Henk038

Archive for januari, 2015|Monthly archive page

VerLeiden

In architectuur, Familie, fotoblog, verwonderen on januari 25, 2015 at 6:02 pm

Vandaag voor t eerst naar de stad die een mooie mix lijkt van Zwolle en Utrecht. Net als Zwolle een centrum binnen de stadsgracht, een hoge grote kerk middenin de stad en het station net buiten het centrum. Met daarbij de grachten, bruggen, kades en universiteit net als in Utrecht. Als extraatje nog een oude burcht midden in het oude centrum. Leiden!

2015/01/img_4232.jpg

Het is ons prima bevallen. Niet alleen de goede koffie bij Borgman & Borgman. Het wandelt gewoon lekker door de straatjes en langs de grachten. Het enige minpuntje? De ongelooflijke hoeveelheid zooi op straat. Overal afval op de stoep, de weg, in perkjes en in bloembakken. Dat is wel smerig. Daarnaast ook regelmatig een blokkade door kris kras neergezette fietsen. Maar daar springen wij wel overheen.

Gelukkig kwamen we niet voor de zooi op straat en de fietsen. We kwamen om wat te zien van de mooie stad en (vooral) om het Museum Boerhaave te bezoeken. Mooi klein museum. De tijdelijke tentoonstelling “IK ZIE IK ZIE” over licht en illusies is leuk voor kids & volwassenen. Jammer dat het niet iets uitgebreider is. Smaakt naar meer. Ruimtegebrek?

image
image

Terwijl de beide ladies nog even naar het Rijksmuseum van Oudheden gingen (tentoonstelling Carthago) bleef ik met de boys bij Museum Boerhaave. We bezochten het schateiland en bekeken de vele oude instrumenten – moeilijk om vanaf te blijven 🙂 De boys waren onder de indruk van alle messen, tangen, zagen en het feit dat er eeuwenlang ZONDER verdoving werd geopereerd (AUW!).
image
image

Hoogtepunt was het nagebouwde oude Anatomisch Theater. Mooi filmpje, goede informatie en – vooral – prachtige zaalvullende beelden. We hebben het filmpje en de beelden (op de wanden/plafond en op de liggende man) gewoon twee keer bekeken. Had voor ons nog wel veel langer mogen duren. Prachtig gedaan.

image

Anatomisch Theater Museum Boerhaave Leiden

Na het beklimmen van de burcht, het slenteren door kleine steegjes en langs de grachten waren de voeten wel moe. Gelukkig was er genoeg goede horeca om wat te drinken, te eten en uit te rusten. Lekker om af en toe zo met ons 5’en met de trein een stad in Nederland te bezoeken. Stad, museum, horeca. Keep it simple.

Na een fijn bezoek gingen we in het donker weer de trein in, klaar voor de lange reis terug naar Zwolle. Ons erover verwonderend dat wij Leiden niet eerder hebben ontdekt. Ook in het donker is Leiden een plaatje:
image

Wij zetten Leiden in het rijtje met leuke Nederlandse steden waar we absoluut nog weer eens naar toegaan. Genoeg te zien en te beleven. Volgende keer het liefst met lekker weer. Genoeg mooie terrasjes om ons te verLeiden!

Waterig humeurtje

In Fris in je hoofd, Kinderen, natuur on januari 18, 2015 at 7:18 pm

Vandaag begon de dag hier in huis met een allervriendelijkst ontbijt. Daarna een dolle wilde boel bij een spelletje van de twee jongste kids. Dat wilde spel liep uit in ruzie. Niet de goede dingen doen. Niet luisteren. Ingrijpen geen effect. Boos worden. Dat soort dingen. Vermoeiend soms. Kinder- en puberbreintjes die anders werken dan wij willen & hopen.

Na een intensief gesprek met de kids keert de rust weer. Meteen daarna de wandelschoenen aangetrokken. Rondje wandelen in alle stilte. Alleen. Wat een rust. Heerlijk. Ik zocht de uiterwaarden en de rivier op. Even lekker mijmeren over van alles en nog wat.

2015/01/img_4125.jpg

Zo’n wandeling langs de IJssel in de wind helpt om alles weg te blazen uit mijn hoofd. Ik kijk naar het langzaam voorbij glijdende water. De bruggen en de bomen die er al zo lang staan en al zoveel hebben meegemaakt. Soms staan de bomen middenin in het hoge water. Een week later staan ze weer droog. De bomen trekken zich er niks van aan.

Ik geniet van het uitzicht, de rust en de natuur. “Niet zo druk maken over die kleine dingen” fluisteren ze tegen mij. Relax. Ze hebben gelijk. Nog een half uurtje extra lopen.. Toen had ik weer een fris hoofd. Scheen (in mijn hoofd) weer de zon. Mijn waterig humeurtje was al lang weer verdwenen. Het werd daarna nog een mooie zondag.

Bij de wilde beesten af

In Kinderen, natuur, verwonderen on januari 11, 2015 at 3:27 pm

Je hebt allerlei ondergrondse bewegingen. Kwaadaardige ondergrondse bewegingen. Zoals die idioten in Parijs die denken dat anderen doodmaken een oplossing is. Maar je hebt ook mooie ondergrondse bewegingen. Gelukkig maar!

Deze week nam de wind sterk toe. Zoveel wind dat je bij ons op de IJsseldijk niet meer recht kon lopen. Schuin hangend tegen de wind in. De harde wind duwt het water door de uiterwaarden helemaal tegen de dijk aan. Hoog water. Altijd mooi vind ik.

2015/01/img_4098.jpg

Maar daar zijn de meningen over verdeeld. De afgelopen dagen dachten de mollen en muizen daar toch anders over. Ze vluchten voor het hoge water door, onder en over de dijk naar hoger gelegen grond. Honderden nieuwe molshopen en muizenholletjes zie je nu.

Ik probeerde de kids ervoor te interesseren. Kom even mee kijken naar de mollen. Maar nee, de kids gingen liever andere dingen doen. De jongste was het duidelijkst. “Je vraagt om naar de mollen te komen kijken, maar je ziet ze niet. We kunnen niet onder de grond kijken wat die mollen doen. Je ziet alleen maar bultjes zand. Alleen maar ondergrondse beweging”. Tsja. Klopt allemaal.

2015/01/img_4102.jpg

Ik vind het wel mooi om te kijken hoe die mollen (en muizen) massaal verhuizen. Honderden mollenhopen bij elkaar. Ik verbeeld mij dan wat er ondergronds allemaal gebeurt. Files, opstoppingen. Wilde feestjes? Of juist het tegenovergestelde. Wilde knokpartijen over eten en slaapplekken? Wat zou je zien als je onder de grond kon kijken?!

2015/01/img_4103.jpg

Heerlijk om je daar over te verwonderen als je bij zo’n veld vol molshopen staat. Maar ja, de kids zaten er niet op te wachten. Naar buiten de dijk op met dit weer. Naar hoopjes zand kijken. Ze vinden mijn voorstellen bijna kindermishandeling. Bij de wilde beesten af.

Arabische zoektocht door Zwolle

In gewoon doen!, Ontmoeten, verwonderen, Zwolle on januari 5, 2015 at 6:31 pm

Op 21 november wandelde ik door Zwolle. Dat doe ik vaker. Maar deze keer wandelde ik met vreemden. Zij spraken geen Nederlands. Ik sprak hun taal niet. Wij wandelden die dag met een groepje Syrische mannen uit de Zwolse noodopvang. Gelukkig kon één van de mannen (Hassan) Engels en Arabisch. Wij lieten de stad zien, gaven uitleg geven over het leven in Zwolle/Nederland en dronken samen koffie. Praten met handen, voeten en via Hassan.

Een aangename ontmoeting en wandeling. Verwondering over en weer. Zij kwamen uit Aleppo. Net als Zwolle een mooie, oude stad. Althans, voor de oorlog. Inmiddels is er helaas veel verwoest. Al wandelend spraken wij ook over de noodopvang. Wat doe je de hele dag? Vervelen. Ondanks de vele mooie activiteiten die Zwollenaren voor hen organiseren (en waar ze blij mee zijn) duren de dagen lang. Één van de mannen – Sulejman – wilde graag Arabische boeken lezen. Als echte boekenliefhebber kan ik mij dat goed voorstellen.

Wij gingen dus langs de Zwolse bibliotheek. Die had helaas geen Arabische boeken. Wel was het mogelijk (voor leden) om boeken te bestellen. Enkele dagen later zijn ze dan in Zwolle. Best mooi systeem, maar niet handig als je in de noodopvang zit en binnen één dag verplaatst kunt worden naar een andere opvang. Bovendien waren de vluchtelingen geen lid van de bieb.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2015/01/img_3641.jpg

Een paar boeken in het Arabisch moeten wel te vinden zijn in (regio) Zwolle dacht ik. Nou, dat viel zwaar tegen. Bij boekhandels en tweedehands boekverkopers geweest. Contact gehad met Zwollenaren uit Irak, Irak & Turkije. Géén Arabische boeken. Social media ingezet binnen en buiten Zwolle. Veel retweets en ideeën. Wel de Koran en andere godsdienstige boeken. Geen gewone leesboeken.

Uiteindelijk zelfs contact opgenomen met VluchtelingenWerk Nederland en het COA. Helaas. Ook géén Arabische boeken. Je zou denken dat zij daar vaker zo’n vraag hebben gehad. Niet dus. Langzamerhand begon ik te vrezen dat het niet zou lukken. Gelukkig ben ik nogal slecht in de moed opgeven. Het leek mij zo mooi om die Syrische man te verrassen met boeken. Ik bleef er dus over praten en ik bleef mensen vragen om mee te denken.

Uiteindelijk – weken later – was het Annemarie die uitkomst bood. Annemarie is kunstenares en daarnaast barista bij Coffee United in Zwolle. Dat is mijn favoriete cappuccino place-to-be. Annemarie hoorde mij erover praten. Haar vader (Hugo) ging op reis naar een Arabisch land. Zou hij wellicht kunnen helpen? Natuurlijk! Ik dacht aan tweedehands boeken of contact leggen met een Arabische uitgeverij. Maar uiteindelijk stond er vlak voor Kerst een grote tas met splinternieuwe Arabische boeken voor mij klaar. Geweldig geregeld!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2015/01/img_4075.jpg

Gekocht door Hugo in het buitenland en in het vliegtuig meegenomen naar Nederland. Super! Maar ja. Inmiddels waren de Syrische mannen (eerder dan voorzien) allemaal vertrokken uit de Zwolse noodopvang. Naar opvangcentra zoals Ter Apel, Duinrell en Budel. Waar zou hij zijn? Ik had verder geen informatie over hem. Samen met Bert (die de wandeltocht organiseerde) en het COA toch maar proberen te achterhalen waar hij nu verblijft. Duizenden Syriërs in Nederland. Dat is flink zoeken.

Ik hoop dat we hem kunnen traceren EN via het COA de boeken aan hem kunnen geven. Lukt dat niet, dan stuur ik de boeken met een mooi briefje erbij (warme groeten uit Zwolle) naar de drie grote opvangcentra. Zodat het daar (lees)plezier en tijdverdrijf biedt aan meerdere Arabisch sprekende & lezende vluchtelingen. De boeken komen dus sowieso goed terecht!
Deze week kwam er opeens toch nog goed nieuws. Ik vond nog een foto gemaakt tijdens de wandeling. Hij staat daar van achteren op – zie hieronder. Aan de hand daarvan wisten ze bij het COA toch te achterhalen wie het is. Prachtig nieuws! Dus snel dit blogje aangepast. Vorige alinea doorstrepen. Nieuwe alinea erin!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2015/01/img_4079.jpg

Ik geloof erin dat er vrijwel altijd een oplossing komt als je maar volhoudt, creatief bent en anderen weet te enthousiasmeren om mee te denken. Mooi dat het ook nu weer heeft gewerkt. Er hebben zoveel mensen aan meegeholpen. Thanks all!

Hoe het idee om iets kleins te doen voor een man uit Syrië je wekenlang kan bezighouden. Maar kleine dingen zijn belangrijk in onze bizarre wereld. Een wereld met oorlogen, aanslagen en slachtpartijen. Mensen die elkaar en elkaars standpunten niet (willen) begrijpen. Terwijl de overeenkomsten vaak groter zijn dan de verschillen. Als je het maar wilt zien. Betrokken zijn in plaats van afstand houden.

Ik zag in Sulejman (hij heet anders, zo weet ik inmiddels) een liefhebber van boeken. Dat ben ik ook. Binnenkort wordt hij blij verrast met een grote stapel boeken. Zo komt dan toch nog een happy end aan de Arabische zoektocht door Zwolle!

De klas weer in. Wegwezen. Rust!

In Familie, Kinderen, Vakantie on januari 4, 2015 at 7:19 pm

Het is weer voorbij. Bijna dan! Na iets meer dan twee weken zonder duidelijk dagritme. Met rondhangende, tv kijkende, moeilijk naar buiten te krijgen, lang uitslapende pubers.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2015/01/img_4068.jpg

Kerstvakantie. Meer dan twee weken. Het voelde niet altijd als vakantie. Het gereguleerde leven was flink ontspoort. Rust – dat klinkt beter dan niks doen – dat hebben pubertjes nodig schijnt het. Rust. Goed voor hun hersens zeggen ze. Als dat zo is dan zijn hun verstandelijke vermogens be-hoor-lijk toegenomen 😉

image

trein op de Hanzelijn Zwolle bij zonsondergang

De kids moeten weer in het gareel. Na deze vakantie is een reset nodig om ze weer alle drie op het juiste spoor te krijgen. Opstaan ’s ochtends terwijl het nog donker is. In het donker ’s avonds op de fiets naar hun sporttraining. Tussendoor de hele dag naar school.

De kids hadden er vandaag nog géén zin in. Wij wel. De kids weer actief. Kunnen wij als ouders even relaxen.

image

Oogje op de brug van de Hanzelijn Zwolle

Vanmiddag wandelde ik even bij de Hanzelijn aan de IJssel. In de ondergaande zon. Met een mooi uitzicht denken aan een mooi vooruitzicht. Wij even rustig bijkomen en lekker weer aan het werk. Zij weer naar school. Op naar de tweede helft van hun schooljaar.

Zo’n schoolvakantie is hartstikke leuk. Voor de kids en voor ons. Iets korter zou nog leuker zijn. Maar nu is het voorbij. De school-, sport- en werkagenda wordt weer het spoorboekje voor ons gezinsleven. De wekker is gezet. Wij kijken er als ouders thuis naar uit.

De klas weer in. Wegwezen. Rust!

%d bloggers liken dit: