Henk038

Archive for juli, 2015|Monthly archive page

Op elkaars lip

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Spanje, Vakantie on juli 26, 2015 at 8:34 pm

Normaal gesproken zijn wij tijdens een gewone week niet zo vaak allemaal tegelijk bij elkaar. Met ons vijfen maken we er meestal een soort bijenkorf van. Met continue in- en uitvliegend verkeer. Op vakantie is dat anders. Veel uren per dag samen, op elkaars lip. Ik moest daar aan terugdenken toen ik vandaag dicht bij ons huis 2 zwanen zag met 6 jonkies. Allemaal dicht bij elkaar aan het zwemmen en eten.

 Op vakantie zijn wij een heel groot deel van de dag samen. Dan lijken we wel wat op die zwanen. Met drie van die kleine druktemakers was dat vroeger best hard werken, met regelmatig vulkaanerupsies. Maar tegenwoordig gaat het veel beter. Ook dit jaar in Spanje.

Allemaal wat jaartjes ouder. De kids zijn wat relaxter, wij zijn wat relaxter. En we doen de dingen slimmer dan vroeger. Niet meer van die propvolle dagen. Maar ook geen dag zonder iets te doen. Teveel doen of niets doen zorgt vaak voor irritaties. Precies er tussenin is goed. Bewust kiezen dus. Lukt ons steeds beter.

 Daarnaast is er één ding dat we altijd heel goed samen kunnen. Iets dat we allemaal leuk, gezellig en lekker vinden: uit eten gaan! De kids gingen als baby al mee uit eten. Ze weten niet beter. Het is tijdends vakanties één van onze favoriete bezigheden. Het hoeft niet duur of bijzonder. Het liefst wel relaxed en met een leuke kaart of een fijn dagmenu. Zodra we in een restaurantje aan tafel zitten is de sfeer goed. 

We hebben de afgelopen vakantie in Spanje heel veel in restaurantjes gegeten. Zoveel mogelijk tussen de Spanjaarden. Kleine restaurantjes genoeg in Cantabrië en Baskenland. Met mooie verse vis. Dat hebben ze overal aan de Spaanse atlantische kust. Heerlijk, zo uit zee op tafel. 
image

image

We hebben allerlei soorten vis geproefd. Merluza, Lubina, Bonita, Anchoa/Sardines, Pulpo, Rapa, Chicharro, Bacelao, Lenguado en nog veel meer. In allerlei variaties. Vaak met veel olijfolie en knoflook. Maar de kids waren ook dol op de bloedrode Spaanse biefstukken, entrecôtes, etc. Zowel de vis als het vlees zijn er van prima kwaliteit. 
image Alleen groente. Dat zit er nauwelijks bij daar in Spanje. Terug in Nederland zijn we dus flink ons portie groente aan het inhalen. We hoeven de kids bijna niet aan te sporen. De worteltjes, broccoli, boontjes en komkommer glijden er vanzelf in. 

Mooi om te zien dat samen uit eten gaan iets is dat we allemaal fijn vinden. Hapje hier, hapje daar. Klein geluk. Dan zitten we net als die zwanen aangenaam dicht bij elkaar. Op een kluitje. Lekker proeven van elkaars gerechten. Vorkje hier, lepeltje daar. Allerlei smaken. Op elkaars lip. 

Advertenties

kleine dingen die voorbij gaan

In Kinderen, natuur, Spanje, Vakantie on juli 19, 2015 at 9:58 pm

Hier op vakantie gaat het leven aan de ene kant snel. Maar aan de andere kant ook vertraagd. We zitten regelmatig op de rotsen bij eb en vloed. Kijken naar en genieten van de natuur om ons heen. Prachtig.

image

Hele kleine krabbetjes die heel hard rennen voor hun leven, als je minder dan 5 meter in hun buurt komt. Krabbetjes die elkaar om ruimte en eten bevechten op leven en dood.

image
Vissen die alle kanten opschieten in het water en waar mogelijk elkaar lekker opeten. Aalscholvers en zeemeeuwen die op jacht zijn naar iets eetbaars in het zeewater. Iedereen is druk bezig om in leven te blijven. 

image

Je kijkt naar die dieren en je ziet hoe druk ze zijn. Veelal alleen voor zichzelf bezig. Géén vader of moeder in de buurt die een poot uitsteekt. Die zijn allang met andere zaken bezig. Nageslacht moet zichzelf gewoon zien te redden. Of niet. Ook goed.

image

Onze kids zijn nu 10, 13 en bijna 16. Hoe lang “vermaken” wij ze nog en hoe lang zorgen wij nog dagelijks voor ze? Hoeveel zomervakanties gaan ze nog alledrie met ons mee? Wanneer en waar scharrelen ze straks zelf ergens op de wereld langs het water, over de rotsen en in zee? 

Zo maar wat gedachten op een aangenaam warme avond aan zee in Baskenland – na een prachtige dag vol activiteiten met de kids. Hoe lang nog? En wat komt er voor in de plaats? Maar eens even diep zuchten. Kleine dingen die voorbijgaan… 

Het meisje van de supermercado!

In Familie, Geluk, Ontmoeten, Spanje, Vakantie on juli 17, 2015 at 8:53 pm

We hadden ons verstopt in een klein Spaans dorp in Cantabrië, tussen Bilbao en Santander. De streek, het dorpje, het klimaat en wat er te doen was… daar hadden wij ons niet echt op voorbereid. We wilden gewoon een paar weken naar Spanje. En aangezien we niet goed tegen de warmte kunnen kwamen alleen Baskenland & Cantabrië in aanmerking. Dit gebied tussen Frankrijk en Portugal is prachtig zo hebben we ontdekt.

In ons dorpje is weinig te doen, maar wij zijn er blij mee. Mooie plek om ’s ochtends en ’s avonds te relaxen. Bovendien hebben we onze drie Spaanse helden. De mevrouw waar wij ons appartementje van huren is heldin nummer één. We hebben haar zelf niet gezien. Maar via mail en whatsapp regelt ze allerlei dingen voor ons. Super! Haar appartementje op de begane grond heeft een groot terras, staat fijn op de zon en er is een (gezamenlijk) zwembad bij. Heerlijk.

Er zijn in het dorp een paar winkeltjes, cafés en restaurants die de economische crisis hebben overleefd. Er is zelfs nog een ieniemienie klein supermarktje, gerund door twee à drie meiden. Versgebakken brood (eigen afbakoven) en verse vleeswaren stonden elke dag voor ons klaar. Steeds verzorgd door onze tweede Spaanse heldin. Elke ochtend werd ik er vrolijk begroet door deze hardwerkende Spaanse heldin. Onze favoriet. Ze werkt er zeven dagen van de week van vroeg tot laat. Tussen vleeswaren, brood en kaas door leerde ze mij glimlachend wat extra woordjes Spaans. Service met een glimlach.

Als ik iets kocht uit de streek begon ze helemaal te stralen en zei ze blij: SI! DE ACQUí! CANTABRIA! Heerlijk die trots op producten uit haar mooie eigen regio. Maar voordat we ’s ochtends bij haar in de supermercado kwamen, gingen we eerst – net als de Spanjaarden – koffie drinken in het café.

Dat deden we vanaf de eerste dag bij Restaurante Los Yugos. Daar werden we na twee dagen al enthousiast begroet als nieuwe stamgasten. Een vrolijk “Buenos Dia!” bij binnenkomst en fijne koffie. Desgewenst serveren ze ook lekkere pinchos (tapas). Je kunt er ’s middags ook prima eten in het restaurant. De mannen van Yugos zijn samen onze derde Spaanse held.

Terwijl de kids nog op bed lagen dronken wij er elke ochtend een cortado, espresso of café con Leche. Mooi begin van de dag. Desgevraagd kregen we er tips over leuke activiteiten of info over bus en trein. Iedereen in het café denkt en praat dan mee. Te grappig.  Ik had eerlijk gezegd nog nooit over Cantabrië als vakantieregio gehoord. Maar wat is het er mooi. Prachtige stranden, kliffen, alles heuvelachtig en groen, bergen op de achtergrond, veel mooie (beschermde) natuurgebieden, idyllische baaien, kilometers lange eb en vloed gebieden die ver het binnenland ingaan. Fantastisch!

En in alle dorpjes en stadjes kun je lekkere verse vis eten. Overal vriendelijke mensen. Ze spreken meestal geen woord Engels. Ons Spaans is net zo beroerd als hun Engels, dus het praten ging meestal met handen en voeten. Maar als je dat combineert met een grote glimlach kom je heel erg ver. Je hebt dan de grappigste gesprekken, mooie ontmoetingen en bovendien regelmatig een grote verrassing op je bord (“aha, dus dàt heb ik besteld!”)  We zijn in korte tijd een beetje verliefd geworden op deze streek. Een beetje veel verliefd zelfs. We lieten na twee weken Cantabrië achter ons. Naar we zeggen “Hasta la Vista! We’ll be back!” tegen Cantabrië en onze Spaanse helden. Tegen onze airbnb mevrouw, de mannen van Yugos en het meisje van de Supermercado!

Smerig is goed

In Eten & drinken, Kinderen, omdenken, Spanje, verwonderen on juli 12, 2015 at 9:24 pm

In het buitenland moet je altijd even wennen aan sommige dingen. Begin mei was ik een paar dagen in Barcelona. Toen snapte ik het niet zo snel. Nu ik weer een week in Spanje ben zie ik het weer en nu snap ik het beter.

In Barcelona zag ik één a twee tapas bars / restaurantjes die nogal vies waren. Overal zooi. Op de grond, op de tafels, op de bar. Daar gingen we dus maar niet eten. Spanjaarden wel. Hier op het Spaanse platteland zie je die troep ook wel. Maar veel minder extreem.

imageHier in het mooie Cantabrië en Baskenland is het ook wel wat vies en smerig in allerlei cafés en pinchosbarretjes. Op de grond dan. Niet op de tafels en op de bar. Die horen gewoon opgeruimd te zijn. Hoe de vloer eruit ziet interesseert echt helemaal niemand. 

We zien dat Spanjaarden de vloer als een grote prullenbak zien. Binnen en buiten. Alles wat ze kwijt moeten laten ze vallen. Er zal toch wel iemand komen die het opruimt? Dat is ook zo. Op straat zijn dat de oude mannen in een veegploeg. In het café is dat de ober. Het lijkt onze kids ook wel handig, alles van je af gooien. Maar zo zijn ze niet opgevoed. 

imageDie paar vieze barretjes in Barcelona waren gewoon niet goed bezig. Stelletje luie obers die de bar & tafels lieten versmeren. Hier op het Spaanse platteland doen ze dat veel beter. Gelukkig maar. 

De vloer voor de bar in cafés en barretjes wordt een paar keer per dag met de bezem schoongemaakt. De bar blijft altijd schoon, want daar staan de tapas (pinchos) en daar wordt gegeten en gedronken. Prima. We zitten wel drie keer per dag in zo’n barretje. Het Spaanse leven speelt zich daar af. We passen ons gráág aan. De troep op de grond weerhoudt ons niet.

imageSterker nog… veel zooi op de grond is hier zelfs een uitstekend teken. Dan zijn koffie, wijn & hapjes er goed. Dan komen er veel gasten. Die barretjes moet je dus juist hebben. Dus even anders kijken en denken dan je gewend bent: Smerig is goed!

Weer heerlijk bedrogen

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Ontmoeten, Spanje, Vakantie, verwonderen on juli 5, 2015 at 10:12 pm

We zijn deze week weer lekker nieuwe indrukken aan ’t verzamelen. Daarvoor hebben we altijd plek. Maar soms moet je daarbij even schakelen. Schakelen tussen wat je gewend bent en wat je verwacht. Tussen wat je denkt te zien en wat je ziet. Dan pas zie je wat het echt is. Je moet het even tijd gunnen.

We kwamen aan vandaag in een klein dorpje. Links, rechts, voor en achter stonden woningen te koop. Best wat winkels en horeca voor altijd gesloten. De resterende horeca zag er niet fris uit. Achter ons lag een verlaten pleintje met wat oude speelveldjes. Aan de overkant een groot stuk halfdroge grond. Niet bepaald een eerste indruk waar je meteen vrolijk van wordt.  Maar ach.. Na een half dagje veranderde er van alles. Het troosteloze pleintje werd ’s avonds een plek waar voetbal en basketbal werd gespeeld. Onze twee jongste kids gingen lekker meedoen. Het troosteloze stuk grasveld stroomde onder met zeewater toen het eb werd. Achter een paar huizen had je mooi uitzicht op het getijden landschap tot aan zee.  We ontdekten een dorpskroeg met veel bier en gelach. Een oudere mevrouw zag ons zoeken naar iets te eten en sprak ons aan. Ze bracht ons iets verderop naar een troosteloos café/restaurant. Tsja… Kale stenen en TL buizen. Moest dit het zijn dachten we verwonderd? Maar daarachter zat een mooi terras, een restaurant binnen en buiten (onder de kap) en een feestzaal van tentdoek. Helaas die avond gesloten, maar de tapas smaakten goed en ze hadden zelfs WiFi (kids blij). Deze week maar eens uitgebreid eten in dat restaurant.  De eerste blikken vol vraagtekens van ons allemaal en de uitroep van onze oudste dat het “een dooie club” was draaide zo toch om in een glimlach. 

Morgen gaan we verder kijken. Nieuwe indrukken verzamelen. We zijn er klaar voor. Vol verwondering en met een open mind. Kijken of we de indrukken dan beter inschatten of dat we weer heerlijk worden bedrogen.

%d bloggers liken dit: