Henk038

Archive for april, 2013|Monthly archive page

Als de mist om en in je hoofd is verdwenen…

In Familie, Fris in je hoofd, Kinderen, natuur, Zwolle on april 28, 2013 at 9:37 pm

Oorspronkelijk was het plan om vandaag héél vroeg naar Amsterdam te gaan. Naar het Rijksmuseum met de kids. De oudste heeft als peuter ooit onder de Nachtwacht doorgekropen, de andere twee zijn er nog nooit geweest. Dat gat in de opvoeding moest opgevuld worden.

Maar zaterdagavond laat toch de plannen gewijzigd. We blijven lekker deze zondag thuis. Met ’s ochtends een mooie lange wandeling. We vertrekken al vroeg. We plakken een briefje op voor de kids. Dat we aan ’t wandelen zijn en of ze een ontbijtje klaar willen maken als we terugkomen 😉

image

We begonnen om 7 uur met ons hoofd in de dichte mist. Gelukkig kwam er al snel een klein zonnetje doorheen. Op de dijk werd de zon sterker en sterker. Je kon ‘m al bijna zien. We liepen de dijk af naar de IJssel. Even kijken naar de mist op het water. Altijd een mooi schouwspel. Bij de IJssel is het trouwens altijd prachtig.

image

Bij de rivier aangekomen was de mist boven het water echter al bijna helemaal verdwenen! We waren nog maar net op tijd. Daarna nog even goed rondgekeken. Alles daar bij de IJssel gaat op de schop. Er komen grote geulen in de uiterwaarden om hoog water extra ruimte te geven (Ruimte voor de rivier). Daarvoor zijn helaas al veel mooie bomen omgezaagd. Vele andere zullen nog volgen. Volgend jaar kun je hier ook niet meer bij de IJssel komen. Jammer!

image

Een half uur later was het stralend weer en liepen we bij de aanlegsteiger van ’t Kleine Veer. Nog even wachten en we kunnen weer met dit pontje over de IJssel naar Hattem. Altijd fijn om wandelend of op de fiets Gelderland binnen te vallen of “thuis” te komenbin Zwolle. Helaas zijn ook bij ’t Kleine Veer alle bomen botweg omgezaagd. Je zou er triest van worden. De altijd zo mooie groene ingang van Zwolle lijkt nu wel een treurig kerkhof. We hebben er maar niet teveel naar gekeken.

image

Hier aan de oever hebben we lang gezeten. Wat gedronken en gegeten.Wat gepraat, nagedacht en genoten. Van de stilte. Van het uitzicht. Van een mooi rustig moment samen. Van de natuur en wat de afgelopen eeuwen hier is gebouwd. De kerk van Hattem, de steenfabriek, de IJsselcentrale, de bruggen over de IJssel. Allerlei vogels kwamen ook voorbij. Zwemmend, vliegend, fluitend, kwakend en roepend. We zaten daar heerlijk in de zon. Toen er wolken kwamen zijn we rustig teruggelopen alhoewel het verlangen groot was er de hele dag te blijven zitten en te genieten.

image

Op de dijk was het inmiddels heel erg druk met hardlopers en wielrenners. De hijgende, schreeuwende, haast hebbende medemens was ook wakker geworden. We liepen dus maar rustig onderlangs de dijk terug. Toen we halverwege waren belden de kids. Hoe laat we thuis kwamen… En hoe lang de broodjes in de oven moesten bakken… We keken elkaar lachend aan. Thuis stond het ontbijt klaar. Warme broodjes, verse jus. We konden zo aanschuiven. Het briefje had geholpen (of onze afwezigheid). Dat biedt opvoedkundig mogelijkheden!

We hebben er met de kids een hele mooie zondag van gemaakt in en en om huis. Niks Nachtwacht. Die moet nog maar even wachten. Die loopt niet weg. De mist wel. En een mooie dag buiten ook.

We zagen het scherp. De mist om en in ons hoofd was verdwenen…

Spring een gat in de lucht en in de grond!

In Familie, Kinderen on april 21, 2013 at 5:31 pm

Ook wij moeten er eindelijk aan geloven. Aan zo’n blauw/zwart ding dat zorgt voor veerkracht in het leven. Zo’n ding waardoor mensen een gat in de lucht springen. 

Maar voor je een gat in de lucht kunt springen moet je er eerst een gat voor in de grond graven. Een gat van bijna driehonderd centimeter doorsnee. Een gat van bijna zeventig centimeter diep. Da’s best een groot gat!

image

De kenners onder ons hebben het al geraden. Er komt een trampoline. Eindelijk… zuchten de kids. Eindelijk! Dat er in de buurt diverse grote trampolines zijn maakt niet uit. Een eigen trampoline is véél mooier. Na lang uitstellen zijn we eindelijk gezwicht.

image

De plek in de tuin is inmiddels bepaald. Het tuinpad is al deels ontmanteld want die stenen zouden te dicht bij de trampoline komen te zitten. En da’s natuurlijk te gevaarlijk. Er zal vast regelmatig iemand af vallen. Gepland en ingepland. Gras is dan zachter dan steen.

Al met al het nodige werk voor iets simpels als een springding. Maar goed. Ergens in de mei vakantie kunnen we allemaal een gat in de lucht springen!

image

De kids omdat de trampoline in gebruik genomen kan worden. Wij omdat het werk dan is afgerond.

We springen een gat in de lucht en in de grond!

Een personal coach die bij jou in huis woont…

In burn-out / burnout, Familie, Kinderen, natuur on april 14, 2013 at 11:04 am

Vorig jaar had ik het goed voor elkaar. Althans, wat bewegen betreft. Ik was veel buiten. Wandelde erg veel. Fietste met de kids naar school. Ik was uren in de buitenlucht. Dat was een heerlijk gevoel. Goed voor het lichaam, goed voor het hoofd. Had ik ook nodig want ik was even uit de running door een burn-out.

Nu ik weer volop aan het werk ben (meer dan volop eigenlijk, het is hartstikke druk op het werk) merk ik dat ik daar niet of nauwelijks meer aan toe kom gedurende de week. In het weekend wel, maar dat is te weinig. Gedurende de week breng ik de kids 3 dagen op de fiets naar school. Lekker 4,5 km heen en 4,5 km terug door Zwolle ’s ochtends vroeg. Maar af en toe sluipt ook daar een autoritje in als ik meteen doorga naar een klantafspraak. Lang wandelen lukt me niet. Kort wandelen zou wel moeten kunnen, maar ik merk dat ik daar onvoldoende consequent tijd voor vrijmaak. Terwijl die ontspanning juist zo fijn is. Dom dus. Buiten is het prachtig.
image

Vorige week kroop mijn middelste zoon even lekker tegen mij aan voor hij naar bed ging. We zaten wat te praten en ik vertelde hem dat ik moe was. Dan ga je toch lekker wandelen morgen zei hij. Ik zat hem uit te leggen waarom ik daar geen tijd voor had. Dat het heel druk was op het werk. Dat ik lange dagen werkte. Dat ik thuis kwam als het al donker was. Dat wandelen dan niet meer leuk is. Hij vond dat maar stom. Ik moest dan maar gewoon tussendoor even gaan wandelen. Gelijk had hij! Niet zeuren maar prioriteren. Actie. Naar buiten!

image

De afgelopen week dus weer voorzichtig wat wandelingetjes gemaakt. Hier een half uurtje, daar een half uurtje. Soms even tussen twee afspraken in. Of rond het avondeten een half uur, voor ik naar een avondafspraak ga. Het begin is er weer. Mijn middelste zoon heeft mij de afgelopen week een paar keer ’s ochtends bij de afscheidsknuffel gezegd “vandaag wel even lekker gaan wandelen hoor papa” …en als ik terug kijk zijn het juist die dagen dat ik heb gewandeld (en met een glimlach even extra aan hem heb gedacht).

trainer

Handig. Zo’n personal coach die je kan stimuleren en motiveren. Een personal coach die bij jou in huis woont…

Gluren bij de buren…

In Familie, Kinderen, natuur on april 7, 2013 at 8:47 am

De afgelopen twee jaar was ik er als voyeur behoorlijk druk mee. Gluren bij de buren…. De ene keer stiekem, maar vaak ook openlijk. Lekker kijken bij ons in het park hoe verliefde stelletjes elkaar het hof maken. Ook dit jaar ga ik dat weer doen. Sterker nog, ik ben er gisteren weer mee begonnen!

Ook al is het nog vroeg in het jaar en is het koud… voor sommigen is het ook nu al weer de hoogste tijd om elkaar in het openbaar de liefde te verklaren. Gewoon buiten. De liefde is sterker dan de kou van wat de lente zou moeten zijn.

image

Zoals de zwanen bij mij in de achtertuin. Voor hen is het de hoogste tijd. Ze willen om te starten met huisje-boompje-beestje. Of in hun situatie slootje-nestje-eitje.

Ik volg samen met onze kids de laatste twee jaar een paartje zwanen bij ons in park ’t Engelse Werk. Mooi om te zien hoe dat gaat. Dit paartje zit in dezelfde sloot als vorig jaar. We gaan er voorlopig vanuit dat dit dezelfde zwanen zijn. De kids zijn benieuwd hoeveel jonkies er dit jaar komen. En of ze het overleven. Altijd weer spannend.

We gaan het zien. Ik hoop wel dat ze ten opzichte van vorig jaar een betere plek kiezen voor hun nest. Lees [zoektocht naar nest] en [toch nog jonkies] wat er vorig jaar gebeurde.

image

Voorlopig zitten ze hier goed in deze mooie brede sloot. Ze hebben ook nog geen last van eenden (daar moeten zwanen niet veel van hebben als ze een nest hebben). Er zitten wel een paar zwarte vrienden mee te kijken op de achtergrond… maar deze meerkoeten stellen ze als buren blijkbaar wel op prijs.

Misschien vinden de zwanen het net als ik wel leuk om af en toe even te gluren bij de buren…

image

In pyjama op strooptocht

In Familie, fotoblog, Kinderen, natuur on april 1, 2013 at 2:31 pm

Gisteren hebben we thuis verhalen verteld over het Paasvuur. Het bouwen en aansteken van een grote bult hout is een hele oude traditie in Oost Nederland.

Kinderen vinden vuur sowieso altijd al interessant. Toen ze hoorden dat je met die paasvuren ook nog eens de koude winter en de Germaanse wintergoden naar huis stuurt en deur openzet voor de Lentegodin zagen ze wel mogelijkheden. Vooral de jongste, zeven jaar is hij.

Vanochtend dus na het ontbijt meteen takken verzamelen in de tuin. Meteen in actie als een jonge ondernemer. In zijn pyjama, op snowboats en met een vest aan van zijn grote broer. Hij had zo een paar flinke dozen vol. Takken genoeg in de tuin.

image

Toen wij een rondje gingen wandelen in ’t bos wilde hij eerst niet mee. Tot hij hoorde dat hij ook daar takken mocht zoeken!  Hij ging mee. Geen tijd om zich om te kleden. Mooi gezicht om hem in pyjama tussen de bomen door te zien rennen tijdens zijn strooptocht op zoek naar takken. Door de harde wind van de laatste weken lag er genoeg dood hout. Met een tasje vol hout triomfantelijk terug naar huis.

image

Thuis kreeg ook zijn broer de smaak te pakken. Er moest ook nog een klein stukje hout van een oude pallet bij vonden ze. Maar dit was eigenlijk alleen maar een mooi excuus om te slopen en te zagen. Het hout van de palet hadden we niet nodig. We hadden genoeg takken.

image

Samen hebben we van oude stenen een vierkant gebouwd om de vuurkorf in te zetten. Er werd hard gewerkt. Het vuurtje stoken zouden we eind van de middag doen. Natuurlijk duurde het wachten de boys (te) lang. Dus tussendoor liepen ze elkaar alvast op te stoken, te plagen en maakten ze wat ruzie. Daar zijn het broers voor. Maar tenslotte kwam alles weer goed.

image

Eind van de middag natuurlijk kijken of ons vuurtje het ook zou doen. Dus de droge takken in de vuurkorf en aansteken met een paar stukjes krant. Het brande meteen prima. Paar spekkies aan een stokje erbij om te roosteren en het feest was compleet.

image

Met het vierkant van stenen om de vuurkorf en niet al te veel hout erop brande het vuurtje een halfuurtje mooi en veilig. Daarna uitdoven en opruimen, maar toen waren de boys er al lang vandoor. Op naar een ander avontuur…

image

Na een mooie zonnige dag was het daarna eten en pyjama’s aan. Niet om hout te sprokkelen… maar om naar bed te gaan!

%d bloggers liken dit: