Geen ruzie en geen herrie. Ideale spel voor kids ontdekt!

Met drie kids in en om huis gaat samen spelen soms heel goed en soms een stuk minder. Meestal komt er ook flink wat geluid bij kijken. Soms zelfs echte herrie. Fact of life met drie gezonde, lekker actieve kids.

Maar ik heb nu iets ontdekt… een activiteit waarbij ze geen ruzie kunnen maken. En ook geen herrie. Ideaal!

Waterballen 80 jarig jubileum Openluchtbad zwolle

Je hebt er alleen flink wat ruimte voor nodig in je tuin en ook flink wat water. Maar dan hèb je ook wat!

Duikcursus Openluchtbad Zwolle zoon

Voorlopig laat ik ze dus maar even lekker met en in de waterballen spelen in het Openluchtbad in Zwolle. Hier vermaken ze zich vandaag prima. Het Openluchtbad is vandaag (9 juni 2013) 80 jaar jong! Dus is het feest en zijn er heel veel leuke activiteiten.

Duikcursus Openluchtbad Zwolle dochter

De clinic snorkelen en (vooral) duiken is nogal populair bij mijn kids. Nieuwe hobby papa? Hmmm… das nogal duur dat duiken. Hup weer in die waterballen dus kids! Want die houden we erin..

Geen ruzie en geen herrie. Ideale spel voor kids ontdekt!

Stiekem is naast Zwolle ook D******* best wel mooi!

Ik kom er al heel lang. Al zeker bijna 25 jaar af en toe. De binnenstad. Een enkele woonwijk. Het station. Het stadhuis. Een restaurant. Een café. Een boekhandel. De kleine straatjes. Het mooie Bergkwartier. Dat soort dingen.

Maar vorige week was ik een nacht in het IJsselhotel in D*******. Direct aan het water. Pontje voor de deur. Recht tegenover de binnenstad en het mooie oude waterfront.

Na een week vol regen was het ook nog eens redelijk weer. Zowel ‘s avonds als de hele volgende dag. ‘s Avonds laat en ‘s ochtends dus lekker kunnen genieten van het weer, de ijssel, de stad die ging slapen en weer langzaam wakker werd in de zon.

In Zwolle loop ik vaak langs de ijssel. Dat had ik in al die jaren in D******* nog nooit echt gedaan. Nu wel. Mooi! Voor herhaling vatbaar.

‘s Avonds al heen en terug vanaf het hotel naar de stad gelopen om een biertje te drinken op de Brink. Over de brug lopen en kijken naar de fel verlichte kerk die werd weerspiegeld in de IJssel. De volgende ochtend al vroeg een lekker rondje gewandeld over de twee bruggen. Heerlijk rustig nog.

Vanaf de overkant (De Worp) zie je eigenlijk beter hoe mooi D******* aan het water ligt. Vooral vanaf een afstandje overdag en in het donker lijkt het mooi.

Wat ik ook prettig vind is dat het er net iets minder “aangeharkt” is dan in Zwolle. Dat geeft mij toch een heel ander gevoel als je daar rondloopt in vergelijking met Zwolle. Kampen heeft hetzelfde effect op mij. Beide steden hebben net wat meer randjes en rafeltjes dan het wat netter ogende Zwolle. Verwonderde ik mij over. Zou dat komen omdat D******* en Kampen beide direct aan de rivier liggen, iets minder statig en iets rommeliger zijn? Of zou dat gevoel ergens anders vandaan komen?

Als je de mooie stadsgracht en de ijssel in het groen en de uiterwaarden bij Zwolle gewend bent, is het ook wel mooi om een keertje “vreemd te gaan” door in Deventer (ow… vergeet ik de sterretjes!) buiten het centrum rond te lopen langs de ijssel. Het water over de kade te zien lopen. Van het uitzicht te genieten op de oude stad. Mooie oude Hanzesteden naast elkaar. Overeenkomsten en verschillen.

Maaruh… Stiekem is naast Zwolle ook D******* best wel mooi!

Meiden en voetbal. Wat een combinatie…

Onze dochter speelt al lang voetbal, bij Bequick’28 in Zwolle. Fanatiek ook. Ook op school heeft ze extra voetbaltraining (voetbal class: 6 lesuren per week). Ze zou dit jaar eigenlijk in de meiden C spelen. Maar doordat Bequick’28 flink is gegroeid in het meidenvoetbal kon er naast een meiden A, B en C ook een meiden D worden gevormd. Ze koos er voor om samen met een vriendin dit jaar in de D te blijven spelen.

Bijzonder team, meiden D. Een team met een aantal meiden die al jarenlang voetballen en een behoorlijk aantal die net op voetbal zitten. Een paar voetbalden dit jaar echt voor ‘t eerst. Ze kwamen over vanuit een andere sport, zoals hockey. Anderen voetbalden veel op straat en stonden nu met een team op het veld.

Vanaf de start zag je al dat er veel voetbal en strijdlust in het team zat. Ze gingen ervoor. Elke week twee keer anderhalf uur trainen, altijd een hoge opkomst. Zaterdags voetballen. Prachtig om te zien hoeveel progressie alle meiden gemaakt hebben in een jaar tijd. Individueel maar zeker ook als team. Mooi om bij mijn eigen dochter te zien hoe heerlijk zij het vindt om te voetballen. Het liefst elke dag. We hebben dit jaar veel wedstrijden gezien. Goed voetbal en een super sfeer.

Dit weekend was de afsluiting van het voetbaljaar. Eerst een meidentoernooi in Zutphen en daarna bbq’en en een slaapfeest bij ons. Het werd een echt feest. ‘s Middags werd eerst het toernooi gewonnen. Dus de bbq begon met een Beker & Big smiles. Bbq was ook top. Geslapen werd er weinig.

Het bbq’en ging ondanks het weer met een grote partytent en vuurkorf erbij prima. Natuurlijk moest er met veel popcorn ook nog gekeken worden naar de Champions League finale. Tussendoor marsh mellows roosteren en later op de avond kletsen en kleine vuurtjes stoken in de tuin. Ondanks de regen. Who cares, voetbalmeiden zijn niet van suiker.

Het plan om in tentjes in de tuin te kamperen hebben we maar laten varen. Harde regen en veel te koud. Dus allemaal op een matje binnen in de kamer. Pret tot diep in de nacht daar binnen. Wij zaten met de trainers en leiders nog lang gezellig buiten bij het vuur te praten en met een drankje het seizoen af te sluiten.

‘s Ochtends waren de douches en de spiegels populair. Het blijven meiden. Daarna eten met z’n allen (team, trainsters, leiders) aan lange tafels in de kamer. Warme broodjes (veel), grote pakken jus, pannen vol gebakken en gekookte eitjes. Het ging allemaal op, mooi gezicht. Beide zoons vonden al die meiden in huis ook wel interessant. Kunnen we wel vaker doen vonden ze.

Het eten gaf duidelijk nieuwe energie. Dus daarna allemaal de tuin in. Voetballen, trampoline springen, etc. Tegen de middag werd de meer dan 24 uur samen als team afgesloten. Iedereen lekker naar huis. Toen de rust was teruggekeerd konden wij het huis en de tuin weer een beetje fatsoeneren.  En de internet verbinding compleet resetten. De wifi router kon het geweld van al die meiden met smartphones absoluut niet aan (ze moesten bij binnenkomst natuurlijk allemaal meteen het wifi wachtwoord…).

Het was een mooie afsluiting van een mooi seizoen. Volgend jaar gaat het team uit elkaar, want een groot deel van de meiden gaat naar een andere team. Keus genoeg. Ook volgend jaar geeft Bequick’28 weer een meiden D, C, B, en A team. En zelfs een extra B selectieteam. Prachtige ontwikkeling voor het meidenvoetbal in Zwolle.

Meiden en voetbal. Wat een mooie combibatie!

De wereld is gek geworden! Maar maak de mensen maar niet wakker…

Stenen lijken de wereld te domineren. Als je in wereldsteden als Shanghai of Parijs bent dan is dat duidelijk te zien en ook wel logisch. Stenen links rechts onder boven. Ter compensatie trekken mensen in hun vakantie er ver opuit en gaan dan de natuur in. Je weet wel, dat levende groene spul waar echte dieren zonder halsband of chip schijnen te leven.

Maar hier in Nederland is dat echt anders dan in die wereldsteden met hun vele miljoenen inwoners. Zelfs in de Randstad. En al helemaal in een stad als Zwolle, een middelgrote Nederlandse stad met 120.000 inwoners. Daar valt de hoeveelheid aaneengesloten stenen links rechts onder boven nog wel mee.

Door de prachtige ligging van Zwolle in de natuur en de compacte bouw van de stad kun je vanuit elk deel van de stad in enkele minuten in de natuur zijn. Super. En toch… het gebeurt in mijn ogen veel te weinig. En ‘t is zo prachtig buiten.

Waar ik niks van begrijp is de rust in de natuur in en om Nederlandse steden. Waarom is het toch zo uitgestorven in de prachtige parken in de stad. In de prachtige groenzones aan de randen van de stad. In het landelijke gebied rondom de stad. In het bos. Op en langs het vele water. Daar verwonder ik mij over. Oké… op zondagmiddag komt er even een kleine invasie de natuur in. Maar de rest van de week varieert het van rustig tot stil. Of zelfs van doodstil tot uitgestorven.

Dat is toch eigenlijk te gek voor woorden. Is er actie nodig? Moeten we op alle kruispunten in de stad borden en richtingaanwijzers ophangen” “NATUUR 0,5 KM”? Moeten we looproutes vanuit de stad naar de natuur maken? Kinderen één keer per maand in het bos of het park lesgeven? Een natuurplicht ambtenaar aanstellen? Billboards langs alle drukke wegen? Flyers onder ruitenwissers? Zadelhoesjes met natuurreclame uitdelen aan fietsers bij ‘t station? Supermarkt acties met gratis toegangsbewijzen voor de natuur?

Of moeten de mensen die er wel van genieten de andere stadsbewoners lekker tussen het asfalt, de klinkers en de betontegels laten zitten? Ze niet storen in hun tuintjes en op hun balkonnetjes? Ze lekker hun gang laten gaan in winkelstraten en winkelcentra? Ze lekker laten zweten in sportscholen en fitnesscentra?

Misschien is dat nog wel het beste. Laat ze lekker indutten en verder slapen in de binnenstad en de buitenwijken. Laat ze maar denken dat natuur er is voor vakanties en af en toe een zondagmiddag. Dan blijft het rustig, stil en relaxed buiten in de natuur voor de liefhebbers.

De wereld is gek geworden! Maar maak de mensen maar niet wakker…

BAT out of Zwolle, but heaven can wait…

Gisteravond een ontmoeting (op afstand) met één van mijn vroege  muziekidolen. Als brugpieper had ik van mijn spaargeld zijn eerste album gekocht. Op cassettebandje. Dat was wat. We hadden thuis wel een platenspeler, maar die stond beneden in de kamer. Cassettebandjes kon ik op mijn kamer beluisteren.

Van een ander deel van mijn zuurverdiende geld (ik werkte toen al elke vakantie) kocht ik een popblad met een poster. Niet zo maar een poster. Wow! Mijn trots: een poster van bijna twee meter bij een meter. Die had ik op de binnenkant van mijn kastdeur gelijmd. Een poster van Meatloaf, met Karla DeVito als extraatje erbij. Elke dag keek ik er naar.

Die poster zag er ongeveer zo uit. Niet helemaal zo als deze. Ik weet niet of ik deze thuis op had mogen hangen destijds. Maar goed. Meatloaf. Zijn eerste album samen met Jim Steinman vond ik destijds ge-wel-dig. Alle nummers kende ik zo ongeveer uit mijn hoofd. Bat out of hell. Paradise by the dashboard light. Heaven can wait. All Revved Up with No Place to Go. Dat soort songs. Fantastisch!

Gisteravond waren we op uitnodiging van Poppodium Hedon met een aantal Zwollenaren bij elkaar om te praten over de oprichting van een music(business)club. Voor als begin 2014 het nieuwe Hedon de deuren opent. Na het eten en wat overleg woonden wij ook nog het concert van Meatloaf bij in de IJsselhallen.

Tsjonge. 5.500 bezoekers stonden al vroeg voor Meatloaf en zijn (goede) band in de rij. Meatloaf is bezig met een reeks afscheidsconcerten. Hij is vijfenzestig inmiddels en hij zet er een punt achter. Dat is maar goed ook. Zijn zang is inmiddels heel echt slecht. Hij raakt geen noot meer.

Maar voor goed zingen komen de fans niet. En Meatloaf zelf ook niet. De fans zingen hartstochtelijk alle songs mee, denken terug aan hun eigen jeugd. Aan uitgaan in discotheken waar dit gedraaid werd. Aan vrienden en jeugdliefdes van destijds. Aan hoe “Paradise by the dashboard light” op hun bruiloft klonk.

Ze horen het gekras niet. Begrijpen de lange (adem)pauzes wel. In hun hoofd horen ze niet de stem van nu, maar hoe het vroeger was. Ze nemen vol vuur afscheid van de man die in zijn eentje vijfendertig jaar popgeschiedenis belichaamt.

Ik keek er toch een beetje van een afstandje naar. Aan de ene kant klonk de zang echt nergens naar. Aan de andere kant hoor ook ik de jonge Meatloaf er doorheen klinken. Ik bleek veel teksten nog te kennen. Respect voor deze popbejaarde die zijn fans bedankte voor hun levenslange support.

Ik moest bij het concert van Meatloaf nog even terugdenken aan mijn cassettebandje van vroeger. En aan mijn levensgrote poster. Daar is het trouwens slecht mee afgelopen.

Tijdens het tweede schooljaar ging ik met m’n klas een paar dagen op reis. Bij thuiskomst hadden mijn ouders een verrassing voor mij. Ze vertelden mij vol trots dat mijn hele kamer prachtig was opgeknapt. Alles gesausd en geschilderd. De poster? Die was zonder nadenken of overleg verwijderd!

De rest van de week was er veel onbegrip en boosheid over en weer tussen mij en mijn ouders. Ik heb mij toen voorgenomen dat ik later als vader beter zou proberen te begrijpen wat voor kids belangrijk is op hun eigen kamer. Tot op heden lukt dat aardig.

En Meatloaf? Hij was al gestopt met zingen. Hij stopt nu ook met optreden. Geen Bat out of Hell meer van vijftien minuten live. Dit was de laatste show in Zwolle, in Nederland. Ik hoop dat hij nog lang van zijn pensioen kan genieten. Dat hell of heaven nog even uit beeld blijven voor hem.

Bat out of Zwolle, but heaven can wait…

Muziek en Theater. Feest in plaats van Oorlog

Het is 5 mei. Ik kijk ‘s ochtends vroeg naar de toespraak van Peter van Uhm op 4 mei 2013, bij de herdenking op de Dam Damn… dat hij daar staat terwijl zijn eigen zoon is gesneuveld in Afghanistan. Dat voel je binnenkomen. De oorlog persoonlijk gemaakt. Tranen in mijn ogen.

Best lastig uitleggen aan kids wat oorlog echt is. Vooral als je zelf geen oorlog hebt meegemaakt. Gisteren op 4 mei heb ik wel een poging gedaan. Geprobeerd uit te leggen dat oorlog veel meer is dan schieten op elkaar en mensen die dood gaan.

Dat oorlog het hele dagelijkse leven van mensen verandert. Dat het een grote impact heeft op hoe je je voelt. Dat het je beeld van mensen sterk beïnvloed. Je vriendschappen, je vertrouwen en je wantrouwen in mensen. Verlies dat je overkomt en waar je niet meer echt overheen komt. Verlies zoals het verlies van Peter van Uhm en zijn vrouw.

Oorlog. Hoe leg je dat kids uit. Best lastig. Feest vieren… DAT is veel minder lastig uit te leggen aan kids.

Feest omdat je vrij bent. Dat snappen ze meteen. Vandaag dan ook samen met de kids Bevrijdingsdag gevierd. Op het Bevrijdingsfestival Overijssel in Zwolle. Super dat dit feest elk jaar in mijn mooie stad wordt gevierd.

Gers Pardoel moesten de kids zien. Dat optreden was prima te doen. Bij Di-rect zijn we weggevlucht. Op naar het speciale deel van het festivalterrein waar allerlei activiteiten voor de jeugd waren.

Veel fun gehad daar. Oa met een surfplank op het water, armpje drukken, snorren schilderen. De kids werden ook nog opgepakt wegens landloperij en gevangen gezet. Hoezo vrijheid? Gelukkig was dat maar kort. We hebben ook naar drie mooie theatervoorstellingen gekeken.

De kids hebben ‘s middags van alles en nog wat gedaan. Maar volgens mijn jongste zoon (7) was de Freak Show van Theatergroep De Jonge Honden het allerleukst vandaag.

De Freak Show was met simpele middelen mooi opgezet. Met een vuurspuwer die de show aankondigde. Spelers/speelsters die het publiek naar binnen haalden. “Freaks” in kooien en achter gordijnen. Aan elkaar gepraat door een welbespraakte spreekstalmeester en zijn wel zeer enthousiaste assistente. Spanning en humor, voor klein en groot. Omdat mijn zoon dit het mooiste vond, zijn de foto’s in dit blogje van die show.

Feestvieren op 5 mei. Feestvieren met een scherp randje. Het randje van 4 mei. Blijven verwonderen over zoiets kostbaars als vrijheid.

Maar niet voor de kids. Daarin brandt het vuur van de vrijheid harder dan het vuur van de vuurspuwer. Die willen genieten in plaats van nadenken. Toe maar!

Fun, vrolijke mensen, lekker eten en drinken. Muziek en Theater. Feest in plaats van Oorlog!

Als de mist om en in je hoofd is verdwenen…

Oorspronkelijk was het plan om vandaag héél vroeg naar Amsterdam te gaan. Naar het Rijksmuseum met de kids. De oudste heeft als peuter ooit onder de Nachtwacht doorgekropen, de andere twee zijn er nog nooit geweest. Dat gat in de opvoeding moest opgevuld worden.

Maar zaterdagavond laat toch de plannen gewijzigd. We blijven lekker deze zondag thuis. Met ‘s ochtends een mooie lange wandeling. We vertrekken al vroeg. We plakken een briefje op voor de kids. Dat we aan ‘t wandelen zijn en of ze een ontbijtje klaar willen maken als we terugkomen

We begonnen om 7 uur met ons hoofd in de dichte mist. Gelukkig kwam er al snel een klein zonnetje doorheen. Op de dijk werd de zon sterker en sterker. Je kon ‘m al bijna zien. We liepen de dijk af naar de IJssel. Even kijken naar de mist op het water. Altijd een mooi schouwspel. Bij de IJssel is het trouwens altijd prachtig.

Bij de rivier aangekomen was de mist boven het water echter al bijna helemaal verdwenen! We waren nog maar net op tijd. Daarna nog even goed rondgekeken. Alles daar bij de IJssel gaat op de schop. Er komen grote geulen in de uiterwaarden om hoog water extra ruimte te geven (Ruimte voor de rivier). Daarvoor zijn helaas al veel mooie bomen omgezaagd. Vele andere zullen nog volgen. Volgend jaar kun je hier ook niet meer bij de IJssel komen. Jammer!

Een half uur later was het stralend weer en liepen we bij de aanlegsteiger van ‘t Kleine Veer. Nog even wachten en we kunnen weer met dit pontje over de IJssel naar Hattem. Altijd fijn om wandelend of op de fiets Gelderland binnen te vallen of “thuis” te komenbin Zwolle. Helaas zijn ook bij ‘t Kleine Veer alle bomen botweg omgezaagd. Je zou er triest van worden. De altijd zo mooie groene ingang van Zwolle lijkt nu wel een treurig kerkhof. We hebben er maar niet teveel naar gekeken.

Hier aan de oever hebben we lang gezeten. Wat gedronken en gegeten.Wat gepraat, nagedacht en genoten. Van de stilte. Van het uitzicht. Van een mooi rustig moment samen. Van de natuur en wat de afgelopen eeuwen hier is gebouwd. De kerk van Hattem, de steenfabriek, de IJsselcentrale, de bruggen over de IJssel. Allerlei vogels kwamen ook voorbij. Zwemmend, vliegend, fluitend, kwakend en roepend. We zaten daar heerlijk in de zon. Toen er wolken kwamen zijn we rustig teruggelopen alhoewel het verlangen groot was er de hele dag te blijven zitten en te genieten.

Op de dijk was het inmiddels heel erg druk met hardlopers en wielrenners. De hijgende, schreeuwende, haast hebbende medemens was ook wakker geworden. We liepen dus maar rustig onderlangs de dijk terug. Toen we halverwege waren belden de kids. Hoe laat we thuis kwamen… En hoe lang de broodjes in de oven moesten bakken… We keken elkaar lachend aan. Thuis stond het ontbijt klaar. Warme broodjes, verse jus. We konden zo aanschuiven. Het briefje had geholpen (of onze afwezigheid). Dat biedt opvoedkundig mogelijkheden!

We hebben er met de kids een hele mooie zondag van gemaakt in en en om huis. Niks Nachtwacht. Die moet nog maar even wachten. Die loopt niet weg. De mist wel. En een mooie dag buiten ook.

We zagen het scherp. De mist om en in ons hoofd was verdwenen…

Bomen… Ik zie er geen gat meer in!

Houtbewerken. Dan denk je meestal aan meubels maken. Kasten, stoelen, tafels. Een bed. Zoiets. Of een houten beeld. Of een vogelhuisje. Of een molen op schaal. Maar het kan ook anders. Gewoon… in de natuur!

Je kunt ook gewoon gaan zagen in bomen. Boomkunstenaar Edward Otten heeft in het park hij de Potgietersingel in Zwolle van een aantal grote bomen voorwerpen gemaakt. Een paar grote bomen moesten helaas omgezaagd worden. Sommige delen zijn vervolgens door Otten omgebouwd tot zitbank. Van een grote boomstronk heeft hij een hele hoge stoel met rugleuning gemaakt. Een soort troon, die uitkijkt over de stadsgracht.

De meeste mensen zien het niet. Lopen en fietsen er langs zonder te kijken. Af en toe klimt er een kind op. Die van mij vinden dat klimmen wel leuk. Naar zo’n troon kijken of er een foto van maken vinden ze niks [Papa... niet wéér foto's maken!!].

Lees hier het artikel op WeblogZwolle over deze boomkunst

Als troon of stoel (voorzijde) vind ik ‘m niet zo bijzonder. Van de achterzijde vind ik het echter wel een mooi object. De grote vierkante gaten in de rugleuning van de voormalige boom geven een mooi doorkijkje op de wolken, op bomen en zelfs op het mooie dak aan de overkant.

Hoe langer je gaat kijken, des te minder wordt het een boom met een gat erin. Het wordt iets anders.

Het wordt een soort grote kijkdoos. Maar dan anders. Eentje zonder doos. Alleen maar een gat dat je ziet. Als een groot frame. Om vanuit ander perspectief naar de natuur te kijken. Om te focussen en te verwonderen over wat je ziet (voorbijkomen) als je er omheen loopt of als je naar de wolken kijkt.

Zo krijgen dode bomen een tweede “leven”. Kijk er eens goed naar. Na even kijken zie je een mooi doorkijkje, een mooie omlijsting. Je ziet het gat in de boom niet meer…

♧Bekijk hieronder de foto’s van de boom troon in groot formaat ♣

[Foto's zijn door mij gemaakt. Ze mogen alleen na overleg met mij worden gebruikt on-/offline]

Géén moeilijk blog over zakelijke dienstverlening: zonnige plaatjes!

Ik was bezig met een vrij zakelijk blog. Een blog over de noodzaak om jonge professionals een impuls te geven bij marketing, acquisitie en netwerken.

Maar zoals dat soms gaat bij bloggen. Ik kreeg geen goede blog op het digitale papier. Die heeft waarschijnlijk iets meer tijd nodig. Of misschien verschijnt ‘ie wel nooit.

In plaats daarvan een blog met plaatjes in plaats van praatjes. De afgelopen weken af en toe paar foto’s gemaakt bij een paar bruggetjes in Zwolle. Op allemaal staat een opkomende of ondergaande zon. En soms gaat er een fietsers mooi door de zon heen.

Onderstaand een paar van die shots. Just for the fun. Enjoy!

Foto’s bij brug in Berkum, Zwolle:

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Foto’s bij brug Weezenlanden park Zwolle:

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Foto bij brug Turfmarkt Zwolle:

Foto bij brug Diezerpoortenplas Zwolle:

Het nieuwe jaar 2013 in vogelvlucht… Nu al? Ja!

Op 1 januari even een eindje wandelen aan ‘t eind van de middag. Genoeg oliebollen, wijn en andere lekkernijen die vanuit 2012 om een wandeling in 2013 smeekten. Het was van begin tot eind een prachtig schouwspel om ons heen.

Anderhalf uur lang prachtige lucht tijdens de wandeling in Zwolle, in het Engelse Werk en Spoolde. Mooie luchten, (ondergaande) zon en hele mooie wolken. Zoals deze met mooie reflectie in het water (Engelse Werk, uitzicht op Ruiterlaan).

We moesten gewoon regelmatig even stilstaan om het goed te bekijken. En als je dan toch stilstaat kan er ook wel even een foto gemaakt worden. Zoals hier bij de Willemsvaart bijvoorbeeld, met de ondergaande zon achter de oude IJsselbrug (nog net zichtbaar achter de bomen).

Een mooie wandeling. Echt genieten. We waren aan ‘t eind van de wandeling net te laat om op de dijk naast de Katerveersluis de zon boven de IJssel helemaal te zien ondergaan. De zon was opeens weg. Razendsnel.

Onderstaand negen van die foto’s van 1 januari 2013 in één totaalplaatje. In vogelvlucht onze route en de beelden.

Na anderhalf uur wandelen met letterlijk en figuurlijk een fris hoofd thuis nog maar eens op het nieuwe jaar geproost. Met glühwein deze keer. Het frisse hoofd weer verwarmen.

Het jaar 2013: Mooie vergezichten, hier en daar een wolk aan de hemel. Soms licht, soms donker. Maar dan wèl met een zilveren randje. Een zon die bijzonder licht werpt op alledaagse zaken. En reflectie. Veel reflectie. Mooi jaar toch?

Het nieuwe jaar 2013 in vogelvlucht… Nu al? Ja!

Laat maar komen. Ik heb er zin in. Jullie ook?

[Voor de liefhebbers de foto's ook nog afzonderlijk in groter formaat hieronder opgenomen.
Klik op de foto's voor full screen foto]