Henk038

Archive for september, 2013|Monthly archive page

Piloten spelen spelletjes in de lucht

In Kinderen, verwonderen on september 29, 2013 at 8:49 am

We denken allemaal dat piloten in vliegtuigen het hartstikke druk hebben. Met name bij het opstijgen en landen. Drukte op de grond en in de lucht. Dat kun je ook goed zien. De laatste dagen kleurt de lucht mooi en zie je alle condens sporen of  “contrails” van vliegtuigen.

image

Als je vliegt merk je die drukte ook. Lang wachten voor het vliegtuig kan opstijgen. Lang wachten voor het vliegtuig kan landen. Wachten tot de landingsbaan vrij is …en dus nog maar een paar extra rondjes boven Nederland. De lucht komt zo vol met strepen. Die piloten hebben het er maar druk mee. Niet leuk, maar een noodzakelijk kwaad.

Uit nader onderzoek hier in huis blijkt echter heel iets anders. Die extra rondjes zijn helemaal niet nodig. Er wordt helemaal niet hard gewerkt. Onze kids hebben het haarfijn geanalyseerd. De piloten zijn daar boven gezellig samen bezig. Piloten spelen spelletjes in de lucht! Hun favoriet? Dat is duidelijk “boter, kaas en eieren”!

image

Geloof je het niet? Bovenstaande foto is het overtuigende bewijs volgens onze kids. Mij hebben ze overtuigd. We hebben er ook al even mee gespeeld. Kruisje hier. Rondje daar. Werkt perfect.

Kids die zo slim zijn moet ik maar snel inschrijven voor een studie. Ik zit te denken aan Antropologie. Dat schijnt een studie te zijn waar je nog jáááááárenlang je fantasie mag gebruiken. Mits je het een wetenschappelijk onderzoek noemt. Dat zet ik dan wel even voor ze op een spiekbriefje. Komt goed!

Advertenties

De bloggende Ondernemer

In De Ondernemer, ideeën - innovatie, verwonderen, Zwolle on september 23, 2013 at 2:10 pm

Bloggen deed ik al hier al op mijn eigen Blog. Ondernemen doe ik ook al vele jaren. Vanaf deze maand combineer ik die twee en blog ik ook voor De Ondernemer]

Samen met enkele andere ondernemers blog ik over ontwikkelingen, gebeurtenissen en andere zaken die spelen in en rondom Zwolle. Leuk om te doen!

De blogs moeten korter dan mijn eigen blogs. Verder zijn er eigenlijk geen harde voorwaarden. Prima. Deze week meteen maar mijn eerste blog geschreven. Over veranderende looproutes in de stad. Hoe je daar als stad en ondernemers op in kunt spelen. En mijn verwondering dat dit nog niet is opgepakt.

image[screenshot site De Ondernemer]

Veranderingen in de binnenstad. En hoe je daar op inspeelt. Een actueel thema voor veel steden volgens mij. Er kwam in ieder geval online en offline meteen al veel positieve respons op het blogje. Mooi om te horen!

Waar het de komende blogs over gaat? Ik heb nog géén idee. Dat is het mooie van bloggen. Je ziet iets, hoort iets of denkt aan iets en opeens… weet je dat er een blogje inzit. Kan gaan over grote onderwerpen of over heel iets kleins. Wie zal het zeggen. We gaan het meemaken!

Hieronder mijn eerste blog voor De Ondernemer: De Papenstraat zit op Goud

☆★☆★☆★☆★☆★☆★★★☆★☆☆☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★

De Papenstraat zit op Goud

De Papenstraat in Zwolle. Jarenlang lag de straat er verlaten bij. Letterlijk en figuurlijk vergane glorie. Er liepen weinig mensen door deze historische straat. Best jammer, want de straat heeft enkele mooie gerestaureerde panden. En natuurlijk het Cele poortje uit 1623. Maar dit moois heeft gezelschap van dichtgemetselde of geblindeerde ramen. Van lelijke muren en schuurdeuren. Van oude verkeersborden en graffiti.

Maar de tijden zijn aan het veranderen. Het laatste halfjaar werd de Papenstraat opeens een belangrijke looproute van Zwolle. Bezoekers komen massaal naar Museum De Fundatie. In een paar maanden tijd al 90.000! Vanuit het museum lopen dagelijks veel toeristen door de Papenstraat naar het Grote Kerkplein.

De afgelopen maanden zag ik dit gebeuren. Ik heb er diverse mensen in Zwolle al op gewezen. Toeristen trekken hun eigen plan. De Luttekestraat wordt best vaak overgeslagen. Bezoekers nemen gewoon de kortste weg: de Papenstraat. Een straat waar nu niet veel te zien of te beleven is. Het is geen mooie entree naar het centrum. Er wordt ook niet ingespeeld op de vele passanten. Ik zit te wachten op actie.

image

▶ Wordt de graffiti binnenkort verwijderd door de huiseigenaren?
▶ Kan gemeente Zwolle er een voetgangersstraat van maken?
▶ Plaatsen Zwolle Marketing of Citycentrum mooie informatieborden in de geblindeerde ramen?
▶ Brengen we het historische karakter van de Papenstraat en omliggende straten prachtig onder de aandacht?
▶ Zetten we juist daar vrijwilligers in om toeristen te helpen Zwolle te ontdekken?
▶ Presenteren we in de straat jonge Zwolse kunstenaars aan de museumbezoekers?
▶ Beginnen ondernemers nieuwe winkels in de Papenstraat?

Dit alles en nog veel meer is mogelijk. Loop eens door de straat alsof je toerist bent. Alsof je voor het eerst door Zwolle loopt. En verwonder je dan over wat je ziet. Ook met weinig geld is er genoeg te realiseren in de Papenstraat. De mogelijkheden liggen volgens mij voor het oprapen. Ondernemen is kansen zien en benutten. Dus kom op Zwolle. Zo’n kans laten we toch niet liggen?

De Papenstraat zit op Goud. Laten we dat snel gaan verzilveren!

 

[Deze blog is oorspronkelijk in september 2013 verschenen op de site van De Ondernemer Zwolle: http://www.deondernemer.nl/specials/zwolle/zwolleblog.html]

*vingers in de oren stopt* CUP SONG …Arrgggg

In Kinderen, Muziek, social media on september 22, 2013 at 6:58 am

Ik zie online dat er nog steeds mensen zijn die de Cup Song leuk vinden. Hier in huis ging het fenomeen gelukkig voorbij. Geen van de kids pakte het op. Geen van drieën zat (voor zover ik hoorde) het vaak luisteren. Geen van de kids ging het nadoen thuis. Thank God.

Tot… tot… tot… deze week. ARRRGGGG! Deze week begon de middelste er opeens over! Luisteren en kijken op youtube. Onder het eten met de beker op tafel tikken. Ik heb het eerst nog geprobeerd te negeren. Maar dat hielp niet helaas.

Dus toch maar zuchtend en steunend aan hem gevraagd waar dat K-liedje opeens vandaan kwam. En wat denk je. SCHOOL! Daar zitten de boosdoeners 😉

image

Op school zijn ze bezig met die bekers en dat liedje. De juffen steken elkaar aan en de klassen zijn er mee bezig. Ik ben dus bang dat ik daar nog wel even last van blijf houden. De oudste bleek het ook te kennen maar die was er al lang weer op uitgekeken. Thats my girl!

Maar goed. Op YouTube zijn duizenden (meer?) versies van de Cup Song te vinden. Check maar eens als je durft. Van peuters tot bejaarden. Van gospel tot rap. Van simpel tot uitgebreid. Van slecht tot op zich best knap gedaan. Van één persoon tot een hele klas vol. Op social media komen ze allemaal voorbij.

Onze middelste vindt de filmpjes waarin veel mensen tegelijk met de bekers muziek maken het mooist. Ikzelf vind dit één van de minst slechte:

‘Cup Song – Extreme edition’

Maar goed. Ik blijft het een zeiknummer vinden. Als je net als ik een pest hekel aan de Cup Song hebt… Dan zijn de ultrakorte filmpjes op Vine (7 seconden) wel aardig waarin de draak wordt gestoken met de Cup song. Deze bijvoorbeeld ‘Cup Song car edition’

7 seconden op Vine met wat humor. Dan hou ik de Cup Song nog net vol. Maar ben bang dat het hier thuis langer gaat duren. Helaas. Dus…

*Vingers in de oren stopt* CUP SONG …Arrgggg

Nederland gaat aan gepraat ten onder…

In leadership, Muziek, Politiek, verwonderen on september 19, 2013 at 8:44 am

Ik probeer zo min mogelijk TV te kijken. Om allerlei redenen. Meestal simpelweg omdat ik genoeg andere (leukere, interessantere, nuttiger) dingen kan verzinnen om te doen ’s avonds en in het weekend.

Maar ALS ik dan eens TV kijkt of door de TVgids blader (ja die heb ik nog… gewoon lekker 1.0 op papier) dan verbaas ik mij over het grote aantal praatprogramma’s. Op veel zenders wordt elke dag heel veel en heel lang gepraat. Veel overlap en veel geneuzel voor zover ik dat kan beoordelen.

image

Er zijn elke avond “talking heads” in beeld. Gasten die soms iets en soms niets te vertellen hebben. Gasten die veel praten maar weinig zeggen. Gasten die continue anderen in de rede vallen. Presentatoren die zich avond aan avond moeten bewijzen. Ten koste van de gasten, de kijkers, zichzelf. Zucht.

Ik verwonder mij daarover. Maar eigenlijk is dat niet terecht. Het is eigenlijk ook wel logisch dat er zoveel praatprogramma’s zijn in Nederland. Meer dan de helft van  Nederland doet namelijk zo langzamerhand bijna niks anders meer dan praten zo lijkt het.

Overleggen, afstemmen, brainstormen, vergaderen, teammeetings, netwerken, telefoneren, etc. We praten overal net zo lang en zo vaak over – in de politiek, het bedrijfsleven, bij maatschappelijke organisaties, bij clubs, verenigingen, buurten, op scholen en privé – dat de kans dat er écht wat gebeurt steeds kleiner en kleiner wordt. En daar praten we dan achteraf weer lang over. Zo is de cirkel weer mooi rond. Ik doe daar ook volop aan mee: “When in Rome, do as the Romans do

image

Ieder land krijgt de leiders, de cultuur en de TV die haar toekomt. Wij hebben dus praters en praatprogramma’s. Let’s face it… Vroeger waren we een export- en handelsland. Tegenwoordig zijn we een navelstarend praatland. En wie daar niet meer tegen kan? Die kan daar gelukkig fijn over praten met een van de vele therapeuten en coaches!

We hebben geen Euro crisis, zwakke Zuid-Europese landen, nieuwe opkomende economieën in Zuid-Amerika & Azië of de toestroom van werknemers uit Oost-Europese nodig om ons land te verlammen. DAT kunnen we gelukkig nog prima zelf. Nederland gaat gewoon lekker aan gepraat ten onder. En daarover kunnen ze in andere landen dan weer jarenlang praatprogramma’s mee vullen… Worden we tòch nog weer een beetje een export- en handelsland!

★★★ Disclaimer ★★★

De inhoud van dit blogje betreft een combinatie van persoonlijke ervaringen, een rijke fantasie en de nodige cynische meningen. Iedere gelijkenis met bestaande personen en situaties of met het echte land Nederland berust op louter toeval. Sterker nog: het echte Nederland lijkt totaal niet op het hier beschreven Nederland. Verzoeken om over de inhoud van dit blogje te praten kunnen na voorafgaand overleg gezamenlijk worden besproken.

★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★

Een blogje over talking heads kun je natuurlijk maar op één manier afsluiten. Met een live opname van… Talking Heads – Burning Down The House!

Let ook even op de laatste zin van de songtekst 🙂 “I don’t know what you expect staring into the TV set. Fighting fire with fire”

We gingen naar de zon. En we kwamen uit in …Noord Duitsland

In architectuur, fotoblog, Kinderen, Vakantie on september 15, 2013 at 5:41 pm

Het was vrijdagochtend. En nog steeds geen idee waar naartoe. Een weekendje zonder de kids op stap. Dat stond vast. De bestemming nog niet. We dachten aan een ritje richting de Elzas in Frankrijk. Of naar midden Duitsland. Lekker wandelen. Stad bekijken. Leuk restaurant. Goed hotel. Dat!

Maar de weersvoorspelling voor midden en zuid Duitsland en Frankrijk werd steeds slechter en slechter. En wandelen in de regen is not funny. We wilden graag zon! Op het laatste moment zagen we dat de kans op mooi weer het grootst was in… Noord Duitsland! Dat vonden we zelf toch wel verrassend.

image

Holstentor Lübeck

Dus wij op zoek naar de zon in het Noorden. Via booking.com snel een hotel geboekt in Lübeck. Een prachtige Hanze stad met een rijk verleden, net als Zwolle. De plaatjes online zagen er prachtig uit. We hadden er zin in. Maar eerst gingen we nog even lekker met z’n tweeën wandelen in Zwolle. Want daar was het nog prachtig weer vrijdag. Die paar uur buiten hadden we alvast te pakken.

image

Daarna op naar Noord Duitsland. Uurtje of vier à vijf rijden. Ons hotel was midden in de binnenstad van Lübeck. De eerste indruk was meteen goed. Wat een prachtige oude binnenstad: Unesco Wereld Erfgoed! Rij aan rij historische gebouwen en veel leven op straat. Geen open lucht museum. ’s Avonds leek het prachtig. Overdag ook. Je ziet er meer dan vijf eeuwen aan architectuur naast en door elkaar. Fascinerend. Elke straat biedt weer iets nieuws.

image

image

Een van de vele oude kerken in Lübeck

Het hele weekend hadden we mooi weer. Op zaterdag al helemaal. Tweeëntwintig graden, blauwe lucht en volop zon. In Zwolle regende het zo hoorden we van de kinderen. Verschil moet er zijn roepen mama en papa lachend door de telefoon. Lekker wandelen en de stad bekijken, biertje drinken op terras, genieten in restaurants en in het hotel. Het leven is goed. Vlakbij Lübeck hebben we gewandeld in een natuurgebied. Een lang weekend bijna de hele dag buiten. Heerlijk. We gingen zelfs nog paar uurtjes naar het strand. Het Oostzeestrand ligt namelijk ook vlakbij Lübeck. Hier graven de Duitsers géén gaten in het strand. Ze hebben überall strandkorben!

image

We hebben genoten van elkaar, van Lübeck en van het gevoel van vrij zijn. Voor het eerst zonder de kids op pad. Dat is voor ons heel bijzonder (maar voor de kids ook). Fijn om zo met z’n tweeën op pad te gaan. Het was óók fijn om vanmiddag weer thuis te komen. Uitgebreid knuffelen en bijpraten met de kids.

image

oude pakhuizen Wallstrasse

De volgende vakantie gaan we weer met z’n vijven op pad. Maar een weekendje samen er tussenuit houden we er ook in. En Lübeck is nog niet van ons af. Daar gaan we zeker terugkomen. De stad heeft heel ook nog veel doorgangetjes, steegjes van een halve meter breed en mooie binnenplaatsjes. Die gaan we de volgende keer nog eens goed bekijken. Lübeck is prachtig. Een echte aanrader!

image

Waar we de volgende keer terechtkomen tijdens een weekendje weg? Géén idee. Gewoon kijken waar het mooi weer is en gaan!

Achtstegroepers… you’ve gotta love them

In Kinderen, verwonderen on september 8, 2013 at 10:13 am

Achtstegroepers… we hebben er al één gehad. Nu is de middelste aan de beurt. Of het aan nieuwe inzichten ligt of aan de nieuwe meester dat weet ik niet. Maar… ze moesten meteen in de eerste week een agenda kopen! Tsjonge. Dat was iets waar ik onze zoon niet aan hoefde te herinneren. Hij kon niet wachten tot hij er een had. Prachtig om te zien. Ik herinner mij dat nog heel goed uit mijn eigen jeugd. Niet dat ik in groep 8 (6e klas) al een agenda had in 1976/1977. Dat was pas toen ik brugklassertje werd.

Samen met zijn zus ging hij de stad in om zijn allereerste agenda te kopen. Trots als een pauw kwam hij terug. Een mooie agenda als een kostbaar bezit in zijn handen. Die krengen zijn trouwens behoorlijk duur. Puntje van aandacht voor komend jaar om daar beter naar te kijken.

Vanuit school willen ze de Achtstegroepers alvast laten wennen aan plannen en gestructureerd omgaan met huiswerk. Dat is voor het voortgezet onderwijs nogal belangrijk.

image

Een Garfield agenda is het geworden. Daarin ging hij direct driftig schrijven. Dat deel van het gebruik van een agenda snapte hij meteen. Al zijn huiswerk werd per dag ingepland. De eerste tijd was hij er ook flink mee bezig om te doen wat hij had gepland. Alles werd netjes afgewerkt. Vol verwondering keken we toe. We wisten niet wat we zagen.

Inmiddels zijn we een paar weken verder. Het nieuwtje van de agenda is er nu wel van af. Doen wat er in je agenda staat is veel minder leuk dan je agenda volschrijven. Maar als je hem eraan herinnert dan pakt hij het wel weer op. De ene keer vrolijk, de andere keer zuchtend. Vandaag even samen bekeken wat hij nog moest doen van zijn huiswerk. Woensdag moet dat af zijn.

image

Wat hij nog wilde doen staat erin. Maar wat hij al gedaan had was niet te achterhalen. Nog niets gedaan zo bleek. Maar… met een grote grijns liet hij mij zien wat er voor dinsdag in zijn agenda staat: STUDIEDAG. Dat had hij wel scherp! Lekker niets doen dit weekend en dinsdag pas huiswerk maken was het nieuwe plan.

Deadline planning. Ik herken het wel van mijzelf. Daar ben ik ook errug goed in. Ik kon een grote grijns dan ook niet onderdrukken. Maar even snel de andere kant opgekeken. En hem daarna gestimuleerd om vandaag toch maar te beginnen. Hij is er nu zuchtend mee bezig. Ik denk dat zodra de zon gaat schijnen het huiswerk stilletjes achter de bank verdwijnt (en hijzelf naar buiten)…

Achtstegroepers… you’ve gotta love them!

Onbevoegd lesgeven? Gewoon doen!

In gewoon doen!, Kinderen on september 1, 2013 at 9:11 am

Op de fiets naar school. Heerlijk is dat. Prima manier om helemaal wakker te worden, om even lekker te bewegen. Onze jongste van acht vindt die fietstocht van twintig minuten naar school het ideale moment voor lange gesprekken. Over de gekste dingen.

Deze week vroeg hij wat ik ging doen op mijn werk. Ik ga twee dagen lesgeven, zei ik. Dat mag jij niet, zei hij triomfantelijk. Jij hebt geen meester diploma! Hij weet dat je alleen met een diploma echt zelf les mag geven. Dat leren ze tegenwoordig al snel in de praktijk op school.

image

Hij had een punt en hij liet niet meer los. Dus ik maar uitleggen dat dit niet op school was, maar op mijn werk. Dat daarvoor andere regels gelden. Na een paar kilometer fietsen snapte hij dat… maar hij had meteen een andere vraag! Laatst gaf je wel les op school. Hoe zit dat dan? Dan mag het toch niet. Tsja… ik gaf laatst inderdaad als gastdocent les op Hogeschool Windesheim. Ook was ik maandenlang trainer/docent tijdens de PwC Summerschool. Hoe leg ik dat uit dacht ik… Gelukkig waren we vlak bij school en mijn achtjarige terriër liet los. Maar ik bleef er zelf nog even over nadenken.

image
Gek eigenlijk. In het onderwijs is er alleen vertrouwen in mensen met een onderwijsdiploma. Dat zijn mensen die veelal niet of nauwelijks praktijkervaring hebben buiten het onderwijs en soms zelfs zelf helemaal vers net zelf van school komen. In het bedrijfsleven vertrouwen we eigenlijk vooral op ervaren professionals om workshops en trainingen geven. Professionals met veel praktijkervaring, maar met beperkte didactische kennis en al helemaal geen onderwijsdiploma.

Moet onderwijs aan kinderen/jongeren niet veel meer gegeven worden door mensen die beschikken over veel werkervaring? Moeten inhoudelijke trainingen en workshops in het bedrijfsleven en bij de overheid wellicht meer didactisch onderbouwd worden? Dat laatste doen we trouwens binnen PwC al. Ik zou het wel een goed idee vinden voor het onderwijs. Ook op de basisschool en in het voortgezet onderwijs wekelijks iemand met veel buitenschoolse ervaring voor de klas. Lekker zonder onderwijsdiploma. Gewoon staan en gaan.

Ik heb in ieder geval zonder diploma weer veel leuke workshops aan collega’s mogen geven. Intensief en interactief. Met af en toe een leuk filmpje tussendoor. Zoals het filmpje hierboven  van Draadstaal (De verkopers). Het waren zes intensieve workshops voor in totaal circa honderdvijftig collega’s. Heel leuk om te doen en en met goede feedback. Ik zal morgen op de fiets naar school aan mijn zoon vertellen dat ik het zonder diploma weer prima heb gered.

Dus voorlopig… Onbevoegd lesgeven? Gewoon doen!

%d bloggers liken dit: