Henk038

Archive for augustus, 2015|Monthly archive page

Mooie trip terug in de tijd 

In Familie, Kinderen, Memories, verwonderen on augustus 30, 2015 at 9:36 pm

Vandaag gingen we terug in de tijd. Terug naar 1947. Naar een tijd waarin kids van 15 jaar al gingen werken. Zes dagen in de week. In grote fabrieken met gigantische machines.  We waren vandaag in Duitsland. In het Textielmuseum in Bocholt. Daar staan grote spinnerijmachines en weefgetouwen. We hadden vandaag een 83 jarige gids (mijn schoonvader) die ons meenam naar zijn jeugd. Hij werkte als kind/jong volwassene na de oorlog circa 12 jaar in de textiel. In een spinnerij.

 Het museum in Bocholt wordt uitgebreid. Naast extra weefmachines restaureren ze ook grote spinmachines. Eind van dit jaar moet het klaar zijn. Veel was nu nog afgesloten. Maar omdat m’n schoonvader in een spinnerij had gewerkt kregen we een privé rondleiding van gids Helmut. Super mooi dat ze dat deden. Betekende veel voor mijn schoonvader!

  

Een hele dag op stap in Duitsland met ons tienen. Schoonvader, zijn twee dochters, hun twee partners (waaronder ik) en zijn vijf kleinkinderen. Als kleine familie allemaal samen op stap. Het was een hele mooie trip. 

  
Mooi omdat we met ons allen op stap waren. Dat was voor het eerst. Mooi om te zien hoe m’n schoonvader vroeger heeft gewerkt in de textiel. Zien is anders dan naar een verhaal luisteren. Mooi om hem te horen vertellen en uitleggen. Alsof het de dag van gisteren was dat hij garen maakte van katoen..

 Vier van zijn kleinkinderen hebben ongeveer dezelfde leeftijd als mijn schoonvader toen hij begon met werken. Werken in een grote hal vol gigantische machines. Samen met honderden anderen keihard zwoegen in een geweldige bak herrie. Wat moet dat een ervaring zijn geweest. Genoeg om je over te verwonderen op zo’n dag.

  
Onze kids kunnen zich er helemaal niks bij voorstellen. Zes dagen per week werken achter een machine in een grote fabriek als je 14/15 bent. Wij kunnen dat ook niet als hun ouders. Maar voor mijn schoonvader was het toen de normaalste zaak van de wereld. 

Het was mooi om dat zo samen met ons tienen te beleven. Mooie trip terug in de tijd! 

Er zijn grenzen…

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on augustus 23, 2015 at 9:48 pm

Als ik met mooi weer in het weekend ’s ochtends vroeg ga wandelen dan is één ding zeker. Je loopt nooit heel erg lang lekker rustig alleen. Vooral op zondag is het raak. Voor acht uur is het rustig. Na acht uur komen de eersten. De mannen. Tussen half negen en negen komen er ook de vrouwen. Na negen uur komen ze van alle kanten. Het lijkt wel of er stiekem ergens een startschot wordt gegeven en dat ze dan de straat op mogen. Alleen, in tweetallen of in groepen.

Waar ik het over heb? Hardlopers. In allerlei soorten en maten. Zowel afgetrainde hardlopers in hun flitsende outfit en felgekleurde schoenen (hoog tempo, kin omhoog) alsook incidentele lopers met voeten die verkeerd staan en kleren die slecht passen (rode hoofden en ademhalend als een koude diesel). En alles wat daar tussenin zit. Soms heb je er als wandelaar geen last van, soms wel. Door de aantallen of door hun gedrag. Maar meestal gaat het wel redelijk. Behalve dan op prachtige mooie zondagochtenden. Hardlopers en hardlopen. Ik heb er niets mee. Ik ben er niet voor gemaakt. Ik begrijp niet wat ze er mooi aan vinden.

Wat ze in de natuur doen snap ik trouwens al helemaal niet. Ik loop er zelf voor mijn plezier, voor de rust en het uitzicht. Bij veel hardlopers herken ik daar weinig van. Natuurlijk zijn er hardlopers die fris en vrolijk genietend om zich heen kijken. Maar ik hele hordes lijken nauwelijks te weten waar ze lopen. Velen kijken naar hun voeten of staren met holle ogen in de verte (gevaar op de weg). Anderen zijn continue aan het praten (hard en hijgend). Bijzonder zijn ook de hardlopers met een fietser ervoor als begeleider (gefixeerd op de bagagedrager). Waarom dit soort hardlopers in de mooie natuur lopen ontgaat mij volstrekt.

Hardlopen. Het komt in onze familie gelukkig niet of nauwelijks voor. Maar de dreiging komt van hun school. Onze oudste kids zitten op een sportieve school. In de tweede klas moeten de kids meedoen aan een hardloop wedstrijd in Zwolle: de 4 Engelse Mijl (circa 6,5 kilometer). Daarvoor krijgen ze vanuit school begeleiding. Zodat ze een beetje leren hardlopen. Onze oudste heeft dat prima overleefd. Het heeft bij haar gelukkig absoluut niet de behoefte opgewekt om vaak te gaan hardlopen.

Dit schooljaar is onze middelste aan de beurt. Gisteren heeft hij mooie hardloopschoenen gekocht. Vandaag is hij begonnen met inlopen. Morgen start het hardlopen op school. Hij zegt dat hij er klaar voor is. Hij klinkt een beetje enthousiast. Hij wil zelfs met een paar jongens uit zijn voetbalteam extra gaan lopen. Huh? Wat? Hardlopen! Eén van onze kids?!

Ik vraag mij vol verwondering af waar het mis is gegaan. Hebben we iets fout gedaan in onze opvoeding? Zat er misschien onbedoeld een klein pluisje op onze DNA strengetjes? Ik weet het niet. Ik ga er vooralsnog maar vanuit dat zijn lichte enthousiasme een vergissing is. En anders moet ik zijn schoenen maar snel op marktplaats zetten. Er zijn grenzen…

Kaalplukken en opeten!

In Eten & drinken, Geluk, Kinderen, Memories, natuur, Vakantie on augustus 16, 2015 at 9:10 pm

We leven in een consumptiemaatschappij. Een wereld waarbij er héél veel ingepakt en in kant en klare brokken voorbijkomt. Hapklaar. Gewoon in je mond stoppen en opeten. Niet wetend waar het vandaan komt of wat er mee gedaan is. Dus moet je soms kijken of je terug kunt gaan naar de bron…

Twee jaar geleden deed onze middelste mee aan een project met volkstuintjes voor schoolkids. Dit jaar hebben we zelf een heel klein moestuintje aangelegd. Maar het kan ook gemakkelijker. Ik ging in deze laatste vakantieweek samen met de kids op de fiets naar Oldebroek. Daar zit de mooie fruittuin Verbeek. Met een boerderijwinkel, een zaaltje & terras, boomgaarden en een pluktuin. Dat laatste, daar kwamen we voor.

Een tuin waar je zelf allerlei fruit kunt plukken. Rode bessen, zwarte bessen, witte bessen, bramen, blauwe bessen, frambozen. Vers van de struik. Toen ik zelf kind was, hadden wij dit soort fruit in onze tuin staan. Samen met onder meer appelbomen, pruimenbomen en aardbeien. De helft van het jaar vers fruit uit eigen tuin. Zo’n pluktuin is een mooie plek om ook daar iets over te vertellen. Dat m’n moeder de witten en zwarte bessen zo lekker vond. Dat m’n vader en ik elk jaar de bessenstruiken en de aardbeien verzorgden en beschermden tegen de vogels. Dat laatste lukte overigens meestal niet… Klein geluk om daar zo aan terug te denken.
Maar het belangrijkste daar in de pluktuin was natuurlijk het proeven (welke zijn het lekkerst?) en het plukken van het lekkere verse fruit. Na een lekkere middag buiten kwamen we met de ‘buit’ thuis: frambozen en de blauwe bessen. Ze hebben de terugtocht niet lang overleefd. Want tsja… van plukken (en fietsen) krijg je trek en vers fruit heet niet voor niets zo. Het moet op, zolang het nog vers is. Kaalplukken en opeten! 

Heet spel

In Eten & drinken, ideeën - innovatie, Kinderen on augustus 9, 2015 at 9:12 pm

Makers van snacks. Ze zijn inventief. Opgroeiende kids. Ze zijn inventief. Mooie combinatie. Deze week waren de kids het warme weer en het buiten zijn even zat. De bank binnen en de beeldschermpjes waren interessanter. Maar ook dat gaat wel eens vervelen. Dus dan bedenk je wat. 

Één van onze kids sprong samen met een vriendje op de fiets en kocht van z’n zakgeld chips. Dat heb ik liever niet. Maar ja, ik was even niet thuis. Het bleken Doritos Roulette te zijn. Ik had er nog nooit van gehoord. Sommigen zijn lekker, anderen echt heel scherp. Toen ik ze er mee bezig zag hadden ze al een halve zak chips op. Met z’n drieën, want onze jongste deed ook mee. 

Ik kon er niet echt boos om worden. Sterker nog, ik moest wel lachen. Ze hadden een spel bedacht en moesten daarbij (als ’t mis ging) om de beurt een chips pakken. Ze hadden water, melk, droog brood en doekjes erbij liggen. Steeds als er één een ultra scherpe chips had dan was het bingo en dolle pret.  

Slim bedacht van die Doritos marketeers & productontwikkelaars. Leuk spel voor de kids. Maar het lijkt me ook wel wat voor saaie zakelijke vergaderingen. Zak Doritos Roulette op tafel. Iedereen met een verkeerde vraag of een verkeerd antwoord pakt een Doritos. Het liefst zo’n scherpe natuurlijk. Kijken wat het effect is.

Spice up Your Life, met een Heet Spel 

Weer op de rails…

In Fris in je hoofd, Kinderen, Spanje, Vakantie, Zwolle on augustus 2, 2015 at 9:55 pm

Na drie weken vakantie in Spanje kom je weer thuis in Zwolle. Het is dan de vaste gewoonte dat het hier in Nederland meteen gaat regenen. Plus dat het minstens tien graden kouder is. Ook dit jaar werden we hierin niet teleurgesteld. Brrrrrrr.

 De afgelopen week was het nat en koud. In plaats van de hele dag buiten zat iedereen driekwart van de dag binnen. Alle vijf ook meteen snip verkouden. De kids zaten het liefst op de bank. Het duurde een aantal dagen voordat iedereen zijn of haar ritme weer had gevonden. De zon dit weekend maakte weet veel goed.Inmiddels is iedereen weer een beetje gewend. De vertrouwde ditjes en datjes vinden plaats. De één vroeg op, de ander slaapt lang uit. Vriendjes en vriendinnetjes komen in beeld bij de kids. Het gebruikelijke gekibbel om kleine dingen. Opruimen, meehelpen. De schermpjes van laptop, telefoon, PlayStation, TV die teveel aanstaan — en dan uitmoeten (dat moment is altijd goed voor enthousiaste interactie). Maar ook gezellig samen eten en kletsen en terugdenken aan de vakantie. En ik? In plaats van langs de Spaanse kust lopen, wandel ik elke dag weer kilometers lang achter mijn huis door het bos, door park Het Engelse Werk en langs de IJssel. Bekijk ik weer met een frisse blik en een fris hoofd hoe mooi het hier is. Zeker met het zonnetje erbij. Voelt als vakantie. 

Komende week verschijnen er alweer wat verplichtingen in ieders agenda. Maar ook genoeg leuke dingen. Een mooie zomerse mix. De grote lijnen van het normale dagritme in ons eigen huis komen langzamerhand boven water. Alles weer op de rails…

%d bloggers liken dit: