Henk038

Archive for juni, 2016|Monthly archive page

Scherper kijken. Verwonderd zien

In Familie, gewoon doen!, Kinderen, verwonderen, zien on juni 26, 2016 at 9:37 pm

Ik ben er duizenden keren langsgelopen. Ik moet het duizenden keren hebben gezien. Maar toch zag ik het niet. Nooit. Niet één keer! 

We hebben een mooie walnoot boom in onze tuin. Een grote boom, dus waarschijnlijk al van flinke leeftijd. Ik kijk er altijd met plezier naar. Maar pas begin deze week zag ik opeens dat er een grote kop van een vogel zichtbaar is in de stam. Het lijkt de kop van een wijze uil. Een uil die vanuit de boom naar ons kijkt. 

Ik had dat nooit eerder gezien. Dat lijkt raar, maar dat is het niet. Wat ga maar eens bij jezelf na: hoe vaak kijk je nu écht héél scherp naar iets dat je dagelijks ziet? Of naar iemand die je vaak ziet? Na mijn “hernieuwde” ontmoeting met onze boom dacht ik daar over na. 

Na deze ontdekking ben ik deze werk bewust iets scherper gaan kijken naar mensen die ik vaker ontmoet. Ik keek ook af en toe wat langer naar onze kids. Keek ook met andere ogen om mij heen. Grappig wat je dan opeens opvalt. Opnieuw, langer en scherper kijken dan je normaal gesproken doet: je ziet dan opeens allerlei kleine dingen die je daarvoor niet zag. Soms krijg je dan ook opeens nieuwe inzichten. Grappig.

Dat gaat met kleine dingen zo, maar ook bij (hele) grote zaken. Denk maar eens aan Groot Brittannië. Pas nu na de Brexit uitslag gaan veel mensen daar opeens scherper kijken. Pas nu zien ze opeens zaken, ontwikkelingen en gevolgen die ze daarvoor nooit (in)zagen. Tsja.

Focussen. Open staan voor wat er wel is – maar waar je vrijwel nooit scherp op let. Niet denken wat je ziet – maar gewoon echt kijken. Relaxed observeren. Je vrolijk verwonderen over wat je dan ziet. Probeer het eens. Scherper kijken. Verwonderd zien

** Henk Boshove | 26 juni 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Advertenties

Vaderdag. Dat is een lachertje

In Familie, Kinderen on juni 19, 2016 at 8:34 pm

Ik ben thuis opgevoed met ouders die Moederdag en Vaderdag hele grote (commerciële) onzin vonden. Iets voor ze kopen was gewoon verboden. Opzouten met die onzin!

Het Engelse Werk Zwolle, zo groen als een schilderij van CézanneIk ben er goed in geslaagd om de opvoeding die ik kreeg ook aan mijn kids door te geven. Ook die doen lekker niks aan vaderdag. Mooi. Ze hebben mij vanochtend wel alle drie op hun eigen manier flink aan het lachen gemaakt. Heerlijk.

Het Engelse Werk Zwolle, mijn  favoriete plekLekker samen lachen: dat was een mooi kado dat ik vandaag van m’n 3 kids kreeg. ‘T mooiste dat er is. Ik hoop dat ze dat de komende 50 jaar blijven volhouden. Er zijn, glimlach meenemen en mij aan ’t lachen maken. Bring it on! 

Grote Markt in Zwolle in de ondergaande zon op 17 juni 2016Ze mogen dat trouwens ook wel langer dan 50 jaar doen. Mij aan het lachen majen. Waar kan ik tekenen? Sterker nog… Ze mogen dat elke dag wel doen. Niet alleen met Vaderdag. Dat is een lachertje

** Henk Boshove | 19 juni 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

#######################################

[📸 de foto’s in dit blog maakte ik vrijdagavond (Grote Markt, Zwolle) en zondagavond (Het Engelse Werk, Zwolle). Het is namelijk ook heel fijn om ’s avonds zonder m’n kids lekker iets voor mijzelf te doen 😎] #######################################

Blokkade opgelost

In Kinderen, natuur, omdenken, wandelen on juni 12, 2016 at 9:10 pm

Soms kom je tijdens een wandeling niemand tegen. Een andere keer is het heel druk. Vanochtend was het lekker rustig. Tot mijn weg opeens geblokkeerd werd. 

Op het pad dwars over het water stond een eend (*). Ik kon er niet zomaar langs. Een bijzondere eend. Niet schuw. Knorrig en eigenwijs.. Een beetje boos zelfs. Begon tegen mij te blazen toen ik dichterbij kwam. Waarom kwam ik z’n rust verstoren? Tsja.. Wie stoort wie op zo’n moment hè? De eend was in ieder geval niet van plan om aan de kant te gaan. 

Er kwamen een paar kinderen achter mij aan. Ze vlogen mij voorbij en stopten toen vlak voor de eend (ze hadden ‘m niet gezien). Ze gilden heel hard en renden geschrokken terug. De eend vertrok daarbij geen spier. Niet onder de indruk. Interessant. Hoe moest ik er nu langs? 

Ik begon tegen de eend te praten en probeerde zijn aandacht te trekken. Dat hielp niet. Ik kon natuurlijk proberen om boos te grommen en te stampvoeten. Maar ik had zo’n vermoeden dat ie daar schijt aan zou hebben – het hele pad zat namelijk al onder de eendenpoep.


Zou iets totaal anders wel werken dacht ik toen? Dat doe ik af en toe ook bij mijn kinderen (en ook zakelijk gebruik ik het). Een reactie die ze totaal niet verwachten heeft soms een prachtig effect. Ik besloot om op een vriendelijk wijze en met humor de aandacht van de eend te trekken. 

Ik begon zacht te zingen en een beetje te dansen daar in het bos. Ik keek de eend daarbij vriendelijk lachend aan. Die keek verwondert op en wist niet wat ‘m overkwam. Ik had meteen z’n aandacht. Tegen zo’n charme offensief kon de eend niet op (of zong ik soms héél vals?). Hoe dan ook: de eend sprong na 15 seconden pardoes van het bruggetje het water in. 

Probleem opgelost! De weg was weer vrij. Ik kon rustig verder gaan – voorzichtig lopend langs de vaste poepplek van de eend. En de eend? Die ging lekker een stukje zwemmen en keek mij (zo leek het) lachend aan. Ik zwaaide terug.

Zo zie je maar weer. Onorthodoxe oplossingen werken vaak prima, vooral als ze de ander compleet verrassen. Blokkade opgelost! 
(*) Marian Ooijevaar was zo vriendelijk om mij lachtend te vertellen dat het inderdaad een heke bijzondere eend is: een Canadese gans! I rest my case Marian! 😎😂😁


** Henk Boshove | 12 juni 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Grote verschillen. Van Dag en Nacht 

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen on juni 5, 2016 at 9:47 pm

Mensen en de natuur. mooie overeenkomsten. Best vaak zie ik iets in de natuur dat ik 1 op 1 kan koppelen aan gedrag van mensen. Soms figuurlijk – soms letterlijk. Mooie overeenkomsten.

Ik was vandaag aan het kijken naar de witte waterlelie. Die bloeit momenteel zo mooi hier in sloten. Door het hoge gras, de wilde bloemen en het riet zie je ‘m bijna niet. ’s Ochtends vroeg en tegen de avond wordt het nog lastiger. Dan verstoppen ze zich. Dan zitten de bloemen he-le-maal dichtgevouwen in het bolletje. 

Ga je overdag kijken dan is het totaal anders. Dan schitteren ze in de zon en op het water. Prachtig fel wit met een knalgeel hart. Hele mooie bloemen. Ze kijken dan opvallend tussen het riet door de wereld in. Tegen de avond is het echter weer gebeurd. Terug in het veilige bolletje. Mooie verschillen om je over te verwonderen. Waarom doet zo’n plant dat. 

Wat je bij waterlelies ziet, zie je ook bij veel mensen. Ander gedrag, afhankelijk van omstandigheden. Sommigen vertonen opeens negatief gedrag of draaien 180 graden van mening in ander gezelschap. Waarom toch? Waar is dat voor nodig? Anderen mensen veranderen juist positief. In speciale settings bloeien ze helemaal op en schitteren ze opeens. Ken je ze niet weer. Word je helemaal verrast. Waarom schitter je niet vaker vraag je je af? 

Als papa zie je het bij je eigen kinderen ook ontstaan. Ze worden langzamerhand steeds meer bewust van zichzelf. Kijken anders dan vroeger naar omstandigheden, gezelschap, etc. Ze gaan zich (on)bewust anders gedragen. Ze passen zich (overdreven) aan of ze zetten zich (expres) ertegen af. Langzamerhand worden ’t volwassenen. 

Je hoopt dat ze goed in hun vel zitten en positief groeien en bloeien. Leuk om te observeren. Het pure gaat eraf. Grotere veranderingen komen. Van helemaal terug in de schulp tot volop bloeien en weer terug. Net als mooie waterlelies. Grote verschillen. Van dag en nacht
*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*_*-*

4 Juni 2016 / Henk Boshove 

*elke zondag een “papa blogt op zondag” blog en soms een extra blog tussendoor als ik zin en tijd heb* 

%d bloggers liken dit: