Henk038

Archive for december, 2016|Monthly archive page

Doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle

In Geluk, gewoon doen!, ideeën - innovatie, natuur, Ontmoeten, verwonderen, wandelen, Zwolle on december 27, 2016 at 9:06 pm

We zijn er nog steeds helemaal ondersteboven van! WoW! Zoveel Zwollenaren – Zoveel mooie lampjes – Zoveel grote glimlachen – Zoveel plezier. We hebben geen idee hoeveel mensen hebben meegelopen. 250? 300? Meer? Kijk op de video. Jullie waren met héél érg véél! WoW!!! 

​Carlijn Hartlief en ik dachten spontaan even snel een lichtjeswandeling in Zwolle te organiseren. Wellicht voor circa 30/40 personen? Misschien heel ietsjes meer? Dat laatste! Het werden er dus heel erg veel ietsjes meer! Woensdag bedacht en uitgewerkt. Route uitgestippeld. Gemeente Zwolle geïnformeerd. FB event aangemaakt. Één dag mensen uitgenodigd. Één middag lampjes neergezet (en weer opgeruimd). Één avond vol plezier!

Onvoorstelbaar hoe veel mensen er mee liepen. Wat stoer dat er zoveel op de fiets kwamen in plaats van met de auto. Wat was het leuk in het bos, wat een lol onderweg. Alles verliep op rolletjes.

We draaiden vol plezier een beetje door van alle belangstelling en van de gigantische sliert mensen dwars door het Engelse Werk. Lichtjes tot zover je kon zien langs het 2,5km lange traject. Thx all! Jullie zijn geweldig! 

De jongste deelnemer was slechts een paar weken oud – die “liep” slapend mee, lekker in een draagdoek. De oudste deelnemer was waarschijnlijk in de 70 (of ouder?).. die “liep” mee in een rolstoel / scootmobiel, met mooie lampion voorop! 

We zagen hele families, vrienden, vriendinnen, echtparen & verliefde stelletjes meelopen. We zagen mensen gezellig lopend met hun (verlichte) honden. We zagen kleine kids die zelf lopend het donkere bos ontdekten of die prins(es)heerlijk om zich heen keken vanuit een buggy of vanaf de nek van pap of mam. Ge-wel-dig! 
Wat zijn Carlijn en ik blij met jullie! Zo is spontaan en snel iets organiseren in Zwolle wel HEEL ERG LEUK! Dank je wel dat jullie met zovelen genoten van deze doorgedraaide lichtjeswandeling Zwolle


Kale Oen 

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Memories on december 25, 2016 at 8:57 pm

Ik ken m’n schoonvader nu al bijna 2x zo lang als ik mijn eigen vader heb gekend. Met kerst zit hij bijna altijd aan tafel. Vroeger zaten wij bij hem aan tafel. Tegenwoordig zit hij bij ons. Of we zitten samen bij zijn andere dochter. Waar het ook is: eten doen we samen en dat is fijn. Hij is nu 84 jaar. Ik ken hem al 33 jaar. 

Vanmiddag haalde ik hem op (autorijden wil hij niet meer) en bracht ik hem ’s avonds weer thuis. Zijn gezondheid neemt af. Maar hij is er nog. Fijn is dat. Om te vieren dat hij ook dit jaar nog weer gezellig kon mee-eten had zijn dochter (m’n schoonzus) een kalkoen gekocht voor kerst. Net als vroeger de traditie was thuis. Dat vond ‘ie prachtig.
Onderweg in de auto waren we aan het praten. Eerst zat hij er nog de beetje afwezig bij. Maar toen we het over vroeger hadden en over de kalkoen… toen begonnen zijn ogen te stralen. Vroeger kocht hij namelijk zelf elk jaar een grote kalkoen. Die ging hij dan slachten en braden. Dat was elk jaar vaste prik.

Hij vertelde honderduit over vroeger. Over hoe hij aan de kalkoenen kwam. Dat hij soms ook collega’s van het werk hielp. Die wilden ook wel kalkoen, maar ze durfden niet te slachten (“soms stonden we wel met 5 man in mijn schuur!”). Hij vertelde over de ene keer dat een grote kalkoen (zonder kop) ontsnapte in de sneeuw. Over die andere keer dat hij een kalkoen kocht van wel 30 pond (“daar aten we drie dagen van”). Hij vertelde ook lachend over die jongen die zijn dochter mee naar huis nam. Die kwam bij hem aan tafel en wilde alleen maar het witte borstvlees van de kalkoen (that’s me).

We hadden een gezellige autorit samen. Daarna heeft hij heerlijk gegeten van het kerstdiner bij ons thuis. Samen met z’n twee dochters, z’n twee schoonzonen en zijn vijf kleinkinderen. De kalkoen (“Kale Oen”) smaakte hem heel erg goed. Fijn om ook dit jaar weer zo samen te kunnen zijn met kerst!

Op de weg terug zei hij “ik ben dit jaar wel flink achteruit gegaan”. Ja, dat is waar. Vooral deze herfst werd het minder. Maar als straks de lente en de zomer komen en de zon weer gaat schijnen.. dan ziet het leven er vast weer wat vrolijker uit. Afgesproken dat we deze zomer gewoon nog samen in de tuin zullen zitten. En volgende kerst? Weer samen aan tafel. Met of zonder Kale Oen 


** Henk Boshove | 25 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Niets er tussenin

In Lief zijn, Ontmoeten, zien on december 18, 2016 at 9:53 pm

Ken je dat? Zo’n fase in je leven dat er iets te veel mensen in je omgeving ziek zijn of dood gaan? Vast wel. Ouders van vrienden die opeens overlijden. Mensen van dezelfde leeftijd waarbij kanker wordt geconstateerd. Jonge kids die hun vader of moeder moeten missen. Zo’n gevoel van het einde van het jaar. Zo’n gevoel dat je er klaar mee bent. Het gevoel dat je aan een nieuw jaar toe bent. Een nieuwe ronde, met hopenlijk nieuwe (betere) kansen. 

Fietsend door Zwolle dacht ik daar deze week over na… en ik werd geraakt door het zien van Aartsengel Michaël bovenop onze Grote Kerk. Relaxed uitkijkend over Zwolle, met aan zijn voeten de enorme kerstboom op de Grote Markt. Met naast de Peperbus de volle maan, die ook een oogje in ’t zicht leek te houden.
Weet niet of we op de Aartsengel Michaël kunnen vertrouwen, die hoog boven Zwolle op ons neerkijkt. Weet niet of de kerstboom of de kerstsfeer iets aan dat gevoel veranderen. Weet niet of de maan, de zon en de sterren plannetjes voor ons zitten te bekokstoven waar wij geen weet van hebben. Wellicht niet, wellicht wel. Wat ik wel weet is dat het voor de ander en voor ons zelf heel mooi –  fijn – warm en zeer welkom is als wij omzien naar elkaar, elkaar echt zien en flink om elkaar geven. 

Of je nu gezond bent of ziek (of iets er tussenin). Of je nu rijk bent of arm (of iets er tussenin). Of je nu bruin – wit – geel – zwart bent of rood (of iets er tussenin). Of je nu atheïst – christen – islamiet – hindoe bent of jood (of iets er tussenin). Of je nu homo bent of hetero (of iets er tussenin). Of je nu binnenlander bent of buitenlander (of iets er tussenin). Of je nu grootouder bent of kind (of iets er tussenin). 

Of je de ander nu heel goed kent of helemaal niet (of iets er tussenin). Wat er nodig is volgens mij? Iets heel simpels: Aandacht voor elkaar. Interesse in elkaar. Letten op elkaar. Leven met elkaar. Lief zijn voor elkaar. Niets er tussenin 


** Henk Boshove | 18 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **



 

Schoon Schap cadeau!

In Fris in je hoofd, Geluk, Kinderen, natuur, zien, Zwolle on december 11, 2016 at 10:39 pm

Ik kijk er elke dag naar. De meesten van jullie waarschijnlijk ook. Ik geniet er elke dag van. De meesten van jullie waarschijnlijk ook. Ik loop er bijna elke dag doorheen en raak het aan. Dat zal niet voor de meesten van jullie gelden. Ik gun het iedereen. Dat wel. Maar je moet het willen. Tijd voor maken. Willen voelen en zien. Ervaren. 


De natuur om ons heen. Bomen, planten, wolken, zon, regenwolken, water. Ik raak er nooit op uitgekeken. Geen dag is hetzelfde hier in Nederland. Mooi. Aan de ene kant is dat heel rustgevend. Aan de  andere kant word ik er energiek van. De ene keer zorgt het er voor dat ik goed en scherp kan nadenken: opeens zie, snap, ontdek, bedenk ik iets. De andere keer zorgt het voor een leeg en fris hoofd: een zalig stille bovenkamer. Allebei fijn.


Terwijl ik buiten loop te genieten probeer ik mij wel eens iets voor te stellen: hoe zou Nederland eruit zien als wij er niet eeuwenlang zo ontzettend druk mee bezig waren geweest. Ruiger? Meer divers? Minder divers? Ondergestroomd? Vol bos? Zandvlakte? Interessanter? Saaier? Minder uitzicht? Beter zicht? Geen gezicht? Dat weten we niet. Wel leuk om over te (dag)dromen.

Het mooie van mijn eigen woonplaats Zwolle: de natuur is altijd ontzettend dichtbij. In letterlijk een paar minuten (lopen/fietsen) heb je overal natuur en uitzicht. Best bijzonder in een stad met meer dan 120.000 inwoners. Dat is deels gepland, deels komt het door de perfecte ligging van Zwolle. Compacte stad met natuur rondom. Ik hou ervan. 


Het mooie van ons eigen huis is dat het al met één been in de natuur staat en toch is het maar 1,5 kilometer van het centrum. En minder dan 50 meter van de natuur. Hink-stap-sprong en we zijn er. Het is niet per ongeluk dat we hier wonen. Maar ik had vooraf niet kunnen bedenken dat ’t zo fijn zou zijn. Kun je niet inschatten. Dat moet je zien en ervaren. Onze kids hebben daar bijvoorbeeld weinig oog voor. Sommige anderen bij ons in de straat ook niet.

Onze prachtig mooie Nederlandse landschappen. “Oud Hollandsch Schoon”. Daar heb ik het over. Hier een paar foto’s van deze week. Onze Nederlandse landschappen, heerlijke natuur. Maar ze zijn niet natuurlijk niet natuurlijk. Ze zijn aangelegd. 

Heel soms is ons schone landschap ontstaan met als enige doel een mooi landschap te creëeren. Vaak echter is het ontstaan met een geheel ander doel. Dan kregen we het mooie landschap er gewoon bij als geschenk. Mooi toch. Ik moest daar deze week op deze manier aan denken vanwege de december maand / cadeautjes maand. 

Wij kregen het landschap cadeau van onze voorouders. Als we een beetje slim zijn (dat lukt ons toch?!), dan zorgen wij dat we het cadeau kunnen geven aan onze kinderen. Er komt een dag in de toekomst dat ook zij er bewust van gaan genieten. 

Deze papa doet in ieder geval zijn best om het door te geven. Cadeau te geven. Alsjeblieft: Inpakken lukt niet. Virtuele strik erom en klaar. Schoon Schap Cadeau!


** Henk Boshove | 11 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **



Sterfbed 

In Familie, Kinderen, Memories, natuur, wandelen on december 4, 2016 at 9:21 pm

Zaterdag was ik bij een afscheidsdienst in de kerk met daarna de begrafenis. Een mooie dienst waarin op een warme manier afscheid werd genomen. Met mooi live gezongen muziek van Bach en echte woorden. Het was een lange dienst. Dat is helemaal niet erg wat mij betreft. Begrafenissen en afscheidsdiensten zijn er voor het hier en nu. Om goed afscheid te nemen en steun te vinden. Maar ze zijn er wat mij betreft ook om in alle rust terug te kunnen denken. Terugdenken aan sterfgevallen en afscheidsdiensten in je eigen leven. 

Majestueus zonlicht in Het Engelse Werk Zwolle

Het terugblikken werd gisteren opeens heel scherp bij een gedicht dat werd aangehaald tijdens de dienst. Het mooie gedicht “sterfbed” van Jean Pierre Rawie. Rauw en intens raakt het de essentie van het moment. Het gedicht beschrijft exact hoe het was toen ik bij mijn vader aan zijn sterfbed zat. Dat was in 1983. Hij was 63, ik was 18. Hij kon niet meer praten. Ik wist niet meer wat ik moest zeggen. Maar we hielden elkaars hand vast. Heel hard vast.

Schellerdijk Zwolle, zondagochtend vroeg

We keken elkaar aan.. zijn ogen rolden af en toe en keken me steeds vaker getergd en heel indringend aan. Alsof hij zelf niet goed begreep hoe hij in deze slechte film terecht gekomen was. Alsof hij zelf niet goed kon begrijpen waarom praten niet meer lukte. Alsof hij met zijn ogen en handen wilde zeggen wat hij niet meer kon zeggen. Machteloos en wanhopig. De woorden in zijn hoofd kwamen niet meer over zijn lippen. Het was pijnlijk om te zien. Pijnlijk om zijn pijn te voelen. 

Sterfbed, Jean Pierre Rawie [onmogelijk geluk, 1992]


Ik weet zeker dat mijn vader echt wel wist dat ik van hem hield. Ik weet ook zeker dat hij echt van mij hield. Maar praten daarover? Dat deed je niet. Dat doe ik nu als papa met mijn kids anders. Fijn om uit te spreken. Zo vaak ik kan: “Ik hou van je – precies zoals je bent”. Het zijn nu andere tijden dan toen ik jong was.

Vandaag liep ik al vroeg in mijn eentje vier uur lang te wandelen. Ik had geen muziek op mijn oren of gezelschap om mij heen nodig. Soms staarde ik naar de horizon. Soms keek ik naar het bevroren rijp en het mooie zonlicht. Dan weer ging mijn blik naar binnen. In m’n hoofd zat genoeg. Genoeg om over na te denken, om over te peinzen, om op te kauwen. 

Rijp in de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle


Ik heb vandaag vaak en veel aan mijn vader gedacht. Ik zal hem nooit vergeten. Als hij niet in 1983 gestorven was, dan zou hij over een paar dagen 98 worden. Maar zover zal het nooit komen. Ik heb vandaag vaak en veel aan dit gedicht gedacht. Ik zal het nooit vergeten. Sterfbed 



** Henk Boshove | 4 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: