Ontvlambaar – handle with care!

Afgelopen jaar zat ik een aantal maanden thuis met een burn-out. Nou ja… zitten. Ik nam mijn burn-out vooral mee naar buiten. Urenlang wandelen rondom Zwolle, op de fiets door de stad de kids naar school brengen en weer ophalen, koffie drinken en praten met IRL en online bekenden. Best zware maanden. Maar zo’n burn-out is ook heel leerzaam.

Inmiddels met vallen en opstaan veel progressie gemaakt. Voor de zomer de nodige interne projecten en coaching geven aan collega’s opgepakt. In de zomermaanden lange, intensieve (gedrags)trainingen gegeven aan collega’s – met hele positieve reacties/feedback. In september weer gestart met een deel van mijn eigen klanten. Mooie stappen!

Alles wat je weer oppakt kost in het begin extra moeite. Dan moet je wat je geleerd hebt in praktijk brengen. En je leert weer nieuwe dingen. Je moet jezelf op onderdelen blijven uitvinden. Regelmatig blijven verwonderen over hoe je terugkijkend vroeger je werk deed. Verwonderen over oude automatismen die er opeens weer zijn. Sommige kun je weer met blijdschap omarmen. Anderen moet je niet weer oppakken. Afleren!

In de afgelopen maanden steeds meer uren per week gewerkt. Steeds meer realiseren in die werktijd. Steeds beter in staat genoeg energie een hele dag (inclusief de avond) vast te houden. Dat is een lekker gevoel. De laatste weken gaat het gewoon heel erg goed. Lekker aan het werk met collega’s, goede besprekingen bij klanten en relaties, weer volop betrokken bij de nodige internal politics.

Lastig is het om aan de ene kant zelf te blijven zien waar je staat en daar lekker fris mee om te blijven gaan. Je wilt vaak te snel. Nog lastiger is het echter om te begrijpen hoe anderen jouw terugkeer zien. De één denkt dat je nog half gehandicapt bent en gaat je extra ontzien. De ander weet al niet eens meer hoe hard je werkt om terug te komen, heeft al weer torenhoge verwachtingen en klaagt als er even iets blijft liggen. Olifantentenhuid en focus helpen gelukkig!

Door de burn-out flakkerde het vlammetje. Uit ging het gelukkig nooit! Inmiddels staat die vlam weer prima te branden. Dus pas maar op… Licht ontvlambaar, in positieve zin

Tot zover de positieve kant. Er zijn ook mensen die het jammer vinden dat ik weer veel aan het werk ben. In het afgelopen jaar heb ik buiten veel mooie foto’s gemaakt. Die zet ik regelmatig online. Veel mensen vinden ze erg mooi heb ik gemerkt. Maar ja, deze foto ‘fans’ zien inmiddels dat het aantal foto’s sterk afneemt. Ik krijg er al “klachten” over. Leuk om te horen! Jullie zullen er maar aan moeten wennen!

Mooie foto’s blijf ik uiteraard maken. Zwolle is immers heel mooi. Ook onderweg in ‘t land stop ik graag voor mooie plaatjes. Mijn smartphone met camera heb ik altijd bij mij. De foto hierboven heb ik deze week gemaakt, op de fiets onderweg door Zwolle om de kids naar school te brengen. Wel een passend plaatje. Hoezo burn-out? VUUR!

Mooie foto’s. Ze blijven echt af en hoe wel voorbij komen. Maar het werk roept. In plaats van mooie vergezichten buiten nu mooie vergezichten binnen. Met klanten, met collega’s, met oude en nieuwe bekenden. Het vuur is er, ik ben weer ontvlambaar. Handle with care

Neem je burn-out eens lekker mee naar buiten… Vindt ‘ie fijn!

Iets meer dan een half jaar geleden lag ik hier. Niet op de bank bij de psychiater of op de onderzoekstafel van de arts. Ik lag languit op deze picknicktafel. Mooie omgeving. Maar ik had er absoluut geen oog voor.

Mijn lichaam zat mij zo in de weg dat ik onderweg op de fiets moest stoppen om even tot rust te komen.

Een simpele groene picknicktafel. In een mooie groene omgeving: gras, weilanden, heggen en bomen. Een meter naast een rustig fietspad. Met een lichaam dat niet deed wat ik zo graag wilde. Met een slecht humeur.

Nadenkend over Past Present Future. Op mijn rug op de tafel lag ik daar. Kijkend naar de strak blauwe lucht.

Gewoon even liggen. Met een slecht gevoel in mijn hele lichaam. Al maandenlang. Geen idee wat er aan de hand was. Ziekenhuis in en uit voor onderzoeken. Onzekerheid over aandoeningen en gevolgen. Bah.

Niet weten wat je wel of niet kunt die dag of de volgende dag. Proberen om zo goed mogelijk toch datgene te doen thuis en op je werk wat er moest gebeuren. De ene keer lukte dat wel. Veel andere keren lukte dat niet.

Na 4 maanden van zeer vervelende lichamelijke kwalen en de nodige onderzoeken werd in november duidelijkheid dat het waarschijnlijk geen ernstige ziekte was. Hart, longen, maag, darmen, bloed oké. Opluchting.

Een burn-out bleek de oorzaak van mijn op hol geslagen lichaam te zijn. Daarna pas kwam er een diepe vermoeidheid. Ik moest er blijkbaar eerst aan toegeven. Handig, zo’n eigenwijs hoofd dat gewoon niet luistert naar het lichaam. Ik ben nu  zo’n 5 maanden bezig die twee weer bij elkaar te brengen. De onderhandelingen over de fusie lopen nog.

Je gaat door ups and downs in zo’n periode. Als je te ver gaat dan knal je meteen weer diep in het rood. Ik heb dat nu een paar keer meegemaakt. Learning the hard way. Zo’n burn-out is leerzaam, maar geen fijn gezelschap. Maar dat was ik ook niet altijd de afgelopen periode.

De afgelopen maanden heb ik een bijzondere relatie met mijn burn-out opgebouwd. Ik heb vanaf het moment dat ik stopte met werken bewust ervoor gekozen om elke dag mensen te blijven ontmoeten, actief mensen op te zoeken. Weer of geen weer in mijn hoofd en lichaam. Ik ben ook elke dag buiten actief  geweest. Weer of geen weer buiten.

Ik neem mijn burn-out vaak mee naar buiten. Om te wandelen. Dat vindt ‘ie fijn. Ik ook. Soms nadenken over Past Present Future. Meestal gewoon om de spanning in nek en schouders te verminderen en het hoofd leeg en fris te krijgen.

Vrijdag fietste ik weer even langs de picknicktafel. De lucht was weer strak blauw. Ik ben nog even weer op de tafel gaan liggen. Dat voelde best hard aan!

De afgelopen weken zit ik duidelijk in een opgaande lijn. De duim zit echter nog lang niet 100% omhoog. Ik voel gelukkig wel dat het die kant opgaat. Ben ondertussen lekker bezig om Past Present Future goed met elkaar te verbinden. Op weg naar “Happy New Henk”

Thumbs up please!

Opgebrand, net als een lucifer – daar gaan we naar toe. Maar hoe snel?

Soms kom je een plaatje tegen dat niet alleen zeer simpel is, maar dat ook in één oogopslag heel duidelijk laat zien waar het voor staat. Een plaatje dat je opslaat om nog eens rustig over na te denken.

Dit is zo’n plaatje. Met een paar stokjes laten zien hoe het leven van een mens er uit ziet:

Als je het plaatje wilt uitbreiden dan voeg je nog een paar fases toe. Af en toe een jubelsprong (bij hele mooie perioden in je leven), en kleine/grote knak als er iets verschrikkelijks gebeurt, of al gedurende je leven zachtjes opbranden (en daar van leren en mee verder leven).

Kortom, je kunt er verder van alle bij bedenken. Maar dat doe ik niet. Het plaatje is mooi zoals het is. At the end is het zover. Opgebrand, net als een lucifer – daar gaan we naar toe. Maar hoe snel…?

[Het plaatje kwam ik tegen op Google+, bij deze gebruiker:
https://plus.google.com/u/0/113641327150470221089/about ]