Henk038

Archive for maart, 2011|Monthly archive page

Wie is jouw schoonmaker?

In Linkedin on maart 28, 2011 at 9:36 am

Veel mensen zijn druk. Altijd druk. Druk met de dagelijkse dingen en dagelijkse deadlines. Druk met zichzelf. Dan is het wel fijn als er af en toe even iemand extra aandacht aan je geeft. Die naar je heeft geluisterd of alleen al door naar je te kijken of je te kennen weet wat je nodig hebt. En dat ook regelt. Super. Maar nu andersom geredeneerd. Hoe doen we dat zelf voor de mensen om ons heen? En dan niet de usual suspects zoals partner, kinderen, directe collega’s. Even iets breder. De receptioniste bijvoorbeeld op je eigen bedrijf of een bedrijf waar je vaak komt. De man of vrouw achter de bar waar je vaak koffie drinkt. Of de schoonmaker op kantoor.

Ik moest daar aan denken vorige week. Ik zag weer eens voor de zoveelste keer hoe mensen zonder te kijken, zonder ook maar iets te zeggen langs een receptioniste lopen. Niet eens kijken, laat staan iets zeggen. Of hoe ze snel uitwijken voor een schoonmaker alsof het een paaltje op de stoep is. Het is toch niet zo moeilijk om gewoon even te groeten, even te kijken of je jouw gedrag kunt aanpassen op de omgeving in plaats van andersom. Even een korte opmerking of een grapje. Even kijken hoe de reactie is en af en toe eens even letterlijk stilstaan en extra aandacht geven. Dat kan tot verrassende ontwikkelingen leiden. Nieuwsgierig? Verder lezen dan!

Een paar jaar geleden had ik af en toe even contact met de schoonmaker bij ons op kantoor. Ik zat er vaak tot laat en hij was dan aan het schoonmaken. Een altijd lachende inktzwarte jongen uit Afrika. Iedereen heeft een verhaal. Daar kom je pas achter als je ook contact legt. Deze jongen bleek naast zijn opleiding bij ons schoon te maken. 5 dagen in de week. Hij was er altijd. Zijn opleiding zat in afrondende fase. Dus af en toe even vragen hoe hij er voor stond en hoe zijn examens waren gegaan. Af en toe een praatje. Hij was aan het solliciteren voor een stageplaats. Af en toe hielp ik hem daar wat mee (hoe pak je dat aan, hoe schrijf je een brief).

Als je zo af en toe (eens in de zoveel weken) even 5 minuten praat dan hoor je ook wat meer. Deze jongen was niet alleen bezig met zijn opleiding (mbo). Hij maakte dus ook nog schoon. En op vrijdagnacht werkte hij in sorteercentrum van TNT. Bovendien was hij één van de weinigen in Nederland die een specifieke Afrikaanse taal beheerste. Dus af en toe werd hij door de IND ingezet als tolk voor vluchtelingen. Als ex-vluchteling werkte hij daar graag aan mee en bovendien was het weer een extra verdienste. Hij had ook nog een gezin in Afrika zo bleek. Niet dat hij vrouw en kinderen de laatste 2 jaar gezien had. Hij was aan het sparen om ze ook naar Europa te kunnen halen. Wat een verhaal. Respect voor wat hij aan het doen was.

Op een keer zag ik hem weer op kantoor, in de gang. Het was al erg laat en ik had haast om naar huis te gaan. Maar hij was deze keer helemaal niet vrolijk. Anders altijd wel. Dus ondanks de haast even tot stilstand komen. Even vragen wat er aan de hand was. Hij had een probleem. Hij was er nog steeds niet in geslaagd een stageplaats te krijgen. En dat werd nu spannend, als hij dat niet op korte termijn regelde dan verviel een deel van zijn vakken. Hij kon dan zijn opleiding niet afronden. Groot probleem dus.

Ik wist niet wat ik hoorde. Voor me stond een prima vent. Gevlucht onder zeer moeilijke omstandigheden (trieste achtergrond), nieuw bestaan opgebouwd in Nederland. Nederlanse nationaliteit inmiddels. Bezig met een opleiding en 3 banen tegelijkertijd. Goede beheersing van zowel Frans, Engels en Nederlands. Een bijna afgeronde mbo opleiding. Daarvoor diverse andere opleidingen afgerond. Om de volgende stap te kunnen maken had hij echt dat mbo diploma nodig. De school kon hem niet helpen zei hij. Leerlingen moesten maar zelfstandig een stageplaats regelen. Ze hadden geen tijd hem te helpen.

Die avond had ik ook geen tijd. Maar we spraken af de volgende avond even te gaan zitten samen. De volgende avond met hem besproken wat er nu allemaal speelde en wat hij tot nu toe had gedaan om een stageplaats te krijgen. Dat was best veel. Hij kwam alleen niet door de selectie bij de bedrijven/organisaties waar hij het geprobeerd had. Zijn naam, zijn kleur en zijn technisch foutloos, maar qua zinsopbouw niet altijd handige brieven zaten hem wat in de weg. Hij had even een kruiwagen nodig. Dat was wel te regelen.

Ik heb zijn CV meegenomen en de daarop volgende 3 dagen bij al mijn afspraken in regio Zwolle zijn situatie geschetst en gevraagd of er een mogelijkheid was voor een stageplaats. Na drie dagen kon hij bij 5 bedrijven/organisatie op gesprek komen. Kon hij laten zien wie hij was en wat hij kon beteken. Hij kon na een paar gesprekken kiezen uit meerdere stages. Hij koos een mooie stageplaats bij een klant van mij. Die stage ging naar volle tevredenheid. Zo goed zelfs dat hij na zijn stageperiode in de zomermaanden daar ook mocht blijven werken voor een normaal salaris. Zijn mbo diploma had hij ook meteen binnen. Zelden iemand zo vrolijk gezien.

Ieder nadeel heb zijn voordeel zei Johan Cruyff ooit. Hier gold het omgekeerde. Dit voordeel had een nadeel. Na die goeie stage, het behalen van zijn mbo diploma en de zomer baan was mijn schoonmaker natuurlijk klaar voor een echte baan. Die vond hij vrij eenvoudig. Wij kregen een andere schoonmaakster over de vloer. Hij ging werken voor een logistiek bedrijf. Die waren heel blij met een financiële man met grote takenkennis, goede stagereferentie en een bikkelharde instelling om het te maken in het leven.

Goed dat we elkaar leerden kennen en dat ik even voor hem de kruiwagen mocht zijn. Kleine moeite van mijn kant, groot belang voor hem. We hebben er allebei een goed gevoel aan overgehouden. Denk eens na over hoe anderen jou hebben geholpen. Soms met aandacht, een kort advies, even meedenken, iets voor je regelen. Denk eens na hoe gemakkelijk jij een ander kunt helpen. Niet alleen praten over hoe het anders zou moeten in Nederland, wat beter kan of moet. Ook gewoon actie, elkaar wat support geven. Je kunt vaak meer doen voor een ander dan je denkt. Kijk eens om je heen. Weten anderen wat jou bezighoudt? Waar zou jij mee geholpen zijn? En weet jij waar anderen mee zitten of hard aan werken? Ken je ze? Wil je het weten? Wie is jouw schoonmaker?

Advertenties

Inspirerende boodschap ‘if I should have a daughter’ – en ik heb er één!

In Familie, Kinderen, TED talk on maart 27, 2011 at 7:30 pm

Wekelijkse hobby. Mooie TED talk opzoeken (meestal at random of beetje gestuurd). Luisteren, kijken en geïnspireerd raken. Of niet. Het is niet altijd raak. Maar vrijwel altijd zet het aan tot denken. Vandaag een mooie TED talk van Sarah Kay. WAT een energie! Mooie performance ook. Niet 1, maar 2 TED talks in één filmpje van in totaal 18 minuten.

In het tweede deel van de TED talk vertelt ze over zich zelf. Over de verhalen die ze in zich heeft en hoe ze het lef heeft ontwikkeld om ze te vertellen. Over poetry and theatre die bij elkaar komen. Over hoe ze anderen inspireert om ook hun verhaal te vertellen. Je eigen verhaal. Mooi. Ze sluit af met een kort verhaal over Hiroshima. Indrukwekkend.

Maar, deze blog gaat eigenlijk meer over het eerste deel van haar TED talk. Dat eerste deel gaat over haar dochter. Een dochter die ze (nog) niet heeft. Hoe ze daar mee om zou gaan. Wat ze haar zou vertellen. Welke boodschap en levenshouding ze haar dochter mee zou geven. Mooi om haar dat zo te horen en vooral te zien vertellen.

Sarah Kay heeft (nog) geen dochter. Ik wel. Ik zat me tijdens en na het zien van deze TED Talk af te vragen welke boodschap en levenshouding wij haar meegegeven hebben tot nu toe. In woord, in daad, in aandacht, in gevoel, in voorbeeld. Nog eens verder over nadenken. Vooral over de slotwoorden die Sarah Kay gebruikt in het eerste deel. En misschien gewoon mijn dochter maar eens vragen hoe ze tegen mij aankijkt.

Fake of echt? Truman show of TED talk?

In Kinderen, TED talk on maart 20, 2011 at 6:20 am

TED talks – Fantastisch om af en toe een mooie TED talk op te zoeken en te bekijken. Inspirerend. Ik heb ooit, lang geleden, de TED talk van sir Ken Robinson over onderwijs gezien. Hooked for lfe aan TED talks. Gistermiddag na een dagje rommelen in en rond het huis en in de tuin nog even een nieuwe TED talk opgezocht. Ik vond er een van Deb Roy: the birth of a word.

http://www.ted.com/talks/view/id/1092

Fascinerend. 5,5 jaar video opnames van zijn eigen kind. Alle data verzameld en geanalyseerd door hemzelf en een team van onderzoekers van zijn eigen universiteit. Analyse van de ontwikkeling van spraak. Hoe leert een kind praten. Wat is de invloed van de ouders daarop en hoe beïnvloeden ouders en kind elkaar. Super interessant. Maar ze gaan verder. Op basis van wat ze ontdekken gaan ze dat ook toepassen op andere situaties. Waarbij ze onder meer gebruik maken van openbare info uit social media. Wat gebeurt er als Obama een toespraak houdt? Aanrader om eens te bekijken.

Na het kijken van deze TED talk ging ik koken. Ik stond ongeveer 1,5 uur in de keuken samen met onze jongste. Die is ook 5, net zo oud als het gefilmde jongetje in de TED talk. Je denkt nog eens na. Aan de ene kant over het idee, de gigantische berg werk die is verricht en de grote mogelijkheden van het onderzoek. Maar aan de andere kant moest ik ook denken over een gezinsleven omringd door camera’s, over privacy, over het effect van die camera’s en opnames op de ontwikkeling van het kind nu en later.

Na het koken moest ik opeens denken aan een film die ooit over deze situatie is gemaakt. The Truman Show. Jim Carrey in de hofdrol. De film gaat over een baby die als kind wordt geadopteerd door een bedrijf. Ze bouwen een wereld waarin alles fake is. Met 5.000 camera’s. Iedereen is acteur, behalve het kind. Het kind groeit op en alles wordt gefilmd en als soap serie uitgezonden. Iedereen kijkt mee hoe het kind opgroeit. Het kind weet lange tijd niet wat er aan de hand is. Ziet geen verschil tussen echt en fake.

Hoe langer ik er over nadenk, hoe minder enthousiast ik als vader wordt over wat deze professor in het belang van zijn onderzoek heeft gedaan met zijn kind. Niet mijn keuze. Wel een zeer interessant onderzoek en een mooie TED talk. Benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken. Komende week een leuk onderwerp van gesprek.

You scream, I scream, everybody wants icecream…

In Uncategorized on maart 15, 2011 at 10:01 pm

Iedereen loopt te praten over het mooie weer, over de vogels die al weer heel vroeg lawaai maken en de bloemen die al bloeien. Het voelt als lente. Is het al lente?

Hoorde zelfs discussies over de officiële start datum van de lente. En dat het mooie weer ook snel weer om kan slaan en het weer winter wordt.

Whatever. Lente kun je niet definiëren. Lente is een gevoel in je hoofd en in je lichaam. M’n eerste biertje buiten heb ik al gehad. Zaterdag na het werken in de tuin. Dat voelt als lente.

Komend weekend m’n eerste echte ijsje? DAN is het pas echt lente! 100% zeker 🙂 Kennen jullie dat gevoel? Vast wel..

Maar ‘ns kijken of m’n favoriete ijsadres in Zwolle ook dit jaar weer top is. Ze zijn al open (vanaf 3 maart).

IJssalon Salute here I come 🙂

You scream, I scream, everybody wants icecream…

http://www.theagenda.nl/v37270_gelateria-salute.html

House for sale

In Uncategorized on maart 11, 2011 at 12:05 am

Een huis is meer dan een stapel stenen. We hebben deze week de verkoop van ons huis afgerond. Ons eerste eigen huis. Lang geleden gekocht. Een huis waar we lang in hebben gewoond. Eerst met z’n tweeën, later met 1, 2, 3 kids. Mooi jaren ’20 huis. Vlak bij centrum. Met alles op loop- en fietsafstand. Met perfecte buren. Een mooi huis, een mooie buurt en een mooie plek, waar we allemaal zeer aan gehecht waren.

Een huis dat genoeg historie van zichzelf had, maar waar je ook genoeg zelf aan hebt toegevoegd. De trap waar je weken aan hebt gewerkt om ‘m weer in originele staat te krijgen. Waarbij je er (te laat) achter kwam dat het handig is om de traptreden om en om te schilderen… De kinderkamers die 1 voor 1 zijn ontstaan. De tuin met planten die er al stonden, met planten meegenomen uit de tuin van je ouderlijk huis en nieuwe planten om de tuin compleet te maken. Het babykamertje waar je nachtenlang op de koude vloer zat. De werkkamer vol met boekenkasten en boeken. De grote inbouwkasten waar de kids zich in gingen verstoppen als ze naar bed moesten (“eerst nog even verstoppertje spelen”).

Een huis waarvan het lastig afscheid nemen was. De praktische voordelen van ons “nieuwe” huis tegenover het vertrouwde gevoel van het oude huis. Toch de keuze gemaakt en de stap gezet. House for sale. Verkocht. Ondanks dat er nu iemand anders in woont zal het voor ons gevoel toch altijd ons huis blijven. De nieuwe eigenaar mag er voorlopig in wonen 😉

Een huis is meer dan een stapel stenen. Ons huis is een stapel herinneringen en emoties. Aan alles zit wel een verhaal. Sweet memories.

Moe en voldaan. 7 days of inspiration in Zwolle!

In ideeën - innovatie, Zwolle on maart 6, 2011 at 9:18 pm

Een week bijna geen blogs geschreven. Reden? Veel te druk met 7 days of inspiration in Zwolle (#7di038)! Je begint met een beetje meedenken, je gaat een zelfbedacht event (#twiner & brainstormsessie voor goed doel) organiseren, je luistert naar de plannen binnen #7d038 van anderen en je eindigt als stofzuiger en aanjager van tal van projecten (hout inzamelen voor tafel van overwaarde – zorgen voor eten, drinken en statafels voor de stadspicknick – deelnemers regelen voor bijeenkomsten – PR acties, etc) en als master of ceremony van een avond stand up inspiration. Elke dag in actie, en elke dag veel en lang actief op twitter. Wat een mooie en vooral snelle manier om zaken af te stemmen en te regelen.

Hard werken met z’n allen om het experiment #7di ook in Zwolle op de kaart te zetten. En dat is gelukt. Dat harde werken van veel mensen resulteerde in een hele week vol mooie projecten, elke dag gekoppeld aan een thema. Onderwijs, zorg, werk, duurzaamheid, versimpeling, voedsel. Op de laatste dag een landelijke bijeenkomst en feest. De laatst dag heb ik aan mij voorbij laten gaan. Na anderhalve week focus op werk en #7di038 was focus op thuis een veel beter initiatief. Thuis na de stadspicknick op zaterdag merkte ik dat ik best wel moe was. Moe van het werken en van alle nieuwe indrukken, gezichten, ideeën. Lekker moe!

Prachtig om te zien wat je als groep Zwollenaren kunt realiseren. En welke hulp je gevraagd en ongevraagd krijgt. Hoeveel mensen je leert kennen in korte tijd. Hoeveel energie mensen beschikbaar hebben om iets nieuws te realiseren. Inspiratie geven en krijgen betekent steeds weer wat anders. Daar kreeg ik een voldaan gevoel van. Niet al te lang overigens…de leuke vervolgvraag is: wat kunnen anderen doen met de gekregen inspiratie, met de goede voorbeelden die ze hebben gezien, met de nieuwe contacten die zijn gelegd. Wat kun je er zelf mee doen.

Ik heb voor mezelf een paar zaken genoteerd om over na te denken: verder gaan met brainstormsessies voor vraagstukken waar (maatschappelijke) organisaties mee worstelen, nadenken over voortzetten van het inspiratiehuis in Zwolle, nog een keer samen een stadspicknick organiseren in Zwolle. En ook – maar daarover hoef ik niet te denken, dat is doen – lekker blijven praten online (op twitter via @henk038 en @netwerk038) en IRL met veel Zwollenaren. Zaken genoeg om de komende tijd actief over na te denken en te praten met anderen. Ideeën omzetten in actie.

Nu moe en voldaan. Niet moe maar voldaan. Niks maar. Niks ja maar. Het kan wel. Als je een goed idee hebt dan kan het. Als anderen erin geloven dan lukt het. Als je er samen voor gaat dan realiseer je het. Kijk maar eens op http://www.7di.nl/steden/zwolle Zwolle barst van (verborgen) talent. Met de juiste verbinding ontstaat een prachtige reactie. Volgend jaar weer spannende acties en activiteiten organiseren in Zwolle vanuit 7 days of inspiration. Ook in de tussentijd gebeuren genoeg spannende dingen in Zwolle. Vindt je van niet? Organiseer zelf iets!

Iemand doet iets voor je. Bedankt?

In gewoon doen! on maart 2, 2011 at 5:46 am

Zowel privé als zakelijk doe je dagelijks even iets voor een ander en andersom doen anderen iets voor jou. Of je het nu samenwerken noemt of netwerken, dat maakt niet zoveel uit. Meestal zijn we blij als iemand ons even verder helpt. Andersom is het ook leuk om een ander snel even te helpen. Wat voor de één een kleine moeite is, helpt een ander vaak enorm.

 

Maar hoe zorgvuldig gaan we daar in de praktijk eigenlijk mee om. Iemand regelt iets voor jou en daar ga je mee aan de slag. Je bedankt iemand op het moment dat dit gebeurt. Maar bedank je die ander ook door even terug te geven hoe het verder is gegaan? Wat je er mee bereikt hebt? Hoe belangrijk het voor je was? Bijvoorbeeld: Iemand zorgt er voor dat je aan tafel komt bij een relatie uit zijn/haar netwerk. Super! Toch simpel om dan even achteraf te laten weten hoe dat is gegaan? Inderdaad simpel. Maar zo simpel dat we het blijkbaar vaak vergeten.

 

Ik ben het dan ook roerend eens met onderstaande blog. De stomste fout die je kunt maken is niet even te bedanken achteraf voor wat een ander voor je heeft gedaan. Lees de blog en ik hoor graag of het herkenbaar is..

 

http://blogs.hbr.org/glickman/2011/01/the-biggest-mistake-ppl-make-af.html#

%d bloggers liken dit: