Henk038

Archive for december, 2013|Monthly archive page

50.000 keer “What have I done to deserve this?”

In bloggen, verwonderen on december 29, 2013 at 3:05 pm

Tweeëneenhalf jaar ben ik er mee bezig. Soms intensief. Dan weer bijna niet. Soms zakelijk. Meestal persoonlijk. De laatste maanden tenminste elke zondag en soms ook tussendoor. Het geeft een goed gevoel en levert veel leuke reacties op.

Sinds tweeëneenhalf jaar heb ik http://www.henk038.wordpress.com om te bloggen. Ik doe dat meestal met veel plezier. Het heeft mij een hoop geleerd over mijn manier van schrijven, hoe mensen daarop reageren. Hoe ik mijzelf kan uiten en hoe ik mensen kan raken en vermaken. En meer, nog veel meer.

Ik heb beetje bij beetje geleerd wat de basics zijn van bloggen. Wat werkt en wat niet werkt. Voor mij. Bloggen op mijn manier. Het helpt mij om te laten zien hoe je naar kleine dingen om je heen kunt kijken. Wat je daaruit kunt halen. Wat het je brengt.

image
Het geeft mij een platform om zaken onder de aandacht te brengen. Om verwondering, observaties, gedachten en ideeën te delen. En mooie plaatjes. Dat ook!

Af en toe kijk ik verwonderd naar de aantallen bezoekers en de hoeveelheid views. Dat had ik nooit verwacht. Na ongeveer 2,5 jaar zijn mijn blogjes (ik zag het vanmiddag opeens) nu meer dan 50.000 keer bekeken. Dat is gemiddeld zo’n 20.000 keer per jaar. En dat terwijl ik niet superveel blog. Wow.

Dus ik vraag me wel eens af (net als ooit The Pet Shop Boys): “What have I? What have I? What have I done to deserve this?”

Maar ja, who cares waardoor dat komt. ‘T is gewoon fijn dat jullie zo veel en zo vaak mijn blogjes komen lezen. Thx!

Welkom! Laat je schoenen maar lekker buiten staan!

In Thailand, Vakantie on december 27, 2013 at 10:29 am

In Nederland laten we hoogstens onze paraplu buiten staan. Meer niet. Ben je gek. Ook al heb je buiten in de modder gelopen; je gaat gewoon lekker naar binnen. Of het nu een theater, een kerk, een bioscoop, een zwembad, een restaurant of een winkel is.

image

In Thailand gaat dat anders. Uiteraard moeten daar de schoenen uit voor je een tempel binnengaat (soms best lastig im schoenen terug te vinden). Maar het gaat verder. Veel verder.

image

Ook bij heel veel winkels, kappers en bijvoorbeeld massagesalons doen de klanten/bezoekers hun schoenen uit voor ze naar binnen gaan. Mooi gezicht.

image

Grappig is dat je ook meteen ziet in welke winkel het druk is en waar niet.

image

image

Dat zou nog eens wat zijn in Nederland. Even een concurrentie analyse maken door gewoon een paar dagen lang het aantal schoenen voor de deur van de concurrent te tellen!

image

image

Sommige winkels zorgen goed voor hun klanten. Anderen wat minder. Zo is het voor sommige winkels een zooitje en hebben anderen een schoenenrekje om je schoenen in te zetten.

image

Weer andere zaken bieden een rekje met slippers aan om in de winkel aan trekken. Hoef je niet op sokken of blote voeten naar binnen. Handig.

image

Dat je niet op blote voeten naar binnen hoeft leek onze kids vooral bij een bezoek aan de kapper wel handig. Dan hoef je niet door het afgeknipte haar van een ander te lopen… inderdaad!

image

Best mooi initiatief. Maar of ’t iets is voor Nederland? Staan ze buiten in de regen. Of ze worden gejat. Of we maken ruzie welke schoenen waar mogen staan…

Onze middelste houdt zijn schoenen liever aan. Logisch… die was bij het zwembad hier laatst één schoen kwijt. Een hond had ‘m meegenomen om mee te spelen. Gelukkig wel teruggevonden! Dus niet in Nederland invoeren vindt hij.

Maar in Thailand? Daar is het gewoon: Welkom! Laat je schoenen maar lekker buiten staan!

Vreemd gaan eten en drinken

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Thailand, Vakantie on december 22, 2013 at 12:02 pm

Onze Kids mogen graag uit eten gaan. Wij ook. Dus dat gaat mooi samen. Dat hebben we ze van jongs af aan ook geleerd. Handig als je in Nederland uit eten gaat als gezin. Er is altijd wel iets op de kaart dat ze lusten. In het buitenland is het nog handiger. Zeker als er veel gerechten zijn die je niet of nauwelijks kent. Vooral onze middelste heeft er een handje van om vanalles te proberen. Allerlei drankjes en vooral sapjes (alles proeven) en ook bij de gerechten. Hij mag graag vreemd gaan op de menukaart.

image

Dat was een paar jaar geleden in China al zo. “Alles van de kip” bleek inderdaad “alles” te zijn. Gewoon in stukken gehakt. Poten, snavel, ogen en allerlei ander ongebruikelijk spul (naar Nederlandse maatstaven) op zijn bord. Het werd dapper geproefd en grotendeels opgegeten.

image

Gisteren wilde hij ook weer wat bestellen wat ‘ie niet kende. “Lokale vis” in een Thais restaurant. Het bleek beter uit te pakken dan bij de kip in China. Ook hier was weer “alles” van de vis gebruikt en in grove stukken gehakt. Lekker gemaakt met groenten en bouillon. Op een fors vuurtje op tafel. Flink graten zoeken en uitspugen. Hij vond het erg lekker. Achteraf bleek de lokale vis er zo uit te zien:

image

We mochten uiteraard meeproeven. Uitdelen van wat hij heeft zodat iedereen kan meegenieten vindt hij mooi. Als anderen het lekker vinden wat hij heeft uitgekozen kan zijn dag niet meer stuk.

image

Vanmiddag bestelde hij iets van deze onleesbare (Thaise) menukaart. Vond ‘ie wel spannend. Het viel gelukkig erg mee. Gebakken rijst met gewokte grote groene groente, kip, veel knoflook en een bord bouillon erbij om erover te doen. Hij vond het niet echt geweldig, maar at er wel van. Gelukkig stonden er nog vier andere gerechten op tafel die hij erg lekker vond. We eten in het buitenland tijd allemaal van alle gerechten. Zo staat er voor iedereen altijd wel iets op tafel dat lekker is.

image

Ik ben benieuwd wat voor bijzonderheden we nog meer gaan eten met en vooral dankzij onze zoon. Het guave sap vandaag was in ieder geval een succes. We gaan het beleven.

Kijken waar en hoe we ook komende week weer dankzij hem vreemd gaan eten en drinken…

Geen stressssss… Vooral géén stress! (met Kerst)

In Boeken, Film, Fris in je hoofd, Vakantie on december 17, 2013 at 11:50 am

Vroeger had ik nog wel eens moeite om Kerst te halen. Niet letterlijk natuurlijk. DAT lukte nog wel. Maar het koste altijd veel moeite om op het werk in de dagen voor Kerst alle deadlines te halen. Voeg daarbij de overload aan activiteiten op school van de kids. En al die Kerstbijeenkomsten. En  het Kerstdiner bedenken, uitproberen en voorbereiden. En alle “gezelige” afspraken rondom Kerst in de agenda proppen. En meer van dat soort zaken. Kortom de ‘ratrace‘ richting Kerst.

Gelukkig doe ik daar niet meer aan mee. Ik ben al jaren aan het minderen en …ik word er steeds beter in. Die Kerstdeadlines zijn natuurlijk grotendeels onzin. Iedereen is er hijgend en puffend ontzettend druk mee en daarna ligt alles meer dan een week plat. Stevig het gesprek hierover aangaan en zoveel mogelijk deadlines reëel neerzetten (de meeste gewoon na Oud en Nieuw). Niet koste wat het kost alles nog vóór Kerst doen. Dat is beter voor jezelf en beter voor je collega’s. En uiteindelijk ook vaak beter voor je klant (haastige spoed… etc).

De Kerstborrels waarbij je moet opzitten en pootjes geven zeg ik af. Hoogstens de allerleukste blijft over (misschien). Op school draai ik ook een minimaal programma met Kerst (gedurende het jaar al vaak geholpen). Zachtjes fluit of zing ik daar “I’m dreaming of a white Christmas”. Dat zorgt nog wel eens voor een glimlach bij gestresste ouders. Lachen is altijd goed.

20131218-100246.jpg

Geen grote inspanningen meer om Kerst groots te vieren. Ben je gek. Al jaren niet meer. Kerstkaarten? Alleen als het in de planning past. Niet omdat het moet (van onszelf). Ik heb geleerd om Kerst niet te gebruiken om op adem te komen. Het is veel fijner om fris in je hoofd aan Kerst te beginnen. DAT! We maken gewoon onszelf gek omdat er zoiets als Kerst op de kalender staat. En dan moet er van alles. Hoezo? Niks moet. Het is fijn om zoveel mogelijk te ont-moeten. Dan blijft er tijd over om ervan te genieten dat de wereld even wat langzamer draait rondom Kerst.

Ik heb al een enorme voorraad boeken ingeslagen. Ik verheug me nu al op avonden lang nietsdoen. Of een film kijken. Of rustig praten. Of uit een goede fles een glas volschenken (en opdrinken). Of een spelletje spelen met de kids. Of even op bezoek bij iemand die dat nodig heeft of waar het gezellig is. Of gewoon een beetje mijmeren …zonder dat je in je achterhoofd weet dat je eigenlijk toch nog iets moet doen. Niks moet. Geen verplichtingen.

Klinkt saai hè? Is het ook. Heerlijk saai! Geen stress. Maar DAT is dan ook het enige dat echt moet. Geen stressssss… Vooral géén stress! (met Kerst)

Ik wens jullie en vooral mijzelf een ontzettend saaie Kerst!

Geef die bank een dikke vette bonus!

In gewoon doen!, Kinderen, omdenken, Zwolle on december 15, 2013 at 5:37 pm

Overal in de wereld staan de banken onder grote druk. Wij vinden dat dit moet veranderen. Gewoon omdenken. Dus besloten wij om de bank eens een dikke vette bonus te geven.

We hebben het over een bank die het niet erg zou vinden om genationaliseerd te worden door Jeroen Dijsselbloem. Een bank die wel een dikke vette bonus kan gebruiken. De voedselbank. En dat gaat lukken.

image

Al een tijd zijn we in Zwolle met veel mensen bezig om kerstpakketten te kunnen geven aan Zwollenaren die afhankelijk zijn van de voedselbank. En aan andere Zwolllenaren die ook heel hard extra levensmiddelen kunnen gebruiken. De minima in Zwolle. Het doel? Een kerstpakket voor achthonderd alleenstaanden en gezinnen! Achthonderd kerstpakketten is veel. Maar vele handen maken licht werk. Ook als Rotaryclub Zwolle Noord doen we daar graag aan mee.

image

Gisteren hebben we de hele dag levensmiddelen ingezameld bij een Zwolse supermarkt. In zeven uur tijd gaven de klanten van deze supermarkt ons vijftig (50!) dozen met levensmiddelen. Circa 1.300 producten, met een geschatte winkelwaarde van ongeveer € 2.000. Wow! Blij dat we dit hebben we kunnen realiseren als rotaryclub. Fijn gevoel geeft dat om je zo samen in te spannen. Dat is voor mij Rotary. Je gezamenlijk inzetten voor anderen.

image

Ook twee van onze kids (de oudste en de jongste) hielpen flink mee gisteren. Mooi om te zien als vader dat jouw kids zich hier zo voor inspannen. Vooral de jongste van acht is er erg druk mee geweest. In totaal heeft hij wel zes uur geholpen. Met inpakken, karren en dozen regelen EN met mensen aanspreken om te vragen of ze wilden meehelpen. Hij had zelf een klein spiekbriefje gemaakt om te onthouden waar het om ging. Prachtig!

image

We hadden drie auto’s vol dozen met levensmiddelen. Die hebben we als Rotary aan ’t einde van de middag naar de centrale opslag bij Frostifoods gebracht.

image

Hier komen alle ingezamelde levensmiddelen samen. Daar mochten de kids natuurlijk ook meehelpen met de laatste loodjes. Uitladen, op pallets zetten en op de goede plaats zetten. Woensdagavond maken heel veel vrijwilligers daar samen 800 kerstpakketten klaar. Ook daar werken wij als Rotary aan mee.

image

Mooi gezicht. Onze 50 dozen. We zijn ontzettend blij met alle gulle bijdragen van de bezoekers van de Jumbo supermarkt in Holtenbroek, Zwolle. Holtenbroek krijgt als wijk regelmatig veel kritiek. Wij vinden Holtenbroek een prachtwijk!

image

En in deze centrale hal staat nog veel meer. Er staan nu al vele honderden dozen. Van andere inzamelingen door andere vrijwilligers. En de komende dagen komen er nog veel meer dozen bij. Alle in Zwolle ingezamelde financiële bijdragen worden door De Koningskerk omgezet in levensmiddelen. Datzelfde geldt voor een extra financiële bijdrage die wij als Rotary club beschikbaar stellen.

image

Mooi om zo met velen in Zwolle steun te kunnen geven aan de “Vrienden van de Herberg” en De Voedselbank. En daarmee aan de vele Zwollenaren die zij steun geven.

Het was een bijzondere dag gisteren. Laten we hopen op een mooie Kerst en een (veel) beter 2014 voor iedereen die het nu zo moeilijk heeft.

Doe ook mee. Nu of volgend jaar. Geef die bank een dikke vette bonus!

We verhaasten bij het leven. Durf te sudderen!

In Familie, Kinderen, omdenken on december 8, 2013 at 5:05 pm

Sommige dingen gaan snel. Andere dingen hebben meer tijd nodig. Dat is zakelijk zo en ook in een gezin. Vanochtend was de sfeer wat gespannen bij ons thuis. De nodige korte lontjes bij elkaar. Actie en (snelle) reactie. Dus dat werd een paar keer flink boem!

’s Middags ging het gelukkig een stuk beter. Dat ging niet snel en niet vanzelf. Het had even tijd nodig. Maar uiteindelijk was alles weer pais en vree. Aan het eind van de middag zat iedereen knus tegen elkaar aan naar “Kruistocht in spijkerbroek” op TV te kijken.

image

Nou ja iedereen… Papa niet. Die stond in de keuken. In het weekend kook ik altijd (net als op vakantie) en op zondag heb ik daarvoor de meeste tijd. Dus uitgebreid koken. Heerlijk om te doen. Vandaag maakte ik ouderwets stoofvlees. Met stamppot witte kool en stoofpeertjes. Een mooie klassieke combinatie bij ons in de familie.

image

Stoofvlees. Dat is één van die dingen die tijd nodig hebben. Circa drie uur is daarvoor nodig. Dus lekker lang in de keuken gestaan vandaag. Goed stukje vlees, knoflook, uien, paprika, laurier, wortel, wijn, water, ketjap, peper, paprikapoeder, zout, tijd en vooral aandacht.

image

Het voordeel is dat je tijdens het koken tijd hebt om na te denken. Soms bewust over iets wat je bezig houdt. Maar ook onbewust gebeurt er van alles in je hoofd als je bezig bent in de keuken. Opeens komen er goede ideeën of oplossingen in je hoofd opborrelen.

Niet alleen stoofvlees heeft veel tijd nodig om te sudderen op een klein pitje. Ook veel zaken die in je hoofd zitten hebben tijd nodig. Iets waar je al langere tijd over nadenkt of mee rondloopt komt opeens tot een goed en verrassend eindresultaat.

image

Als we met z’n allen nou eens wat meer tijd nemen om rustiger te leven. Minder primair op alles reageren. Even laten bezinken. Ideeën laten rijpen in je achterhoofd. Geduld hebben tot ze klaar zijn om verder mee te gaan. Zou dat wat zijn? Minder haasten vliegen vallen en opstaan? Gewoon in één keer goed?

image

Dat moet toch kunnen. Sommige dingen hebben gewoon tijd nodig. Mischien wel meer dingen dan we denken. Als je er over nadenkt is de oplossing simpel… We hebben meer tijd nodig om te sudderen!

We verhaasten bij het leven. Durf te sudderen! Doe je mee?!

Sinterklaas frutselt ons elk jaar weer onder het tapijt!

In Familie, Kinderen on december 1, 2013 at 7:04 pm

Elk jaar is het hetzelfde liedje. Niks “Zie ginds komt de Stoomboot”. Niks “Hoor wie klopt daar”. Hetzelfde liedje is dat er elk jaar voor onze Kids op de basisschool een SURPRISE moet worden gefrutseld. Dit jaar mag alles zelfs dubbel. Eentje in groep 8 en een eentje in groep 5. Poeh!

image

Officieel moeten de Kids zo’n surprise ZELF in elkaar frutselen. Maar in de brief van school wordt het al duidelijk. “Uw kind mag een kado kopen van maximaal €5. Uw kind maakt een gedicht bij het kado… En een surprise: WELLICHT DAT U UW KIND EVEN HIERBIJ MOET HELPEN”.

Tsja… Even helpen. En gij gelooft dat? Het is eerder andersom. Je bent er als vader en moeder een dag druk mee en… WELLICHT DAT JE KIND AF EN TOE JOU EVEN KOMT HELPEN

image

Sinterklaas surprises maken

Dit jaar ging het overigens best goed. De Kids hielpen goed mee. Hadden al voor de allerlaatste dag hun kado’s in huis. Hadden al knutselspullen geregeld en al kartonnen dozen gezocht. En liepen maar een keer of 10 erbij weg. Maar dan nog is op één dag (altijd de zondag) twee surprises maken, twee gedichten maken en alle kado’s inpakken best veel werk.

Halverwege zo’n dag lijkt het alsof in ons huis een bom is ontploft. Wat een chaos. Overal ligt wat. Papier, knipsels, plakband, lijm, plakstiften, pepernoten, karton, flutkoopjes van de Action, scharen, stiften, potloden, penselen, verf, kranten en ander ongemak. Lopen door de kamer lukt bijna niet meer.

image

Chaos bij sinterklaas surprise maken

Als er dan uiteindelijk klaar is dat in de verte wel wat lijkt op wat het zou moeten voorstellen. Als er niet teveel verf- en lijmresten op verkeerde plekken zitten. Als alle zooi weer is opgeruimd. Als het tapijt weer zichtbaar is. Als de Kids na een late maaltijd eindelijk in bed liggen. Dan kijk je elkaar eens zuchtend aan. Het is weer gelukt!

Dit nooit weer zeg je terwijl je op de bank hangt. Volgend jaar organiseren we het anders. Eerder beginnen. Kids meer zelf laten doen. Simpele surprises. Dat soort stomme gedachten. Want je weet wel beter. Volgend jaar frutselen we toch weer de hele dag. In dezelfde chaos. Met hetzelfde resultaat. Trappen we er toch weer in. En ach, het is ook wel gezellig.

Heeft die ouwe kerel ons toch weer te pakken. Die Sinterklaas frutselt ons elk jaar weer onder het tapijt!

%d bloggers liken dit: