Even de drukke dag van je afspoelen. Na het avondeten een rondje wandelen. Even de wind door je hoofd laten waaien en alle overtollige gedachten eruit laten blazen. Op naar de uiterwaarden. Op de dijk zag ik de zon mooi boven de IJssel staan. Dus naast het wandelen ook een paar foto’s maken. Het ging richting zonsondergang. Altijd mooi. Tot zover was er nog niets aan de hand.
Enkele foto’s zonder zoom en enkele met zoom. Paar met eendjes erop. Lekker even uitwaaien. Fris hoofd halen. Er was verder helemaal niemand. Onbegrijpelijk, maar ik vond het niet erg. Lekker rustig.
Nog wat foto’s maken. Inzoomen op het riet langs de oever. Mooie plaatjes en lekker gewandeld. Goeie combinatie.
Thuis aangekomen nog even de foto’s bekijken. En toen.. toen ging ik toch anders naar de foto’s kijken dan bij het maken ervan. Ik kreeg opeens een beetje een vieze smaak in de mond.
Door de close ups, de ondergaande zon, het geknakte riet, de eendjes en zelfs een vlucht ganzen (ja zelfs die, kijk even op onderstaande foto…)
Kreeg ik steeds meer het idee dat ik naar softe afbeeldingen op condoleance kaarten zat te kijken! En WEG was het lekkere gevoel van een fris hoofd. Bah! Ik ging zelfs op de laatste foto’s opeens mensen ‘zien’ die omhoog klommen. Op weg naar de hemel? Wie zal het zeggen.
Toch wel raar. Je maakt foto’s, je waait even lekker uit en je en bent vrolijk door wat je ziet. Je komt thuis en je krijgt een andere smaak in je mond. Ik heb vaak associaties met beelden. Maar dit was geen fijne associatie. Verkeerd beeld. Van zonsondergang naar condoleance.
Kssssstttt! Weg met die geheugenkronkel!
Weg met die brainwash door de condeleance kaarten industrie!
Niks verkeerde associaties!
Niks condoleance!
Ik wil mijn zonsondergang en mijn lege hoofd terug!
