Ontvlambaar – handle with care!

Afgelopen jaar zat ik een aantal maanden thuis met een burn-out. Nou ja… zitten. Ik nam mijn burn-out vooral mee naar buiten. Urenlang wandelen rondom Zwolle, op de fiets door de stad de kids naar school brengen en weer ophalen, koffie drinken en praten met IRL en online bekenden. Best zware maanden. Maar zo’n burn-out is ook heel leerzaam.

Inmiddels met vallen en opstaan veel progressie gemaakt. Voor de zomer de nodige interne projecten en coaching geven aan collega’s opgepakt. In de zomermaanden lange, intensieve (gedrags)trainingen gegeven aan collega’s – met hele positieve reacties/feedback. In september weer gestart met een deel van mijn eigen klanten. Mooie stappen!

Alles wat je weer oppakt kost in het begin extra moeite. Dan moet je wat je geleerd hebt in praktijk brengen. En je leert weer nieuwe dingen. Je moet jezelf op onderdelen blijven uitvinden. Regelmatig blijven verwonderen over hoe je terugkijkend vroeger je werk deed. Verwonderen over oude automatismen die er opeens weer zijn. Sommige kun je weer met blijdschap omarmen. Anderen moet je niet weer oppakken. Afleren!

In de afgelopen maanden steeds meer uren per week gewerkt. Steeds meer realiseren in die werktijd. Steeds beter in staat genoeg energie een hele dag (inclusief de avond) vast te houden. Dat is een lekker gevoel. De laatste weken gaat het gewoon heel erg goed. Lekker aan het werk met collega’s, goede besprekingen bij klanten en relaties, weer volop betrokken bij de nodige internal politics.

Lastig is het om aan de ene kant zelf te blijven zien waar je staat en daar lekker fris mee om te blijven gaan. Je wilt vaak te snel. Nog lastiger is het echter om te begrijpen hoe anderen jouw terugkeer zien. De één denkt dat je nog half gehandicapt bent en gaat je extra ontzien. De ander weet al niet eens meer hoe hard je werkt om terug te komen, heeft al weer torenhoge verwachtingen en klaagt als er even iets blijft liggen. Olifantentenhuid en focus helpen gelukkig!

Door de burn-out flakkerde het vlammetje. Uit ging het gelukkig nooit! Inmiddels staat die vlam weer prima te branden. Dus pas maar op… Licht ontvlambaar, in positieve zin

Tot zover de positieve kant. Er zijn ook mensen die het jammer vinden dat ik weer veel aan het werk ben. In het afgelopen jaar heb ik buiten veel mooie foto’s gemaakt. Die zet ik regelmatig online. Veel mensen vinden ze erg mooi heb ik gemerkt. Maar ja, deze foto ‘fans’ zien inmiddels dat het aantal foto’s sterk afneemt. Ik krijg er al “klachten” over. Leuk om te horen! Jullie zullen er maar aan moeten wennen!

Mooie foto’s blijf ik uiteraard maken. Zwolle is immers heel mooi. Ook onderweg in ‘t land stop ik graag voor mooie plaatjes. Mijn smartphone met camera heb ik altijd bij mij. De foto hierboven heb ik deze week gemaakt, op de fiets onderweg door Zwolle om de kids naar school te brengen. Wel een passend plaatje. Hoezo burn-out? VUUR!

Mooie foto’s. Ze blijven echt af en hoe wel voorbij komen. Maar het werk roept. In plaats van mooie vergezichten buiten nu mooie vergezichten binnen. Met klanten, met collega’s, met oude en nieuwe bekenden. Het vuur is er, ik ben weer ontvlambaar. Handle with care

Sinterklaas en Duurzaamheid gaan gewoon niet samen

Kijken en verwonderen. Ik mag dat graag doen. Vorige week was ik in Turkije. Mooi land! Al rondrijdend viel het mij op dat alle nieuwe huizen in de streek waar ik was een bijzonder lelijk ding op het dak hebben staan. Twee, drie of meer grote tonnen en een schuine plaat. Vastgemaakt aan wat pijpen/stalen balken. Het ziet er niet uit. Kijk maar.

Als je er op gaat letten dan zie je ze overal. Regelmatig zag ik een Turks ‘Vinex’ wijkje met allemaal dezelfde huizen. Dezelfde huizen, maar wel allemaal een andere stellage op het dak. Je ziet ze in allerlei soorten, maten en kleuren. Raar gezicht.

Zoals ik al zei, ze zitten daar op alle nieuwe huizen. Maar ook op oudere huizen kom je ze regelmatig tegen. Gelukkig vallen ze daar een STUK minder op, daar staat meer op het dak.

En niet alleen op woningen. Je komt die dingen zelfs hier en daar op kleine flats en appartementen tegen.

Die dingen zijn warmwatervoorzieningen op basis van zonnepanelen. Ik snap dat wel met zulk mooi weer en die vele zonne uren. Geen mooie, maar wel een praktische oplossing. Een duurzame oplossing ook. Zeker. Wat ik ook zeker weet na één week Turkije: In Turkije vinden ze praktisch VEEL belangrijker dan mooi. Wat dat betreft is het net China.

Hup, allemaal zo’n ding op je dak! Zou dat in Nederland ook kunnen komen? Allemaal zonnepanelen, warmwatervaten en andere stellages op onze daken? Gewoon lekker volzettten.

Zou vanuit duurzaamheid wel een mooie stap zijn. Uitzicht en uitstraling worden er niet mooier op. De gemeente en de rechtbank zouden het druk krijgen met vergunningen en bezwaren. De rijdende rechter ook! Niet direct een makkelijke oplossing. In Turkije passen dit soort dingen op de daken gewoon beter dan in ons keurig aangeharkte Koude Kikkerlandje.

Daarnaast is er nog een andere reden waarom we hierover in Nederland extra moeten nadenken voor we zoiets gaan doen. Kijk maar eens op deze foto:

Sinterklaas is zo te zien niet voor niets uit Turkije (waar hij geboren is) weggevlucht. Je kunt hier op de daken gewoon niet lopen. Op dit soort daken is geen plek voor de Goed Heiligman, laat staan voor zijn paard Amerigo. Ze zouden al hun benen breken. Triest maar waar. DAT kunnen we Sinterklaas, Amerigo en onze kids hier in Nederland niet aandoen.

De conclusie is helder…Duurzaamheid en Sinterklaas gaan niet samen!

Iedereen VERPLICHT één week op vakantie in een All-in resort!

Ik moet bekennen… ik was er nog nooit geweest. In zo’n all-in resort. Afgelopen week was ik er. Een belevenis!

Zo’n club waar je vooraf een zak geld betaald. Waar je vervolgens wordt vastgeketend aan een polsbandje. Waar je daarna veel eten en drinken EN de illusie voorgeschoteld krijgt dat “alles gratis” is. Dat laatste is natuurlijk niet zo. Ten eerste hebt je er al voor betaald. Ten tweede proberen ze je op allerlei manieren voor extra’s (die vaak niet zo extra zijn) te laten betalen.

Maar goed.. all-in dus. Bijzonder wat zoiets doet met mensen. Zeer bijzonder en zeer leerzaam. Een verplicht verblijf in een all-in resort zou standaard onderdeel moeten zijn van alle Psychologie en Sociologie opleidingen. En van alle Management opleidingen. Misschien wel van ALLE opleidingen.

Ik schrijf er een aantal korte blogjes over. Deze eerste gaat over eten en opvoeden.

Menselijk gedrag is best moeilijk te begrijpen. Voor volwassenen al.. maar meer nog voor kinderen. In zo’n all-in resort staan dagelijks diverse grote buffetten klaar. Beschaving en gezond verstand hebben dan duidelijk hun grenzen.

Naast het vele gezonde eten (dat is er ook, erg lekker!) zijn bij alle maaltijden en ook nog eens tussendoor veel warme gerechten te krijgen. Meestal van het soort waar je niet gezond van wordt/blijft. Je kunt gemakkelijk 4 keer per dag warm en nogal ongezond eten. Er zijn hordes mensen die lijken te denken dat als het er staat je er ook van MOET eten. Verwonderen is een te klein woord. Het is echt unbelievable als je ziet wat mensen allemaal eten. Op zich is dat hun probleem, maar als je met drie kids op vakantie bent dan moet je aan het werk!

Nee, geen drie keer patat per dag.

Nee, elke dag patat is te veel van ‘t ‘goede’.

Nee, niet twee volle borden tegelijk halen.

Nee, niet alles hup hup snel door elkaar eten.

Nee, niet bij elke maaltijd cola/fanta/andere zoete zooi drinken.

Nee, niet tussen de maaltijden door cola etc drinken.

Nee, niet overal chocoladesaus of ketchup over gooien.

Nee, niet van elk bord de helft laten staan en iets nieuws halen.

Nee, niet 3 keer een toetje en een ijsje na het eten.

Nee, geen toetjes bij ontbijt en lunch.

Nee, niet alleen zoete broodjes, ook gewoon brood met beleg.

Nee, niet alleen lekkere hapjes snoepen, ook groente.

Nee, etc, etc, etc…

De kids zien vrijwel alleen maar slechte voorbeelden om zich heen. En heeeel veel lekkers. Veel andere kinderen mogen het wel. Meeste ouders doen het ook. Continue (een week lang) zien de kids vrijwel alleen maar gedrag dat je ze niet aan wilt leren. Poeh!

Enne… over de Engelse “gasten” wil ik het hier nog niet eens hebben. DAT is een klasse apart.

In plaats van relaxen op vakantie ben je als ouders de halve dag bezig met opvoeden zo lijkt en voelt het. Hard werken! Wel heel goed om te ervaren hoe belangrijk voorbeeldgedrag is. Goed om te ervaren wat wel en wat niet werkt. Goed ook om te zien waar je eigen valkuilen zitten. Confronterend maar ook fun! Samen flink om gelachen.

Wat mij betreft… niet alleen studenten als onderdeel van hun studie…. maar iedereen een week lang verplicht in zo’n all-in resort. Met terug in huis wat video opnames gemaakt door verborgen camera’s. Met commentaar erbij van deskundigen, afgewisseld met opmerkingen van kids uit Afrika, Azië of de sloppenwijken van Rio de Janeiro over wat ze zien op de beelden. Confronterend en vermakelijk. Toch? Van de opbrengst van het programma steunen we onderwijs voor diezelfde arme kids.

Zou DAT wat zijn? Zou Reinout van Eyeworks interesse hebben in zo’n format? Maar eens over nadenken. Eerst het nieuwe kabinet ervan overtuigen… iedereen verplicht één week op vakantie in een all-in resort!

Ga naar buiten. Laat je lekker natregenen. Have fun!

Binnen blijven als het regent. Is dat iets van de 21e eeuw? Gebeurt er iets ergs als we natworden? Soms denk ik dat we te veel ‘van suiker’ zijn geworden met z’n allen. Bang voor het weer. Jammer.

Steeds meer mensen die het ritme van hun leven laten dicteren door het weer. Of nog erger… de Buienradar junkies! Steeds meer mensen die binnen achter het raam zitten. Naar buiten kijken. Wachten. En ondertussen lekker op social media klagen over het weer… Get a life!

Buiten in de regen is het toch ook mooi. Paddestoelen die glimmen van de regen. Grote kringen in het water en grote druppels aan de brugleuning. Jammer dat bijna niemand dat ziet. Bijna iedereen zit binnen. Verwonder ik me vaak over…

Lekker lopen onder de druipende bomen. Luisteren naar het geluid van de regen. Mooi buiten. En wat een rust. Mooie manier ook om lekker fris in je hoofd te worden. Love it.

Jammer dat zoveel mensen zich zo laten beïnvloeden door het weer. Zijn we echt zo? Of laten we het ons aanpraten? Is het kuddegedrag? Te veel verwend? Of ligt het aan mij als ouderwetse ouwe kerel uit de vorige eeuw?

Voor wie het eens wil proberen… Ga naar buiten. Laat je lekker natregenen. Have FUN!

Smijten met vleeswaren & minachting voor de consument. Zo jammer!

Soms moet je gewoon een blog schrijven over essentiële zaken in een mensenleven. Dit is zo’n blog. Waar gaat deze dan over? Over mensenrechten? Over oorlog en vrede? Over honger in de wereld? Het tekort aan vrouwelijke ‘old boys’ in het bestuur van grote beursfondsen? Over de politiek? Niets van dat alles…

Deze blog gaat over onzorgvuldigheid. Over minachting van de consument. Over gemak van de maker en ongemak voor de gebruiker. Dit gaat over iets waar ik mij al jaren over verbaas, verwonder en aan erger. De vleesindustrie en de manier waarop zij vleeswaren verpakken! Zo, dat is eruit!

Kent u die pakjes voorverpakte vleeswaren in de supermarkt? Kleine of grote verpakkingen, met aan één kant – op het hoekje – een plastic lipje om de verpakking open te maken. Niet de meest handige manier om een verpakking open te “rukken”, zeker niet met ongeduldige kids in huis. De vleeswaren vliegen hier geregeld door de kamer. Er zijn veel slimmere sluitsystemen in omloop. Geen idee waarom die niet gebruikt worden. Mijn ergernis zou hier al kunnen zitten, maar het wordt nog erger. Waar het echt irritant wordt is het volgende: het lipje voor het openmaken van de verpakking zit meestal verkeerd ten opzichte van de volgorde waarin de vleeswaren erin zijn gelegd. Schande! Grote schande!

Kijk maar op de foto. Het lipje om de verpakking open te maken (zie kruis) zit helemaal verkeerd. Je kunt na het (moeizaam) openen niet eenvoudig één plakje eruit halen. Met als gevolg dat de kids er OF met de hele hand in gaan om een plakje te pakken (onhandig en niet hygiënisch) OF de hele verpakking openscheuren (erg onhandig bij transport van en naar de eettafel en onhygiënisch bij ‘t bewaren in de koelkast).

Dat vleeswaren fabrikanten te lui of te zuinig zijn om een fatsoenlijk (liefst uniform) verpakkingssysteem in te voeren vind ik al jammer. Dat ze niet eens de moeite nemen om de plakjes vleeswaren in de goede volgorde in een verpakking te leggen? DAT is simpelweg een grote schande!

Je zou er bijna vegetariër door worden. Boycotten die lui. Snap ook niet dat zo’n Radar of de Consumentenbond geen aandacht schenken aan dit grote maatschappelijke probleem. Daar zit vast een bloeddorstige slagerslobby achter. Ook tijdens de verkiezingsdebatten kwam dit punt niet aan de orde. En het Europese Parlement? Ook dat zwijgt in alle talen.Diep triest.

De wereld is door en door verrot. Smijten met vleeswaren en minachting voor de consument. Zo jammer!

Het draagt een uniform en wordt genegeerd…

Het afgelopen jaar was ik als gevolg van een burn out lang uit de roulatie. Kwam wel buiten de deur (veel en vaak zelfs) maar kwam weinig binnen bij grote organisaties. De laatste maanden heb ik dat langzamerhand weer opgebouwd en inmiddels zit het weer goed in mijn routine.

Wat mij vroeger (ja jongens… opa is al oud) al opviel maar nu ik weer ‘terug’ ben des te meer, is het negeren van mensen in “uniform”. Als je binnenkomt bij een groot kantoor of een hotel (om maar eens een paar voorbeelden te noemen) dan zie je ze meteen. Ze zitten achter de balie, staan vlak bij de voordeur of duwen een karretje met een vuilniszak en een bezem. DAT soort “uniformen” bedoel ik.

Ik groet vrijwel altijd deze mensen in uniform die je ziet als je een kantoor/hotel/etc. binnenkomt. Ze kijken dan bijna stuk voor stuk verrast op. Dat is ook wel logisch. Als je even 5 minuten gaat staan kijken, observeren, dan zie je dat ongeveer 95% van de andere voorbijgangers meestal niet kijkt en vrijwel nooit iets zegt. Ik snap dat niet, ik verwonder mij er over. Het draagt een uniform en wordt genegeerd… Het worden letterlijk mensen zonder gezicht zo lijkt het.

Ik zou bijna zeggen… Verplaats je eens in hun positie. Moet je nagaan dat je ergens werkt en dat de meeste mensen de hele dag doen alsof je er niet bent. Lekker gevoel he? Zou je zelf denk ik absoluut NIET fijn vinden. Maar door die mensen te negeren geven wij ze wel dagelijks dat gevoel.

Ik zou bijna zeggen… Denk eens aan het organisatie- en klantbelang als je bij een grote organisatie werkt. Vaak zorgen deze mensen in “uniform” voor de eerste indruk die bezoekers krijgen van jouw organisatie. Wat voor impact zou het maken als de mensen achter de receptie en van de schoonmaak (om maar eens een paar voorbeelden te noemen – catering, facilitaire dienst etc kan ook) zich ECHT onderdeel voelen van de club? En wat als zij dat gevoel ook zouden overbrengen op bezoekers?

Ik zou bijna zeggen… Maar dat zeg ik niet. Hier geen morele preek hier over wat mensen zouden moeten doen en laten. Geen ‘call to action’. Iedereen moet zelf weten wat ‘ie doet en laat. Het draagt een uniform en wordt genegeerd… maar niet door mij.

Ik heb getwijfeld over België – en mij erover verwonderd!

Vakantie is een goede tijd om je te verwonderen. We waren dit jaar op diverse plekken aan de kust in Frankrijk. In Normandie en Bretagne om precies te zijn. Allerlei mooie dorpjes en kleine stadjes aan zee gezien en bezocht. Met over het algemeen een nog vrij mooie kustlijn qua bebouwing. Heel anders dan op veel plaatsen in Nederland. Daar zie je nog wel mooie plaatsen, maar her en der helaas ook veel lelijke (hoog)bouw. Shit happens helaas.

Maar de laatste twee dagen van onze vakantie waren we even aan de Belgische kust. Tsjonge jonge jonge! De mond valt je ervan open. De lelijkheid en de omvang van de bebouwing daar is echt gigantisch. Vrijwel elke meter staat vol met lelijke jaren ’70 en ’80 flats en appartementengebouwen. Twee a drie dubbele rijen dik. En nog hoog ook. De stadjes/dorpjes zijn soms wel gezellig. Lekker eten en drinken kun je er wel in België. Maar je moet niet te veel om je heen kijken.

Er staat ook best veel te koop daar aan de Belgische kust. Je zou bijna serieus gaan kijken. Heb er over getwijfeld. Dat er zoveel te koop staat is niet zo opvallend, dat is ook in Nederland en Frankrijk het geval. Maar verrassend genoeg wordt er ook nog steeds veel gebouwd daar aan de kust in België. Dat zag ik in Frankrijk niet en ook in Nederland ligt de bouw plat. Zo niet in België. Allerlei nieuwbouw in diverse fasen van realisatie zie je daar nog steeds. Allerlei projectverkopers adverteren de etalages vol met extra aanbod. Kopen, kopen, kopen!

Over die lelijke bebouwing verwonder ik mij enigszins. Wellicht is dit te verklaren uit het feit dat België in vergelijking met andere landen maar een klein stukje kustlijn heeft en er blijlbaar heel veel belangstelling voor was in de tijd van de lelijke betonnen hoogbouw?? Who knows…

Meer nog verwonder ik mij over de vele nieuwbouw. Is het economisch klimaat in België zoveel anders dan in Nederland of Frankrijk? Wie gaat die huizen in aanbouw allemaal kopen? En komen er dan nog meer woningen leeg te staan in de eerste rijen flats/appartementengebouwen?

Zo’n verwondering neem je mee, terug in de auto vanuit vakantie. Blijft in mijn hoofd zitten als vraag.

Ik heb getwijfeld over België – en mij erover verwonderd! Als iemand een idee heeft hoe dat zit met België dan hoor ik het graag!

Vandaag doe ik mee met bloggen over #WOT – DAT is onverwacht! of NIET?

Ik heb nog nooit meegedaan aan bloggen op basis van het “woord van donderdag” (WOT – Word On Thursday). Iets waar andere Nederlandse Bloggers wel wekelijks aan meedoen. Maar ik zag het voorbijkomen. Onverwacht! Ik dacht meteen: Leuk woord!

Dat ik nu wel meedoe en hiervoor nog nooit. Is dat onverwacht? Dat zou je zo kunnen zeggen. Maar hoeft niet per se. Het hangt er maar vanaf hoe je ‘onverwacht’ interpreteert of definieert.

Is iets onverwacht als het opeens gebeurt of als het afwijkt van normale patronen? Of is iets als onverwacht te bestempelen als er iets gebeurt in afwijking van datgene wat je min of meer expliciet verwacht?

Ik doe anders nooit mee met WOT. Nu wel. Is dat onverwacht? Tsja… Voor sommigen misschien wel. Maar ja, ik blog over van alles en nog wat. Elk onderwerp is mogelijk. Dus een keer over WOT kan ook prima. Je kunt dus ook zeggen dat het niet onverwacht is.

Dat was de flits die door mijn hoofd ging toen ik toevallig zag wat WOT was vandaag. Iets te filosofisch? Ik ben er niet over uit wat “onverwacht” nu precies is. Ik heb meestal niet zulke hele strakke verwachtingen. Ik kijk ook niet snel op van wat er gebeurt. Ik ben dus meer van de tweede categorie dan van de eerste. Iets is niet snel ‘onverwacht’ in mijn ogen. Het gebeurt gewoon.. Prima. Kom maar op – Let’s go!

De Write On Thursday. #WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht, vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen, zoals het bij bloggen hoort en mag kort, lang, in blog, flog- of vlogvorm. Het gaat erom dat je het woord wat elke donderdag gebruikt gaat worden in z’n meest vrije vorm kan uitleggen. Wat vind je ervan, hoe denk je erover, heeft het een metaforische werking, zijn er vergelijkingen, kun je een anekdote terughalen, laat het je dromen of is het vlak en abstract? Wil je andere #WOT woorden en blogposts lezen, check hier Vergeet ook niet de link naar je eigen blogpost in de comments te zetten zodat anderen je blog kunnen lezen en reageren.

* beep * beep * 5 minutes of FAME * beep * beep *

Mooi dat allerlei sporters die jarenlang dag in dag uit keihard werken voor hun sport (naast werk of studie) tijdens de Olympische Spelen ook eindelijk in de spotlights staan. Aandacht, interesse, de kans te laten zien wat ze kunnen. Denk aan judo, lange afstand zwemmen, schermen, kanovaren, schoonspringen, tien/zevenkamp, ritmische gymnastiek, schieten, zeilen, snelwandelen, etc. Mooi om dat soort gepassioneerde sporters in zo’n fantastiche setting bezig te zien. Ook al snap je niet altijd hoe de sport in elkaar zit. Who cares, daarom kun je er wel van genieten en je verwonderen over de intense beleving van die sporters.

Fokke & Sukke over snelwandelen

Als je zo zit te kijken dan vraag je je af hoe dat op ‘t werk gaat. En op school. Eigenlijk speelt daar het zelfde. Ook daar heb je ‘sterren’ die altijd in de spotlights staan. Altijd aandacht krijgen. Makkelijk dingen voor elkaar krijgen. Maar er zijn ook op het werk en op school heel veel harde werkers die grote prestaties leveren die niet of nauwelijks gezien worden. Geen spotlights of specifieke waardering.

Hoe zou je kunnen organiseren dat die harde werkers die niet of nooit in de grote belangstelling staan af en toe ook op een mooie manier in de spotlights komen. Net als die onbekende sporters tijdens de Olympische Spelen!

Zou (interne) social media daar een rol bij kunnen spelen?

Iemand een leuk idee voor * beep * beep * 5 minutes of FAME! * beep * beep ?

SHOOT! Waar zijn de Beugels en Scootmobielen??

Tsja… Het was weer zover. Op vakantie in een ander land. Altijd mooi om daar om je heen te kijken en je te verwonderen. Deze keer o.a. Over ‘hulpmiddelen’.

In 2,5 week zag ik op vakantie nauwelijks een rollator of een scootmobiel bij de oudjes. In diezelfde periode zag ik bij de inheemse kindjes ook nauwelijks binnenboord beugels. Buitenboordbeugels al helemaal niet.

Vorig jaar in China vond ik dat niet zo vreemd. En ook in Spanje zag ik vorig jaar weinig beugels of scootmobielen. Dat is gezien de aard van spanje en hun financiele positie ook nog wel te snappen. Deze keer was het echter in Frankrijk en Belgie. In Frankrijk zag ik 0 scootmobielen. In Belgie zag ik er 1. Geloof niet dat ik Franse kindjes met een beugel heb gezien. Wel veel Nederlandse en Duitse kids met een rekje over de tanden. Dat wel.

Hoe zit dat toch? Waarom hebben bijna alle kids in Nederland een beugel en bijna alle oudjes een rollator of scootmobiel??? Way of living? Schoonheidsideaal? Doorgeslagen gezondheidseconomie? Te goede verzekering? Slaven van de orthodontist en tandarts? Zijn wij verslaafd aan hulpmiddelen met wieltjes: van kinderwagen, fiets, brommer, motor, auto, caravan, rollator, scootmobiel tot de baar onder de kist? Van wieg tot graf?

Daar ga ik eens over nadenken de komende tijd. Of weten jullie het antwoord? Zo ja… LET ME KNOW!