Henk038

Archive for juni, 2014|Monthly archive page

Hoofd boven water houden!

In architectuur, fotoblog, natuur, verwonderen, Zwolle on juni 30, 2014 at 8:33 pm

Je hoofd boven water houden… Daar hebben veel mensen op dit moment moeite mee. In real life absoluut niet mooi om mee te maken of om te zien om je heen. Maar als een kunstenaar dit thema oppakt dan kan het pure schoonheid zijn. En dat is het hier!

20140701-000920-560682.jpg

Ik was maandag voor het eerst op landgoed AnningaHof. Aan de rand van Zwolle. Letterlijk en figuurlijk een mooi verborgen pareltje. Zo verborgen dat ik er als Zwollenaar niet alleen nog nooit geweest was… Ik had er zelfs nog nooit van gehoord. Shame on me.

20140630-231927-83967245.jpg

Grote tuinen met hele grote en kleinere beelden en objecten vindt je op de Anningahof. Je kunt er in alle rust wandelen, kijken, bewonderen en verwonderen. Zeer uiteenlopende kunstobjecten. Wat de één prachtig vindt, vindt de ander niets. Dat maakt het juist zo mooi.

20140630-231112-83472830.jpg

Ik heb me maandag bewust beperkt tot het fotograferen van één kunstwerk. Die foto’s zie je in dit blog. Een drijvend kunstwerk dat mij van de eerste tot en met de laatste minuut dat ik er was fascineerde. In mijn ogen een prachtig kunstwerk: Monere van Levi van Veluw. Hoop dat jullie het ook mooi vinden.

20140630-225825-82705752.jpg

Door de wind beweegt het hoofd langzaam over het water. Steeds kijk je er anders tegenaan. Als je om de vijver loopt zie je bovendien steeds een andere achtergrond. Als de zon schijnt zie je ook nog eens mooie (veranderende) reflecties. Dan heb je mij! Steeds een ander perspectief. Steeds verwondering over wat je ziet. Slaapt het? Zwemt het? Komt het uit het water? Zinkt het weg? Kijk het je aan? Vul het zelf maar in.

20140630-230228-82948267.jpg

In de tuin zijn veel beelden te zien in allerlei vormen en maten en van de meest uiteenlopende materialen. Ga zelf eens kijken in Zwolle als je meer wilt zien. Of bekijk alvast de Anningahof online. Aanrader.

20140630-225556-82556025.jpg

Ik ga binnenkort zeker nog weer eens kijken bij de Anningahof. Dan neem ik mijn andere fotocamera mee. Kan ik meer inzoomen en scherpere foto’s maken dan met m’n smartphone. Bovendien zijn ook de tuin, de bloemen en de bomen het bekijken meer dan waard. Zoals deze prachtige bloem die zacht dichtging, tegelijk met de ondergaande zon.

20140630-232526-84326405.jpg

Kortom, je kunt je er best een flinke tijd vermaken. Natuur en beeldentuin. Van klassiek tot ultramodern. Van gevestigde namen tot aankomend talent. En als je echt nog niet genoeg hebt kun je zelfs nog even binnen naar kleine beelden kijken.

20140701-000211-131266.jpg

Binnen kijken heb ik deze keer overgeslagen. Dat werd mij teveel. Kunst is mooi, maar je moet doseren om het leuk te houden. Anders verzuip je erin. Hoofd boven water houden!

Advertenties

Het grote verschil tussen kinderhand en kinderbuik

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Vakantie on juni 29, 2014 at 10:01 am

Een kinderhand was vroeger snel gevuld. Vraag is of dat nog steeds zo is. Bij veel kids volgens mij helaas niet meer. Blij zijn met iets simpels of kleins is er toch vaak niet meer bij. Ik probeer wat ik kan om dat te voorkomen bij onze kids. Dat lukt nog aardig. En op sommige kleine dingen zijn die van ons in ieder geval nog steeds dol. Ze zijn dol op kleine stukjes fruit. Lekker door elkaar gemixt. Daarmee is de kinderhand snel gevuld. Gelukkig maar!

image

zomerse fruitsalade

Bij kinderen zit er veel impulsiviteit in hun acties. Daar kun je af en toe als ouders knettergek van worden. Het is echter ook een grote bron van vermaak. En je kunt er af en toe ook lekker op inspelen. Als je in het weekend een wat ander eetschema hebt of je gaat BBQ’en dan hebben kids al vrij snel trek. Voor je ’t weet gaan ze snaaien en ze vallen aan op het eerste dat er prima eetbaar uitziet. Voor je het weet eten ze zich vol met snacks, ships en andere hapjes en laten ze het gezonde eten staan.

image

stoffelijk overschot zomerse fruitsalade

Om die reden kies ik er regelmatig voor om gewoon als eerste (alleen) gezond eten op tafel te zetten. Meestal fruit of een fruitsalade. Vandaag waren we op visite bij een gezin dat ook drie kids heeft. Zes hongerige monden. Dus dan heeft één (grote) fruitsalade niet zoveel zin. Dat is te weinig. Ook al had ik flink mijn best gedaan met grote hoeveelheden fruit (zie de foto met restanten hier boven). Naast de best wel grote fruitsalade dus ook een nòg grotere watermeloen erbij. Het kost wat tijd maar dan heb je ook wat.

20140629-220923-79763993.jpg

Aanval op watermeloen geopend

Mooi om te zien hoe kids op lekker zomerfruit aan kunnen vallen. De kilo’s fruit gingen erin als koek. Grote smulpartij. De fruitsalade was meteen op en ook een flink deel watermeloen was meteen verdwenen. Net alsof een sprinkhanenplaag over een mooi stuk land raast en het helemaal kaal achterlaat. De rest van de watermeloen werd stukje voor stukje tussendoor meegegrist als ze langs de tafel liepen.

image

kleurrijke fruitsalade vóór 12 handjes ervan gingen eten

Door in te spelen op de impulsiviteit van kids (“ik heb trek dus ik ga meteen veel eten”) kun je stiekem een beetje beïnvloeden wat ze eten. Met al dat fruit in hun maag zijn er meteen al heel veel vitamientjes op de plek van bestemming aangekomen. Kunnen ze daarna snaaien van het andere eten.

20140629-222143-80503224.jpg

schalen vol watermeloen

Bij ons het gezonde fruit dus niet als afsluiter van een buffet maaltijd of de BBQ. Dan zitten de meeste kinderbuiken al vrij vol en passen er hoogstens nog wat marshmallows of een ijsje bij. Gewoon meteen aan het begin. Omdenken. Het toetje als voorgerecht. En dan niet een klein beetje maar een giga hoeveelheid fruit… Want die kinderhand is misschien wel snel gevuld, die kinderbuik absoluut niet. Dat is een groot verschil!

Met minecraft kun je niet schieten!

In Kinderen, Memories, natuur, verwonderen on juni 22, 2014 at 7:50 am

Onze kids worden regelmatig buiten de deur gezet. Hoppa, buiten spelen! Dat doen ze gelukkig vaak uit zichzelf. Soms moet je ze een handje helpen. Binnen zijn de verlokkingen van schermpjes en spellen als Minecraft toch wel heel groot. Gelukkig is er ook buiten van alles te doen. De trampoline en de voetbaldoeltjes zijn bij ons het populairst. Maar sinds kort hebben we er een attractie bij!

20140622-172723-62843854.jpg

Als schoolreisje gaan we altijd met zo’n 200 kids naar ’t bos, dat dan door meer dan 100 ouders wordt omgetoverd in een avonturenpark met tientallen activiteiten. Dit jaar (vorige week) was het thema “het wilde westen”. Ik had voor mijn activiteit bogen en pijlen laten maken en ik had dieren op karton geschilderd. Ik was benieuwd hoeveel lol drie schoolklassen zouden hebben om met pijl en boog te schieten.

20140622-095234-35554685.jpg

Lol hebben ze gehad, en wij ook. Wij hebben met de kids gelachen maar ook om onszelf. We hadden namelijk een basisfout gemaakt. We waren van onszelf uitgegaan. Iedereen kan toch omgaan met pijl en boog. Das toch simpel?! Dat klopt inderdaad als je als kind zelf jarenlang met pijl en boog hebt gespeeld zoals wij. Ik heb zelf als kind tientallen bogen en honderden pijlen gemaakt. Pijlen van riet met een dop van vlierhout erop – voor balans en om grote ongelukken te voorkomen. Heerlijk om mee te spelen. Mooie herinneringen aan.

20140622-171516-62116733.jpg

Het bleek echter dat de meeste kids géén idee hadden hoe ze met een pijl en boog om moeten gaan. Dat was heel vermakelijk om te zien! Stadse boys & girls hè. Sommige meiden en jongens snapten het snel en schoten keihard dwars door de kartonnen dieren. Veel kids hebben we het geleerd met een paar keer samen oefenen. En een enkeling lukte het pas bij de laatste pijl. Maar bijna alle kids waren dolenthousiast.

Zo ook onze jongste. En die had het geluk dat de pijlen en bogen (voor zover ze niet stuk waren) mee naar huis gingen. De afgelopen week heeft hij dus samen met zijn grotere broer vanuit alle hoeken en gaten op van alles en nog wat geschoten in de tuin. Mooi om te zien. Ze hebben er veel lol mee gehad. De kartonnen dieren zijn er wat minder blij mee. Sommigen zijn behoorlijk geraakt inmiddels.

20140622-172944-62984799.jpg

Met minecraft kunnen ze prachtige dingen maken. Ze zijn er verschrikkelijk handig in. We laten ze daar ook lekker mee doorgaan. Bedenken, bouwen, delen: big fun. Maar offline je fantasie met jezelf op de loop laten gaan is ook big fun. Lekker buiten in de tuin met pijl en boog tekeer gaan. Als een echte indiaan.

Want één ding staat vast… Met minecraft kun je veel, maar met Minecraft kun je niet schieten!

Sloooooooome Sjakie!

In Kinderen, Memories on juni 15, 2014 at 6:08 pm

Onze middelste had dit weekend een tweedaags voetbaltoernooi met Nederlandse en buitenlandse teams. Gelukkig wel in Zwolle bij zijn eigen BeQuick’28, dus hij kon wel lekker thuis slapen. Ik was er beide dagen bij. Al met al was ik zo’n 12,5 uur op het voetbalveld. Daarvan 2,5 uur voetbal. Dat is hartstikke leuk. Maar ook 10 uur niksen. Hangen, lopen, zitten, kletsen, koffiedrinken en wachten. Vooral héél veel en héél lang wachten. Tsjonge wat gingen die twee dagen langzaam. Zes korte wedstrijdjes in twee dagen tijd. Alles op een slakkengangetje! Sloom!

20140615-200544-72344514.jpg

Na zo’n weekend denk je opeens bij jezelf na hoe groot het verschil is met vroeger. Toen was ik als kind altijd alleen op stap met sport en andere activiteiten. Vader en moeder bemoeiden zich daar niet mee, dat herinner ik mij nog goed. Tegenwoordig zijn we – als we niet oppassen – bijna continue met de kids bezig. Vorige week de avondvierdaagse. Deze week de reguliere sporttrainingen, mee met het schoolreisje en het voetbaltoernooi. Komende week de schoolmusical en de zwemvierdaagse. Tussendoor werken we ook nog. Gelukkig worden de kids ouder en gaan ze steeds meer hun eigen gang. Het continue meegaan wordt dus straks minder. Aan de ene kant wel lekker. Maar stiekem ga ik het allemaal ook nog wel missen denk ik. Toch wel.

20140615-202640-73600196.jpg

Maar goed… Die twee dagen buiten hebben mijn zoon – vooral hij – en mij de nodige rode plekken van de zon opgeleverd (auw!) en daarnaast heb ik te kampen met een grote algehele loomheid (gááp!). Dat geslenter en gehang en dat oeverloze wachten. Dat zit nog helemaal in mijn systeem. Vanavond maar eens een lekker biertje nemen en dan vroeg naar bed. Morgen weer fit.

Ik voel mij nu nog even een ontzettende Sloooooooome Sjakie!

Kijk nog eens echt héél erg goed!

In gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, Zwolle on juni 8, 2014 at 10:16 am

Nieuwe dingen. Bijna altijd kan ik daar goed en snel mee omgaan. Maar soms, heel soms lukt mij dat niet. Dan blijf ik mij irriteren aan iets kleins. Iets kleins bijvoorbeeld dat iemand heeft toegevoegd aan iets dat in mijn ogen al perfect was.

Zo ook in mijn mooie park Het Engelse Werk in Zwolle. Dat is zo ongeveer mijn achtertuin. Ik ben er graag. In alle seizoenen is het daar prachtig. De stilte, de rust, het uitzicht, de doorkijkjes, de eeuwenoude bomen, de vogels. Idyllisch mooi.

20140608-175520-64520003.jpg

Maar vorig jaar is er iets toegevoegd. Een lelijk metalen ding (een soort functionele fontein) waarmee extra water wordt toegevoegd aan de meertjes in het park. Er zal wellicht ook nog wel een kunstzinnige gedachte achter schuilgaan, maar die is mij altijd ontgaan. Waar ik mij vooral aan stoorde? Het lawaai. Het lawaai als het water er klaterend uitstroomt. Dat past niet in mijn stille park. Tja.. Waar kan een mens zich aan storen hè. Categorie hashtag #firstworldproblems op Twitter. Ik weet het.

20140608-125307-46387571.jpg

Maar vorige week, ’s ochtends vroeg, zag ik opeens de pure schoonheid van dat ding. Het was droog en windstil, met een klein zonnetje. Prachtige reflecties van de lucht en de grote bomen op het water. Maar ook op de schalen van de fontein! De weerkaatsing van lucht en natuur liep haarfijn door over water en schaal. Super!

20140608-124933-46173577.jpg

Ik heb er lang naar staan kijken en van genoten. Zo vind ik ‘m wel mooi. Zonder lawaai en zonder herrie, op het juiste moment en in het juiste perspectief. Inmiddels heb ik de fontein ook al weer een paar keer aan het werk gezien en gehoord. En het mooie is… Ik stoor me er nu bijna niet meer aan. Grappig.

20140608-124334-45814553.jpg

Mooie les om te onthouden. Ook in de samenwerking met mensen (privé, zakelijk, maatschappelijk) kom ik heel soms wel eens iemand tegen waar ik niet veel mee heb. Of (nog minder vaak) iemand waar ik eigenlijk vrij snel een hekel aan heb. Misschien heb ik die mensen wel te snel beoordeeld. Of ik heb ze nog nooit op het goede moment in het juiste perspectief gezien.

Gewoon maar eens meer als kind kijken naar alles om mij heen in plaats van als doorgewinterde papa. Minder vaste denkbeelden en ideeën. Mooie reflectie vanwege een reflectie. Volgens mij iets waar wel meer mensen iets mee kunnen. Dus wat let je. Doe eens gek. Zet je (voor)oordeel maar weer eens aan de kant en probeer het gewoon:

Kijk nog eens echt héél erg goed!

Verzuimdag met grootste glimlach!

In Muziek, omdenken, Zwolle on juni 1, 2014 at 10:00 pm

Zondag 25 mei 2014. Die dag gaat de boeken in als een dag met een grootste glimlach. Zo’n grootste glimlach dat ik voor het eerst in meer dan een jaar NIET op zondag heb geblogd. En of ik daar een reden voor had!

Er zijn in Zwolle steeds meer en betere festivals. Dit weekend bijvoorbeeld het prachtige Zwolle Unlimited. Maar vorige week was ik op een festival in Zwolle dat eigenlijk zo fout was als t maar kan. Een festival hoort buiten, op het gras, met bier en met harde gitaren. Maar dit was een festival binnen, in het donker, zonder drinken en met Nederlandstalige muziek. Het kan verkeren. Maar potverdikke… WAT een festival!

image

Ik kwam er vrij ongepland terecht. Op de bagagedrager van Elsbeth die een kaartje over had. Het Frion Festival, daar kwam ik terecht. Een festival in Theater De Spiegel, waar Zwollenaren met een verstandelijke beperking muzikaal hun hart, ziel en zaligheid uitstorten op het podium. Begeleid door een goede live band, twee koren en tal van Zwolse artiesten. Prachtig.

image

De Frion artiesten traden op voor een volle zaal. De passie knalde er vanaf, de zaal stond op z’n kop. Puur en vol beleving. Wat zullen de ouders, familieleden en vrienden in de zaal ontzettend hebben genoten van de optredens. Sterker nog, we hebben er met ons allen heel erg van genoten. Mooi dat de Vrienden van Frion dit Festival organiseren en dat er veel geld mee wordt ingezameld. Maar dat deze kanjers zo kunnen optreden in de spotlights voor een volle zaal en zij (en wij) er zo van kunnen genieten… Dat is het allermooist.

20140602-000146.jpg

Na het festival konden we ons nog vergapen aan andere Frion artiesten: kunstenaars met mooie schilderijen en zeer fraai keramiek. Die werden geveild voor het goede doel. Mooie kunst, maar het lukte mij helaas niet om er één te bemachtigen. Te veel liefhebbers in de zaal.

Om het “verdriet” te verwerken gingen we na afloop van het Frion Festival nog even naar Hedon. Daar zaten twee top muzikanten uit Zwolle op het podium: Sticks en Bertolf. In een leunstoel, met een schemerlamp, draaitafels en CD spelers bij de hand… En heel veel muziek! Over en weer draaiden zij hun favoriete tracks. Met daarbij lekker kletsen over die muziek.

image

Geen volle zaal zoals bij het Frion Festival. In de zaal slechts een paar relaxte, aandachtige luisteraars. Heerlijk intiem zitten, kijken, luisteren. Maar ook hier twee kerels puur en vol beleving op het podium. Soort aanraakbare live TV. Zeker voor herhaling vatbaar. Net als het Frion Festival.

Ondanks de grote verschillen die er zijn, merkte ik ook hele grote overeenkomsten tussen het optreden van de kanjers met een verstandelijke beperking op het Frion Festival en top muzikanten als Sticks en Bertolf. Echt & puur, vol beleving, enthousiasme & fun, er zelf van genieten en het 100% kunnen overbrengen op de zaal. Dan ben je goed en is het geweldig om mee te maken.

image

Er zijn duizenden in de geestelijke gezondheid zorg die veel “normale” dingen niet kunnen. Als we niet uitkijken dan vertalen we dat makkelijk naar een negatief beeld en oordeel. Omdat ze er anders uitzien, anders praten, zich anders gedragen. Dat is niet hun handicap maar onze handicap. Misschien is onze “verstandige” beperking in hoe we kijken en denken wel veel erger dan hun verstandelijke beperking. Niet aan hun kop zeiken over wat ze niet kunnen. Niet teveel in ons keurslijf proppen. Ruimte en vrijheid geven om te doen waar hun hart ligt.

Er kwam op de draaitafel bij Sticks en Bertolf één track van Rico & A.R.T voorbij: “positieve vibes”. Een stukje daaruit is 100% van toepassing op afgelopen zondag “Positieve vibes, in een negatieve tijd. Gezeik aan m’n kop, maar in m’n kop ben ik vrij

Ik had de hele dag geen last van gezeik aan m’n kop, alleen maar positieve vibes. Heerlijk vrij van zorgen, plannen en To do’s. Dat is het mooie van theater en muziek. Bedankt voor de ontspanning en de goede reality check. Kijk naar wat je zelf en naar wat anderen WEL goed kunnen in plaats van zeiken over wat allemaal NIET kan.

Vorige week dus niet geblogd op zondag. Het was een heerlijke Verzuimdag met Grootste Glimlach!

%d bloggers liken dit: