Henk038

Archive for april, 2015|Monthly archive page

Reiger Taart 

In Eten & drinken, Familie, Kinderen on april 26, 2015 at 10:08 pm

Ben je net lekker begonnen om iets lekkers te maken in de keuken met de oudste twee… Komt de jongste lekker enthousiast binnen stuiteren. Pap, kom eens mee, iets heel bijzonders! Dus dan laat je even alles in de steek om te kijken. Trap op naar boven. Voorzichtig kijken door het raam.

Er zat een reiger op de nok van het dak van de buren! Prachtig gezicht. Allemaal even kijken natuurlijk!

image

reiger op het dak – dat was nieuw voor ons


Daarna weer verder in de keuken: appeltaart maken. Maar dat ging niet lekker. Het lukt niet echt om het deeg goed uit te rollen. In het taartblik krijgen lukte al helemaal niet. Irritant zeg. Hoe kan dat nou? Hebben we anders nooit. Het wordt prutswerk uiteindelijk. Stukje voor beetje krijgen we het deeg in de springvorm.

 We zijn er lang mee bezig en met een beroerd resultaat. Pas he-le-maal op ’t eind krijgen we in de gaten wat de oorzaak is. Net toen ik weggeroepen werd was ik bezig met het deeg: bloem, boter, suiker, bakmeel. Maar er ontbrak één ding. Ik had het in mijn handen. Maar niet gebruikt: Eieren! 

 Niks meer aan te doen. De taart moet de oven in. Dan maar appeltaartdeeg zonder ei. Nog wel snel met een kwastje ei op de taart gestreken. Na het bakken kwam de taart brokkelig uit de springvorm. Aansnijden ging nauwelijks en de zijkanten zijn bros en vallen om. Geen mooie stukken dus en ook de smaak is minder. Maar dat mag de pret niet drukken. De taart wordt gewoon lekker opgegeten.

image

Want een taart met een verhaal smaakt anders dan een gewone taart. Vandaag dus geen appel taart. Vandaag eten we Reiger taart!

Advertenties

Tapijt vol wormpjes

In Fris in je hoofd, ideeën - innovatie, natuur, wandelen on april 21, 2015 at 7:40 pm

Soms ben je ergens, maar in je hoofd ben je ergens anders. Dat had ik vanochtend. De dag ervoor een drukke dag, laat thuis. Maar nu was ik buiten in de zon. Nou ja… M’n lichaam wel, maar m’n hoofd nog niet. Dat was er niet bij. Mijn hoofd was nog aan het nadenken over van alles en nog wat. Tot ik opeens iets zag waardoor ook m’n hoofd er weer bij was. 

 

In een gedeelte van het bos hadden de bomen opeens massaal zaadjes laten vallen. Van de ene op de andere dag lag werkelijk alles er mee bezaaid. Grappig dat al die bomen hun zaadjes exact tegelijk laten vallen. Ik zag in het zonlicht een prachtig goudkleurig pad bedekt met een mooi motief. Daar kan ik echt van genieten. 

 

Heb er vol verwondering naar gekeken. Ik vroeg me af: zouden tapijt makers zo nieuwe ideeën krijgen voor nieuwe stoffen en designs? Halen ze inspiratie uit de natuur? Ik weet het haast wel zeker. Ik ben niet verder gefietst. Ik ben afgestapt en heb het bewonderd. Met de fiets aan de hand ben ik er overheen gewandeld. Geschreden zelfs. Mooi. 

  

Zo’n vloer zou ik wel in een paar kamers van ons huis willen hebben. Al die “snottebellen” (zo noemden wij ze vroeger) vormen samen een mooie print. Ik maakte enkele foto’s en liet die thuis zien. Daar zagen ze het niet zo zitten om zoiets op de vloer te hebben. Tsja.. smaken verschillen. 

Ze vonden het mooi voor in het bos, maar niet voor in huis. Het leek teveel op een tapijt vol wormen…

Een zondag van niks

In Eten & drinken, Kinderen, Zwolle on april 20, 2015 at 5:09 am

Vandaag zaten we niet in, maar achter de kerk. De mooie, grote, oude kerk van het Hanze-stadje Hattem. We hadden een feestje en waren er met de kids naartoe gefietst. Mooi tochtje vanuit Zwolle. De zon scheen en we zaten heerlijk buiten. 

Achter de kerk werd lekker gegeten en gedronken. De kids bleken wederom in staat om meer weg te werken dan hun ouders. Veel meer zelfs. Ik herinner mij dat van vroeger nog wel. Dat je als kind veel te veel at en dronk op feestjes. Maar dan had je ook tijd heel veel lol. Eigenlijk is er niks veranderd.

Op de terugweg naar huis was van vermoeidheid nog niks te merken. Er werd stevig doorgefietst. Zelfs zo hard dat de beide oudjes de kids niet meer konden bijhouden. Op de IJsselbrug reden ze ons los. Niks aan te doen. Zij naar huis racen. Wij fietsten relaxed over de IJssel. Kijken naar de rivier en de bruggen in de avondzon. Met vlak voor het eind nog een cadeautje. Onze jongste kwam het enthousiast melden: “Papa, kom je een foto maken?!” De paarden stonden in de uiterwaarden in het water. Prachtig plaatje. Even van genieten. Dat kost niks extra. 

Die foto heb ik natuurlijk gemaakt. Bij zo’n schitterend uitzicht moet ik stoppen, kijken en een foto maken. De kids fietsten door. Daar zat zo op het oog nog genoeg energie in. Maar schijn bedriegt en ik wist het. Eenmaal thuis zou de energie helemaal op zijn. Dan gaan ze hangen op stoel, bank, bed. Willen ze helemaal niks meer. 

Maar nu nog niet. Nu roepen ze waar wij blijven. Dat we moeten doorfietsen. Zij gaven nog even gas op de fiets. Met bolle buiken trapten ze hard. Ze roken de stal. Wij zijn geen kids meer. Wij doen relaxed. Wij komen er ook. Alleen iets langzamer. Niks aan de hand.

Thuis zat er zoals ik al dacht weinig beweging meer in. Is ook goed. Zondagavond. Het was een mooie dag. Niks meer aan doen. Niks! 

!nepo snee ROO ej eoD

In Kinderen, verwonderen on april 12, 2015 at 9:42 pm

Soms heb je het als ouders even wat zwaarder dan anders. Ogenschijnlijk werkt bij de kinderen alles. Je ziet niks bijzonders. Neus, ogen, oren, mond… Het zit er allemaal. Bij hun neus, mond en oog kun je ook nog wel regelmatig vaststellen dat er wat werkt. 

Ze lopen nergens tegen aan. Ze zien eten en drinken en het gaat naar binnen. Ze snuiten hun neus. Ze zeggen dat het lekker ruikt als je eten kookt. Ze praten je af en toe de oren van je kop. Maar hun eigen oren. Daar zit een probleem. Bij die oren kun je niet altijd merken of ze werken… Soms denk je wel eens dat die oren er alleen maar zitten voor de sier. Of om een zonnebril op te zetten. Soms heb je echt het idee dat er helemaal niks door die oren naar binnen komt. Dat er alleen maar meer vanuit het hoofd door de oren naar buiten komt. Omgekeerde wereld.

Onze jongste had vandaag zo’n dag. We kwamen er niet goed doorheen. Poeh hey… We hebben ons voorgenomen om er morgen even extra van te genieten als hij op school is. Fijn om te mogen werken. Genieten van de rust. Cappuccino erbij. Heerlijk!

We hopen dat zijn oren het morgen weer doen. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Het is een schat. Zoals alle kinderen. Meestal. Mochten de oren nog een dagje defect zijn dan ga ik omdenken en achterstevoren te praten. Kijken of dat helpt. Hebben we in ieder geval lol. 

Beter de woorden omdraaien dan een draai om de oren. We hebben allemaal wel eens zo’n dag.

!nepo snee ROO je eoD

De Klink of het Ei? 

In Familie, Kinderen, verwonderen on april 5, 2015 at 5:15 pm

Best veel mensen – vooral mensen met (klein)kinderen gaan met Pasen eieren verstoppen en zoeken. Maar dat is toch wel heel erg basic. Ouders die iets voor kids verstoppen. Bij ons gaat dat veel verder. De rollen werden omgedraaid…

Donderdag was onze jongste bij ons thuis met een vriendje aan het spelen. Aan het eind van de middag was iedereen moe. Klaar met spelen. Wassen, uitrusten, eten. Maar bij het naar bed gaan bleek dat er iets was verdwenen. 

 

De deur van de slaapkamer van onze jongste kon nog wel dicht, maar aan één kant niet meer open… De klink was weg! Dus zoeken. Eerst op die avond zelf. Maar ook de volgende dag. En op zaterdag ook. Zoeken in huis, zoeken buiten het huis in de tuin en de schuur. Nergens te vinden. 

De beide boys hadden met de deurklink gespeeld. En er later ook nog mee rondgelopen. Maar ze wisten natuurlijk absoluut niet meer waar die klink was. Wij ook niet. We stonden al op het punt een nieuwe klink te kopen. Zonde van ’t geld, maar zonder klink is zo’n deur erg onhandig. Je wilt je kind niet opsluiten of er zelf niet meer in kunnen. Het was een mysterie waar die klink was. 

 

Tot vanochtend op Paaszondag. Vroeger een dag van eieren verstoppen, zoeken en vinden. Nu stond de klink centraal. Vandaag werd na 2,5 dag de deurklink gevonden. In een schoen op een andere slaapkamer. Daar hadden we ook wel gezocht, maar nooit in die schoen gekeken. “Oja.. Daar hadden er ‘m verstopt!”. Wat een plek. Je blijft je verwonderen over kids 😉

Leuk spel: je ouders flink laten zoeken met Pasen. Wij gaan nadenken hoe wij ze kunnen terugpakken. Volgend jaar met Pasen wat essentiële dingen van onze kids verstoppen in huis en tuin? Tablet, telefoon, fietssleutel, al het eten, de afstandsbediening, hun spaargeld, de trampoline en de voetbal. 

Niet de Klink of het Ei, maar dat soort dingen. Zoeken jullie! 

%d bloggers liken dit: