Mijn moeder (hier op een foto toen ze 70 was). Ze is al ruim 11 jaar niet meer in leven. Als ze nog geleefd had zou zij gisteren 88 jaar geworden zijn. Dan zou ik met een klein kado op bezoek zijn gegaan. Ze was niet zo van de grote kado’s. Dat is iets wat ik zeker van haar heb overgenomen (naast veel andere dingen). Lekker voor haar koken – asperges bijvoorbeeld – en samen eten, dàt vond zij een mooi kado.

Maar altijd kreeg zij een klein bosje bloemen. Bloemen waar ze veel van hield. Bloemen uit eigen tuin. Mooie blauwpaarse seringen. Dat vond zij prachtige bloemen. Als klein jochie plukte ik die al. Bij onszelf en soms ook stiekem een paar van de buren erbij. Het moest immers een mooie bos zijn!

Ik heb toen mijn moeder is overleden een klein seringen boompje gekocht en in onze tuin gezet. Toen we zijn verhuisd is het boompje meegegaan naar de nieuwe tuin. Hierboven een foto van de boom. Ik hoop dat de boom groot wordt en elk jaar mooi blijft bloeien.

Elk jaar als de seringen bloeien denk ik extra vaak aan mijn moeder.

Elk jaar op 18 mei wordt ik zelf weer even kind. Terugdenken aan vroeger toen ik kind was en mijn moeder jarig was. Terugdenken aan vroeger toen ik volwassen was en mijn moeder jarig was. Terugdenken aan vroeger toen ik zelf net papa was (dat heeft ze nog net meegemaakt) en mijn moeder jarig was.

Seringen. Het zijn eigenlijk geen bloemen om af te snijden en op een vaas binnen te zetten. Ze staan niet lang, de bloemblaadjes vallen snel.
Tegenwoordig pluk ik de bloemen niet meer. Ik laat de bloemen aan de seringenboom. Ik kijk er naar. Raak ze af en toe aan en ruik eraan.

Denkend aan vroeger wordt ik weer even klein. Papa wordt weer even kind. Op 18 mei.

Maar hier in Nederland is dat echt anders dan in die wereldsteden met hun vele miljoenen inwoners. Zelfs in de Randstad. En al helemaal in een stad als Zwolle, een middelgrote Nederlandse stad met 120.000 inwoners. Daar valt de hoeveelheid aaneengesloten stenen links rechts onder boven nog wel mee.

Door de prachtige ligging van Zwolle in de natuur en de compacte bouw van de stad kun je vanuit elk deel van de stad in enkele minuten in de natuur zijn. Super. En toch… het gebeurt in mijn ogen veel te weinig. En ‘t is zo prachtig buiten.

Waar ik niks van begrijp is de rust in de natuur in en om Nederlandse steden. Waarom is het toch zo uitgestorven in de prachtige parken in de stad. In de prachtige groenzones aan de randen van de stad. In het landelijke gebied rondom de stad. In het bos. Op en langs het vele water. Daar verwonder ik mij over. Oké… op zondagmiddag komt er even een kleine invasie de natuur in. Maar de rest van de week varieert het van rustig tot stil. Of zelfs van doodstil tot uitgestorven.

Dat is toch eigenlijk te gek voor woorden. Is er actie nodig? Moeten we op alle kruispunten in de stad borden en richtingaanwijzers ophangen” “NATUUR 0,5 KM”? Moeten we looproutes vanuit de stad naar de natuur maken? Kinderen één keer per maand in het bos of het park lesgeven? Een natuurplicht ambtenaar aanstellen? Billboards langs alle drukke wegen? Flyers onder ruitenwissers? Zadelhoesjes met natuurreclame uitdelen aan fietsers bij ‘t station? Supermarkt acties met gratis toegangsbewijzen voor de natuur?

Of moeten de mensen die er wel van genieten de andere stadsbewoners lekker tussen het asfalt, de klinkers en de betontegels laten zitten? Ze niet storen in hun tuintjes en op hun balkonnetjes? Ze lekker hun gang laten gaan in winkelstraten en winkelcentra? Ze lekker laten zweten in sportscholen en fitnesscentra?

Misschien is dat nog wel het beste. Laat ze lekker indutten en verder slapen in de binnenstad en de buitenwijken. Laat ze maar denken dat natuur er is voor vakanties en af en toe een zondagmiddag. Dan blijft het rustig, stil en relaxed buiten in de natuur voor de liefhebbers.

De wereld is gek geworden! Maar maak de mensen maar niet wakker…

Van een ander deel van mijn zuurverdiende geld (ik werkte toen al elke vakantie) kocht ik een popblad met een poster. Niet zo maar een poster. Wow! Mijn trots: een poster van bijna twee meter bij een meter. Die had ik op de binnenkant van mijn kastdeur gelijmd. Een poster van Meatloaf, met Karla DeVito als extraatje erbij. Elke dag keek ik er naar.

Die poster zag er ongeveer zo uit. Niet helemaal zo als deze. Ik weet niet of ik deze thuis op had mogen hangen destijds. Maar goed. Meatloaf. Zijn eerste album samen met Jim Steinman vond ik destijds ge-wel-dig. Alle nummers kende ik zo ongeveer uit mijn hoofd. Bat out of hell. Paradise by the dashboard light. Heaven can wait. All Revved Up with No Place to Go. Dat soort songs. Fantastisch!

Gisteravond waren we op uitnodiging van Poppodium Hedon met een aantal Zwollenaren bij elkaar om te praten over de oprichting van een music(business)club. Voor als begin 2014 het nieuwe Hedon de deuren opent. Na het eten en wat overleg woonden wij ook nog het concert van Meatloaf bij in de IJsselhallen.

Tsjonge. 5.500 bezoekers stonden al vroeg voor Meatloaf en zijn (goede) band in de rij. Meatloaf is bezig met een reeks afscheidsconcerten. Hij is vijfenzestig inmiddels en hij zet er een punt achter. Dat is maar goed ook. Zijn zang is inmiddels heel echt slecht. Hij raakt geen noot meer.

Maar voor goed zingen komen de fans niet. En Meatloaf zelf ook niet. De fans zingen hartstochtelijk alle songs mee, denken terug aan hun eigen jeugd. Aan uitgaan in discotheken waar dit gedraaid werd. Aan vrienden en jeugdliefdes van destijds. Aan hoe “Paradise by the dashboard light” op hun bruiloft klonk.

Ze horen het gekras niet. Begrijpen de lange (adem)pauzes wel. In hun hoofd horen ze niet de stem van nu, maar hoe het vroeger was. Ze nemen vol vuur afscheid van de man die in zijn eentje vijfendertig jaar popgeschiedenis belichaamt.

Ik keek er toch een beetje van een afstandje naar. Aan de ene kant klonk de zang echt nergens naar. Aan de andere kant hoor ook ik de jonge Meatloaf er doorheen klinken. Ik bleek veel teksten nog te kennen. Respect voor deze popbejaarde die zijn fans bedankte voor hun levenslange support.

Ik moest bij het concert van Meatloaf nog even terugdenken aan mijn cassettebandje van vroeger. En aan mijn levensgrote poster. Daar is het trouwens slecht mee afgelopen.

Tijdens het tweede schooljaar ging ik met m’n klas een paar dagen op reis. Bij thuiskomst hadden mijn ouders een verrassing voor mij. Ze vertelden mij vol trots dat mijn hele kamer prachtig was opgeknapt. Alles gesausd en geschilderd. De poster? Die was zonder nadenken of overleg verwijderd!

De rest van de week was er veel onbegrip en boosheid over en weer tussen mij en mijn ouders. Ik heb mij toen voorgenomen dat ik later als vader beter zou proberen te begrijpen wat voor kids belangrijk is op hun eigen kamer. Tot op heden lukt dat aardig.

En Meatloaf? Hij was al gestopt met zingen. Hij stopt nu ook met optreden. Geen Bat out of Hell meer van vijftien minuten live. Dit was de laatste show in Zwolle, in Nederland. Ik hoop dat hij nog lang van zijn pensioen kan genieten. Dat hell of heaven nog even uit beeld blijven voor hem.

Bat out of Zwolle, but heaven can wait…

Ik was onlangs in Parijs en moest daar aan denken. In Parijs zit je als toerist best vaak in de Metro. Een fantastisch openbaar vervoersysteem dat je razendsnel vrijwel overal naar toebrengt. Super. Ik heb niet alleen veel in de Metro gezeten en mooie Metro borden gefotografeerd. Ik heb ook nog wat om mij heen gekeken en mij verwonderd. Ook een hobby.

Het Metro systeem is top, maar ook nogal groot, behoorlijk complex en met ongelooflijk veel niveauverschillen. Je ziet dan ook geen gehandicapten. Hoogstens af en toe een gehandicapte bedelaar, vlakbij een Metro ingang. Maar dat telt niet.

Ook ouderen zie je overigens nauwelijks in de Metro is mijn observatie na een paar dagen. Ook niet buiten de spitsuren.Is de metro te complex of te druk? Ouderen nemen wel de stadsbussen zag ik.

Ook op straat zie je in Parijs nauwelijks mensen met een zichtbare lichamelijke handicap. Bijvoorbeeld in een rolstoel. Of met een ander hulpmiddel. Nu zijn de straten in Parijs ook niet echt ingericht op wandelen/fietsen (alhoewel er wel steeds meer fietspaden komen). Als wandelaar en fietser moet je in Parijs wel tien keer beter uitkijken dan in Nederland. Daar ben je overigens snel aan gewend. Je steekt al na een halve dag niet meer spontaan de straat over bij groen licht. Ook niet met een zebrapad erbij. Je kijkt wel uit!

Parijs is een mooie stad. Met mooie oude straatjes en oude monumenten. Een groot aantal daarvan zijn wel ontsloten voor mensen met een handicap. Ook heel veel niet, zo leek het mij op basis van een aantal toeristische bezoekjes. Heeft Frankrijk andere wetgeving op dit gebied dan Nederland? Geldt daar geen Europese regelgeving voor? Just wondering…

Parijs… Waar niet alle moderniseringen een vooruitgang zijn. Kijk maar naar de ontwikkeling van de Metro borden in de afgelopen eeuw. Ik heb er wat foto’s van gemaakt en hier opgenomen. Tegenwoordig zijn het saaie reclameborden (zie foto hieronder) die de ingang van de Metro aangeven in plaats van de prachtige oude Metro borden zoals hiervoor opgenomen.

Zou Parijs nog wat goede moderniseringen kunnen boeken op ‘t gebied van voorzieningen voor gehandicapten? Of zijn die wel goed maar heb ik ze niet gezien.

Zo maar wat verwonderpunten in het prachtige Parijs. Ik kan er weken ronddwalen zonder uitgekeken te raken. Juist op de niet toeristische plekken.

Ben benieuwd of er mensen zijn met verstand van zaken die mij kunnen vertellen hoe het zit. Wat voor voorzieningen zijn er in Parijs eigenlijk voor invaliden, voor mensen met een handicap. Iedere keer als ik met Metro of RER aankwam op “Les Invalides” moest ik daar even aan denken.

Je krijgt invaliden ze niet zo maar onder de grond. Tenminste… niet in Parijs!

Vroeger waren steden onderverdeeld. Elk ambacht was te vinden in de eigen straat of wijk. De ambachtslieden en werkplaatsen kropen dicht op elkaar en waren verenigd in Gilden. Deze Gilden hadden ik Nederland veel macht. Ook in Frankrijk was dat zo. In oude Franse steden zie je dat nog terugkomen in de straatnamen. Lekker duidelijk. Je wist meteen waar je moest zijn als je iets nodig had!

Vorige week waren we een paar dagen met de kids in Parijs. Af en toe iets doen wat gepland was, maar ook lekker rondslenteren. Zo kwamen we in het 10e arrondissement terecht. En daar zag ik iets opmerkelijks. Sommige straten waren gevuld met dezelfde soort zaken.

Zo zitten er in de passage Brady bijna alleen maar Indiase restaurants. Meer dan 10 bij elkaar. Nu zaten er wel wat verschillen in de menukaarten, maar ‘t was toch vrijwel allemaal curry of tandoori. Heb ik in Nederland nog nooit gezien. Stel je voor in een stad als Zwolle, dat er een straat zou zijn met bijvoorbeeld alleen maar pizzaria’s.

Ook bijzonder: Rue Chateau d’Eau. Op 300 meter straat wel 10 tot 15 kappers voor afro haar, afgewisseld met bijna evenveel zaakjes gericht op manicure, extensions en (permanente) make-up. Ook hier zou je verwachten dan zoveel van dezelfde soort zaken bij elkaar qua concurrentie niet handig is. Het zat echter propvol. Ongelooflijk. Van ‘s ochtends vroeg tot laat zit het vol binnen.

Voor de winkels was het ook druk. Daar staan continue groepjes mannen. Druk met kletsen, stoer zijn en klanten de winkels inlokken. Vrouwen aanspreken op straat. Soms vrij agressief. Een straat om je over te verwonderen en je ogen uit te kijken.

Als laatste voorbeeld (er zijn er meer) nog de Rue Faubourg St. Denis. Een lange straat met een zeer wisselend straatbeeld. Sommige delen bijna in verval, andere delen juist prachtig. Ergens in die lange straat viel het mij op dat ook hier een aantal gelijksoortige winkels samen een interessant blok vormen. Allemaal zaken met mooie producten op een rij. 10 winkels naast elkaar. Vis, fruit, groente, traiteur, wijn, kaas, bloemen, brood, etc. En de slager zat er vlakbij. Alles op een rij, veel produkten op de stoep uitgestald. Net een supermarkt, maar dan met allemaal afzonderlijke winkeltjes. Mooi!

Al wandelend en kijkend door de wijk vroeg ik mij af of zoiets wellicht ook voor ons in Nederland een idee is. Waarom proberen we niet te stimuleren dat er meer geclusterd wordt in steden? Zeker nu we relatief veel leegstand hebben/krijgen in winkelstraten. We hebben dat natuurlijk met wisselend succes wel geprobeerd in Nederland. Met meubelboulevards en autodealers op één bedrijventerrein.

Maar waarom niet op ander niveau? Een aantal leuke heren-, dames- en kindermodewinkeltjes bij elkaar. Groenteboer en Turkse supermarkt samen met andere mooie versproducten (bloemen, kaas, etc) in één blok. Juweliers en sieradenboetiekjes …hoppa bij elkaar. Alle knutsel- en hobbywinkels verzamelen met wellicht een kleine galerie erbij. Een eindje verder op enkele winkels met tweedehands en vintage kleding op een rij. En ga zo maar door.

Zou dat helpen om vanuit stad en regio extra klanten naar zo’n straat te trekken. Of om extra omzet te genereren? Zou dat helpen om een buurt leuker/aantrekkelijker te maken? Kunnen startende ondernemers gestimuleerd worden zo gezamenlijk een straat aan te pakken? Kunnen bestaande ondernemers verleid worden te hergroeperen? Beginnen op plekken waar de huren relatief laag zijn?

Zou daar een deel van de oplossing liggen om creatief om te gaan met winkel leegstand? Wie weet…

Zomaar wat vragen en ideeën op basis van wat ik zag in het 10e arrondissement in Parijs. Interessantere winkelstraten, weten waar je moet zijn, een levendiger straatbeeld (zoom maar eens in op de foto hier boven).

Op naar straten en wijken met een duidelijke focus en strategie in plaats van allemaal afzonderlijke winkels.

Terug naar de Middeleeuwen. We hakken de stad weer in delen!

Best lastig uitleggen aan kids wat oorlog echt is. Vooral als je zelf geen oorlog hebt meegemaakt. Gisteren op 4 mei heb ik wel een poging gedaan. Geprobeerd uit te leggen dat oorlog veel meer is dan schieten op elkaar en mensen die dood gaan.

Dat oorlog het hele dagelijkse leven van mensen verandert. Dat het een grote impact heeft op hoe je je voelt. Dat het je beeld van mensen sterk beïnvloed. Je vriendschappen, je vertrouwen en je wantrouwen in mensen. Verlies dat je overkomt en waar je niet meer echt overheen komt. Verlies zoals het verlies van Peter van Uhm en zijn vrouw.

Oorlog. Hoe leg je dat kids uit. Best lastig. Feest vieren… DAT is veel minder lastig uit te leggen aan kids.

Feest omdat je vrij bent. Dat snappen ze meteen. Vandaag dan ook samen met de kids Bevrijdingsdag gevierd. Op het Bevrijdingsfestival Overijssel in Zwolle. Super dat dit feest elk jaar in mijn mooie stad wordt gevierd.

Gers Pardoel moesten de kids zien. Dat optreden was prima te doen. Bij Di-rect zijn we weggevlucht. Op naar het speciale deel van het festivalterrein waar allerlei activiteiten voor de jeugd waren.

Veel fun gehad daar. Oa met een surfplank op het water, armpje drukken, snorren schilderen. De kids werden ook nog opgepakt wegens landloperij en gevangen gezet. Hoezo vrijheid? Gelukkig was dat maar kort. We hebben ook naar drie mooie theatervoorstellingen gekeken.

De kids hebben ‘s middags van alles en nog wat gedaan. Maar volgens mijn jongste zoon (7) was de Freak Show van Theatergroep De Jonge Honden het allerleukst vandaag.

De Freak Show was met simpele middelen mooi opgezet. Met een vuurspuwer die de show aankondigde. Spelers/speelsters die het publiek naar binnen haalden. “Freaks” in kooien en achter gordijnen. Aan elkaar gepraat door een welbespraakte spreekstalmeester en zijn wel zeer enthousiaste assistente. Spanning en humor, voor klein en groot. Omdat mijn zoon dit het mooiste vond, zijn de foto’s in dit blogje van die show.

Feestvieren op 5 mei. Feestvieren met een scherp randje. Het randje van 4 mei. Blijven verwonderen over zoiets kostbaars als vrijheid.

Maar niet voor de kids. Daarin brandt het vuur van de vrijheid harder dan het vuur van de vuurspuwer. Die willen genieten in plaats van nadenken. Toe maar!

Fun, vrolijke mensen, lekker eten en drinken. Muziek en Theater. Feest in plaats van Oorlog!

Maar zaterdagavond laat toch de plannen gewijzigd. We blijven lekker deze zondag thuis. Met ‘s ochtends een mooie lange wandeling. We vertrekken al vroeg. We plakken een briefje op voor de kids. Dat we aan ‘t wandelen zijn en of ze een ontbijtje klaar willen maken als we terugkomen

We begonnen om 7 uur met ons hoofd in de dichte mist. Gelukkig kwam er al snel een klein zonnetje doorheen. Op de dijk werd de zon sterker en sterker. Je kon ‘m al bijna zien. We liepen de dijk af naar de IJssel. Even kijken naar de mist op het water. Altijd een mooi schouwspel. Bij de IJssel is het trouwens altijd prachtig.

Bij de rivier aangekomen was de mist boven het water echter al bijna helemaal verdwenen! We waren nog maar net op tijd. Daarna nog even goed rondgekeken. Alles daar bij de IJssel gaat op de schop. Er komen grote geulen in de uiterwaarden om hoog water extra ruimte te geven (Ruimte voor de rivier). Daarvoor zijn helaas al veel mooie bomen omgezaagd. Vele andere zullen nog volgen. Volgend jaar kun je hier ook niet meer bij de IJssel komen. Jammer!

Een half uur later was het stralend weer en liepen we bij de aanlegsteiger van ‘t Kleine Veer. Nog even wachten en we kunnen weer met dit pontje over de IJssel naar Hattem. Altijd fijn om wandelend of op de fiets Gelderland binnen te vallen of “thuis” te komenbin Zwolle. Helaas zijn ook bij ‘t Kleine Veer alle bomen botweg omgezaagd. Je zou er triest van worden. De altijd zo mooie groene ingang van Zwolle lijkt nu wel een treurig kerkhof. We hebben er maar niet teveel naar gekeken.

Hier aan de oever hebben we lang gezeten. Wat gedronken en gegeten.Wat gepraat, nagedacht en genoten. Van de stilte. Van het uitzicht. Van een mooi rustig moment samen. Van de natuur en wat de afgelopen eeuwen hier is gebouwd. De kerk van Hattem, de steenfabriek, de IJsselcentrale, de bruggen over de IJssel. Allerlei vogels kwamen ook voorbij. Zwemmend, vliegend, fluitend, kwakend en roepend. We zaten daar heerlijk in de zon. Toen er wolken kwamen zijn we rustig teruggelopen alhoewel het verlangen groot was er de hele dag te blijven zitten en te genieten.

Op de dijk was het inmiddels heel erg druk met hardlopers en wielrenners. De hijgende, schreeuwende, haast hebbende medemens was ook wakker geworden. We liepen dus maar rustig onderlangs de dijk terug. Toen we halverwege waren belden de kids. Hoe laat we thuis kwamen… En hoe lang de broodjes in de oven moesten bakken… We keken elkaar lachend aan. Thuis stond het ontbijt klaar. Warme broodjes, verse jus. We konden zo aanschuiven. Het briefje had geholpen (of onze afwezigheid). Dat biedt opvoedkundig mogelijkheden!

We hebben er met de kids een hele mooie zondag van gemaakt in en en om huis. Niks Nachtwacht. Die moet nog maar even wachten. Die loopt niet weg. De mist wel. En een mooie dag buiten ook.

We zagen het scherp. De mist om en in ons hoofd was verdwenen…

Maar voor je een gat in de lucht kunt springen moet je er eerst een gat voor in de grond graven. Een gat van bijna driehonderd centimeter doorsnee. Een gat van bijna zeventig centimeter diep. Da’s best een groot gat!

De kenners onder ons hebben het al geraden. Er komt een trampoline. Eindelijk… zuchten de kids. Eindelijk! Dat er in de buurt diverse grote trampolines zijn maakt niet uit. Een eigen trampoline is véél mooier. Na lang uitstellen zijn we eindelijk gezwicht.

De plek in de tuin is inmiddels bepaald. Het tuinpad is al deels ontmanteld want die stenen zouden te dicht bij de trampoline komen te zitten. En da’s natuurlijk te gevaarlijk. Er zal vast regelmatig iemand af vallen. Gepland en ingepland. Gras is dan zachter dan steen.

Al met al het nodige werk voor iets simpels als een springding. Maar goed. Ergens in de mei vakantie kunnen we allemaal een gat in de lucht springen!

De kids omdat de trampoline in gebruik genomen kan worden. Wij omdat het werk dan is afgerond.

We springen een gat in de lucht en in de grond!

Nu ik weer volop aan het werk ben (meer dan volop eigenlijk, het is hartstikke druk op het werk) merk ik dat ik daar niet of nauwelijks meer aan toe kom gedurende de week. In het weekend wel, maar dat is te weinig. Gedurende de week breng ik de kids 3 dagen op de fiets naar school. Lekker 4,5 km heen en 4,5 km terug door Zwolle ‘s ochtends vroeg. Maar af en toe sluipt ook daar een autoritje in als ik meteen doorga naar een klantafspraak. Lang wandelen lukt me niet. Kort wandelen zou wel moeten kunnen, maar ik merk dat ik daar onvoldoende consequent tijd voor vrijmaak. Terwijl die ontspanning juist zo fijn is. Dom dus. Buiten is het prachtig.

Vorige week kroop mijn middelste zoon even lekker tegen mij aan voor hij naar bed ging. We zaten wat te praten en ik vertelde hem dat ik moe was. Dan ga je toch lekker wandelen morgen zei hij. Ik zat hem uit te leggen waarom ik daar geen tijd voor had. Dat het heel druk was op het werk. Dat ik lange dagen werkte. Dat ik thuis kwam als het al donker was. Dat wandelen dan niet meer leuk is. Hij vond dat maar stom. Ik moest dan maar gewoon tussendoor even gaan wandelen. Gelijk had hij! Niet zeuren maar prioriteren. Actie. Naar buiten!

De afgelopen week dus weer voorzichtig wat wandelingetjes gemaakt. Hier een half uurtje, daar een half uurtje. Soms even tussen twee afspraken in. Of rond het avondeten een half uur, voor ik naar een avondafspraak ga. Het begin is er weer. Mijn middelste zoon heeft mij de afgelopen week een paar keer ‘s ochtends bij de afscheidsknuffel gezegd “vandaag wel even lekker gaan wandelen hoor papa” …en als ik terug kijk zijn het juist die dagen dat ik heb gewandeld (en met een glimlach even extra aan hem heb gedacht).

Handig. Zo’n personal coach die je kan stimuleren en motiveren. Een personal coach die bij jou in huis woont…

Ook al is het nog vroeg in het jaar en is het koud… voor sommigen is het ook nu al weer de hoogste tijd om elkaar in het openbaar de liefde te verklaren. Gewoon buiten. De liefde is sterker dan de kou van wat de lente zou moeten zijn.

Zoals de zwanen bij mij in de achtertuin. Voor hen is het de hoogste tijd. Ze willen om te starten met huisje-boompje-beestje. Of in hun situatie slootje-nestje-eitje.

Ik volg samen met onze kids de laatste twee jaar een paartje zwanen bij ons in park ‘t Engelse Werk. Mooi om te zien hoe dat gaat. Dit paartje zit in dezelfde sloot als vorig jaar. We gaan er voorlopig vanuit dat dit dezelfde zwanen zijn. De kids zijn benieuwd hoeveel jonkies er dit jaar komen. En of ze het overleven. Altijd weer spannend.

We gaan het zien. Ik hoop wel dat ze ten opzichte van vorig jaar een betere plek kiezen voor hun nest. Lees [zoektocht naar nest] en [toch nog jonkies] wat er vorig jaar gebeurde.

Voorlopig zitten ze hier goed in deze mooie brede sloot. Ze hebben ook nog geen last van eenden (daar moeten zwanen niet veel van hebben als ze een nest hebben). Er zitten wel een paar zwarte vrienden mee te kijken op de achtergrond… maar deze meerkoeten stellen ze als buren blijkbaar wel op prijs.

Misschien vinden de zwanen het net als ik wel leuk om af en toe even te gluren bij de buren…