Henk038

Archive for juli, 2013|Monthly archive page

Rustgevend water. Bless your soul! En geniet…

In Frankrijk, natuur, Vakantie on juli 30, 2013 at 2:40 pm

Als je vlakbij een groot meer zit dan zijn er altijd wel momenten waarop er niet of nauwelijks andere mensen zijn. ’s Ochtends vroeg. Rond etenstijd.  Bij zonsondergang.

Zo stond ik eergisteren en vandaag bij het Lac d’Orient, vlakbij Troyes. Dat is een heel groot meer. Zelfs met echte golven en dat soort dingskes.

image

A day at the beach

Mooi om even rustig te zitten en te genieten. Even in je eentje. Dat is best lekker tijdens een vakantie waarbij je meestal in t gezelschap van anderen bent. Even niemand om naar te luisteren of om tegen te praten. Even stilte om je heen. En vooral niet nadenken over moeilijke dingen. ‘T is vakantie!

image

Sittin' on the dock of the bay

Genieten van een lege steiger. Languit een foto maken zodat het lijkt alsof de steiger doorloopt tot aan de overkant. Hoe zou dat zijn. Lopen over het water? Zachtjes hoor ik “Sitting’ on the dock of the bay” van Otis in mijn hoofd…

image

Achtergelaten emmer...

Verwonderen over het lege emmertje dat een kind heeft achtergelaten aan de rand van het water. Is er fijn mee gespeeld? Zou hij of zij het emmertje al missen?

image

Sunset

Genieten van de prachtige wolken boven het meer en de weerspiegeling. Hoeveel mensen zouden er nu aan de randen van het meer net als ik vol bewondering naar dit spektakel kijken? Met beelden die zo op een schilderij zouden kunnen. Niets meer aan doen!

Maar ook zonder wolken is het prachtig aan het water. Zo’n heldere zonsondergang beleven is en blijft super. In een half uur tijd van een volle zon (te fel om in te kijken of om te fotograferen) tot een rood gele gloed aan de horizon…

image

Zonsondergang lac d'orient frankrijk. 31 juli 2013

Mooi om te ervaren wat uitkijken over het water met je doet. Water.Rustgevend water. Bless your soul! En geniet…

Niet gelukt en toch perfect

In fotoblog, Italie, natuur, omdenken, Vakantie on juli 28, 2013 at 10:48 am

Mooi hoe het één leidt tot het ander.  Dat maakten wij mee deze week. Met een hink-stap-sprong op pad in Italië.

Het begon met een etentje in een kleine Italiaanse Trattoria, Le Resto’, in Sarre bij Aosta. Heerlijk gegeten en tot onze verrassing een lekkere plaatselijke wijn erbij. De wijnmaker bleek er bijna naast te zitten. Dus even gepraat met de eigenaren van het restaurant en via hen een afspraak met de wijnboer gemaakt.

image

Bij de wijnboer lekker geproefd, wijn gekocht en over allerlei andere zaken gepraat. Hij wees ons onder andere op een paar mooie bergwandelingen. Waaronder één naar een nieuwe berghut. Stond nog niet op kaarten of borden. Mooie kerel die Michel Vallet (“Feudo di San Maurizio” is de naam van zijn wijnen). Wijnboer met veel passie en energie in Sarre.

Klonk goed zijn verhaal. Ander plan even uitgesteld en de volgende dag dus op pad naar die nieuwe hut. Maar je hebt wandelingen die vanaf de start niet helemaal goed gaan. We bleken vanaf de verkeerde kant richting de hut te zijn gereden. Er zat een berg tussen.

Zoeken dus. Van een Italiaans echtpaar van dik in de zeventig begrepen we dat de hut wel te bereiken was. Maar ook dat het 10 kilometer lopen was (en 700 meter stijgen). Poeh. Kijken of dat nog haalbaar was…

image

Het was inmiddels al laat in de ochtend. Niet ideaal. Bovendien ontdekten de kids bosaardbeien. Hele lekkere. Toen wisten we het zeker. Die hut zouden we vandaag niet te zien krijgen. Flexibel zijn, kids hun gang laten gaan. Dus allemaal aardbeien zoeken, plukken en eten. Heerlijk! De eerste kilometer kroop letterlijk voorbij. De kids vermaakten zich prima. Aardbeien genoeg.

image

Ook stond het er vol met prachtige bloemen.  Wit,  geel, roze, paars, blauw, lila, rood, etc. Prachtig in combinatie met het uitzicht. Ook die hebben we maar eens uitgebreid bekeken. Tijdens het eten van de aardbeien kan dat makkelijk.

image

We bleken bovendien te wandelen in een vlinderparadijs. Ik denk dat ik zeker 40 verschillende soorten vlinders gezien heb. Een lust voor het oog. Ik heb er enkele gefotografeerd. Maar de meeste bleven niet lang genoeg zitten om goed te kunnen fotograferen.

image

Naast de vergezichten, de bloemen en de vlinders was er nog veel meer te zien. Zoals deze grote jongen die over het pad kroop. En zich snel tot een balletje oprolde toen ik samen met de kids te dicht bij kwam. Is het een rups of een duizendpoot? Wij weten het niet. We gokken op duizendpoot.

image

Uiteindelijk zijn we tot drie kilometer van de hut gekomen. Al met al zo’n vijftien kilometer gewandeld, gegeten, gefotografeerd, van de bloemen de vlinders en het uitzicht genoten. Die hut zoeken we een andere keer wel op. Die loopt niet weg.

Het (eind)doel niet gehaald. Maar er wel heel veel ander moois voor teruggekregen. De kids en wij vonden het een mooie dag (al was de middelste graag doorgelopen tot de hut…).

Dus… Niet gelukt en toch perfect!

Half zeven ’s avonds… tijd voor de BADJAS parade!

In Familie, Italie, Memories, Vakantie on juli 21, 2013 at 6:58 pm

Vanaf 1990 waren we vaak in de bergen tijdens onze zomervakantie. Heerlijk om zware bergwandelingen of gletsjertochten te maken.

Na frankrijk, Zwitserland en Oostenrijk was zo’n twintig jaar geleden Italië aan de beurt. We wandelden jarenlang op veel plaatsen in de dolomieten. Maar ook in Alto Adige (Süd Tirol) en rondom Aosta.

De natuur en de bergen waren in Italië overal mooi, maar zeer verschillend. Één ding was echter op alle campings in Italië hetzelfde. De badjas!

image

Om half zeven ’s avonds begon het. Uit allerlei caravans, campers en tenten kwamen de Italianen voorbij paraderen. Allemaal in een badjas. Op weg naar de dagelijkse douche. Prachtig gezicht, badjassen in alle kleuren, modellen en stijlen.

Twee jaar geleden waren we weer in Italië om te wandelen in de bergen. Met onze kids deze keer. En ook dit jaar hebben we samen Italië bezocht. Prachtig bergwandelen, genieten van de natuur, het mooie weer, het eten en drinken, de steden, de mensen. En de badjas!

image

Mooie badjassen op de camping

We zaten dit jaar midden tussen de Italianen. En ja hoor.. na al die jaren doen velen het nog steeds. Voor het eten eerst in de badjas naar de douche ’s avonds. Nog steeds een prachtig gezicht!

We vertelden onze kids dat dit ook vroeger al zo was. Dat wij destijds vanuit ons tentje ons hierover verbaasden. Maar dat we er toen ook veel lol om hadden. Net een modeshow die badjassen parade. Wij leverden het commentaar erbij met glas wijn of biertje in de hand.

image

Roodkapje op de camping voor het douchen

Ik maakte dit jaar een paar foto’s en al snel kregen ook de kids de smaak te pakken. “Een badjas, snel een foto pap!” werd er geroepen. Of ze liepen op de camping rond. Op jacht om zelf foto’s van badjassen te maken. Lachen als ze weer een nieuw exemplaar hadden “geschoten”.

Ons mooiste badjasje van deze vakantie was “roodkapje”. Een kleine vrouw die dagelijks voorbij liep. Rode badjas en bijbehorend rood tasje. Na het douchen deed ze zelfs haar rode capuchon over haar hoofd.

image

Roodkapje op de camping na het douchen

Mooi was dat. Allerlei herinneringen aan vroegere vakanties in Italië kwamen weer boven water. Mooie verhalen over verteld aan de kids. En net als vroeger zaten we weer even te kijken…

Half zeven ’s avonds… tijd voor de BADJAS parade!

Badmuts, tattoo en mini bikinibroekje. Prachtige combinatie

In Italie, Vakantie, verwonderen on juli 17, 2013 at 6:41 pm

Een dagje relaxen in het zwembad in het buitenland geeft altijd weer nieuwe inzichten. Zo hebben wij laatst weer eens mogen ervaren in Italië. Zo zijn de Italiaanse vrouwen niet alleen nogal erg bruin (weet niet of ze daar ook huidkanker kennen). Ook promoten ze twee andere zaken overduidelijk. 

Of je nu jong of oud bent… je bikinibroekje is klein of liefst nog kleiner. Geen string, dat niet. Wel klein. Van meisjes van net twaalf tot en met oma’s van ruim in de zestig. Klein is de norm als je een beetje modern wilt zijn. Meer dan de helft wil dat. Of je billen nu klein of groot zijn. Met of zonder deuken, putjes of strepen. Peer, appel of geen vorm. Klein. Punt. Uit. Niet moeilijk doen. Ook de badjuf draagt zo’n broekje.

image

Daarnaast hebben heel veel dames minstens één tattoo. De nek of hals zijn populair. Of de schouder. De onderbenen. Soms op de bovenarmen… maar dat is meer voor de mannen. Soms van schouder tot schouder aan de voorkant als een soort halsketting. Of over de hele achterkant (vlak boven dat bikinibroekje). Of een leuk stuk tekst op je zij, dat zie je ook. Wat een tattoos bij de dames! Maar ook de mannen doen mee. Zelfs de badmeesters zitten onder de tattoos. Zie je in Nederland toch niet snel. Hier doen ze daar niet moeilijk over.

image

Best veel te zien dus. Ik heb expres foto’s gemaakt zonder de kleine broekjes. Ik gun ze hun zwembad privacy. Na een half uur ben je overigens wel klaar met verwonderen over de kleine broekjes en de vele tattoos. Krijgen de ogen rust en kun je lekker zwemmen en relaxen in de zon.

Alle Italianen liggen relaxed in de zon, ook met dertig graden. Anders wordt je niet bruin natuurlijk. Dus genoeg plek in de schaduw voor ons. Naast een gezin met een baby en een jong stelletje dat in allerlei posities lag te zoenen en te strelen midden op het grasveld onder de boom. Onze kids keken zich de ogen uit. Over wat ze zagen en ook hoe lang het stelletje het zoenen volhield. Drie uur vol continue. Bewonderenswaardig!
image

Het was een heerlijke relaxdag. Dus wij hebben de hele dag boeken gelezen, espresso en cappuccino gedronken, ijs en panini gegeten. In een zwembad met aan alle kanten uitzicht op de bergen. Prachtig. Ook gezwommen natuurlijk. Heerlijk. Helaas wel zwemmen met een badmuts op. Want ook dát is de norm in Italië. Badmuts, tattoo en mini bikinibroekje. Prachtige combinatie!

Spelenderwijs elke week verse groente voor de voedselbank!

In ideeën - innovatie, Kinderen, natuur, Zwolle on juli 7, 2013 at 9:59 am

Één van mijn zoons (hij is 11) doet vanaf dit voorjaar mee aan de Jeugdtuinen van de Gemeente Zwolle. Samen met heel veel andere kids twee keer in de week in zijn eigen tuintje werken. Met uitleg en support van mensen met verstand van tuinieren.

Lekker buiten bezig en van alles leren. Hoe groente van zaadje uitgroeit tot een plantje dat je kunt eten. Aardappels poten en ontdekken dat er weken later opeens allemaal aardappels in de grond zitten. Leren wat plantjes nodig hebben om te groeien. Nieuwe dingen ontdekken. Hartstikke leuk voor de kids.

image

Wat ook leuk is… hij neemt van alles mee naar huis. Tassen vol spinazie. Handen vol komkommers. Kroppen andijvie. Peterselie. Allerlei soorten sla. En je ontdekt samen nog eens wat nieuws. Zo aten we laatst snijbiet. Er moest eerst op google worden gezocht hoe je dat klaarmaakt. Smaakt best wel goed. Deze week veel aardappels en courgettes. Straks komen er ook nog bloemen.

Mijn zoon vindt het super. Vol trots laat hij iedere keer zien wat hij heeft. Helpt af en toe met klaarmaken. Wil weten hoe zijn eigen groente smaakt en glundert als wij het vééééél lekkerder vinden dan de groente uit de winkel. Is ook zo. Wij hadden vroeger thuis ook een eigen groentetuin. Veel meer smaak dan groente uit de winkel en supervers.

2013 voedselbank zwolleEr is wel één nadeeltje. Een kleintje maar. Hij neemt zoveel mee naar huis dat we het niet opkrijgen. Regelmatig gaat meer dan de helft naar anderen. Naar mensen die toevallig bij ons komen of die we kennen. En dat bracht me op een idee. Wat zou het mooi zijn om een groot deel van de wekelijkse oogst van de jeugdtuinen aan de voedselbank te geven. Er zijn een paar grote jeugdtuinen in Zwolle, dat levert best veel groente op. Geef de kids gewoon een klein beetje mee naar huis. Laat de kids bij toerbeurt meehelpen om alle andere groente te bezorgen bij de voedselbank.

Zo slaan we drie vliegen in één klap. De kids krijgen nog steeds eigen groente mee die we thuis kunnen proeven en waar we van kunnen genieten. De mensen die gebruik maken van de voedselbank krijgen wekelijks een mooie hoeveelheid verse groente van Zwolse grond. De kids ervaren wat een voedselbank is en hoe ze daarmee andere mensen helpen.

2013 zwolle logo

Je kunt het ook uitbreiden. Een paar extra jeugdtuinen erbij in Zwolle. Nog veel meer lekkere groente door de kids laten verbouwen. Fun, sociaal, educatief en met grote meerwaarde voor Zwolle. Sociaal tuinieren. Desnoods laten we die extra tuinen sponsoren als de gemeente Zwolle de kosten te hoog zou vinden. Maar er zijn vast wel vrijwilligers te vinden die willen begeleiden. Misschien willen de mensen die gebruik maken van de voedselbank ook zelf wel meehelpen als vrijwilliger. Grond die tijdelijk hiervoor kan worden gebruikt is er in Zwolle ook genoeg.

Ik zou het mooi vinden als zoiets wordt gerealiseerd. Kids die verse groente verbouwen voor de voedselbank. Misschien gebeurt het al wel in andere steden. Geen idee. Als dat zo is dan hoop ik veel mooie voorbeelden van jullie te horen. Is het er nog niet… wat let ons om er komend jaar mee te beginnen?

Spelenderwijs elke week verse groente voor de voedselbank!

Ik ben een corporate athlete! (volgens een voormalig olympisch kampioen)

In burn-out, burn-out / burnout, gewoon doen!, HNW diversity worklife on juli 2, 2013 at 8:12 pm

Voormalig top hockeyster en olympisch kampioen Sandra Le Poole sprak laatst op een bijeenkomst. Even een spiegel voorhouden aan drukke professionals. Ze trekt de parallel tussen (top)atleten en professionals met zware job in het bedrijfsleven: corporate athletes.

image

Corporate athletes. Bedrijfsatleten. Het is niet nieuw. Al in 2001 schreven Jim Loehr en Tony Schwarz een artikel over de corporate athlete in Harvard Business Review: The making of a corporate athlete. Loehr schreef er later boeken over en werkte mee aan trainings- en coachingsprogramma’s die hierop zijn gebaseerd. Ook Schwartz zit in de consultancy rondom dit thema. Ze hebben de smaak te pakken.

Hoe blijf je fit in alle opzichen tijdens de lange periode in je leven dat je werkt? Hoe lever je efficiënt topprestaties op je werk? Het gaat over energie. Over opladen en ontladen. Over IQ, EQ en PsQ. Over energie balans. Over energie als de basis voor prestaties.

Veel van wat ik hoorde kon ik goed een plaats geven. In de laatste jaren heb ik meer dan voldoende praktijkervaring opgedaan namelijk. Veel dingen die belangrijk zijn om energie te hebben en te houden heb ik mijzelf de afgelopen twee jaar weer aangeleerd. Ontspanning. Opladen. Herstel. Als normaal onderdeel van je dagpatroon. Het was langzamerhand stukje bij beetje bij mij weggezakt in de waan van de dag.

Hier een kort filmpje. Jim Loehr zegt het hier kort en krachtig in minder dan 3 minuten. Stress is your friend. Lack of recovery is the bad guy! Onvoldiende herstel veroorzaakt de grote problemen, waaronder burnout, niet de stress op zich. Stress is goed 😉

Ik heb dat ontspannen niet op basis van studie, boeken of zware trainingen weer opgepakt. Gewoon op eigen gevoel, intuïtie, trial and error, erover praten met mensen. Je wéét het wel. Maar gewoon (weer) doen is de uitdaging. Ik moet altijd bewonderend lachen als ik zie hoe topsprinter Churandy Martina daar mee bezig is. Ontspannen (slapen) is zijn grote hobby!

image

Misschien binnenkort toch nog maar even wat meer uitzoeken over mijn leven als corporate athlete. Volhouden wat je jezelf hebt aangeleerd is namelijk moeilijker dan er mee beginnen. Zien, ervaren, voelen en volhouden om de goede dingen te doen. Jezelf steeds goed scherp houden is belangrijk. Tot nu toe lukt dat goed.

Onderstaand ook nog een kort overzicht (pdf) met een paar korte tips die Sandra Le Poole op haar website heeft staan. Over energie. Over opladen, pieken, herstellen. In het Nederlands. Leuk om even naar te kijken zo vlak voor/in de zomerperiode. Toch?

Opladen. Pieken. Herstellen!

De vakantietijd is misschien wel de goede tijd om iets te veranderen. Nieuwe gewoonten aanleren kost nanelijk tijd. Gewoon doen. Want jij bent ook een corporate athlete en je moet nog een flinke tijd mee!

Ik ben een Corporate Athlete volgens een voormalig olympisch kampioen. Dus… “On your marks, Get set, GO!”

%d bloggers liken dit: