Henk038

Archive for maart, 2015|Monthly archive page

Rijstveld in Zwolle

In Eten & drinken, Kinderen, natuur on maart 29, 2015 at 9:30 pm

Ik kom van het platteland. We hadden thuis een grote groentetuin. Op basis van mijn eigen ervaring sta ik niet te springen om aan de moestuin trend mee te doen. Zo’n tuin is namelijk best veel werk en het moet op de juiste tijd gebeuren (niet als jij tijd hebt). Daarnaast is van één groente altijd alles tegelijk klaar om te eten (ik herinner mij wekenlang boontjes op tafel). Bovendien is alles schoon krijgen nog niet zo makkelijk (andijvie 5 keer wassen en nog zand in je bord).  Maar goed. Ik snap wel dat het voor veel mensen en vooral voor veel kids hartstikke leuk is. Ook bij ons thuis. Een eigen moestuintje in en bij huis waarin je kunt zien hoe iets groeit (of niet). Want dat laatste is natuurlijk vaak het geval. Verkeerd in de pot. Te veel, te weinig of helemaal geen water. Te vroeg uitplanten. Te vroeg naar buiten. Te laat of helemaal niet naar buiten..

Dat laatste is wel een dingetje. Wanneer zet je die plantjes buiten? Het is nu nog veel te koud. Maar een deel van die plantjes moet straks echt naar buiten om groot te worden en te kunnen oogsten. Hoop dat al die mensen zonder tuin/balkon daar een oplossing voor vinden. In plantsoenen in de stad planten of in een park? Urban gardening of guerrilla gardening kan nog groot worden 😉

Bij ons thuis heeft de oudste weinig interesse. De beide boys wel. Zwarte en groene vingers. Overal zand. Vrijwel alle plantjes zijn inmiddels in grote bakken met potgrond uitgezet. In de stromende regen werd er aan gewerkt. Een deel van de kamer staat er nu vol mee. De radijsjes liggen op kop. De rest volgt. Wij denken ondertussen al vooruit. Het spul moet straks naar buiten. Dus we hebben een stuk gazon omgespit om een moestuintje te maken.

Helaas schoot het vandaag niet op. Ik weet dat een tuin water nodig heeft. Maar zoveel als vandaag… Dat is zwaar overdreven. Alles is drijfnat en doorweekt. Als dit zo doorgaat dan wordt het geen moestuin. Dan moeten we serieus gaan nadenken over een rijstveld in Zwolle…

Plasje doen

In gewoon doen!, Kinderen, Politiek, vrijwillig, Zwolle on maart 22, 2015 at 10:47 pm

Vorig jaar een record. Meer dan 325.000 mensen deden in 2 dagen tijd mee. Dit jaar een iets lagere score: circa 300.000 verdeeld over twee dagen. Dat zijn toch echt wel grote aantallen mensen. Maar op een totaal van circa 16,9 miljoen Nederlanders is het percentage dat meedeed beperkt. Nog geen 1% per dag. 

Ik heb het over NLDoet. Een mooi landelijk initiatief waarbij twee dagen lang vrijwilligerswerk gestimuleerd wordt. Een landelijk project, gesteund door het Oranjefonds. De leden van het Koninklijk Huis doen ook elk jaar mee, prinses Beatrix voorop. Dat genereert prima media aandacht. 

Ik heb samen met m’n jongste zoon ook dit jaar weer heerlijk van 9 tot 2 lopen klussen. Hij stond om 6.45u al naast m’n bed. “NLDoet vandaag Papa! Opstaan!” We hebben samen met een grote groep Zwollenaren de speeltuin bij een wijkcentrum opgeknapt. Ondanks de regen en hagelbuien veel werk verzet. Mooi! 

[foto Michiel Bilstra]

In Zwolle deden in twee dagen tijd 450 mensen mee. Op basis van 120.000 inwoners kom je dan uit op circa 0,2% per dag. Dat is fors lager dan het landelijke percentage. Komt dat omdat we hier al zoveel vrijwilligerswerk doen? Of leeft NLDoet hier gewoon minder? Volgens mij kan er in Zwolle wel een schepje bovenop. 

In vergelijking met andere gemeenten wordt in Zwolle vanuit de politiek weinig open support en aandacht aan NLDoet gegeven. Maar elke partij wil meer participatie en streeft naar ‘iedereen doet mee’. Daar ligt dus nog een mooie kans om mee te doen. Maar ook het aanbod aan NLDoet klussen moet groter en gevarieerder (inhoud & aanbieders). Daarmee kun je vervolgens weer meer organisaties en inwoners verleiden mee te doen.

Maar eens nadenken wat we hieraan kunnen doen in Zwolle. Is vast iets leuks voor te bedenken. Ik ga hierover binnenkort nog maar eens een plasje doen…

Kiezen op Elkaar

In gewoon doen!, ideeën - innovatie, omdenken, Politiek on maart 17, 2015 at 12:02 pm

Nog even en we zijn weer terug bij af. Nog even doorgaan op deze glijdende schaal en we zijn weer terug bij hoe het begon. De aristocratie bestuurt de 12 (voorheen 7) provinciën en een klein deel van de bevolking zorgt met hun stem dat ze worden gekozen en herkozen. Sluit weer aan op het kiesstelsel dat Zwollenaar Thorbecke bedacht voor de nieuwe Grondwet in 1848. 

Na 167 jaar bijna terug bij af. Een beperkte groep kiezers kiest. Best cynisch? Of een logische golfbeweging? Ik heb altijd gestemd en ik zal dat altijd blijven doen. Erfelijk belast door mijn ouders: als je mag stemmen ga je stemmen. Maar ik snap best dat niet iedereen zo denkt en dat velen niet stemmen. Is dat erg? Velen vinden van wel. Ze proberen van alles om mensen naar de stembus te lokken. 

Dat gebeurt al tientallen jaren. Reclamebureaus verdienen er veel geld aan. De media hebben extra inkomsten en goedkope zendtijd. Ambtenaren, politici en politieke partijen zijn er erg druk mee. Naar helaas …er staan geen lange rijen voor de stemlokalen door deze acties. Moet je dat dan blijven doen elke vier jaar? Het kost een bak tijd, energie en geld.

2015 kiezen op elkaarAls je geen interesse hebt in de provincie of het waterschap en je hebt geen zin in stemmen… Dan zit je toch niet te wachten op al dat gezeur aan je kop. Je gaat niet stemmen. Punt uit. Kun je daarna altijd nog kiezen wat je wilt doen. Lekker blijven klagen of je kiezen op elkaarAls je wel interesse hebt en je gaat wel kiezen. Dan zit toch niet te wachten op het lokken van mensen zonder echte interesse die wellicht ook nog op een partij stemmen die jou niet aanstaat? Die kunnen beter wegblijven toch? Kun je lekker kiezen op elkaar 

Kunnen we tijd, geld en energie niet anders besteden? Kunnen we niet beter stoppen met zoveel aandacht geven aan verkiezingen? Wellicht slimmer om het gewoon stil te houden. Geen stembiljetten en stempassen meer voor iedereen. Alleen voor een select gezelschap geïnteresseerden. Houden we het verder geheim. Zo geheim dat mensen het opeens wel willen weten en er online protestbewegingen ontstaan. Zo geheim en afgeschermd dat mensen de straat opgaan. Om te eisen dat ze toch een stembiljet krijgen en afdwingen dat ze mogen stemmen. Zullen we dat eens doen? 

Als dat ook niet helpt dan hebben we in ieder geval veel geld bespaard en konden we veel tijd en energie aan andere zaken besteden. Doe je mee? Over vier jaar zeggen we er niks over. Afgesproken? Kiezen op elkaar! 


[NB wel zelf onthouden hè… Er komt verder geen aankondiging van]

Pril begin…

In Kinderen, Memories on maart 15, 2015 at 6:08 pm

Al een hele tijd schrijf ik hier als “papa blogt op zondag” over dingen die mij bezighouden. Over mijn kids of hoe ik tegen dingen aankijk als papa. Soms ga ik terug naar mijn eigen kindertijd. Vandaag heb ik moeite daar over te schrijven. Mijn hoofd en m’n hart zijn teveel bij een ander, hele klein kindje. 



M’n gedachten zijn bij een heel klein pasgeboren kindje van twee mensen die net mama en papa zijn geworden. Met veel zorgen naast, onder, boven en dwars door hun blijdschap. Ik moest terugdenken aan onze eigen ervaringen. Wij hadden twee bijzondere en zware bevallingen. De derde was een cadeautje, dat ging eenvoudig. Uiteindelijk is alles goedgekomen. We hielden drie mooie kids, extra rimpels, nieuwe littekens en handen vol intense herinneringen aan de bevallingen over. 



Ik hoop dat dit hier ook gebeurt. Ik hoop toch zo dat deze mooie baby ons later allemaal toe- en uitlacht om onze zorgen nu. Sterk als een sneeuwklokje. Dwars door de harde grond, weg van de kou, op zoek naar de zon. Gewoon komen en glorieus zijn. Iedereen laten weten dat de lente komt. Kom maar op! Pril begin…



Pootje over

In Kinderen, Memories, verwonderen, wandelen on maart 8, 2015 at 6:28 pm

Op zondagochtend mag ik heel graag de rivierdijk op. Het liefst vroeg. Je loopt dan de zon tegemoet en je kijkt kilometers ver uit over de uiterwaarden. Maar er is nog iets anders heel mooi op die route. Iets waar ik altijd naar uitkijk en blij van word… 

image  

Een deel van de dijk heeft een fietspad van betonplaten. Dat fietspad ligt er al behoorlijk lang. Toen het fietspad werd aangelegd heeft er iemand daar net iets te vroeg gebruik van gemaakt. Een grote hond heeft honderden meters door het zachte beton gelopen. De pootafdrukken staan er prachtig op!

image  

Iedere keer als ik daar wandel (minstens één keer per week) word ik blij van die grote pootafdrukken. Ik kijk altijd en ik moet altijd lachen. Heeft die hond zich lekker uitgeleefd? Was er een baasje bij of liep de hond daar lekker vrij? Zo’n blijvende pootafdruk is iets moois. Zou het baasje het weten en er af en toe even naar kijken en dan terugdenken aan de hond? Na al die jaren is er toch nog een afdruk van een pootje over. 

image

Ik dacht zondag terwijl ik er langsliep: Wat voor “pootafdruk” laten wij eigenlijk achter? Waaraan worden wij later herinnerd? Lopen mijn kinderen later over de dijk en denken ze dan soms aan mij omdat ik daar vaak liep, er over schreef en foto’s maakte? Zijn die foto’s een “pootafdruk”? Zijn onze kinderen eigenlijk ook op een bepaalde manier een beetje een “pootafdruk”? 

Wat laat je achter. Afdruk? Indruk? Niets? Misschien maar beter om er niet teveel over na te denken. Gewoon genieten van het nu. Net als die hond. Gewoon genieten en verder lopen. Soms recht, soms pootje over

Winkelstraat vol blik

In De Ondernemer, Ondernemen, verwonderen, Zwolle on maart 3, 2015 at 10:29 pm

Ik ben geen detailhandel of retail specialist. Maar, ik mag mij graag verwonderen en verbazen. Gisterochtend viel een afspraak uit en ik wandelde door de Zwolse binnenstad. In véél steden is de toekomst van winkels en de aantrekkelijkheid & levendigheid van de binnenstad een zorg. Door toenemende leegstand, twijfels over de V&D, kwakkelende koopavonden, halfslachtige koopzondagen etc. Zo ook in Zwolle. 



Mijn verbazing was dan ook groot dat ik tijdens mijn rondje door de binnenstad nauwelijks de grootste winkelstraat (Diezerstraat) van Zwolle in kon lopen. Een grote vrachtauto die oud papier ophaalde, een Hanos vrachtauto en twee busje vormden om 10.45u samen één grote barrière. Dat is toch bizar dacht ik. Alle winkels open. Straat compleet geblokkeerd. Lekker dan!

Iets meer dan een half uur later kwam ik terug. Weer stond de Diezerstraat vol. 4 à 5 busjes en een klein vrachtautootje op een rij op circa 200 meter. Kris kras geparkeerd in het voetgangersgebied. Geen gezicht, niet uitnodigend. Winkelende mensen moesten er tussendoor slalommen. Ik hoorde van anderen dat er ook gistermiddags nog busjes stonden. 



Ik snap best dat er van alles en nog wat geleverd moet worden aan winkels. Ik snap zelfs dat de vooringang af en toe makkelijker is dan de achteringang. Maar winkeliers: waarom al dat blik voor de deur minden in een voetgangersgebied als de winkel open is? Die vrachtauto die papier ophaalt kan dat toch anderhalf uur eerder doen? Moet perse een Hanos vrachtauto (in plaats van een klein busje) winkels in de Diezerstraat bevoorraden? Kunnen die busjes niet eerder komen en eerder de straat uit? Moeten ze echt zo lang blijven staan?

Ik heb gewoon uit interesse óók vandaag nog even gecheckt in de Diezerstraat. Iets na 11u (meeste winkels gaan om 9u open). Wat denk je? Kijk zelf maar hieronder:

Ik dacht bij mezelf… Hoe serieus neem je jezelf en het winkelend publiek als de eerste twee à drie uur dat je open bent allerlei blik pal voor jouw winkel staat? Of voor de winkel van de buren? Loop je als winkelier / personeel wel eens ’s ochtends door de straat om vanuit het perspectief van een klant te kijken en te ervaren? Zijn hier inmiddels echt geen slimmere, creatieve oplossingen voor?

Ik ben zacht hoofdschuddend met die vragen in mijn hoofd door de Diezerstraat gelopen. Ik ben geen detailhandel of retail specialist. Maar verwonderd heb ik mij wel. Verwonderd en verbaasd over die Winkelstraat vol blik.

Zwartkijker

In Fris in je hoofd, Kinderen, verwonderen on maart 1, 2015 at 10:51 pm

Het leven zit vol kleur en lawaai. Zeker als je tussen honderden kids zit die 1000% wild tekeer gaan. Wel een Fijne bak energie. Je gaat zelf bijna automatisch een paar versnellingen hoger. Maar even een pauzeknop is ook fijn.



Ik was deze week met onze jongste zoon en één van zijn vriendjes op stap. In IJsselmuiden was in de voorjaarsvakantie een sporthal omgetoverd tot speelhal. Terwijl zij flink tekeerging en genoten, ging deze papa tussendoor even een uur wandelen. Fris hoofd halen.

Vanuit IJsselmuiden is het maar even naar Kampen. Er waaide een harde wind. Heerlijk over de rivierdijk naar Kampen gelopen. Via de IJsselbrug kijk je al op de kade van de mooie oude Hanzestad. Een kade met prachtige zeilschepen. Na al die schreeuwerige kleuren in de sporthal vond ik het wel lekker om ouderwets zwart-wit te kijken… Net alsof je honderden jaren teruggaat in de tijd.Kampen heeft een heel andere look and feel dan mijn eigen Zwolle. Het is veel minder “aangeharkt”. Het heeft meer het rauwe & ruwe dat Deventer ook heeft. Heerlijk om door Kampen te slenteren en te kijken. Maar ook om je te verwonderen over de verschillen tussen mooi onderhouden en behoorlijk vervallen naast elkaar. Of over eeuwenoud historisch erfgoed pal tegenover lelijke nieuwbouw, waarschijnlijk een foutje uit de jaren ’60 of ’70.



Onderweg terug naar de sporthal kreeg ik nog even een flinke bui op m’n hoofd. Zwarte, grijze, grauwe lucht met donkere wolken. Maar even later scheen gelukkig de zon weer en werd de blauwe lucht weer zichtbaar. De mooie afwisseling in het weer sloot mooi aan bij de afwisseling tussen de warme, volle, kleurrijke sporthal in IJsselmuiden en het natte, bewolkte , regenachtige Kampen in zwart-wit. 



Terug naar huis met twee keihard nastuiterende kids in de auto. Dan vervliegt al het zwart-wit kijken. Wordt je meegesleurd in hun maalstroom van enthousiasme en vrolijkheid. 

Kids maken altijd weer duidelijk dat het in het leven om draait. Kleur! Weg Zwartkijker! 

%d bloggers liken dit: