De wereld is gek geworden! Maar maak de mensen maar niet wakker…

Stenen lijken de wereld te domineren. Als je in wereldsteden als Shanghai of Parijs bent dan is dat duidelijk te zien en ook wel logisch. Stenen links rechts onder boven. Ter compensatie trekken mensen in hun vakantie er ver opuit en gaan dan de natuur in. Je weet wel, dat levende groene spul waar echte dieren zonder halsband of chip schijnen te leven.

Maar hier in Nederland is dat echt anders dan in die wereldsteden met hun vele miljoenen inwoners. Zelfs in de Randstad. En al helemaal in een stad als Zwolle, een middelgrote Nederlandse stad met 120.000 inwoners. Daar valt de hoeveelheid aaneengesloten stenen links rechts onder boven nog wel mee.

Door de prachtige ligging van Zwolle in de natuur en de compacte bouw van de stad kun je vanuit elk deel van de stad in enkele minuten in de natuur zijn. Super. En toch… het gebeurt in mijn ogen veel te weinig. En ‘t is zo prachtig buiten.

Waar ik niks van begrijp is de rust in de natuur in en om Nederlandse steden. Waarom is het toch zo uitgestorven in de prachtige parken in de stad. In de prachtige groenzones aan de randen van de stad. In het landelijke gebied rondom de stad. In het bos. Op en langs het vele water. Daar verwonder ik mij over. Oké… op zondagmiddag komt er even een kleine invasie de natuur in. Maar de rest van de week varieert het van rustig tot stil. Of zelfs van doodstil tot uitgestorven.

Dat is toch eigenlijk te gek voor woorden. Is er actie nodig? Moeten we op alle kruispunten in de stad borden en richtingaanwijzers ophangen” “NATUUR 0,5 KM”? Moeten we looproutes vanuit de stad naar de natuur maken? Kinderen één keer per maand in het bos of het park lesgeven? Een natuurplicht ambtenaar aanstellen? Billboards langs alle drukke wegen? Flyers onder ruitenwissers? Zadelhoesjes met natuurreclame uitdelen aan fietsers bij ‘t station? Supermarkt acties met gratis toegangsbewijzen voor de natuur?

Of moeten de mensen die er wel van genieten de andere stadsbewoners lekker tussen het asfalt, de klinkers en de betontegels laten zitten? Ze niet storen in hun tuintjes en op hun balkonnetjes? Ze lekker hun gang laten gaan in winkelstraten en winkelcentra? Ze lekker laten zweten in sportscholen en fitnesscentra?

Misschien is dat nog wel het beste. Laat ze lekker indutten en verder slapen in de binnenstad en de buitenwijken. Laat ze maar denken dat natuur er is voor vakanties en af en toe een zondagmiddag. Dan blijft het rustig, stil en relaxed buiten in de natuur voor de liefhebbers.

De wereld is gek geworden! Maar maak de mensen maar niet wakker…

Invaliden krijg je niet zomaar onder de grond!

Invalide mensen. Je ziet ze gelukkig gewoon overal op straat. Tegenwoordig wel tenminste. Met goede hulpmiddelen lekker midden in het leven. In Nederland is daarvoor het nodige geregeld. ‘T is vast nog niet optimaal, maar in de laatste vijfentwintig jaar zijn forse stappen gemaakt. Maar in Parijs?

Ik was onlangs in Parijs en moest daar aan denken. In Parijs zit je als toerist best vaak in de Metro. Een fantastisch openbaar vervoersysteem dat je razendsnel vrijwel overal naar toebrengt. Super. Ik heb niet alleen veel in de Metro gezeten en mooie Metro borden gefotografeerd. Ik heb ook nog wat om mij heen gekeken en mij verwonderd. Ook een hobby.

Het Metro systeem is top, maar ook nogal groot, behoorlijk complex en met ongelooflijk veel niveauverschillen. Je ziet dan ook geen gehandicapten. Hoogstens af en toe een gehandicapte bedelaar, vlakbij een Metro ingang. Maar dat telt niet.

Ook ouderen zie je overigens nauwelijks in de Metro is mijn observatie na een paar dagen. Ook niet buiten de spitsuren.Is de metro te complex of te druk? Ouderen nemen wel de stadsbussen zag ik.

Ook op straat zie je in Parijs nauwelijks mensen met een zichtbare lichamelijke handicap. Bijvoorbeeld in een rolstoel. Of met een ander hulpmiddel. Nu zijn de straten in Parijs ook niet echt ingericht op wandelen/fietsen (alhoewel er wel steeds meer fietspaden komen). Als wandelaar en fietser moet je in Parijs wel tien keer beter uitkijken dan in Nederland. Daar ben je overigens snel aan gewend. Je steekt al na een halve dag niet meer spontaan de straat over bij groen licht. Ook niet met een zebrapad erbij. Je kijkt wel uit!

Parijs is een mooie stad. Met mooie oude straatjes en oude monumenten. Een groot aantal daarvan zijn wel ontsloten voor mensen met een handicap. Ook heel veel niet, zo leek het mij op basis van een aantal toeristische bezoekjes. Heeft Frankrijk andere wetgeving op dit gebied dan Nederland? Geldt daar geen Europese regelgeving voor? Just wondering…

Parijs… Waar niet alle moderniseringen een vooruitgang zijn. Kijk maar naar de ontwikkeling van de Metro borden in de afgelopen eeuw. Ik heb er wat foto’s van gemaakt en hier opgenomen. Tegenwoordig zijn het saaie reclameborden (zie foto hieronder) die de ingang van de Metro aangeven in plaats van de prachtige oude Metro borden zoals hiervoor opgenomen.

Zou Parijs nog wat goede moderniseringen kunnen boeken op ‘t gebied van voorzieningen voor gehandicapten? Of zijn die wel goed maar heb ik ze niet gezien.

Zo maar wat verwonderpunten in het prachtige Parijs. Ik kan er weken ronddwalen zonder uitgekeken te raken. Juist op de niet toeristische plekken.

Ben benieuwd of er mensen zijn met verstand van zaken die mij kunnen vertellen hoe het zit. Wat voor voorzieningen zijn er in Parijs eigenlijk voor invaliden, voor mensen met een handicap. Iedere keer als ik met Metro of RER aankwam op “Les Invalides” moest ik daar even aan denken.

Je krijgt invaliden ze niet zo maar onder de grond. Tenminste… niet in Parijs!

Terug naar de Middeleeuwen. We hakken de stad weer in delen!

In Parijs zie je nog eens wat. Er is genoeg om je over te verwonderen en je krijgt er leuke ideeën. Paar blogjes daarover de komende dagen.

Vroeger waren steden onderverdeeld. Elk ambacht was te vinden in de eigen straat of wijk. De ambachtslieden en werkplaatsen kropen dicht op elkaar en waren verenigd in Gilden. Deze Gilden hadden ik Nederland veel macht. Ook in Frankrijk was dat zo. In oude Franse steden zie je dat nog terugkomen in de straatnamen. Lekker duidelijk. Je wist meteen waar je moest zijn als je iets nodig had!

Vorige week waren we een paar dagen met de kids in Parijs. Af en toe iets doen wat gepland was, maar ook lekker rondslenteren. Zo kwamen we in het 10e arrondissement terecht. En daar zag ik iets opmerkelijks. Sommige straten waren gevuld met dezelfde soort zaken.

Zo zitten er in de passage Brady bijna alleen maar Indiase restaurants. Meer dan 10 bij elkaar. Nu zaten er wel wat verschillen in de menukaarten, maar ‘t was toch vrijwel allemaal curry of tandoori. Heb ik in Nederland nog nooit gezien. Stel je voor in een stad als Zwolle, dat er een straat zou zijn met bijvoorbeeld alleen maar pizzaria’s.

Ook bijzonder: Rue Chateau d’Eau. Op 300 meter straat wel 10 tot 15 kappers voor afro haar, afgewisseld met bijna evenveel zaakjes gericht op manicure, extensions en (permanente) make-up. Ook hier zou je verwachten dan zoveel van dezelfde soort zaken bij elkaar qua concurrentie niet handig is. Het zat echter propvol. Ongelooflijk. Van ‘s ochtends vroeg tot laat zit het vol binnen.

Voor de winkels was het ook druk. Daar staan continue groepjes mannen. Druk met kletsen, stoer zijn en klanten de winkels inlokken. Vrouwen aanspreken op straat. Soms vrij agressief. Een straat om je over te verwonderen en je ogen uit te kijken.

Als laatste voorbeeld (er zijn er meer) nog de Rue Faubourg St. Denis. Een lange straat met een zeer wisselend straatbeeld. Sommige delen bijna in verval, andere delen juist prachtig. Ergens in die lange straat viel het mij op dat ook hier een aantal gelijksoortige winkels samen een interessant blok vormen. Allemaal zaken met mooie producten op een rij. 10 winkels naast elkaar. Vis, fruit, groente, traiteur, wijn, kaas, bloemen, brood, etc. En de slager zat er vlakbij. Alles op een rij, veel produkten op de stoep uitgestald. Net een supermarkt, maar dan met allemaal afzonderlijke winkeltjes. Mooi!

Al wandelend en kijkend door de wijk vroeg ik mij af of zoiets wellicht ook voor ons in Nederland een idee is. Waarom proberen we niet te stimuleren dat er meer geclusterd wordt in steden? Zeker nu we relatief veel leegstand hebben/krijgen in winkelstraten. We hebben dat natuurlijk met wisselend succes wel geprobeerd in Nederland. Met meubelboulevards en autodealers op één bedrijventerrein.

Maar waarom niet op ander niveau? Een aantal leuke heren-, dames- en kindermodewinkeltjes bij elkaar. Groenteboer en Turkse supermarkt samen met andere mooie versproducten (bloemen, kaas, etc) in één blok. Juweliers en sieradenboetiekjes …hoppa bij elkaar. Alle knutsel- en hobbywinkels verzamelen met wellicht een kleine galerie erbij. Een eindje verder op enkele winkels met tweedehands en vintage kleding op een rij. En ga zo maar door.

Zou dat helpen om vanuit stad en regio extra klanten naar zo’n straat te trekken. Of om extra omzet te genereren? Zou dat helpen om een buurt leuker/aantrekkelijker te maken? Kunnen startende ondernemers gestimuleerd worden zo gezamenlijk een straat aan te pakken? Kunnen bestaande ondernemers verleid worden te hergroeperen? Beginnen op plekken waar de huren relatief laag zijn?

Zou daar een deel van de oplossing liggen om creatief om te gaan met winkel leegstand? Wie weet…

Zomaar wat vragen en ideeën op basis van wat ik zag in het 10e arrondissement in Parijs. Interessantere winkelstraten, weten waar je moet zijn, een levendiger straatbeeld (zoom maar eens in op de foto hier boven).

Op naar straten en wijken met een duidelijke focus en strategie in plaats van allemaal afzonderlijke winkels.

Terug naar de Middeleeuwen. We hakken de stad weer in delen!

Muziek en Theater. Feest in plaats van Oorlog

Het is 5 mei. Ik kijk ‘s ochtends vroeg naar de toespraak van Peter van Uhm op 4 mei 2013, bij de herdenking op de Dam Damn… dat hij daar staat terwijl zijn eigen zoon is gesneuveld in Afghanistan. Dat voel je binnenkomen. De oorlog persoonlijk gemaakt. Tranen in mijn ogen.

Best lastig uitleggen aan kids wat oorlog echt is. Vooral als je zelf geen oorlog hebt meegemaakt. Gisteren op 4 mei heb ik wel een poging gedaan. Geprobeerd uit te leggen dat oorlog veel meer is dan schieten op elkaar en mensen die dood gaan.

Dat oorlog het hele dagelijkse leven van mensen verandert. Dat het een grote impact heeft op hoe je je voelt. Dat het je beeld van mensen sterk beïnvloed. Je vriendschappen, je vertrouwen en je wantrouwen in mensen. Verlies dat je overkomt en waar je niet meer echt overheen komt. Verlies zoals het verlies van Peter van Uhm en zijn vrouw.

Oorlog. Hoe leg je dat kids uit. Best lastig. Feest vieren… DAT is veel minder lastig uit te leggen aan kids.

Feest omdat je vrij bent. Dat snappen ze meteen. Vandaag dan ook samen met de kids Bevrijdingsdag gevierd. Op het Bevrijdingsfestival Overijssel in Zwolle. Super dat dit feest elk jaar in mijn mooie stad wordt gevierd.

Gers Pardoel moesten de kids zien. Dat optreden was prima te doen. Bij Di-rect zijn we weggevlucht. Op naar het speciale deel van het festivalterrein waar allerlei activiteiten voor de jeugd waren.

Veel fun gehad daar. Oa met een surfplank op het water, armpje drukken, snorren schilderen. De kids werden ook nog opgepakt wegens landloperij en gevangen gezet. Hoezo vrijheid? Gelukkig was dat maar kort. We hebben ook naar drie mooie theatervoorstellingen gekeken.

De kids hebben ‘s middags van alles en nog wat gedaan. Maar volgens mijn jongste zoon (7) was de Freak Show van Theatergroep De Jonge Honden het allerleukst vandaag.

De Freak Show was met simpele middelen mooi opgezet. Met een vuurspuwer die de show aankondigde. Spelers/speelsters die het publiek naar binnen haalden. “Freaks” in kooien en achter gordijnen. Aan elkaar gepraat door een welbespraakte spreekstalmeester en zijn wel zeer enthousiaste assistente. Spanning en humor, voor klein en groot. Omdat mijn zoon dit het mooiste vond, zijn de foto’s in dit blogje van die show.

Feestvieren op 5 mei. Feestvieren met een scherp randje. Het randje van 4 mei. Blijven verwonderen over zoiets kostbaars als vrijheid.

Maar niet voor de kids. Daarin brandt het vuur van de vrijheid harder dan het vuur van de vuurspuwer. Die willen genieten in plaats van nadenken. Toe maar!

Fun, vrolijke mensen, lekker eten en drinken. Muziek en Theater. Feest in plaats van Oorlog!

Bomen… Ik zie er geen gat meer in!

Houtbewerken. Dan denk je meestal aan meubels maken. Kasten, stoelen, tafels. Een bed. Zoiets. Of een houten beeld. Of een vogelhuisje. Of een molen op schaal. Maar het kan ook anders. Gewoon… in de natuur!

Je kunt ook gewoon gaan zagen in bomen. Boomkunstenaar Edward Otten heeft in het park hij de Potgietersingel in Zwolle van een aantal grote bomen voorwerpen gemaakt. Een paar grote bomen moesten helaas omgezaagd worden. Sommige delen zijn vervolgens door Otten omgebouwd tot zitbank. Van een grote boomstronk heeft hij een hele hoge stoel met rugleuning gemaakt. Een soort troon, die uitkijkt over de stadsgracht.

De meeste mensen zien het niet. Lopen en fietsen er langs zonder te kijken. Af en toe klimt er een kind op. Die van mij vinden dat klimmen wel leuk. Naar zo’n troon kijken of er een foto van maken vinden ze niks [Papa... niet wéér foto's maken!!].

Lees hier het artikel op WeblogZwolle over deze boomkunst

Als troon of stoel (voorzijde) vind ik ‘m niet zo bijzonder. Van de achterzijde vind ik het echter wel een mooi object. De grote vierkante gaten in de rugleuning van de voormalige boom geven een mooi doorkijkje op de wolken, op bomen en zelfs op het mooie dak aan de overkant.

Hoe langer je gaat kijken, des te minder wordt het een boom met een gat erin. Het wordt iets anders.

Het wordt een soort grote kijkdoos. Maar dan anders. Eentje zonder doos. Alleen maar een gat dat je ziet. Als een groot frame. Om vanuit ander perspectief naar de natuur te kijken. Om te focussen en te verwonderen over wat je ziet (voorbijkomen) als je er omheen loopt of als je naar de wolken kijkt.

Zo krijgen dode bomen een tweede “leven”. Kijk er eens goed naar. Na even kijken zie je een mooi doorkijkje, een mooie omlijsting. Je ziet het gat in de boom niet meer…

♧Bekijk hieronder de foto’s van de boom troon in groot formaat ♣

[Foto's zijn door mij gemaakt. Ze mogen alleen na overleg met mij worden gebruikt on-/offline]

Je wilt hier Verwonderen. Mag dat?

Verwonderen. Mag dat tegenwoordig nog ergens?  Zo maar op straat.  Thuis op de bank. Online surfend. TV kijkend. In het bos. In de auto. Op school. Tijdens je studie. Op je werk… Noem het maar op.

Meestal niet eigenlijk. Er is immers zoveel uitgekauwd en voorgeschreven in ons kleine kikkerlandje. Nadenk- en verwondertijd is nergens opgenomen in een protocol, werkbeschrijving, verordening of reglement van orde. Nergens in kostprijsberekeningen is hier iets voor ingecalculeerd. Tijdens je studie of op school krijg je geen ruimte voor het behalen van ”verwonder”punten.

En al was dat wel zo… de meeste mensen lijken niet meer te weten hoe het moet. Lukt het ons überhaupt nog wel om te verwonderen? Daarvoor moet je immers wat afstand nemen. Luisteren naar hoofd en onderbuik. Vreemde invalshoeken vinden en waarderen. Dwarsverbanden leggen die anderen niet zien. Tijd nemen om iets te ervaren. Goed kijken, observeren. Tsja… dat lijken af en toe vrijwel uitgestorven eigenschappen.

Terwijl verwonderen toch kan leiden tot prachtige gesprekken. Tot mooie nieuwe inzichten en ideëen. Tot humor. Tot het stopzetten van halfbakken initiatieven of foute keuzes. Tot innovatie!

Goed kijken, goed observeren. Openstaan voor wat er binnendwarrelt in je hoofd. Net al bij bovenstaande foto. Hoe kijk je er naar? Geniet je van de lijnen en specifieke kleuren? Zie je meteen het hele plaatje of geniet je van de details en de opvallende kleuren. Zie je de weerspiegeling van de ondergaande zon of komt er een herinnering boven van de japanse vlag, half zichtbaar in het water. Zie je gewoon een brug… of een weg die zich opent voor een verre reis? Zie je misschien jezelf al ronddraaien in het grote reuzerad rechts op de foto? Verbeeldingskracht, losse ideeën, verbinden daarvan, manier van kijken. Richt je je op het hek waarachter alles opgesloten lijkt. Of zie je juist een opengeknipt hek, dat alle ruimte biedt om te kijken wat er achter de horizon ligt. Zie je een prachtig visnet dat hangt te drogen in de ondergaande zon (net als ooit op een vakantie)? Of denk je.. hoezo visnet. Ik zie een mooi kunstwerk daar in het lansdschap. Welke kunstenaar zou dat hebben gemaakt?

Tientallen indrukken, gevoelens, associaties. Laat er een aantal mensen ECHT naar kijken en je krijgt veel verschillende antwoorden. En dan verwondering over waarom de ander er totaal iets anders inziet dan jij. Interessant toch?! En dat dan nog maar op basis van 1 plaatje. Als je bedenk hoeveel plaatjes er elke dag door ons hoofd zien flitsen. Als we dit gebruiken bij vraagstukken in organisaties, in de politiek, in het bedrijfsleven, op school. Elkaar daar ook ruimte voor geven. Niet continue, niet de hele dag. Dan worden we gek van elkaar. Maar meer dan nu.

Geprogrammeerd en geconditioneerd kijken is voor ons een belangrijke basishouding geworden zo lijkt het. Verwonderen kost tijd, energie, geld, wijkt af, valt op, is moeilijk. Dat zijn zaken waar niet iedereen warm voor loopt. Waarvan we soms denken het niet te kunnen (zo geven sommigen zelfs letterlijk aan). Gek is dat. Als kind waren we continue aan het verwonderen. Daar waren we heel erg goed in. Echt verwonderen hebben we ergens tijdens onze schooltijd achter ons gelaten. Of ergens diep in onszelf verstopt. Bekijk de TED Talks van Sir Ken Robinson maar eens over Onderwijs en wat het doet (volgens hem) met kinderen en volwassenen. Denk dat hij een sterk punt heeft. Door onze manier van leren en werken raken we ver verwijderd van gezond boeren verwonderen.

Laten we onszelf dus eens een mooi kado geven. Laten we onszelf elke dag (of als dat te gek is – elke week) serieus de tijd gunnen om bewust te denken aan zaken om je over te verwonderen. En over de toegevoegde waarde daarvan. Aan al het positieve dat daaruit kan voortkomen. Zullen we afspreken dat we dat doen via een ezelsbruggetje (om het niet te vergeten). We gaan bewust ruimte geven aan verwonderen zodra we dit verkeersbord van een rotonde zien. Daarvan zijn er gruwelijk veel in Nederland. Dus dat moet je een keer opvallen als je buiten bent. Dan even in de verwonderstand. Even niet rechtoe rechtaan denken en doen. Even je gedachten laten ronddwalen. Even van alle kanten zaken bekijken. Een extra rondje op de rotonde zelf mag natuurlijk ook. Gewoon doen. Have fun. Deal?

Je wilt hier Verwonderen. Mag dat? JA! …graag zelfs!

Meer fun tijdens netwerken. Doe de Netwerk BINGO !

Afgelopen weken weer hartelijk gelachen. Als lemmingen liep iedereen weer de vele nieuwjaarsrecepties af. Niks mis mee. Mits je dat met verstand doet. En nee… ik heb het niet over hoeveel je wel/niet moet drinken op zo’n receptie als je nog naar huis moet rijden.

Ik kijk vaak met verbazing, maar ook met veel plezier, naar het gedrag van mensen op zo’n massale bijeenkomst. Er zijn hordes mensen die een bijzondere manier van netwerken hebben. Bewust of onbewust… wie zal het zeggen.

Gericht netwerken en fun
Zelf heb ik altijd minimaal vier doelen tijdens een netwerkbijeenkomst. Ik hou van gericht netwerken:

1. Ik weet wie ik graag wil spreken, waarover, en met welk resultaat. Helder hebben voor jezelf wat je komt doen.
2. Ik weet welke personen ik niet wil spreken. Netwerken moet leuk blijven.
3. Ik ontmoet graag minimaal 3 leuke relaties om goed bij te praten. Netwerken is fun.
4. Ik wil graag minimaal 1 persoon (beter) leren kennen. Frisse lucht is essentieel in je netwerk.

Die vier doelen zijn over het algemeen goed te realiseren (je moet uiteraard de goede bijeenkomsten uitzoeken en goed voorbereid zijn). Daarnaast dus altijd tijd over. Bijvoorbeeld om te observeren wat er om mij heen allemaal gebeurt.

Wil je ook extra plezier beleven aan een netwerkbijeenkomst? Probeer dan naast het realiseren van jouw doelen tijdens de meeting een leuk spel te spelen. Daarvoor moet je kijken wat voor type mensen er rond lopen. Netwerk Bingo!

De netwerk typetjes

Onderstaand de typetjes die je kunt herkennen tijdens het netwerken:

Je hebt de veelschudders. Mensen die zoveel mogelijk anderen even de hand willen schudden. Gesprek duurt te lang. Gezien worden telt. Al lopend hand vastknijpen, schudden, iets zeggen en doorlopen (kijk mij eens aanwezig zijn).

Je hebt de schouderkijkers. Mensen die hun gesprekspartner niet aankijken. Wel continue links of rechts onrustig over de schouder van hun gesprekspartner kijken… op zoek naar iemand waarmee ze liever willen praten (je zou eens iemand missen).

Je hebt de klevers. Mensen die met veel moeite iemand hebben gevonden. Ze gaan zelfs mee naar de wc. Ze gaan nooit nooit nooit meer loslaten (want dan staan ze weer alleen tussen al die enge mensen).

Je hebt de kaartendealers. Mensen die last hebben van die dikke stapel visitekaartjes in hun zak… die moeten uitgedeeld worden. Maakt niet uit aan wie (als ik er 100 uitdeel zal toch wel iemand dat kaartje bewaren en bekijken).

Je hebt de brulapen. Mensen (vaak mannen) die graag aan iedereen laten horen dat ze er zijn. Kreten, bulderende lach, dat soort dingen (staan vaak in de buurt van de bar).

Je hebt de pauwen. Mensen (vaak vrouwen) die door accessoires, opvallende kleding  – of het gebrek daaraan – aandacht proberen te trekken (what you see is what you won’t get).

Je hebt de muurbloemen. Mensen die er wel zijn, maar ook weer niet. Soms zie je ze aarzelend bewegen. Meestal naar de ober voor een glas en een bitterbal (Ik moest van mijn baas netwerken en ik ben er geweest).

Je hebt de aanschuivers. Mensen die stilletjes bij een klein groepje anderen aansluiten. Luisteren mee, zeggen meestal niets. Iedereen denkt dat hij/zij bij een van de anderen hoort (willen geen muurbloem zijn, nu lijkt het net alsof ze erbij hoor).

Je hebt de stelletjes. Mensen die met z’n tweeën komen, met z’n tweeën staan,  met z’n tweeën praten, lachen, rondkijken, rondlopen. En met z’n tweeën weer naar huis toe gaan. Soms hebben ze een relatie. Soms zijn het collega’s (samen is minder eng, wel jammer dat we niemand gesproken hebben).

Je hebt de eregasten. Mensen die weten dat zij belangrijk zijn. Dat veel mensen speciaal voor hen zijn gekomen. Dat ze ontelbare handen, schouderklopjes en luchtkussen krijgen. En irtitante verzoeken. Teflonlaag en plastic smile bieden hulp (de klok wordt in de gaten gehouden, ze weten wanneer ze weg kunnen).

Netwerk bingo kaart

Heb je alle tien de hiervoor genoemde types gezien tijdens de netwerk bijeenkomst? YES! Dan heb je Netwerk BINGO !

Het is natuurlijk de bedoeling om zo snel mogelijk jouw netwerk bingo kaart vol te krijgen. Dat kun je in stilte doen in je eigen hoofd, of samen met anderen aan een statafeltje. Niet te hard lachen natuurlijk…

Dit zijn zo maar 10 typetjes.  Er zijn er véél meer. Heb je leuke suggesties? Geef ze door. “Meer fun tijdens netwerken. Doe de Netwerk Bingo!”

…..Hieronder nog een keer de bingo kaart. Om uit te printen en mee te nemen de volgende keer

*******************************************************************************************************

Dit is 7e blogje in een kleine serie over netwerken. De vorige 6 blogs vindt je hier:

Blog 1:
Niet omlopen. Geen tijdrekken!

Blog 2:
Mail printen en per post nasturen. Bellen om een SMS voor te lezen!

Blog 3:
We zijn allemaal dol op inteelt… Heerlijk!

Blog 4:
Lekker hoor… Zakelijk vreemdgaan! Just do it!

Blog 5:
Fake it? Shake it! Opzouten en niet terugkomen!

Blog 6:
Stop met netwerken. Start having FUN!

Ga niet langs START. Ga direkt naar Memory lane!

Ik reed van Amsterdam naar Zwolle. De file was oneindig. Het regende. Ik nam al bellend wat afslagen, miste er één. Reed verkeerd. Zag dat de omweg heel groot werd. Op het scherm van mijn navigatiesysteem zag ik opeens allemaal pittoreske dorpjes verschijnen.

Opeens zat ik dichtbij Nederhorst den Berg. Ik ben meteen afgeslagen en de lange weg dwars door het dorp gereden. Ik was er heel lang niet geweest. Er was weinig veranderd. Heel weinig.

Jaren geleden kwam ik er vele weken per jaar. Een klant had daar een bedrijf. In die tijd (eind jaren ’80, begin jaren 90) zaten accountants jaarlijks nog vele weken (in najaar en voorjaar) bij hun klanten “in huis” voor de controle van de jaarrekening. Vanuit Zwolle was Nederhorst den Berg wel een eind rijden. Wekenlang op en neer. Lange dagen. Mooi werk. Mooie klant.

Ik reed door de straat. Het bedrijf zit er al lang niet meer. Maar het pand staat er nog. Een ander logo en een andere naam op de gevel. Ik denk dat het circa 20 jaar geleden is. Toch weet ik nog exact hoe het pand er toen van binnen uitzag. De hele indeling van het kantoor, het magazijn, de hal. Spontaan schieten mij ook allerlei namen te binnen. Oude namen uit een ver verleden. Maar nog scherp in mijn geheugen. Met de gezichten erbij alsof ik ze gisteren nog zag. Wonderbaarlijk. Zo scherp.

Ik heb daar in een belangrijke fase van mijn carrière veel tijd doorgebracht. Heb daar veel geleerd. Veel van anderen geleerd. Mijzelf veel geleerd. Veel over mijzelf geleerd. Kwaliteiten in mijzelf ontdekt en ontwikkeld. Interessante problemen mogen bekijken en helpen oplossen. Veel gezien en gehoord waarvan ik mij heb voorgenomen om het later ook zo te gaan doen. Of absoluut nooit zo te gaan doen. Heel hard gewerkt, heel veel plezier gehad.

In een paar seconden de keuze gemaakt om door Nederhorst den Berg te rijden. In een paar minuten er doorheen gereden. Niet langs START, direkt naar memory lane. De rest van de dag heb ik lopen nadenken. Oude herinneringen. Oude anekdotes. Oud collega’s.

Het navigatiesysteem kent “Memory Lane” niet. Die bleef nog lang roepen “indien mogelijk rechtsomkeert”. Niet gedaan. Niet rechtsomkeert gemaakt met de auto. Dat kon ik niet. Ik moest af. Ook als persoon kun je niet rechtsomkeert maken. Je kunt niet terug naar toen. Behalve in je hoofd, daar kan het gelukkig wel.

Mooie herinneringen.  Fantastisch om ze te maken. Fantastisch ook om ze later af en toe opnieuw te beleven.

Gewoon af en toe doen. Niet luisteren naar de dwingende stem van de navigatie. Ga niet langs start, ga direkt naar Memory Lane!

Opzouten 2012! …2013 wordt VÉÉÉÉL leuker!

2012? …Opzouten!

• Ik heb een hekel aan terugkijken (ik weet het, als Accountant is dat BEST bijzonder)
• Ik heb een hekel aan lijstjes (vooral eindejaarslijstjes)
• Ik heb een hekel aan goede voornemens (of je doet iets of niet… niet voornemen)

2013? …Kom maar op!

• Ik hou van nieuwe dingen (2013 is dus méééér dan welkom)
• Ik hou van verrassingen (kom maar op!)
• Ik hou van weer 100% actief zijn (in 2012 zat een burn-out mij danig in de weg)

Ik geniet straks van de laatste dag van 2012 en na 24u van de eerste momenten van 2013.
Ik zet alvast een lach op mijn gezicht en maak alvast mijn hoofd leeg en fris.
Ik stap over de drempel en verwonderen mij over wat er op mijn pad komt in 2013.

2013 wordt het jaar van Happy New Henk! [u is gewaarschuwd]

Dus… opzouten 2012! 2013 komt er aan en dat wordt véééél leuker!

[Het woord 'ik' staat onevenredig vaak in deze blog. IK weet het. Bewust voor deze ietwat egocentrische manier van schrijven gekozen. De komende maanden zal dit woord in blogs weer worden weggemoffeld in bijzinnen, bewust worden weggelaten of hier en daar onopvallend in de tekst worden verstopt. Maar nu even niet]

Als het water aan de lippen staat… is de redding dan nabij?

Nederland is Waterland. Water in overvloed. EN.. Als het water aan de lippen staat, moet je je kunnen redden. Het liefst zelf. Redding is niet altijd nabij.

Kids in Nederland MOETEN kunnen zwemmen. DUS staan ouders in de rij en staan ze op wachtlijsten. Want we mogen dan hier in Nederland dan wel een overvloed aan water hebben. Water voor zwemles en zwemjuffen en zwemmeesters zijn schaars!

Wij hebben drie kids. Sinds vanmiddag hebben ze alledrie hun diploma A, B en C!  Geen van onze drie kids heeft echter alle lessen in hetzelfde zwembad gevolgd. We hebben zo ongeveer alle zwemlesmogelijkheden in Zwolle gehad. Ook in Kampen/IJsselmuiden zijn we geweest. Andere ouders hebben in de afgelopen jaren hun zwemheil in andere dorpen buiten Zwolle moeten zoeken (zoals Wezep,  Dalfsen, Staphorst, etc). De schaarste was af en toe groot.

Toch bijzonder. Je weet wanneer kinderen geboren worden of in de stad komen wonen (GBA). Je weet ook hoeveel kinderen in welk jaar in een stad naar school gaan als ze 4 jaar zijn (Onderwijsadministratie). Je wilt graag dat kids zo veilig mogelijk zijn in en bij water. Blijkbaar is het dan TOCH nog moeilijk om het aanbod van zwemlessen af te stemmen op de vraag. Bijzonder…

Alle drie de kids achter elkaar op Zwemles. Alledrie voor diploma A, B en C. Met die negen diploma’s ben je wel even zoet! Veel uren, veel kilometers, veel wachten, veel zweten. Maar ook heel veel lol als je ziet hoeveel plezier kids hebben als ze in het water lekker hun gang kunnen gaan. Vanaf vandaag zijn we er klaar mee. Kortom,  vandaag is het feest in huize Boshove! Feest! We laten bijna een decennium aan zwemles achter ons.

We maken ons op voor een nieuwe periode. Kids die puberen en volwassen worden. Zijn daar ook wachtlijsten voor? Als ons daar het water aan de lippen staat… is er dan redding nabij? We zullen het zien. Eerst hier maar even van genieten! Dus fles bubbels open… PLOP!