Henk038

Archive for september, 2014|Monthly archive page

Hink-stap-sprong er dwars door heen

In ideeën - innovatie, Kinderen, omdenken, verwonderen on september 28, 2014 at 1:23 pm

Orde en netheid. Alles opgeruimd. Dat hebben sommige mensen. Wij hebben wel een opgeruimd humeur, maar lang niet altijd een opgeruimd huis. Zaterdag was ik met m’n dochter naar haar voetbalwedstrijd geweest. Uurtje of vijf van huis. Onze jongste van negen was een deel van die tijd ongestoord in de woonkamer bezig geweest. Dat was te zien.

Hij had zich flink uitgeleefd. Wat een zooi was het! Je moest hink-stap-sprong dwars er doorheen om ergens te komen. Overal lagen papiertjes, scharen, doosjes, pennen, bladen, pleisters, folders en knipsels. De werkkamer was er het ergst aan toe. Daar had hij echt flink werk van gemaakt.

IMG_3053.JPG

Nu kun je makkelijk boos worden. Zeker als je uren op pad bent geweest en even rustig wilt zitten. De eerste neiging is om hem er meteen bij halen. Om flink te zeggen wat je er van vindt. Nog maar eens te vertellen wat de regels zijn en hem meteen alles te laten opruimen. Dat doe ik ook wel eens. Daar krijg je gegarandeerd ruzie en spanning van. Had ik geen zin in.

Onze jongste is prima in staat zichzelf te vermaken. Zit vol ideeën en frutselt graag met van alles en nog wat. Trekt alles overhoop en kijkt niet wat hij achterlaat. In plaats van te gaan foeteren, vroeg ik deze keer wat hij had bedacht en gedaan. Hij begon meteen te glimlachen en ging vol vuur vertellen.

IMG_3052-0.JPG

Bij de bank had hij flink in reclamefolders lopen knippen. Alles wat hij mooi vond had hij uitgeknipt. Voor Sinterklaas. Trots liet hij een bakje zien met zijn naam erop (afblijven). Propvol knipsels. “Dit is mijn ‘verlangKoffer’ papa!” Verlanglijstjes zijn zóó ouderwets.

IMG_3057.JPG

Met al die briefjes, vellen en kaften was meneer bezig geweest om zelf schriften van te maken. Handig voor op school. Maar ook heel veel kleine papiertjes had hij gescheurd en geknipt. “Daarop kunnen we mooi kleine berichtjes voor elkaar schrijven papa”.

Tussen werkkamer en keuken lagen verbandspullen. Nodig voor een wondje. Hij wees naar zijn arm met daarop een enorme pleister. Dat had te maken met zijn geheime project in de werkkamer. Hij experimenteerde daar met kleuren, briefjes en pleisters. Na een slokje ranja en een knuffel verklapte hij trots het geheim: “Ik heb nep wonden gemaakt. Met 100% echt nep bloed“.

IMG_3046.JPG

Alle stapels knipsels, rafels, stukken pleister, potloden, stiften en papiertjes kregen zo een plek en een gezicht. Hoezo zooi? Hier was een georganiseerde, creatieve duizendpoot aan het werk! We spraken af dat hij alles een beetje ging ordenen. Dat hij zelf zou bepalen wat afval was en dat ook meteen zou weggooien. Geen probleem. Het was zo gepiept. Het huis weer overzichtelijk.

Mooi als je kijkt met de blik van de ander. Waar de één zooi ziet, daar ziet de ander iets waardevols waar hard aan is gewerkt. Kijken vanuit een ander perspectief. Verplaatsen in de ander. Veel leuker dan meteen te (ver)oordelen. Verwonder liever. Dan mag je mee door de wondere wereld van verbeelding en ideeën. Hink-stap-sprong er dwars door heen!

Advertenties

Rafelrand Innovatie

In BusinessACT, ideeën - innovatie, Ondernemen on september 24, 2014 at 9:25 am

Innovatie is niet moeilijk. Simpel zelfs. Maar dat wil niet zeggen dat innovatie makkelijk is. Innovatieve ideeën zijn er genoeg. Lang niet altijd is er veel geld of veel tijd voor nodig. Maar tsja… Het grote obstakel voor innovatie is, dat je vrijwel altijd andere mensen nodig hebt. Dat maakt dat het niet eenvoudig is. In grote traditionele organisaties wordt echte innovatie vaak vrijwel onmogelijk gemaakt.

In grote organisaties zijn domweg te veel mensen met tegengestelde belangen. Te veel mensen die zich ermee bemoeien. Deels vanuit goede, deels vanuit slechte motieven. Als ik samenwerk met netwerkorganisaties en projectmatig samenwerkende professionals (ZZP’ers en MKB bedrijven) kan ik innovatieve projecten veel sneller realiseren. In grote traditionele organisaties zijn veel obstakels aanwezig. De illustratie hieronder van Tom Fishburne/Growthcloud.com] brengt dit prachtig in beeld:

2014 organisatieschema innovatie

Op basis van mijn eigen ervaring met grote organisaties (bedrijfsleven en overheid) weet ik echter, dat ook in deze organisaties innovatiekracht aanwezig is en gestimuleerd kan worden. Kijk bijvoorbeeld naar mensen en organisatieonderdelen aan de (rafel)randen van grote organisaties. Daar is sprake van minder focus, regulering en aandacht vanuit de organisatie. Alleen dat al biedt innovatieve ruimte. Speel je daar op in?

Aan de rafelranden is meer ruimte, zuurstof en beschutting voor innovatie. Daar worden innovatieve ideeën niet meteen uiteengerukt, verstikt, gekaapt, ‘verpolitiekt’, vertraagd of ‘kapotvergaderd’. In deze rafelranden is bovendien vaak meer contact met – en focus op – de buitenwereld. Daardoor meer kruisbestuiving en (externe) samenwerking. Rafelranden bieden daarmee meer kans op innovatief succes. Maak je daar gebruik van?

Kijk maar eens voorzichtig wat er in de rafelranden van jouw organisatie nu al voor moois ontstaat. Alleen kijken. Niet aankomen. Niet ingrijpen. Grijp je kans op meer innovatie, door (meer) vrijheid te geven aan de rafelranden in jouw organisatie!

Vragen, reacties?

Twitter: @Henk038
Linkedin: Henk Boshove
App/SMS/Bel: 0651369916
Mail: info@businessACT.nl

Laat het mij maar zien!

In Eten & drinken, gewoon doen!, Kinderen on september 21, 2014 at 7:55 pm

Vrijdagmiddag. We stonden te praten in de tuin. Lekker in de zon. Met een kistje net geplukte appels. De kinderen speelden, aten appels en hadden plezier. Een mooie middag. Tijdens die middag kreeg ik een mooi cadeau aangereikt. Iets om goed over na te denken. Van de Iraanse moeder van een vriendinnetje van onze jongste zoon.

Haar jongste dochter en onze jongste zoon kennen elkaar al vanaf het kinderdagverblijf. Nu ze groter worden spelen ze niet zo vaak meer samen, maar af en toe zoeken ze elkaar weer op. Mooi is dat. Haar moeder houdt van bakken en koken en zij kwam appels bij ons halen. Tussen het spelen door liet onze middelste haar proeven van de appel/vanillepuddingtaart die ik had gemaakt. Heerlijke taart. Ze wilde graag weten hoe je die maakt. Ik mail je het recept, zei ik meteen.

IMG_2974.JPG

Het recept hoefde zij niet. Zij wilde graag dat ik haar liet zien hoe ik de taart maak. “Ik leer het best als ik het zie” gaf zij aan. Één keer zien, nooit meer vergeten. Meteen een afspraak gemaakt en zo stonden we vandaag samen in de keuken om taarten te bakken. Haar jongste dochter en onze kids hielpen tussen het samen spelen door gezellig mee. Zij keek goed naar alles, hielp mee en schreef af en toe iets op. Tussendoor liet zij mij zien hoe je eenvoudig in één keer met deeg een hele springvorm bedekt (zonder dat het deeg breekt).

IMG_2975.JPG

Het was een mooie dag. Kletsen, koffie drinken, taarten bakken (we maakten er twee) en appelmoes koken. De tijd vloog voorbij. Met één taart en twee grote glimlachen namen ze ’s middags afscheid. “Bedankt voor jouw tijd” zei zij. Graag gedaan! Bedankt voor wat jij mij hebt gegeven dacht ik later. Ik bewonder hoe zij rustig vroeg of ik het haar wilde laten zien. Wat zou het prettig zijn als je weet van mensen wat de beste manier is om kennis/informatie over te dragen. Hoe belangrijk om dat zelf aan anderen te (durven) vertellen of er naar te vragen. Ligt zo voor de hand. Gebeurt vrijwel nooit. Gewoon doen.

IMG_2985.JPG

“Bedankt voor jouw tijd” vond ik ook een mooie. Dat is inderdaad een van de mooiste dingen om te geven en om te ontvangen. We hebben er met ons allen van genoten. Samen taart bakken is veel leuker dan het recept per mail toezenden. Gewoon samen doen en al doende van elkaar leren. Prima bevallen. Daarnaast over van alles en nog wat gepraat. Mooie zondag was het.

Ik ga gewoon vaker zelf vragen hoe ik iets het best uit kan leggen (in plaats van mijn voorkeur op te leggen). En vaker aangeven wat de beste manier is om mij iets te laten begrijpen (benieuwd wat voor reactie ik krijg). Kijk dus maar niet vreemd op als ik binnenkort bij van alles en nog wat vriendelijk lachend zeg “Laat het mij maar zien!

Beter géén idee dan maar één idee!

In BusinessACT, Fris in je hoofd, ideeën - innovatie, Netwerken, Ondernemen on september 17, 2014 at 12:14 pm

Ik heb géén idee! Dat hoor je mensen bijna nooit zeggen. Jammer is dat. Het zijn namelijk vaak slimme, realistische mensen die géén idee hebben (en daar ook voor uit durven te komen). Mensen met één idee daarentegen hoor je te vaak. Jammer is dat. Mensen met maar één idee zijn in mijn ogen nogal irritant. Beter géén idee dan maar één idee!

IMG_2877.JPG

Mensen met één idee vinden hun eigen idee vaak ge-wel-dig. Ze raken er niet over uitgepraat. Je kent ze vast wel in je eigen omgeving. Die moet je ontlopen. Ga op zoek naar mensen met géén idee.

[Weten waarom ik vind dat je op zoek moet gaan naar mensen met géén idee? Waarom die zo waardevol zijn? Lees dan Beter géén idee dan maar één idee!]

Fiets… Bus… Vliegtuig… Huis uit!

In Familie, Frankrijk, Italie, Kinderen on september 14, 2014 at 2:21 pm

Vroeger was het buitenland iets dat onnoemlijk ver was. Nou ja, het buitenland behalve Duitsland dan. Als je zoals ik vlak bij de Duitse grens bent geboren, dan is Duitsland niet echt buitenland. Dat zijn gewoon buren.

IMG_2939.JPG

In het buitenland was ik als jochie nog nooit geweest. Toen we destijds op het VWO naar ’t buitenland gingen met alle klassen was ik dan ook blij. Tot ik hoorde dat wij naar Duitsland gingen. Naar Uelsen (net over de grens). Op de fiets. Dáár zaten wij als kids natuurlijk op te wachten. Niet! Ik moest uiteindelijk tot na mijn achttiende wachten tot ik echt naar het buitenland ging. In een oude auto van mijn zuur verdiende centjes naar Frankrijk.

IMG_2921.JPG

Onze dochter is deze week met haar school op reis. Naar ’t buitenland: naar Zuid Frankrijk. Sporten en cultuur. Met de bus er naar toe. Er ging zoveel bagage mee dat het niet in de bus paste. Dat kwam grotendeels doordat de busmaatschappij doodleuk een veel te kleine bus had ingezet. Maar de kids hadden ook onnoemlijk veel bagage mee. Ik heb nog nooit een buschauffeur gezien met zulke rode vlekken en zoveel zweet vóór vertrek. Maar na meer dan een uur extra inpaktijd zat alles erin gisteren. Vraag niet hoe, maar de deur ging dicht.

IMG_2918.JPG

Dit moest er nog in terwijl de bus toen al nok vol zat!

Ik was als puber niet te stuiten geweest als ik naar Frankrijk had gekund met school. Tegenwoordig vinden veel kids Frankrijk heel gewoon. Zo’n busreus van 17 uur was echter even slikken. En in een tent en één nacht in de buitenlucht slapen… Dat was ook iets waar ze niet meteen van stonden te juichen. En dan ook nog eens een camping zonder WiFi. Zwaar leven hè. Ze verheugen zich nu al op de studiereis volgend jaar naar Rome. Mogen ze hun Latijn oefenen in Italië. Met het vliegtuig pap! En in een hotel! Dat is veel beter dan bus en tent. Benieuwd wat ze te zeggen hebben na een week geschiedenis bekijken en door een stoffige, warme, oude stad slenteren.

IMG_2940.JPG

Want wat kunnen die pubertjes toch heerlijk klagen. Mooi om te zien en om er om te lachen. Nog mooier om ze er af en toe lekker mee te plagen. Ik weet zeker dat ze deze week in Frankrijk (met zoveel kids en zonder ouders) geweldig gaan vinden. Het wordt vast een hele mooie ervaring. Ook voor ons is het trouwens een hele ervaring. Het is stiller in huis. En we hebben we nog niets gehoord uit Frankrijk. Slik. We moeten nog een hele week wachten tot we onze lieve, stoere meid weer zien. Dat is best wennen.

Fiets… Bus… Vliegtuig… Nog paar jaar en dan al het huis uit. Nog maar even een paar miljoen keer knuffelen voor ’t zover is. Kijk er nu al naar uit.

Don’t grow UP…

In Fris in je hoofd, Kinderen, quotes on september 7, 2014 at 4:31 pm

Deze week sprak ik enkele mensen van mijn leeftijd die al volwassen kids hebben. Daar moest ik gisteren na een drukke week over nadenken. Kan mijzelf niet zien als vader van een volwassen dochter of zoon. Kan mijzelf niet zien zitten in een stil huis zonder kids. Onze kids zijn 9, 12 en (nog een paar dagen) 14. Bij ons duurt het dus nog wel even voordat de laatste volwassen is en het huis uitgaat. Gelukkig maar!

IMG_2844.JPG

Volgende week wordt de oudste 15. Meteen daarna gaat ze een week met school naar Frankrijk. Kunnen we alvast een beetje kijken en wennen aan hoe dat voelt. Sowieso is het schooljaar weer wennen. De kids worden volgestopt met structuur en regelmaat. Agenda vol school- en sportverplichtingen. Dus (véél) plannen en alles goed voorbereiden en minder tijd voor “zomaar” leuke dingen. Even minder tijd voor gewoon kind zijn. Stap verder richting volwassen worden. Maar gelukkig nog lang geen 100% volwassen. Ook kind blijven. Het liefst hun leven lang. Dat hoop ik ze bij te brengen en ook te laten zien.

Volwassen worden is belangrijk. Maar kind blijven ook. Impulsief zijn, echt genieten van kleine dingen, opgaan in het moment. Af en toe afslaan van de snelweg, letterlijk en figuurlijk. Ik heb dat bij mezelf gelukkig goed kunnen vasthouden. Heerlijk kind blijven en genieten. Niet altijd georganiseerd vooruit kijken en alles plannen. Genoeg ruimte voor niets doen of spontane acties. Vaak en lang om jezelf blijven lachen. Mensen die zichzelf (te) serieus nemen zijn er al genoeg op deze wereld.

IMG_2582.JPG

Gisteren, 6 september, dacht ik daar over na. Het was toen nog exact twee maanden tot m’n vijftigste verjaardag. “If you haven’t grown up by age 50, you don’t have to!” Nog maar twee maanden min één dag volhouden dus. Gaat me lukken. Don’t grow UP!

%d bloggers liken dit: