huisjes te koop dat we daar monopoly kunnen gaan spelen. Misschien wel eenn beter idee dan vertrouwen op de beleggingen van de pensieonfondsen in Nederland.

Anyway, Hasta la Vista. I’ll be back!

(logo Spaanse schaep idtvfilmnl)

Thuiskomen.. Blij, neutraal, tegenzin?

Gisteren thuisgekomen van vakantie. Na dag autorijden weer thuis. Grappig om te merken (als je er over spreekt met mensen) hoe dit wordt beleefd.

De één baalt dat de vakantie is afgelopen en dat ‘ie weer naar huis ‘moet’. Weer de dingen doen die bij een huis horen. Opruimen, schoonmaken. Een ander is ontzettend blij om weer lekker in eigen huis te zijn. Weer in vertrouwde omgeving en slapen in je eigen bed. Weer een ander maakt het niet zoveel uit. Vakantie is prettig, weer thuis is ook prima.

Ik zelf zit een beetje in de neutrale hoek. Ik heb nooit aandrang om weer naar huis te gaan. Dat niet. Vakantie is top, thuis is ook weer lekker. Door het prachtige weer dat wij hadden had ik nog wel wat langer willen blijven deze keer. Het echte thuiskom gevoel ken ik eigenlijk niet als ik met mijn hele gezin op vakantie ben. Dan is thuis gewoon een huis, een stapel stenen. Alles wat van belang is, is mee op reis.

Tot welke categorie horen jullie?

Nederlandse bediening in ‘t buitenland – me no like

Part of the fun van uit eten gaan in het buitenland voor ons is de buitenlandse menukaart (niet altijd precies weten wat je bestelt is niet erg, sterker nog, leuk) en dat geldt ook voor de bediening die je in je beste Frans of Frans/Italiaans of Duits te woord staat.

Uit eten gaan met een Nederlandstalige menukaart en een ober die stralend van trots in gebrekkig Nederlands je te woord staat zal misschien voor veel Nederlanders in het buitenland het summum van uit eten gaan zijn, maar niet voor ons.

De kinderen vinden het deels wel prettig. De oudste niet, die wil in een andere taal praten, oefenen. De jongsten wel. Aanwijzen en ‘die’ zeggen, dat is toch wel erg gemakkelijk.

Ondanks dat we het zelf wel wat jammer vinden, kun je het ook positief bekijken. Er is interesse in de buitenlandse klant en er wordt getracht hem/haar thuis te laten voelen met een Hollands tintje. Dat is toch wel goed.

En omdat ik recent nog weer iemand in een boulangerie hoorde zeggen: “mag.. Ik.. Twee.. Stokbroden..” (als je langzaam praat verstaan ze je toch in het buitenland?) is er ook wel een markt voor

Binnenkort zijn die buitenlandse menukaarten toch geen enkel probleem meer. Met google translate of een ander vertaalprogramma PLUS een goede app op je smartphone die de menukaart scant en vertaalt moet dat simpel op te lossen zijn. Of het menu meertalig op een iPad serveren, ook een optie.

Kunnen klanten zelf kiezen of ze romantisch iets bestellen dat misschienniets heel anders is dan je had gewild of dat je high tech meteen de juiste keuze maakt. Zijn we af van die Nederlandse menukaarten in het buitenland…

Fikkie stoken – verslaving of verafschuwing?

Ik ben er geen fan van. BBQ. Niet om te doen en niet om er van te eten. Voor een goed bereid stukje vlees, vis, groente wik ik nog wel een enkele keer een uitzondering maken. Maar de meeste mensen kunnen niet BBQen, dus dat komt niet zo vaak voor.

De Fransen zijn geboren met brandende kooltjes in hun luier volgens mij. Ze nemen elke gelegenheid te baat om vuurtje te stoken. Op zich niet zo erg. Maar die kleine camping dingen roken nogal. Ongeacht hoe de wind staat, er is altijd wel 1 BBQ waarvan je ‘last’ hebt. Want de lucht van een BBQ vind ik eigenlijk nog het ergst. “DIE LUCHT” zoals Gerard Ekdom dat altijd zegt..

Heerlijk is dat, even klagen Maar we zeggen er niks van hoor, ieder zijn/haar ding (al zie ik nooit vrouwen die BBQ aansteken, het zijn altijd mannelijke pyromanen).

Deze week werd het even te erg. Er werd een soort BBQ 1.0 gebouwd van 1 bij 1 van metalen platen. Daaronder een echte flinke bos hout. De warmte kon je 10 meter verderop voelen. Er ging een halve koe op en een doos paprika’s. Lekker primitief fikkie stoken. De mannen stonden er glunderend bij te kijken. Een hoogtepunt, zoveel was wel duidelijk. De vrouwen maakten snel een foto.. Voor in de slaapkamer?

We hebben maar even afstand genomen. Letterlijk en figuurlijk. Zulke intieme momenten moet je niet verstoren…

Stap over de grens. Wereld van verschil. Cappuccino? WAT?

Mooi die kleine stapjes over de grenzen van de landen in Europa. De douane posten zijn weg, alhoewel ze nog wel herkenbaar zijn. Toch merk je vrijwel onmiddelijk het verschil zodra je een grens over bent gegaan.

De straten zien er iets anders uit. De huizen ook. Ander openbaar vervoer. Soms is zelfs de natuur anders. Of de manier waarop de mensen er mee omgaan.

Maar ook als je even stopt is het meteen anders. De sfeer in een Italiaans cafe is gewoon anders dan in een Frans cafe. Om over de andere sfeer in een Duits cafe nog maar te zwijgen.

Persoonlijk mag ik nogal graag een cappuccino bestellen.. En er van genieten door ‘m op te drinken natuurlijk. In Nederland en Duitsland is het een gok wat voor iets je krijgt als je cappuccino bestelt. Duitsland heeft overigens wel een grote sprong gemaakt de laatste jaren en je drinkt daar steeds betere cappuccino. Zwitserland? Daar kunnen ze wel cappuccino maken, maar daar stop ik liever niet om het te proberen.

In Italie kun je blind een cappuccino bestellen. Bijna altijd is ‘ie goed. De ene keer doen ze het cacaopoeder erin voor ze de geschuimde melk toevoegen (wel lekker), de andere keer doen ze het cacaopoeder bovenop (vind ik niet zo lekker). Maar dat is het ook zo ongeveer. Komt nog bij dat in Italie de cappuccino € 1,30 kost en in Zwitserland € 5,-. Dus EN de by far beste cappuccino EN by far de goedkoopste. Hoe is het mogelijk.

Frankrijk dan? Zwijg me over Frankrijk. Een mooi land. Alleen van cappuccino maken hebben ze werkelijk de ballen verstand. Of je krijgt cafe met slagroom. Of je krijgt cafe met koude melk. Of je krijgt cafe met een afzonderlijk kannetje warme melk. Soms met een dun laagje schuim en veel te veel melk. Kortom, nooit cappuccino. Ze KUNNEN het blijkbaar gewoon niet. Hoe is het mogelijk!

Toch wel bijzonder. Je steekt de grens over van Italie naar Frankrijk en opeens kunnen ze geen cappuccino meer maken. Zou ontwikkelingshulp of een stimuleringsfonds van de EU een oplossing zijn?

Jongetje van 6 zonder zwemdiploma steekt De Moezel over!

Je hebt van die dagen. Je staat erbij en je kijkt er naar. Je wilt wel iets doen maar je houdt je in (vooralsnog). Je laat de kinderen hun eigen gang gaan.

Op deze camping zijn we al eerder geweest. De eigenaar heeft alle jaren flink geïnvesteerd in de camping. Het is een echte ondernemer. Wat ons betreft is hij nu wat doorgeschoten met het bouwen van nog meer huisjes en een binnenzwembadje, maar ach. We hebben hele goede herinneringen aan de camping en hij doet het met meer smaak en gevoel dan de meeste van zijn collega’s. Hij is er persoonlijk nog steeds elke dag mee bezig en dat is mooi (en essentieel, maar dat is wat anders).

Maar daar gaat het nu niet over. We staan weer aan de Moezel. La Moselle. Op weg terug naar Nederland nog even een mooie tussenstop. We slapen circa 4 meter van de moezel en dat geeft een prettig geluid. De kinderen zoeken de rivier ook elke dag even op. Je raakt er niet op uitgekeken. Maar je kunt er ook in gaan liggen, dammen bouwen en er doorheen lopen. De oudste twee zijn druk met dammen bouwen en slepen met grote stenen. De jongste banjert door het riviertje. Hij heeft nog (net) geen zwemdiploma, maar dat is hier ook niet nodig. Het water blijft onder zijn knieën.

De Moezel is hier maar een meter of 3 breed. Je kunt er bijna overheen springen.

De jongste heeft het na een tijdje wel gezien. Zo’n rivier oversteken is eigenlijk maar een peulenschil, zelfs als je nog geen zwemdiploma hebt. Op naar de volgende uitdaging.

Mooi. Kan ik de oudste twee even lekker helpen met het bouwen van een dam. Heerlijk om weer even kind te zijn!

Ojee! 15 augustus! feestdag?? FEESTDAG!

De meeste mensen die Frankrijk kennen weten dat 14 juli de nationale Franse feestdag is. Overal feest. Muziek, vette worst, BBQ, goedkope wijn en vuurwerk. Minder bekend is dat ook 15 augustus een feestdag is. Een katholieke feestdag die in veel delen van Frankrijk fanatiek wordt gevierd. Ook in Italië trouwens! De eerste keer dat we in Frankrijk waren op 15 augustus hebben we dat geweten! De eerste keer in Italië ook.

De eerste keer in Frankrijk was heel erg lang geleden. In de tijd van de eurocheques en contant geld opnemen binnen bij de bank. We waren aan het wandelen geweest en hadden geen idee van een feestdag. De Fransen wel. Die hadden gewoon alle winkels en banken gesloten en hadden vrij. Wij hadden ook vrij, want vakantie, maar we hadden ook trek in iets te eten. De voorraad was op (klein tentje zonder koelkast of koelbox) en boodschappen doen ging niet met alle winkels dicht. Ook ons geld was op. Geld halen bij de bank ging niet, de banken waren dicht. Dan maar op zoek naar een restaurant waar ze eurocheques accepteren. Dat viel niet mee maar uiteindelijk is het met veel problemen wel gelukt. DE manier om nooit meer te vergeten dat 15 augustus een feestdag is!

De eerste keer in Italië was ook lang geleden. Maar dit keer waren we er op voorbereid. ‘s ochtends vroeg al wat brood en andere zaken gekocht en de rest hadden we al in de tent. Geld op zak. Fully prepared! We gingen wandelen in de bergen. We vertrokken iets later dan gepland vanwege de ochtendboodschappen. In de bergen keken we onze ogen uit. We kwamen niet eens op de plek waar we naar toe wilden. Alles stond vol met auto’s. In de file op de berg.

Overal zaten Italianen. Op open plekken in het bos, zelfs pal aan de weg in de uitlaatgassen. Van de wandeling kwam niet veel terecht. Overal liepen lawaai makende Italianen te schreeuwen. Zeulend met enorme koelboxen, picknick kleden, stoelen, stretchers, opa en oma en kleine kinderen. Op zoek naar een mooie plek op een bergweide, bij een klein stroompje, onder een boom met schaduw, bij een waterval. 15 augustus bleek DE dag te zijn om met tutti la familia te gaan picknicken! 15 augustus picknick dag.

Vandaag is het 15 augustus. “Maria hemelvaart”. Dat is de katholieke feestdag. Ik heb al gezien  dat hier in Italië veel winkels (deels) open zijn. De banken zullen wel dicht zijn, maar tegenwoordig hebben we de geldautomaten en kunnen we pinnen. En het wandelen? We gaan het morgen weer proberen. In Italië de bergen in. Kijken of ze in deze streek van Italië ook allemaal de bergen in gaan op 15 augustus om te picknicken zodat we er weer midden in zitten. Hoop het niet.

We zullen proberen een onherbergzaam stukje te vinden. No guts no glory!