Henk038

Archive for augustus, 2014|Monthly archive page

Met jou heb ik nog een appeltje te schillen…

In Eten & drinken, ideeën - innovatie, Kinderen, verwonderen on augustus 31, 2014 at 12:47 pm

Sommige dingen vergeet je. Andere dingen niet. Die onthou je en daar kom je later op terug. Dit blog gaat daarover.

IMG_2752.JPG

Vorig jaar hadden we een geweldige appeloogst van onze twee oude appelbomen. Emmers vol appelmoes en stapels appeltaarten gemaakt. Heel veel appels ook weggegeven. Geweldig om zo de appels uit je eigen tuin te kunnen eten. Wat niet geweldig is? Al die appels schillen en klokhuizen eruit halen. Wat een langdurig en vervelend klusje is dat. Daar zuchtten en steunden wij thuis wel eens over. We weten nog goed hoeveel appels we vorig jaar met een fijnschiller hebben geschild.

IMG_2768.JPG

Maar dit jaar gaat dat anders. We kregen van Elsbeth en Jeroen laatst een prachtige appelboor/-schiller. Een Apfeltraum. Prachtige naam, prachtig gereedschap. Zo mooi en zo simpel dat de kids meteen door hadden hoe het werkt. Zelfs ik snapte het snel. De appels komen er geschild, zonder klokhuis en in plakjes vanaf. Vol verwondering zaten we er naar te kijken. De ontwerper heeft vast wel even flink zitten puzzelen om van idee naar realisatie te komen. Maar het is prachtig gelukt!

IMG_2785.JPG

We hebben vandaag een mandje appels van de boom geplukt en we zijn meteen gaan schillen. De kids schillen, ik de plakjes appel in stukjes snijden. Mooi teamwork. Ik kon ze bijna niet bijhouden, zo snel ging het. In een mum van tijd een giga pan vol kleine stukjes appel. Wat water en suiker erbij en even koken. Zo hadden we vandaag onze eerste schaal met zelfgemaakte appelmoes van het seizoen. Meteen samen opgegeten, want warm is verse appelmoes het aller-lekkerst.

IMG_2790.JPG

Er zullen er nog wel veel pannen appelmoes volgen. Onze twee appelbomen hangen namelijk vol. Binnenkort ook de eerste appeltaart maar weer eens bakken. Voor ’t maken van appeltaart of appelmoes kan nu geen enkel excuus meer bedacht worden. Met dit handmachientje is het géén kunst om de appels snel uit de jas te krijgen. De kids willen bovendien graag helpen. Zo klaar dus.

Als er straks bij ons thuis wordt geroepen “met jou heb ik nog een appeltje te schillen” …dan hoeven jullie je niet ongerust te maken. Dan gaan de kids en ik samen weer iets lekkers maken!

Wacht! WACHT!

In Kinderen, schilderijen on augustus 24, 2014 at 7:19 pm

Vandaag was een dag met verrassingen. Die hebben we hier in huis wel een vaker, maar dit keer waren het er diverse. Het begon met Wachten en het eindigde met De WACHT!

image

Bewondering voor De Nachtwacht

We wilden een dagje op pad met het hele gezin. Maar we moesten even wachten. Onze middelste van twaalf wilde liever niet mee. Verrassing! Dus even wat regelen, aanpassen en wachten. Al met een uurtje later dan gepland op weg naar Amsterdam. Niet erg. We hadden de hele dag nog. Op het station pakten we de eerste trein. Helaas was dat de sprinter. Nooit geweten dat Almere zoveel stationnetjes heeft aan de Hanzelijn. Dus nog wat langer wachten om Amsterdam in te gaan. Niet erg. We hadden de hele dag nog.

In Amsterdam wilden we in ieder geval naar De Hermitage en naar een tentoonstelling in De Nieuwe Kerk op de Dam. Onze oudste wilde echter ook graag de bibliotheek van Amsterdam zien. Die bezochten we als eerste. Mooi gebouw. Plus appelgebak en een mooi uitzicht op de zevende verdieping. We bleven daar langer dan gepland. Zeker toen onze jongste de jeugdafdeling ontdekte. Niet erg. We hadden de hele dag nog. Nou ja, de halve dan!

IMG_2663.JPG

Bibliotheek Amsterdam - mooi van binnen EN mooi uitzicht

Onze dochter bleek last te hebben van haar voet. Niet lopen dus. Verrassing! We huurden dus als echte toeristen even snel fietsen. Omschakelen. Dat we dat niet eerder hebben gedaan. We hebben door steden als Sjanghai en Bangkok gefietst, maar nog nooit door Amsterdam. Heerlijk door de stad gefietst. Onverwacht mooi. Een echte aanrader. Die zere voet kwam zo goed uit. Dochter blij, wij blij.

De Hermitage was niet wat met de kids. De tentoonstelling over de zijderoute kon ze niet boeien. Na de Hermitage zochten we de frisse lucht op. Ik had online restaurant De Ysbreeker gevonden als kindvriendelijk adres. Het restaurant zit aan het water (terras!) aan de Weesperzijde. Straat vol mooie gevels. Ik had niet goed naar het huisnummer gekeken en de Weesperzijde is nogal lang. Het duurde dus even voor we konden lunchen. Even wachten, we zijn er zo! Gelukkig was het eten en drinken prima bij De Ysbreeker. Prettige verrassing. Echte aanrader. Na de late lunch gingen we weer op de fiets door Amsterdam. Nog maar een paar uurtjes. Doorfietsen dus.

IMG_2662-0.JPG

Toch maar naar het Rijksmuseum

Via allerlei omwegen waren we op weg naar de Dam. Maar – surprise – daar zijn we nooit gekomen. We kwamen langs het Rijksmuseum. Onze jongste riep dat héél graag (voor het eerst) De Nachtwacht wilde zien. Verrassing. Dus hup program aanpassen. Linksaf onder het Rijksmuseum door, fiets op slot en naar binnen. Het museum was nog net drie kwartier open. Onze jongste vond De Nachtwacht prachtig. Onze oudste had het na vijf minuten wel gezien. De jongste van bleef kijken. Eerst zonder, later met uitleg. Hij zag van alles. Mooie details. Hij praatte honderd uit over het schilderij. Prachtig om te zien, De Nachtwacht en zijn enthousiasme.

image

Jongste bestudeert De Nachtwacht

Daarna op de fiets dwars door het centrum naar ’t station. Over het Leidseplein en door de Jordaan. Dwars over het Spui en oversteken bij de drukke Kalverstraat. Langs de oude gebouwen van de UVA en daarna door de Rosse buurt. Luid bellend dwars door de slenterende buitenlanders die midden op straat liepen. Ze hadden meestal geen flauw idee hadden wat ze moesten doen als er een fiets aan kwam. Uiteindelijk kwamen we zonder kleerscheuren aan bij de fietsenstalling van MacBike naast het station. Toch nog 12,5 km gefietst.

IMG_2664.JPG

Op de fiets dwars door Amsterdam

Al met al een totaal andere dag dan gepland. Heerlijk om spontaan andere dingen te doen. Het was dan ook een mooie dag. Onderweg werd er nog druk nagepraat over De Nachtwacht. We zijn toch maar iets eerder dan anders teruggegaan naar Zwolle. Om onze verloren zoon thuis op te zoeken. Die wachtte namelijk al héél lang en hij moest natuurlijk nog worden bijgepraat over De Nachtwacht!

Kijken en (ver)oordelen

In China, Kinderen, omdenken, verwonderen on augustus 17, 2014 at 6:31 am

Veel mensen kijken te weinig en (ver)oordelen te veel. Of ze kijken te langzaam en (ver)oordelen te snel. Bijna altijd komt hoe je kijkt en hoe je (ver)oordeelt voort uit de positie waar je staat, je eigen ervaring en je achtergrond. Snappen we dat?

Wij hadden afgelopen week twee Chinese jongens (12 en 14) te logeren. Ze kwamen voor Engelse Summerschool naar Zwolle. In veel dingen zijn deze Chinese kids hetzelfde als onze kids. Ze willen ook graag zo snel mogelijke de WiFi code, spelen ook Minecraft en hebben ook vrijwel de hele dag wel zin in eten. Maar uiteraard zijn er ook grote verschillen.

IMG_2433.JPG

Opening Anglia Summerschool door o.a. Wethouder Ed Anker

Wij wonen in Zwolle. Zij in Nanjing. Allebei middelgrote steden in eigen land. Maar Zwolle heeft circa 120.000 inwoners, terwijl Nanjing er meer dan 7.000.000 heeft. Wat middelgroot is hangt af van je perspectief. Onze Chinese gasten zagen in Zwolle blauwe lucht. Prachtig! En ook nog eens “Fresh air!” Wij merken dat niet meer op. Zij wel, want dat kennen ze daar niet. Grote kostbaarheden? Of de gewoonste zaak van de wereld die je niet meer opmerkt? Kwestie van kijken, kwestie van perspectief.

Onze twee oudste kids gingen ook naar de Engelse Summerschool. Vijf dagen lang elke dag van 9.30u tot 16u samen naar school. Opstaan om 7.30u, ontbijten, relaxed naar school fietsen. Naar school in de vakantie. Gek of geschenk? Het is maar hoe je er tegenaan kijkt en hoe je er over oordeelt. Veel kids in Nederland zien zoiets als gek. De kids uit China zagen het als een geschenk. Als een kans om nieuwe dingen te doen. Als een grote investering in zichzelf, in hun toekomst. Kwestie van kijken, kwestie van perspectief.

IMG_2503.JPG

Hier fietsen wij met de Chinese boys. Je kunt dit als een zwaar bewolkte dag zien

Onze Chinese boys gingen nog een stap verder. Ze vonden de Summerschool in Nederland een soort vakantie. Want zeg nu zelf. Opstaan om 7.30u is toch een lachertje. “That is Heaven!” En school van 9.30 tot 16u stelt toch niets voor. Dat is echt heel kort. “Our school starts at 7.30!”. En wat wordt er bedoeld met geen huiswerk? Dat kan toch niet? “We always have homework!”. Kortom: dit voelt als vakantie! Vraag de gemiddelde puber in Nederland naar bovenstaande zaken en voor je het weet wordt je aangeklaagd bij de Mensenrechtencommissie van de VN. Daarna wordt bureau Jeugdzorg erbij gehaald. Kwestie van kijken, kwestie van perspectief.

En hoe kijken wij vanuit Nederlands perspectief tegen die Chinese ouders aan? Veel Nederlanders trekken hun wenkbrauwen op als ze horen dat kids van 11 à 12 jaar alleen vanuit China naar Nederland gaan en twee weken hier blijven. Zouden veel Nederlandse ouders nooit doen. Zeker niet als je maar één kind hebt. In China denken ze daar anders over. Ze hebben maar één kind, dus die moet alle mogelijkheden krijgen zich te ontwikkelen. Om beter te worden dan een half miljard andere kinderen. “It’s a battle”. Kwestie van kijken, kwestie van perspectief.

maar je kunt het ook zien als een mooie droge dag, met avondzon en mooie wolken

IMG_2508.JPG

Vaak kijken we naar iets enkel en alleen vanuit ons eigen perspectief. (Ver)oordelen is de volgende, makkelijke stap. Zo’n week met twee Chinese jongens in huis helpt enorm goed om nog beter te beseffen hoe sterk je vanuit je eigen achtergrond kijkt. Ook al doe je nog zo je best: je blikveld is vaak beperkt. Je ziet meer niet dan wel. Jouw werkelijkheid is niet de werkelijkheid.

IMG_2538.JPG

Ik ga door deze extra wake-Up call nog meer (dan ik al doe) mijn best doen om te zien wat ik niet zie. Dat doe ik bij foto’s maken al. Net even langer en anders kijken, voor een nog mooiere foto. Dan moet ik in andere situaties daarin toch ook nog beter kunnen worden. Anders en langer kijken… en het (ver)oordelen héél even langer uitstellen. Doen jullie mee? Fijn!

Dubbele energie = nog meer ManagementPlezier!

In gewoon doen!, ideeën - innovatie, leadership, ManagementPlezier, Netwerken, Seminar on augustus 12, 2014 at 5:44 pm

Hebben jullie al gehoord van mijn nieuwe uitdaging? Ik verkoop sinds ook kort stoelen. Maar dat niet alleen. Samen met die stoelen verkoop ik ook * nieuwe kennis * spannende ontmoetingen * diepgaande gesprekken * nieuwe toekomstdromen * ontspannen middagbesteding * grote glimlachen * mooie herinneringen * En nog véél meer! Hoe dat zit? Het begon allemaal vijf jaar geleden. Toen werd ik verleid.

Ik werd door Nicole Lier verleid om kennis te maken met haar bedrijf ManagementPlezier en de seminars die ze ging opzetten. Haar doel: seminars met super goede sprekers realiseren in Zwolle. Seminars die EN goed bereikbaar zijn EN prima betaalbaar zijn EN een zeer hoge klantwaardering krijgen. Die eerste kennismaking vijf jaar geleden is prima bevallen. Vanuit PwC heb ik vanaf de start als netwerkpartner meegewerkt aan haar seminars. Als bezoeker, als inleider, als panellid. Meestal bezocht ik de seminars met enkele goede klanten en relaties. Steeds naar volle tevredenheid. Ze maakte haar voornemens waar. In latere jaren werd ik ook steeds meer klankbord voor Nicole. We spraken regelmatig over de verdere ontwikkeling van ManagementPlezier. Dachten samen na over de veranderende markt van sprekers en seminars. We kwamen op tal van nieuwe ideeën.

2014 header_div_tbv_mailchimp.1.1.1.1.1

Nu ik per 1 april voor mezelf ben begonnen met BusinessACT is er tijd voor een volgende stap in de samenwerking met Nicole. We trekken de samenwerking naar een hoger niveau en gaan we met die ideeën aan de slag. Vanaf 1 juli 2014 zijn we samen als ondernemers actief met ManagementPlezier. We blijven spannende seminars organiseren in regio Zwolle, met boeiende sprekers en sterke regionale partners. Maar we ontwikkelen ook nieuwe activiteiten en bijeenkomsten. Nicole en ik zijn trots op ons eerste gezamenlijke seminar. Op 17 november is het zover. Dan komt schrijver, mental coach en topspreker Koen Gonnissen naar Zwolle voor een middagseminar. Hij was vroeger onder meer coach & trainer van tennisster Kim Clijsters.

Inmiddels is Koen een veel gevraagd spreker. Hij was onder meer de best gewaardeerde spreker tijdens De Week Van De Ondernemer. Hij deelt zijn kennis en inzichten vanuit de wereld van sport en bedrijfsleven. Hij gaat in op energiemanagement. Over presteren onder druk en het herstellen daarvan. Gericht rust inbouwen. Leren hoe je de energie en resultaten in jouw organisatie, jouw team en jezelf kunt verhogen. Presteren als een bedrijfsatleet! Bekijk hier een korte impressie van Koen Gonnissen als spreker:

Om onze samenwerking te vieren bestaat er tot 25 augustus de mogelijkheid om met een hoge vroegboekkorting aan ons eerste gezamenlijke seminar deel te nemen. Mooie inhoud voor een bescheiden prijs. Value for money. Los van de inhoud biedt het seminar ook volop gelegenheid voor nieuwe ontmoetingen. Inmiddels hebben zich al meer dan 100 mensen vanuit bedrijfsleven en (semi)overheid aangemeld. En de inschrijving is nog maar net begonnen. Het wordt dus een mooie bijeenkomst met een interessante spreker op het podium en interessante deelnemers in de zaal. Het seminar vindt plaats in het IJsseldelta Congres Center in Zwolle (PEC Zwolle Stadion).

Benieuwd wat het seminar met Koen Gonnissen voor jou als professional kan betekenen? Hier vindt je alle informatie over het seminar De Bedrijfsatleet  Kijken naar de info over het seminar is al leuk, maar we vinden het natuurlijk NOG leuker als je jezelf – alleen of met collega’s, een klant, een relatie, een goede vriend of vriendin – aanmeldt voor dit mooie seminar. Wij zijn enthousiast en wij gaan de komende tijd gewoon lekker ons nieuwe avontuur handen en voeten geven. We geven je graag een hand op 17 november!

Ideeën zijn er niet om over te blijven praten. Ideeën zijn er om waar te maken. Gewoon doen! Dat doen Nicole en ik vanaf nu samen in ManagementPlezier. Met dubbele energie nu nog meer ManagementPlezier.

On your marks… Get set… GO! Als echte bedrijfsatleten!

 

 

Laat de Chinese invasie maar naar Nederland komen!

In China, Kinderen, verwonderen on augustus 10, 2014 at 6:51 am

Het begon met een simpele vraag. Toen nog één. En uiteindelijk hebben we volgende week geen drie, maar vijf kids hier in huis. En van die vijf spreken er twee geen woord Nederlands. Hopelijk spreken ze een paar woorden Engels. Gelukkig spreken ze heel goed Chinees. Alleen spreken wij jammer genoeg (bijna) geen Chinees. Nog niet. We gaan kijken wat we kunnen leren in een week.

De simpele vraag kwam van onze dochter. Mag ik week Engelse les volgen in Zwolle via Anglia Summer School? Bij de aanmelding gaven wij desgevraagd aan dat wij wel gastgezin wilden zijn. Vlak voor onze vakantie bleek dat ze graag twee Chinese boys bij ons wilden plaatsen. Nou vooruit, doen we. Toen onze middelste dat hoorde wilde hij ook wel mee naar Summer School.

We hebben straks dus twee Chinese boys in huis en de kids gaan komende week elke dag (in hun vakantie!) van tien tot vier naar Summer school. Wie had dat kunnen dromen twee maanden geleden. Wij niet!

IMG_2421.JPG

Inmiddels is de halve bovenverdieping anders ingericht. Slaapkamers en badkamer staan klaar voor de jongens van 12 en (bijna) 15. Ze zijn grappig genoeg vrijwel exact even oud als onze oudste twee.

We weten niet of ze kunnen fietsen. Morgen maar eens uitzoeken. Zou leuk zijn om ze lekker naar school te laten fietsen. Mooie manier om Zwolle te leren kennen. De Chinese woorden voor links, rechts, rechtdoor en STOP! hebben we maar alvast geoefend.

We hebben ook geen idee wat ze qua eten gewend zijn. Ik heb dus maar extra mie, noodles, rijst, wokgroente en sausjes in huis gehaald. Maar ze gaan ook Hollandse gerechten proeven zoals stamppot rauwe andijvie met rookworst en spekjes. En natuurlijk ’s ochtends een boterham.

Ik ben ook heel benieuwd hoe de twee Chinese boys het gaan ervaren om een week lang met vijf kids in één huis te wonen. Waarschijnlijk hebben beide jongens geen broers/zussen (van eentje weten we het zeker). De overgang naar ons huis vol kids, energie en lawaai zal enorm zijn. De oordopjes liggen voor ze klaar.

IMG_2424-0.JPG

Ben ook benieuwd wat onze kids ervan leren en hoe zij ermee omgaan. Wat hun deze kennismaking gaat brengen aan verwondering en nieuwe inzichten. Wij zijn al een keer in China geweest met ons hele gezin, dus ze zijn niet helemaal blanco. Maar er zal genoeg te verwonderen overblijven neem ik aan. Ook voor ons trouwens.

Ik verwacht dat het heel goed zal gaan en dat het een leuke week wordt. Vooral onze jongste heeft er veel zin in. Hij heeft met plezier zijn slaapkamer opgeofferd. Daarnaast heeft hij het grote woordenboek Engels EN het woordenboek Chinees al klaarliggen. “Gaat helemaal goed komen Papa!”. Mooi!

IMG_2420.JPG

We gaan straks kijken hoe ze de vlucht van elf uur (ze zijn net geland zagen we online) en de kennismaking met de Nederlandse regenbuien hebben ervaren. We staan zometeen klaar op het station met ons welkom bordje in de hand. Anglia heeft ze speciaal voor deze week Westerse namen gegeven. Geen idee waarom. Nu maar hopen dat ze die namen zelf herkennen op ’t bordje!

Wij zijn er klaar voor. Laat de Chinese invasie maar naar Nederland komen!

Service is DOOD. Jammer!

In Eten & drinken, Italie, natuur, omdenken, Vakantie on augustus 3, 2014 at 8:23 pm

Service. Wie weet nog wat dat is? Wat was dat ook alweer, service? Service is grotendeels verdwenen zo lijkt het. Service is dood, uitgestorven. Jammer. Zeker in de horeca waar je het op vakantie zo vaak mist als gast. Maar soms… Soms vindt je het op onverwachte plaatsen. Net als Edelweiss. Vorige week vonden we het zomaar allebei.

image

Edelweiss

Wij waren dit jaar in de Italiaanse bergen. De kids op tijd aan het bergwandelen krijgen is dan altijd een uitdaging. Dus had ik voor dit jaar een nieuwe strategie bedacht. Niet eerst uitgebreid opstaan, brood halen en ontbijten. Dat duurt uren. De nieuwe strategie is simpel. Kids vroeg wakker maken, meteen in de auto en vertrekken. Rijden naar het startpunt van de wandeling en vlak daarvoor een plek zoeken voor een ontbijtje.

image

De eerste keer had ik ergens een ontbijt gereserveerd. Dat was een succes. Al voor half tien liepen wij de berg op. De keren daarna hebben we ter plekke iets gezocht. Grappig om te zien wat er  gebeurt als je ’s ochtends vroeg met z’n vijven onaangekondigd ergens op de stoep staat. Diverse kleine hotelletjes in de bergen gaven helaas niet thuis. Zomaar ontbijten? Daar was niet op gerekend. Een alternatief werd meestal ook niet geboden. Daar moest je zelf naar vragen of zoeken. We kwamen  een paar keer in een café terecht voor een cappuccino en een croissantje. Ook prima, alleen wat weinig om 3 uur lang op te wandelen.

image

hotel Beau Sejour Champorcher Italië

Één keer troffen we een hotelletje (zie foto hierboven) die het wèl snapte. Ergens diep in een Italiaans dal, ’s ochtends in de warme ochtendzon, kwamen we bij hotel Beau Sejour. Het zag er niet geweldig uit en de man achter de bar paste goed in dat plaatje. Maar we werden ontvangen met een glimlach. Het werd alleen maar beter. Iets te eten? Natuurlijk! We wilden liever niet alleen een croissant met cappuccino (die had hij ook). En in de ontbijtzaal was niet veel te halen. We zaten liever in de zon op het terras met uitzicht op de bergen.

image

Geen probleem. Ga lekker buiten zitten op het terras. Zal ik een plank vol kaas en worst voor jullie klaarmaken? Met brood erbij? Graag! Kijk… Daar wordt je BLIJ van. Uiteindelijk hebben we uitgebreid gegeten in de ochtendzon. Met cappuccino, sapjes, chocolademelk, stokbrood, diverse soorten worst en regionale kaasjes en ook nog croissants en soepstengels. Creatief bij elkaar geregeld. Wat een feest.

image

Wij een mooie start van de dag. Het hotelletje een leuke extra omzet én vrolijke mensen op het terras. Dat trekt extra snel anderen. We zaten er dus niet lang alleen. Iedereen gelukkig. Dan ga je met een extra grote lach met je rugzak omhoog de bergen in. De kids vol energie voorop. Volle buik = goed humeur.

image

Blij maken. Dat doet meedenken en extra service met ons. Goed om te onthouden (geef óók eens extra service). Het maakt mensen vrolijk en het geeft een extra goed humeur. We hebben die dag heerlijk gelopen. De gewenste route hebben we gemist en ook de afslag naar één van de twee berghutten die we wilden bezoeken hebben we niet gevonden. But who cares. We kwamen juist daardoor op andere (misschien nog wel mooiere) plekken. Sneeuw, rivieren, rotsen, edelweiss, paarden, bergtoppen. Prachtig. Dus niet mopperen maar omdenken en genieten van het onverwachte. Een paar foto’s heb ik hier opgenomen.

image

Het begon met een verrassend ontbijtje, aangeboden door iemand die dat “gewoon” even regelde. Service is nog niet uitgestorven. Nog net niet helemaal. Het is er nog. Óók in de horeca. Het zit verstopt in kleine porties bij mensen waarvan je het niet verwacht. Op bijzondere plaatsen. Af en toe komt het naar buiten. Dan moet je er extra van genieten. DAT hebben we gedaan. Een dag met een grote glimlach!

%d bloggers liken dit: