Henk038

Archive for november, 2015|Monthly archive page

Grootste & meest luxueuze cadeau

In BusinessACT, Familie, ideeën - innovatie, Kinderen on november 29, 2015 at 10:26 pm

Bij ons in huis hebben we meestal kleine wensen. Wij zijn niet hebberig of dwangmatig koopziek. Geen jacht op gadgets. Geen altijd maar doordraaiende behoefte aan nieuwe spullen. Maar dat maakt het ook wel lastig. 

Bij verjaardagen is het al lastig om elkaar een cadeau te geven. Bij Sinterklaas wordt dat helemaal een (luxe) probleem. Vorig jaar werden er met moeite lijstjes met kleine wensen uitgeperst. Maar het vervullen daarvan was niet eenvoudig. Sommige kleine dingen bleken moeilijk te vinden. Of niet meer te koop. 

 Dit jaar hebben we daar dankzij onze kids wat op gevonden. Die hadden twee goede ideeën. In de eerste plaats maken we minder vroeg ons lijstje. Dat voorkomt dat iets gewoon niet meer te koop is (actie afgelopen, uitverkocht, etc). Daarnaast schrijven we niet alleen op wat we graag willen… als het even kan ook waar het te koop is. 

Grappig dat deze twee kleine aanpassingen het kopen van kleine cadeautjes zoveel makkelijker maken. Daar komt bij dat iedereen nu meer werk heeft gemaakt van zijn/haar wensenlijstje. Dus ook nog eens leukere lijstjes met mooie kleine dingen. Ze hangen bij elkaar aan de muur. Met dit soort makkelijke lijstjes was ik snel klaar met m’n aankopen. Appeltje eitje dit jaar. 

 Ben dus al klaar voor pakjesavond. Dat is fijn. Hou ik meer tijd over om lekker te wandelen en te fietsen. Actief buiten zijn. Dat was vroeger (toen ik  nog partner bij PwC was) iets waar ik vaak dringend behoefte aan had. Sinds ik mijn eigen bedrijf heb geef ik mijzelf elke dag veel tijd om lekker buiten te zijn. Wat een cadeau. Ik neem mijn werk zo veel mogelijk mee naar buiten. Daarnaast is inspanning & ontspanning voor mij belangrijk. Goed voor lijf, leden, hoofd & humeur!

Staat het al op jouw verlanglijstje? Elke dag actief buiten zijn? Kan het iedereen aanraden. Grootste & meest luxueuze cadeau dat ik mijzelf ooit heb gegeven.

Apple’s met Peerby’s vergelijken

In gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, vrijwillig on november 22, 2015 at 10:53 pm

In een tijd waarin veel mensen kapitalen uitgeven aan gadgets en apparaten van aansprekende merken met veel uitstraling (en hoge kosten) kun je ook zaken simpeler regelen. 

De deeleconomie maakt het mogelijk om steeds vaker en beter heldere keuzes te maken. Keuzes wanneer je iets wilt bezitten en wanneer je alleen maar iets (tijdelijk) wilt gebruiken. Bij ons thuis kiezen we nog steeds regelmatig voor bezit. Maar we ruiken ook steeds vaker aan delen. 

  
We lenen regelmatig onze auto uit via snappcar. We ruilen soms zaken en diensten via Lets Zwolle. We doen af en toe een transactie in lokale Zwolse valuta ( de PeperMunt). En we doen sinds een tijdje ook wat inleen/uitleen zaken – met spullen die je af en toe nodig hebt – via Peerby. Leuk om zo te experimenteren.

Op het gebied van uitlenen via Peerby staan onze statafels op 1. Die zijn al best vaak uitgeleend. Aan de andere kant was wat wij leenden nog vrij beperkt. Maar daar is dankzij onze jongste veranderingen gekomen. Hij is actief geworden en gebruikt ons om een film of speelgoed te regelen via Peerby. Dat lukt niet altijd. Maar vorige week had hij een deal. 

  
Hij heeft via Peerby voor een maand een skelter in gebruik. Hij is er heel erg blij mee. Achteraf bleek dat we elkaar – als uitlener en lener – ook nog kennen. Dat maakt het extra leuk. We gaan eens kijken hoe lang hij die skelter leuk vindt. Hij trapt er nu flink op.

Die deeleconomie komt zo voetje voor voetje ons leven binnen. Goed voor ons, goed voor onze kinderen. Samen verwonderen over nieuwe ontwikkelingen. Maar ook gewoon doen. Steeds meer bewust zijn wat je koopt, gebruikt, deelt. Steeds vaker vergelijken en kiezen. Maar nog niet bij alles. Apple’s met Peerby’s vergelijkendat lukt nog niet altijd 

Ik geloof in kleine dingen ❤️ Ik geloof in mensen

In Fris in je hoofd, gewoon doen!, Kinderen, verwonderen on november 15, 2015 at 10:19 pm

Problemen & gebeurtenissen in de grote boze wereld die direct keihard binnenkomen in onze eigen “veilige” kleine wereld. Dat heeft grote impact hier in Nederland. Het lijkt alsof iedereen er wat mee wil. Er wat mee moet. Ik niet. Het is te veel, te groot voor mij.

We hebben thuis over Parijs gepraat. Twee jaar geleden waren we daar als gezin. Ik heb er over nagedacht. Vrijdagnacht, zaterdag, zaterdagnacht. Ik heb TV gekeken, radio geluisterd, social media bekeken, krant gelezen. Daar was ik snel klaar mee.

 

Ik verwonderde mij over de razendsnelle overvloed aan goedkope ideeën, overhaaste conclusies, eenzijdige oplossingen, onwrikbare stellingen, foute opvattingen. Ik ergerde mij aan de velen mensen die datgene wat er was gebeurd meteen aangrepen om hun eigen gelijk lekker stevig te promoten. Ik kan er niks mee.

M’n hoofd zat er vol mee. Zondagochtend heb ik gewandeld in de harde wind en de koude regen. Tijdens het wandelen dacht ik na. Ik stond te kijken naar voorbij razende wolken. Stond te luisteren naar de takken van bomen in de harde wind. Ik stond vanaf brugjes in het water te staren. Ik liet mijn hoofd schoon en leeg waaien. 

Ik heb besloten mij niet in grote discussies te mengen. Niet te roeptoeteren over de beste oplossingen. Ik kan het niet overzien. Ik ga niet zoals zoveel anderen online of offline doen alsof ik de wijsheid in pacht heb. Ik heb het gewoon niet. Punt uit. Er zijn te veel grote zaken aan de gang die ik niet kan oplossen. Ik laat dat gaan. 

Er zijn echter ook veel kleine zaken waar ik wel het verschil kan maken. Mijn kids als vader veel liefde geven. Ze klaarmaken voor deze rare wereld vol niet nadenkende schreeuwers, vol gekken met extreem geloof of politieke overtuiging, vol apathisch niets doende toekijkers. 

 Mensen in mijn directe omgeving gewoon waar nodig support blijven geven. Blijven investeren in mijn stad Zwolle – als fijne plek waar iedereen welkom is en zichzelf mag & kan zijn. Vluchtelingen in Zwolle een warm welkom heten en blijven helpen. 

Anderen support geven is net zo eenvoudig als commentaar geven. Zeker als je het samen doet. Stop talking, start acting (together).

 Ik kan honderdduizend dingen niet. Als ik daarover blijf piekeren dan komt er niet veel uit m’n hoofd en m’n handen. Ik kies er dus voor om met een fris hoofd die dingen te doen die ik wèl kan. Samen met gewone mensen die – net als ik – ook niet weten hoe je de grote problemen in de wereld op moet lossen. Ik geloof in samen mooie kleine dingen doen. Ik geloof in mensen

Vage zaken opgehelderd

In fotoblog, Geluk, Kinderen, natuur, wandelen, Zwolle on november 8, 2015 at 10:34 pm

Voor de wereld wakker werd vanochtend was ik al vroeg op pad. De kids lagen nog in bed. De zon was net op. Ik had er zin in. Zin in een mooie, frisse, lange ochtendwandeling in de zon. Maar ja…

 De wandeling begon mooi. Met twee zwanen die klapwiekend opstegen vanaf het water in de ochtendzon. Prachtig. Daar kan geen 3D film of IMax tegenop. 4D in real Life. Geen foto helaas. Ik was te druk met genieten. Na deze start werd het echter snel minder. De mist kwam over mij heen en maakte de wereld stil en klein.

 Die mist heeft nadelen (koud, nat, weinig zicht). Maar ook voordelen. Je wereld wordt kleiner. Het geluid om je heen wordt zachter. Minder afleiding. Minder gericht op wat er buiten om je heen gebeurt. Meer focus op gedachten in je hoofd. Af en toe trok de mist wat op en zag je contouren van dieren en bomen. Soms kwam zelfs de zon er ietsjes doorheen. Soms net wel, meestal net niet. Alsof er een onzichtbaar hek zat tussen mij en de buitenwereld. 

Normaal als ik anderhalf uur wandel heb ik alles weer scherp. De organiser in de backoffice van m’n hoofd heeft dan alles verwerkt en reikt altijd prachtige inzichten & oplossingen aan. Nu lukte dat maar ten dele. Ondanks de 9 kilometer die ik liep. Mijn hoofd deed mee met het weer. Sommige gedachten en ideeën in mijn hoofd werden helder. Daar vielen de kwartjes op hun plaats. Op andere kreeg ik geen grip. Daar trok de mist niet op. 

 Gelukkig heb ik wèl mooie plaatjes geschoten onderweg en optimaal genoten. Dat dan weer wel. Heerlijk gewandeld. Ook in de mist is Zwolle mooi. Daarna thuis met ons allen ontbijten, met lekker vers sap en zelfgebakken broodjes. Moest het wel zelf maken. De kids zaten film te kijken en mijn vrouw was aan de studie. 
 ’s Middags nog maar eens relaxed 6,5 kilometer gewandeld. Dat vonden de kids wel bijzonder. “Twee lange wandelingen Pap?”. Ja! Daarna was alles weer scherp. Zowel het weer als ook mijn hoofd. 

Klaar voor de vele leuke en spannende maatschappelijke acties, familie activiteiten en zakelijke opdrachten in de komende (werk)week. Alles helder en klaar. Geen ruimte meer voor vage zaken… Opgehelderd

Struikelen over de leegte

In Familie, Kinderen, verwonderen, Zwolle on november 1, 2015 at 10:23 pm

Deze week was het ontzettend kaal, leeg en heel erg rustig hier in huis. Minder gelach, minder discussie, minder dollen, minder planning, minder activiteiten, minder gedoe. Aan de ene kant wel even lekker, aan de andere kant ook heel onwennig. 

Onze jongste van 10 was met z’n schoolklas drie dagen naar België. Dikke lol natuurlijk. Wat hadden ze er zin in! Naar deze week hadden ze lang uitgekeken. Onze oudste twee hebben het ook gedaan. Dus we weten wat het is. En het is maar 3 dagen. Toch blijft het gek hoe leeg het huis dan aanvoelt. 

Thuis een lege stoel aan tafel. Een lege (opgeruimde!) kamer en een leeg bed. ’s Ochtends een lege agenda. Ik hoefde opeens niet 5 kilometer met hem naar school fietsen. Raar. Maar gelukkig is het tijdelijk. Op vrijdagavond was hij weer thuis. Duizend knuffels & kusjes over en weer. Heerlijk. 

  

Deze week liep ik door Zwolle en opeens stootte in met m’n schoen tegen een steen die iets uitstak. Het was geen gewone steen. Het waren “stolpersteine. Struikelstenen. Herdenkingsstenen. Ik wist dat ze op diverse plaatsen in Zwolle zijn geplaatst. Maar ik was er nog nooit letterlijk over gestruikeld. Deze week opeens wel. 

Indrukwekkend die stenen. Het zijn stenen om te herdenken dat hier Joodse Zwollenaren hebben gewoond. Zwollenaren die zijn weggevoerd en zijn vermoord in vernietigingskampen. Hun huizen bleven leeg achter. Voor het huis waar ze het laatst woonden ligt een ‘stolperstein’. Nog lang niet bij iedereen. Circa 60 zijn er nu geplaatst.

Op elke steen staat de naam van een joodse Zwollenaar, haar of zijn geboortedatum, de datum waarop zij of hij is vermoord en in welk kamp dit plaatvond. Indrukwekkend. Het “mooie” is.. als je er speciaal op let dan zie je ze opeens op veel meer plaatsen in de stad liggen. Mooi en bijzonder. Het wordt zo heel tastbaar. Het zet aan tot nadenken. Ongemerkt buk je en lees je. Namen, data en plaatsen komen tot leven. Je bekijkt de huizen anders.

  
Ik moest daarna zomaar opeens even denken aan de lege plek in ons huis omdat onze jongste er slechts een paar dagen niet was. Leegte. Hoe moet dat in de Tweede Wereldoorlog zijn geweest? Hoe moet dat nu in Syrië zijn? Huizen die opeens leeg zijn. Leeg blijven. Buren, vrienden, familie die weg zijn. Mensen waar je van houdt – die je mist. Mensen die nooit meer terugkomen. Gigantische leegte.

Het was vast geen toeval dat ik juist in deze tijd tegen die stenen aanliep. Juist nu er vluchtelingen zijn in heel veel landen. Met oeverloze discussies over opvang. Juist in de week dat onze jongste uit huis en op reis was – en gelukkig ook weer thuis kwam. Hij wel.

Komende week maar eens kijken hoe er meer ‘stolpersteine’ in Zwolle kunnen komen. Mooi die tastbare herinneringen om af en toe letterlijk over te struikelen. ‘Opdat wij nooit vergeten’. Niet op 4 & 5 mei. Niet op andere dagen van het jaar. Opdat wij blijven nadenken over ons gedrag nu & wij ook in de huidige moeilijke situatie de juiste keuzes maken.  

 

Verwonderen over leegte. Door een afwezige zoon en een iets te hoge steen. Struikelen over de leegte

%d bloggers liken dit: