Meer fun tijdens netwerken. Doe de Netwerk BINGO !

Afgelopen weken weer hartelijk gelachen. Als lemmingen liep iedereen weer de vele nieuwjaarsrecepties af. Niks mis mee. Mits je dat met verstand doet. En nee… ik heb het niet over hoeveel je wel/niet moet drinken op zo’n receptie als je nog naar huis moet rijden.

Ik kijk vaak met verbazing, maar ook met veel plezier, naar het gedrag van mensen op zo’n massale bijeenkomst. Er zijn hordes mensen die een bijzondere manier van netwerken hebben. Bewust of onbewust… wie zal het zeggen.

Gericht netwerken en fun
Zelf heb ik altijd minimaal vier doelen tijdens een netwerkbijeenkomst. Ik hou van gericht netwerken:

1. Ik weet wie ik graag wil spreken, waarover, en met welk resultaat. Helder hebben voor jezelf wat je komt doen.
2. Ik weet welke personen ik niet wil spreken. Netwerken moet leuk blijven.
3. Ik ontmoet graag minimaal 3 leuke relaties om goed bij te praten. Netwerken is fun.
4. Ik wil graag minimaal 1 persoon (beter) leren kennen. Frisse lucht is essentieel in je netwerk.

Die vier doelen zijn over het algemeen goed te realiseren (je moet uiteraard de goede bijeenkomsten uitzoeken en goed voorbereid zijn). Daarnaast dus altijd tijd over. Bijvoorbeeld om te observeren wat er om mij heen allemaal gebeurt.

Wil je ook extra plezier beleven aan een netwerkbijeenkomst? Probeer dan naast het realiseren van jouw doelen tijdens de meeting een leuk spel te spelen. Daarvoor moet je kijken wat voor type mensen er rond lopen. Netwerk Bingo!

De netwerk typetjes

Onderstaand de typetjes die je kunt herkennen tijdens het netwerken:

Je hebt de veelschudders. Mensen die zoveel mogelijk anderen even de hand willen schudden. Gesprek duurt te lang. Gezien worden telt. Al lopend hand vastknijpen, schudden, iets zeggen en doorlopen (kijk mij eens aanwezig zijn).

Je hebt de schouderkijkers. Mensen die hun gesprekspartner niet aankijken. Wel continue links of rechts onrustig over de schouder van hun gesprekspartner kijken… op zoek naar iemand waarmee ze liever willen praten (je zou eens iemand missen).

Je hebt de klevers. Mensen die met veel moeite iemand hebben gevonden. Ze gaan zelfs mee naar de wc. Ze gaan nooit nooit nooit meer loslaten (want dan staan ze weer alleen tussen al die enge mensen).

Je hebt de kaartendealers. Mensen die last hebben van die dikke stapel visitekaartjes in hun zak… die moeten uitgedeeld worden. Maakt niet uit aan wie (als ik er 100 uitdeel zal toch wel iemand dat kaartje bewaren en bekijken).

Je hebt de brulapen. Mensen (vaak mannen) die graag aan iedereen laten horen dat ze er zijn. Kreten, bulderende lach, dat soort dingen (staan vaak in de buurt van de bar).

Je hebt de pauwen. Mensen (vaak vrouwen) die door accessoires, opvallende kleding  – of het gebrek daaraan – aandacht proberen te trekken (what you see is what you won’t get).

Je hebt de muurbloemen. Mensen die er wel zijn, maar ook weer niet. Soms zie je ze aarzelend bewegen. Meestal naar de ober voor een glas en een bitterbal (Ik moest van mijn baas netwerken en ik ben er geweest).

Je hebt de aanschuivers. Mensen die stilletjes bij een klein groepje anderen aansluiten. Luisteren mee, zeggen meestal niets. Iedereen denkt dat hij/zij bij een van de anderen hoort (willen geen muurbloem zijn, nu lijkt het net alsof ze erbij hoor).

Je hebt de stelletjes. Mensen die met z’n tweeën komen, met z’n tweeën staan,  met z’n tweeën praten, lachen, rondkijken, rondlopen. En met z’n tweeën weer naar huis toe gaan. Soms hebben ze een relatie. Soms zijn het collega’s (samen is minder eng, wel jammer dat we niemand gesproken hebben).

Je hebt de eregasten. Mensen die weten dat zij belangrijk zijn. Dat veel mensen speciaal voor hen zijn gekomen. Dat ze ontelbare handen, schouderklopjes en luchtkussen krijgen. En irtitante verzoeken. Teflonlaag en plastic smile bieden hulp (de klok wordt in de gaten gehouden, ze weten wanneer ze weg kunnen).

Netwerk bingo kaart

Heb je alle tien de hiervoor genoemde types gezien tijdens de netwerk bijeenkomst? YES! Dan heb je Netwerk BINGO !

Het is natuurlijk de bedoeling om zo snel mogelijk jouw netwerk bingo kaart vol te krijgen. Dat kun je in stilte doen in je eigen hoofd, of samen met anderen aan een statafeltje. Niet te hard lachen natuurlijk…

Dit zijn zo maar 10 typetjes.  Er zijn er véél meer. Heb je leuke suggesties? Geef ze door. “Meer fun tijdens netwerken. Doe de Netwerk Bingo!”

…..Hieronder nog een keer de bingo kaart. Om uit te printen en mee te nemen de volgende keer

*******************************************************************************************************

Dit is 7e blogje in een kleine serie over netwerken. De vorige 6 blogs vindt je hier:

Blog 1:
Niet omlopen. Geen tijdrekken!

Blog 2:
Mail printen en per post nasturen. Bellen om een SMS voor te lezen!

Blog 3:
We zijn allemaal dol op inteelt… Heerlijk!

Blog 4:
Lekker hoor… Zakelijk vreemdgaan! Just do it!

Blog 5:
Fake it? Shake it! Opzouten en niet terugkomen!

Blog 6:
Stop met netwerken. Start having FUN!

Ontvlambaar – handle with care!

Afgelopen jaar zat ik een aantal maanden thuis met een burn-out. Nou ja… zitten. Ik nam mijn burn-out vooral mee naar buiten. Urenlang wandelen rondom Zwolle, op de fiets door de stad de kids naar school brengen en weer ophalen, koffie drinken en praten met IRL en online bekenden. Best zware maanden. Maar zo’n burn-out is ook heel leerzaam.

Inmiddels met vallen en opstaan veel progressie gemaakt. Voor de zomer de nodige interne projecten en coaching geven aan collega’s opgepakt. In de zomermaanden lange, intensieve (gedrags)trainingen gegeven aan collega’s – met hele positieve reacties/feedback. In september weer gestart met een deel van mijn eigen klanten. Mooie stappen!

Alles wat je weer oppakt kost in het begin extra moeite. Dan moet je wat je geleerd hebt in praktijk brengen. En je leert weer nieuwe dingen. Je moet jezelf op onderdelen blijven uitvinden. Regelmatig blijven verwonderen over hoe je terugkijkend vroeger je werk deed. Verwonderen over oude automatismen die er opeens weer zijn. Sommige kun je weer met blijdschap omarmen. Anderen moet je niet weer oppakken. Afleren!

In de afgelopen maanden steeds meer uren per week gewerkt. Steeds meer realiseren in die werktijd. Steeds beter in staat genoeg energie een hele dag (inclusief de avond) vast te houden. Dat is een lekker gevoel. De laatste weken gaat het gewoon heel erg goed. Lekker aan het werk met collega’s, goede besprekingen bij klanten en relaties, weer volop betrokken bij de nodige internal politics.

Lastig is het om aan de ene kant zelf te blijven zien waar je staat en daar lekker fris mee om te blijven gaan. Je wilt vaak te snel. Nog lastiger is het echter om te begrijpen hoe anderen jouw terugkeer zien. De één denkt dat je nog half gehandicapt bent en gaat je extra ontzien. De ander weet al niet eens meer hoe hard je werkt om terug te komen, heeft al weer torenhoge verwachtingen en klaagt als er even iets blijft liggen. Olifantentenhuid en focus helpen gelukkig!

Door de burn-out flakkerde het vlammetje. Uit ging het gelukkig nooit! Inmiddels staat die vlam weer prima te branden. Dus pas maar op… Licht ontvlambaar, in positieve zin

Tot zover de positieve kant. Er zijn ook mensen die het jammer vinden dat ik weer veel aan het werk ben. In het afgelopen jaar heb ik buiten veel mooie foto’s gemaakt. Die zet ik regelmatig online. Veel mensen vinden ze erg mooi heb ik gemerkt. Maar ja, deze foto ‘fans’ zien inmiddels dat het aantal foto’s sterk afneemt. Ik krijg er al “klachten” over. Leuk om te horen! Jullie zullen er maar aan moeten wennen!

Mooie foto’s blijf ik uiteraard maken. Zwolle is immers heel mooi. Ook onderweg in ‘t land stop ik graag voor mooie plaatjes. Mijn smartphone met camera heb ik altijd bij mij. De foto hierboven heb ik deze week gemaakt, op de fiets onderweg door Zwolle om de kids naar school te brengen. Wel een passend plaatje. Hoezo burn-out? VUUR!

Mooie foto’s. Ze blijven echt af en hoe wel voorbij komen. Maar het werk roept. In plaats van mooie vergezichten buiten nu mooie vergezichten binnen. Met klanten, met collega’s, met oude en nieuwe bekenden. Het vuur is er, ik ben weer ontvlambaar. Handle with care

Wie niet gezien is, die is WEG!

Wie niet weg is, is gezien! Dat was vroeger een leuk kinderspel. In het bos, in het park, in de buurt, in de straat. Verstoppertje spelen. … Heerlijk. “Wie niet weg is, is gezien. Ik Kom!”. Tegenwoordig is het vaak andersom. “Wie niet gezien is, die is weg!”

Iedereen wil tegenwoordig overal en altijd gezien worden. In de politiek, bij praatprogramma’s op TV en radio, op social media, op websites (soms anoniem), op het werk, tijdens de studie, tijdens vergaderingen, etc. Letterlijk of figuurlijk in the spotlights. Je mening roeptoeteren, profileren, credits opeisen, commentaar geven op van alles en nog wat. Wat zijn we daar druk mee. Als je niet gezien wordt dan overleef je niet, dan ben je er niet. Dan ben je weg.

[Cartoon Verstoppertje www.saltooo.be]

Maar niet overal willen mensen gezien worden. Bij clubs, verenigingen, maatschappelijke projecten, organisaties in de zorg, bij goede doelen, maatschappelijke organisaties, scholen. DAAR is het niet dringen. DAAR is vaak een schreeuwend tekort aan mensen. DAAR zijn mensen die gezien willen worden (kar trekken, handen uit de mouwen, aanpakken) schaars. Het moderne verstoppertje spelen vindt DAAR plaats. We hebben het over vrijwilligerswerk. Maar omdat ik dat een rotwoord vind, ga ik dat woord verstoppen en inruilen voor: Hartwerkers (hoe ik daar aan kom? Lees het hier).

ERG? Ja en nee. JA: Omdat het steeds problematischer wordt om Hartwerkers te krijgen, te inspireren, te behouden. Omdat door de economische crisis en bezuinigingen steeds meer zaken in handen komen van Hartwerkers. Hartwerkers zijn steeds harder zijn. Ze zijn een belangrijk bindmiddel. Het cement dat straten, buurten, dorpen, wijken, steden, heel Nederland bij elkaar houdt. NEE: Omdat juist het tekort aan Hartwerkers en de wrijving door het onjuiste omgaan met Hartwerkers zorgt voor het besef dat het NU echt anders moet. Door het slimmer aan te pakken kunnen we de koers van deze mammoettanker een paar graden verleggen. Dat lijkt weinig. Maar als je dat midden op zee doet, kom je uiteindelijk in een compleet andere haven aan. En dat is wat er moet gebeuren.

Veel organisaties die afhankelijk zijn van Hartwerkers denken nog in ouderwetse structuren, methodes, problemen en hopen zo op oude vertrouwde oplossingen. Maar dit sluit niet aan op wat er nu speelt, hoe mensen nu hun leven inrichten, wat mensen nu graag willen bereiken in hun (kostbare) vrije tijd. Het zorgt dus nu niet meer voor oplossingen. Mensen willen niet langer worden geconfronteerd met die eeuwige smeekbedes en standaard (ondoordachte) vragen om hulp. Hulp waarvan je weet dat je er bijna niet meer vanaf komt als je JA zegt. Één keer toezeggen en je zit er  jaren aan vast. Steeds weer gevraagd worden voor hetzelfde omdat je dat eerder hebt gedaan.

Steeds vaker wordt de verkeerde vraag gesteld, aan de verkeerde mensen, voor het verkeerde soort werkzaamheden, voor een te lange periode en op dagen/tijdstippen die zeer onaantrekkelijk zijn. Kortom, weinig kans op succes. Komt bij dat veel nieuwe Hartwerkers die JA zeggen zich in bestaande organisaties/structuren geconfronteerd zien met een “oude garde”. Mensen die zijn vastgevroren in hun doen & denken. Botsingen en verder ongemak (crisis!) liggen op de loer.

[ kijk eens op http://www.ikkominactie.nl/ voor anders omgaan met Hartwerkers]

Kom op mensen, wees creatief en bedenk een andere manier om Hartwerkers te vinden, te verleiden, te boeien, kansen te bieden, te inspireren, ruimte te geven, optimaal hun kracht te laten benutten. Laat ze floreren, geef ze waardering en support. Laat ze genieten. Dan worden het ze hartwerker en superpromotor! Klinkt dit als een utopie? Is het niet. Het kan. Sterker nog, het moet!

Veranderingen zijn niet zo moeilijk te bedenken. Wel om ze te realiseren. Maar het kan. In Zwolle organiseren wij bijvoorbeeld als Hanzelab (www.hanzelab.nl / www.twitter.com/@Hanzelab) regelmatig sessies voor maatschappelijke organisaties. Zwollenaren met een zeer diverse achtergrond brainstormen samen over maatschappelijke vraagstukken. Altijd komen hierbij ook de Hartwerkers aan bod. Altijd komen er prachtige creatieve ideeën op tafel hoe je anders om kunt/moet omgaan met Hartwerkers. De sessies leveren altijd heel veel energie op. Voor de deelnemers (zelf ook Hartwerker tijdens zo’n sessie), voor de maatschappelijke organisatie voor wie wij de sessie organiseren. Ook voor ons als Hanzelab. Energie heb je nodig om dit soort taaie vraagstukken aan te pakken. Iedereen kan dat. Gewoon doen!

Samen kunnen we deze stappen prima zetten. Niet met z’n allen tegelijk. We hebben voorlopers nodig. Slimme mensen en organisaties, die met slimme initiatieven met lef het voortouw nemen. Die laten zien, horen, voelen aan anderen WAAROM we het op een andere manier doen. Die laten zien WAT het belang daarvan is. Die laten zien HOE het kan. Die duidelijk maken waarom het navolging verdient. Slimme Hartwerkers die niet wegduiken, die zich niet verstoppen.

Hartwerkers die zich laten zien. Die leiderschap laten zien. Die andere Hartwerkers of mensen die dat graag willen worden de kans geven zich te laten zien. Dat is keihard nodig. Mensen die dat niet zien, zijn immers weg als (potentiële) Hartwerker en komen misschien ook nooit meer terug. Verstoppen zich voor de rest van hun leven. “Wie niet gezien is, die is WEG!”

Volgens mij kunnen wij ons dat niet veroorloven. Zonder Hartwerkers staat alles stil. Ik hoor graag hoe jullie hier over denken (reacties zeer welkom)!

Ik Workshop, jij Workshopt, wij Workshoppen!

Workshoppen… is DAT al een werkwoord tegenwoordig?!

Ik heb de afgelopen maanden zelf de nodige workshops gegeven. Heerlijk om te doen. En ik heb  er ook een paar als deelnemer mogen ontvangen. Ik merk dat er veel verschil zit in workshops. Dat had ik natuurlijk al wel eerder ergens in mijn onderbewuste gesignaleerd in de loop van de jaren. Gisteravond tijdens een lange autorit kwam dit opeens naar boven.

Over de inhoudelijke kwaliteit van workshops wil ik het nu niet hebben. Wel over opzet en beleving. Als ik zelf een workshop geef dan wordt er hard gewerkt. Door mij? Zeker! Door de deelnemers? Meestal ook! Het heet niet voor niets een WORKshop toch?

Ik merk echter dat best veel mensen denken dat een workshop ook een “praatshop” kan zijn (voor diegene die ‘m geeft) of een ‘zit-en-hangshow’ (voor deelnemers). Dan wordt het dodelijk saai. Of super irritant. Soms zelfs beide. Daar kan ik dus niet zo goed tegen… Een wettelijke definitie voor wat een workshop wel/niet is gaat mij te ver. Niet nog meer regels en voorschriften in onder kleine landje! Meer gezond (boeren) verstand. Dat wel graag!

• Een workshop is actief, mensen!
• Een workshop is interactief, mensen!
• Een workshop is intensief, mensen!
• Een workshop is fun, mensen!

Een workshop kan alleen maar goed zijn als iedereen zich daarvoor optimaal inzet. De deelnemers zijn dus minstens net zo belangrijk als degene die de workshop geeft. Dat snappen deelnemers niet altijd. Maar vaker nog zorgt degene die de workshop geeft er voor dat deelnemers onvoldoende worden geïnspireerd en gestimuleerd. Gemiste kans.

Zoiets lukt niet altijd even goed. Ook bij mij niet. Maar de intentie en beleving moet er altijd zijn. Gisteren had ik dat voor 100% bij het geven van een workshop aan een mooie groep trainees die werken bij gemeenten en provincies in Brabant. Kreeg die feedback ook van hun kant. Top. Mission accomplished!

Laten wij met z’n allen slimmer (en iets harder) er aan werken om workshops beter en leuker te maken. Want er WORDT veel geworkshopt in Nederland mensen! En wellicht kunnen wij ook afspreken dat als het niet actief, interactief, intensief, fun is… dan is het dan géén workshop is. Noem het voor mijn part een (voor)lezing, een presentatie, een hoorcollege  of whatever, maar geen workshop!

Een WORKshop zou eigenlijk om verwarring te voorkomen ook geen naam of aanduiding moeten zijn maar een werkwoord. Dus bij deze ook nog even een pleidooi om van WORKshoppen een Officieel Werkwoord te maken. Zowel online (wie kan even snel Wikipedia aanpassen?) als offline (hoe kunnen we de Dikke Van Dale zover krijgen?). Jullie kunnen dat toch? Ik geloof in jullie, zet ‘m op!

Ik WORKshop, jij WORKshopt, wij WORKshoppen! 

Lekker hoor… zakelijk vreemdgaan! Just do it!

De meeste mensen zijn getrouwd met hun agenda. Een agenda vol afspraken en deadlines. Ook nog eens veelal afspraken met week in week uit vertrouwde gesprekspartners. Niks mis mee vinden sommigen. Anderen denken er niet bewust over na en weten niet beter. Ik had ook zo’n agenda, met één hele belangrijke uitzondering. Ik had altijd bewust tijd voor een break. Even tijd voor iets anders. Even vreemdgaan.

Even vreemdgaan door nu eens bewust tijd te maken voor iemand anders. Even geen deadlines en day to day business. Bewust kiezen voor een break. Ik heb de afgelopen jaren zo altijd ruimte gemaakt om gericht te kunnen netwerken met mensen die ik niet of nauwelijks kende. Of die ik (onterecht) heel lang niet had gesproken. Bewust elke week zo’n afspraak in mijn agenda. Gericht mijn netwerk verbreden en verdiepen vanuit strategisch oogpunt. Verbindingen leggen die van belang zijn. Na de meeste gesprekken (niet altijd natuurlijk) constateren dat er voldoende basis is over en weer om elkaars netwerkpartner te worden. Soms zelfs meteen actie. Lekker hoor… zakelijk vreemdgaan! Heerlijk!

Elke week zo’n afspraak. Strategisch van belang. Fun to do. Altijd weer verrassend. Gewoon zorgen dat je op tijd die afspraken in je agenda hebt staan. En niet door de knieën gaan voor korte termijn belang en deadlines.  Belangrijk voor mijn netwerk. Belangrijk voor mijn business. Belangrijk voor mij. Als je jezelf serieus neemt dan ga je niet schuiven, ga je niet afzeggen. Je hebt strategische (middel)lange termijn doelen. Daar geen tijd voor vrijmaken is jezelf voor de gek houden. Je hebt doelen of je hebt ze niet. Get serious.

Tsja.. elke week een afspraak. Best vaak mensen die ik nog nooit ‘In Real Life (IRL) had gezien. “Hoe krijg je dat dan toch voor elkaar!” vroeg ooit een deelnemer tijdens een workshop over Netwerken die ik gaf. It’s simple zei ik. Ik vroeg hem “Hoeveel mensen ken jij?”. Dat waren er zo’n 500 dacht hij. Laten we er 1000 van maken want je kent er meer dan je denkt gaf ik aan. “Hoeveel mensen zijn er op de wereld?” was mijn volgende vraag. Dat waren er 6 a 7 miljard dacht hij.  “Hoe moeilijk is het dan om een afspraak met een onbekende te maken?” was mijn derde vraag… Hij kon er om lachen!

Zijn echte vraag was natuurlijk “hoe regel je een afspraak met iemand die je niet IRL kent”.  Hoe je zo’n afspraak regelt? Gewoon een kwestie van zorgvuldig zoeken (1) wie je wilt spreken en waarom. Kijken (2) waar over en weer interessante raakvlakken liggen. Een goede manier en de goede woorden vinden (3) om iemand succesvol uit te nodigen. Als je daar goed over nadenk en beetje creatief bent dan is het echt niet moeilijk dit soort netwerk afspraken te maken. Social media kan daarbij van groot nut zijn. Zowel bij het uitzoeken wie je graag wilt ontmoeten/spreken als ook bij het leggen van eerste contact. Je zult zien dat het na een tijdje in 9 van de 10 gevallen gewoon gaat lukken. Gewoon kwestie van doen. Maar alle begin is moeilijk. Dus ga lekker oefenen!

Als je daarmee wilt beginnen, als je wilt oefenen… dan is nu de beste tijd! Maak NU alvast een aantal afspraken voor de periode net NA de vakantieperiode (als de agenda’s nog beetje leeg zijn). Dan heb je na jouw vakantie een vliegende start. Probeer ook eens een paar afspraken IN de vakantieperiode te maken. Kijk of dat lukt en hoe dat aspect van netwerken jouw bevalt.

Probeer het eens. Heel gericht. Lekker zakelijk vreemdgaan. Heerlijk… Just do it!

Dit is vierde blog in een serie over netwerken. De vorige drie blogs kun je hier lezen:

Deel 1 vindt je hier:
Niet omlopen. Geen tijd rekken!  http://henk038.wordpress.com/2012/06/11/kort-over-netwerken-1-niet-omlopen-geen-tijdrekken/

Deel 2 vindt je hier:
Mail printen en per post nasturen! Bellen om SMS voor te lezen! http://henk038.wordpress.com/2012/06/14/netwerken-mail-printen-en-per-post-nasturen-bellen-om-sms-voor-te-lezen-2/

Deel 3 vindt je hier:
Wij zijn allemaal dol op inteelt… Heerlijk!  http://henk038.wordpress.com/2012/06/18/wij-zijn-allemaal-dol-op-inteelt-heerlijk/

Wij zijn allemaal dol op inteelt… Heerlijk!

Inteelt. Je weet wel. Net zolang alles van hetzelfde mixen tot het misgaat. Niet alleen de goede eigenschappen worden versterkt maar vooral ook de slechte. De slechte eigenschappen gaan overheersen en maken je zwakker. Veel Europese vorstenhuizen zijn de afgelopen eeuwen letterlijk aan inteelt ten onder zijn gegaan. Diverse hondensoorten zijn door hun populariteit helemaal kapot gefokt. In veel landen is het huwelijk tussen naaste bloedverwanten verboden. Inteelt is erg ongezond en dat weten we. Je wordt er hartstikke ziek van en gaat daardoor eerder dood. Maar ach.. dat geldt toch niet voor netwerken?

Netwerken is heel vaak inteelt. Zonder dat je het door hebt. Gelijkgestemden zoeken elkaar op. Jonge starters bij startersbijeenkomsten. Vrouwelijke professionals in vrouwennetwerken. Turkse ondernemers bij de Turkse ondernemersvereniging. Commissarissen in het old boys netwerk. Ambtenaren op elk niveau binnen de overheid. ZZP’ers bij de als paddenstoelen uit de grond schietende netwerkverenigingen. Mannen op leeftijd uit het bedrijfsleven bij Rotary of Lions. SP’ers bij de SP en VVD’ers bij de VVD. De studenten in hun verenigingen.  We wentelen ons genoegzaam in de aanwezigheid en warme belangstelling van mensen die zo veel mogelijk op ons lijken. Inteelt bij het netwerken, daar zijn we allemaal dol op… Heerlijk!

Je krijgt steeds meer van hetzelfde in dit soort zelfgenoegzame netwerken. Geen discussie. Geen nieuwe ideeën of een nieuwe kijk op dingen. Geen tegendruk. Geen innovatie. Geen zicht op of begrip voor de positie en denkbeelden van anderen. Geen alternatieven naast eigen oplossingen, naast bestaande contacten. Geen vers bloed. Geen zicht op de vele wegen die naar Rome leiden. Met als resultaat een netwerk dat steeds minder oplevert. Een netwerk dat niet divers genoeg is om oude uitdagingen op te lossen of nieuwe ontwikkelingen creatief op te pakken. Een netwerk dat weinig houvast biedt als sprake is van een belangrijke shake up waarbij de koers snel aangepast moet worden.  Tsja…

We zouden beter moeten weten. Ook bij netwerken is inteelt slecht. Te veel zelfbevlekking en te veel oude jongens (m/v) krentenbrood. Kijk eens naar de netwerken waar je aan deelneemt en de mensen die je opzoekt om te netwerken.  Recent nog geëvalueerd of deze clubs nog wel een goede bijdrage leveren aan je netwerk doelen? Leveren ze nog nieuwe inzichten en nieuwe verbindingen op? Hoe vaak spreek je tijdens het netwerken mensen die helemaal anders tegen dingen aankijken dan jij? Blader eens door je verzameling Linkedin contacten en je verzameling visitekaartjes… Heb je genoeg verticale en diagonale verbindingen naast de vele horizontale?

Ga inteelt met de botte bijl te lijf! Weten hoe? Zoek naast enkele waardevolle, vertrouwde netwerken ook periodiek andere netwerken. Of begin zelf een netwerk. Leer elke week nieuwe, interessante mensen kennen. Keuze genoeg! Misschien wel een beetje eng of vreemd in het begin.  Maar probeer het eens. Stoppen met inteelt. Gewoon doen!

 

Dit is derde blogje in een serie over netwerken (more to come). 
Deel 1 vindt je hier:
Niet omlopen. Geen tijd rekken!  http://henk038.wordpress.com/2012/06/11/kort-over-netwerken-1-niet-omlopen-geen-tijdrekken/

Deel 2 vindt je hier:
Mail printen en per post nasturen! Bellen om SMS voor te lezen! http://henk038.wordpress.com/2012/06/14/netwerken-mail-printen-en-per-post-nasturen-bellen-om-sms-voor-te-lezen-2/

Netwerken: Mail printen en per post nasturen. Bellen om SMS voor te lezen!

Laatst hoorde ik iemand doodleuk verklaren dat hij echt geen tijd had voor online netwerken. Geen tijd! WAT een onzin! Vol verwondering keek ik hem aan. Are you kidding me?!

Netwerken. Dat kon altijd al offline. Op allerlei manieren. De laatste jaren kan dat ook online. Op allerlei manieren. Smartphone of tablet maken alles mogelijk. Dat kan aardig wat tijd in beslag nemen. Vinden vooral mensen die nauwelijks online actief zijn.

Als je tijd hebt om:

Een halve dag of meerdere dagen (zoals nu met het EK) met relaties een voetbalwedstrijd te bezoeken…

Regelmatig op beurzen of seminars aanwezig te zijn…

Met één relatie een hele dag op de golfbaan te staan…

Uit eten te gaan met relaties of wekelijks te stralen op een vrijdagmiddagborrel…

…Dan heb je ook meer dan genoeg tijd om dagelijks online gericht te netwerken. Of je daarvoor kiest is een andere vraag.

Het gaat niet om offline of online netwerken. Het gaat volgens mij om de effectiviteit van netwerken en om een manier van netwerken die bij je past. Wel goed om te weten waar je het over hebt en waar je wel/niet voor kiest.

Voor mij persoonlijk levert online netwerken extra resultaat op. Het versterkt en versneld voor mij bovendien ook het offline netwerken op heel veel manieren. In minder tijd met netwerken hetzelfde of meer bereiken. No kidding.

Ik merk vaak dat mensen de fout maken door te denken dat je online netwerken er extra bij moet gaan doen. Dat je er allemaal extra uren in moet steken, bovenop de uren die je investeert in “ouderwets” offline netwerken. Daar moeten ze niet aan denken. Dat gaat ten koste van mijn golfspel riep de man “zonder tijd”.

Voor de man “zonder tijd” heb ik geregeld dat hij binnenkort gaat golfen met iemand die hij graag wilde spreken EN die volop online actief is. Tussen het zakelijk netwerken, het afslaan, chippen en putten door praten over online netwerken. Kan hij nadenken of hij af en toe ook online een ‘hole in one’ wil slaan, in aanvulling op het spelen op zijn eigen vertrouwde golfbaan. Dan kan hij kiezen.

Online netwerken is niet extra netwerken maar anders netwerken. We printen niet elke email om die per post na te zenden. Complete websites laat je niet op posters verspreiden in de stad. We bellen niet op om de tekst van elke SMS of Whatsapp ook nog een keer voor te lezen. Je maakt keuzes.

Online netwerken is gewoon een manier van netwerken. That’s all folks! No kidding.

Dit is tweede blog in serie blogs (er volgen er nog een paar) over netwerken. Eerste blog vindt je hier: Netwerken: Niet omlopen. Geen tijdrekken!

Kort over netwerken (1): Niet omlopen. Geen tijdrekken!

De komende tijd af en toe een KORT blogje over Netwerken.

Vandaag de eerste: Niet omlopen. Geen tijdrekken!

Wil je een doel realiseren met netwerken dan moet je het niet aanpakken alsof het een sociale tijdsbesteding is of bezigheidstherapie.

Je ziet vaak dat mensen afwachtend en/of heel voorzichtig zijn bij netwerken. Via via iets regelen of via een ander de persoon proberen te benaderen die je wilt spreken. Kan lang duren en zeer vermoeiend zijn. Verwonder ik mij regelmatig over.

Probeer eens een simpele aanpak denk ik dan. Niet zo moeilijk doen. Waarom niet gewoon de kortste route. Niet omlopen. Geen tijdrekken. Niet afwachten. Gewoon doen!

Voorbeeld? Wil je iemand spreken tijdens een netwerkbijeenkomst? Laat dat dan niet aan het toeval over. Maak gewoon vooraf de afspraak om elkaar daar te ontmoeten. En ja… dat kan ook prima met mensen die je (nog) niet kent maar erg graag wilt ontmoeten. Social media biedt 1000 kansen om alvast digitaal kennis te maken.

Doelloos, afwachtend op de zoveelste bijeenkomst (met borrel na) rondhangen met bekenden in de hoop iemand te ontmoeten kan altijd nog. Daar zijn heel veel mensen erg goed in. Om maar niet echt te hoeven werken of just for fun is dat ook prima. Het heeft alleen weinig te maken met effectief via je netwerk doelen bereiken.

Niet omlopen. Geen tijdrekken!

Neem je burn-out eens lekker mee naar buiten… Vindt ‘ie fijn!

Iets meer dan een half jaar geleden lag ik hier. Niet op de bank bij de psychiater of op de onderzoekstafel van de arts. Ik lag languit op deze picknicktafel. Mooie omgeving. Maar ik had er absoluut geen oog voor.

Mijn lichaam zat mij zo in de weg dat ik onderweg op de fiets moest stoppen om even tot rust te komen.

Een simpele groene picknicktafel. In een mooie groene omgeving: gras, weilanden, heggen en bomen. Een meter naast een rustig fietspad. Met een lichaam dat niet deed wat ik zo graag wilde. Met een slecht humeur.

Nadenkend over Past Present Future. Op mijn rug op de tafel lag ik daar. Kijkend naar de strak blauwe lucht.

Gewoon even liggen. Met een slecht gevoel in mijn hele lichaam. Al maandenlang. Geen idee wat er aan de hand was. Ziekenhuis in en uit voor onderzoeken. Onzekerheid over aandoeningen en gevolgen. Bah.

Niet weten wat je wel of niet kunt die dag of de volgende dag. Proberen om zo goed mogelijk toch datgene te doen thuis en op je werk wat er moest gebeuren. De ene keer lukte dat wel. Veel andere keren lukte dat niet.

Na 4 maanden van zeer vervelende lichamelijke kwalen en de nodige onderzoeken werd in november duidelijkheid dat het waarschijnlijk geen ernstige ziekte was. Hart, longen, maag, darmen, bloed oké. Opluchting.

Een burn-out bleek de oorzaak van mijn op hol geslagen lichaam te zijn. Daarna pas kwam er een diepe vermoeidheid. Ik moest er blijkbaar eerst aan toegeven. Handig, zo’n eigenwijs hoofd dat gewoon niet luistert naar het lichaam. Ik ben nu  zo’n 5 maanden bezig die twee weer bij elkaar te brengen. De onderhandelingen over de fusie lopen nog.

Je gaat door ups and downs in zo’n periode. Als je te ver gaat dan knal je meteen weer diep in het rood. Ik heb dat nu een paar keer meegemaakt. Learning the hard way. Zo’n burn-out is leerzaam, maar geen fijn gezelschap. Maar dat was ik ook niet altijd de afgelopen periode.

De afgelopen maanden heb ik een bijzondere relatie met mijn burn-out opgebouwd. Ik heb vanaf het moment dat ik stopte met werken bewust ervoor gekozen om elke dag mensen te blijven ontmoeten, actief mensen op te zoeken. Weer of geen weer in mijn hoofd en lichaam. Ik ben ook elke dag buiten actief  geweest. Weer of geen weer buiten.

Ik neem mijn burn-out vaak mee naar buiten. Om te wandelen. Dat vindt ‘ie fijn. Ik ook. Soms nadenken over Past Present Future. Meestal gewoon om de spanning in nek en schouders te verminderen en het hoofd leeg en fris te krijgen.

Vrijdag fietste ik weer even langs de picknicktafel. De lucht was weer strak blauw. Ik ben nog even weer op de tafel gaan liggen. Dat voelde best hard aan!

De afgelopen weken zit ik duidelijk in een opgaande lijn. De duim zit echter nog lang niet 100% omhoog. Ik voel gelukkig wel dat het die kant opgaat. Ben ondertussen lekker bezig om Past Present Future goed met elkaar te verbinden. Op weg naar “Happy New Henk”

Thumbs up please!

Net doen of ik gek ben op Linkedin

Ik weet niet 123 wat er aan de hand is op Linkedin. Het is een social media platform dat al heel lang bestaat.

Ik maak (met name zakelijk) ook al behoorlijk lang en goed gebruik van Linkedin. In al die jaren nooit een echte irritatie gevoeld. Prettig middel voor effectief netwerken, informatie delen, branding, etc. De laatste tijd verandert dat. Ik ben al een tijdje minder actief op Linkedin. In vergelijking met andere social media platforms is het relatief traag (actie/reactie). Je kunt dus sneller zaken regelen buiten Linkedin om. De linkedin groepen worden overspoeld door spammers. Zelf word ik de laatste weken overspoeld met invitations. Bijna allemaal onbekenden of bijna onbekenden. Uit Nederland en ver daarbuiten. Al met al neemt de liefde voor Linkedin wat af.

Met name over dat laatste verwonder ik me. Heeft iedereen die nog geen Linkedin had opeens het goede voornemen op Linkedin te gaan? Zonder na te denken hoe je dat slim doet?

Worden mensen gedwongen om een Linkedin profiel aan te maken en een netwerk op te bouwen op basis van kwantiteit boven kwaliteit?

Is het fun om in het wilde weg honderden mensen uitnodigen? Je zou het haast denken.
Onbekenden en bijna onbekenden mogen me altijd een invitation sturen. No problem. Zelf ook vaak gedaan als eerste stap op weg naar een vaak leuke kennismaking. Maar dan wel goed nadenken vooraf (wie, wat, waarom) je uitnodigt, waarom het voor allebei interessant is om te linken. Maar vooral ook MET een leuke persoonlijke uitnodiging. Sell yourself. Trigger me. Maak me nieuwsgierig!

Helaas… Vrijwel alle invitations die ik de laatste weken heb ontvangen hadden geen letter persoonlijke tekst. Kans van slagen dus nihil. Zouden ze kunnen weten. Daar zijn inmiddels een miljoen blogs en artikelen over geschreven. Of zou dit DE nieuwe trend zijn?

Maar hey… er over verwonderen dat al die mensen op deze manier met Linkedin (het wordt zo eerder Linked out) bezig zijn is niet erg.
Maar ik ga mij er niet aan ergeren. Whats the use of it. Even net doen of ik gek ben.

Ik laat Linkedin en deze grote stroom aan uitnodigingen voorlopig even lekker aan mij voorbijgaan. Ik doe even net als deze mooie zwaan die ik gisteren zag. Vul er zelf maar een omschrijving bij in..