In mijn geheugen gebrand als diepe, diepe jeugdherinnering. Mensen drinken gewoon koffie. Sterke koffie. Van jongs af aan. Eerst met iets suiker en melk. Later zwart. Geen thee. Koffie. Later espresso en cappuccino. Maar geen thee.
THEE… Dat was dat slappe spul dat je kreeg van je moeder met een beschuitje of een koekje als je niet helemaal fit was. Dat spul zonder smaak dat je dronk als je nergens zin in had. Geen smaak was dan prima! Je moest immers wel vocht binnen krijgen. Dus thee. Ziek en thee zijn in mijn herinnering stevig met elkaar verbonden.
De laatste weken zit ik tegen een zeurderig begin van een keelontsteking aan te hikken. Vandaag de strijd officieel opgegeven. De laatste dagen met Trachitol, extra water, asperientje, zuigsnoepjes, weinig alcohol, minder koffie, meer rust, meer slaap, etc hebben nog niet echt geholpen.
Dus vanaf nu even helemaal even geen sterke kop cappuccino ‘s ochtends. Over op thee. Vandaag is het kamillethee. Smaakt nergens naar. Maar ja, dat hoort zo. Maar niet te veel bij nadenken. En een glaasje water erbij om het weg te spoelen. Thee. Bleh!
Thee… de gedachte alleen al. THEE… om ziek van te worden!
