Henk038

Archive for januari, 2017|Monthly archive page

Eten in de Buik 

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, wandelen on januari 29, 2017 at 6:24 pm

Vorige week was het eten-eten-eten-eten. Zoveel er maar was. Mijn ontbijtje bestond uit: 4 koppen thee (met suiker), 2 kommetjes pap (met suiker), een wentelteefje (met jam), een pannenkoek (met suiker), een omelet, een gebakken worstje, wat bacon, tomaat/komkommer, mango of banaan & een kop koffie na. We aten de hele tent letterlijk leeg. ‘S avonds deden we dat gewoon nog een keer. De koks zorgden prima voor ons.

Maar ja, dat was op de Kilimanjaro. Elke calorie en elk stukkie suiker was erg belangrijk om jezelf fit & warm te houden & naar boven te komen. Deze week kwam ik weer thuis: dat was de eerste dagen nog wel flink aanpassen. Mijn maag was nog gewend aan die enorme porties eten. Maar mijn lichaam was inmiddels weer op zee niveau in Nederland (dat scheelt heel veel hartslagen) en ook weer in rust (dat scheelt heel veel calorieën). Dus HO HO HO buikje… even weer normaal doen. 

Gedurende de week lukte dat steeds beter. Steeds minder eten en steeds minder vaak een buik de luidkeels borrelde (de eerste dagen nog wel, soms al herrie om 5 uur ’s ochtends). De kids thuis moesten wel lachen om datgene wat ik allemaal at op die berg. Dat was dan ook een schril contrast met mijn bakjes yoghurt en mijn bordjes sla in de maanden voor vertrek (toen ik druk bezig was om af te vallen voor de Kilimanjaro tocht).
De berg was mooi. Maar ’t is ook heel fijn om weer thuis te zijn. Knuffelen met z’n allen. Verhalen delen. Stoeien & soms even flink in elkaars haren zitten. Hoort er allemaal bij. Als afsluiter van dit weekend zijn we even lekker met ons 5’en uit eten gegaan. Lekker op de fiets naar een simpel restaurantje dicht bij huis (Buik van Parijs in Zwolle). Net als op de berg gezellig samen eten. Nu echter niet tussen de vermoeide volwassenen maar tussen de (bijna) onvermoeibare kids. 

Zometeen de ogen dicht, lekker soezerig & warm, net als vorige week na ’t eten. Altijd een fijn gevoel. Dat is toch wel de simpele basis voor veel moois hè.. Zowel vorige week daar als nu hier: Warmte, rust, goed gezelschap en voldoende Eten in de Buik 

** Henk Boshove | 29 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Advertenties

Polle Polle! (Langzaam Langzaam)

In Familie, natuur, verwonderen, wandelen on januari 22, 2017 at 9:24 pm

Kan iedereen vanaf nu NOOIT meer zeggen dat de Kilimanjaro een wandelberg is?! Want wat was dat AFZIEN. Het was een geweldig mooie, bijzondere en zware expeditie in Tanzania voor onze groep. De hoogteziekte waar ik en de nodige anderen last van hadden speelde de hele week helaas een grote rol. Maar wat was het een geweldige ervaring!

Op de slotklim naar de top ben ik minstens 3 keer doodgegaan. Ik ben zelfs bijna teruggestuurd door Gids Baas Florence (“Appeltje Eitje” met flinke knipoog, dat waren zijn beste woorden Nederlands). MAAR… met behulp van de geweldige gids “AT” vond ik mijn derde en vierde leven. En haalde ik de hoogste top! Samen met bijna de hele groep! 

8 uur alleen gelopen achter de groep aan. Met koppijn, buikpijn en ontstellende vermoeidheid. Uiteindelijk kwam er weer energie. Uiteundelijk kwam ik net op tijd voor de groepsfoto op Stella Point. Bijna alle andere leden van onze groep waren er al! Wat een super boys & girls. Trots op ze!

Toen ik al op Stella point was toch ook maar doorgegaan – langs de immens mooie gletsjers – naar Uhuru Peak (5.895m). Ik was al door zoveel muren heengegaan …dat laatste uur kon er ook nog wel bij! 

Al voor Uhuru Peak knapte ik iets op. Kon ik weer een beetje genieten. Kon ik opeens weer denken aan foto’s maken. Heerlijk was dat. Genieten met een grote G. Dus optimaal om mij heen genoten op de top. Prachtig daar!

 Daarna als een speer “skiënd” over het gruis razendsnel weer 1200 meter naar beneden gegaan. Naar het kamp op 4.600m. DAT ging hardstikke goed, samen met mijn gids & buddy AT. 

Ik ben mezelf op tientallen manieren tegengekomen zoals nooit tevoren. Geen Appeltje Eitje die Kilimanjaro. Ik heb grote mannen zien huilen en kleine vrouwen zien jubelen (en omgekeerd). Ik heb geweldige mooie ontmoetingen en prachtige gesprekken gehad met mijn mede deelnemers. Maar ook met onze Tanzaniaanse gidsen. WAT EEN PROFESSIONELE TOPPERS! 

Vooral met de gidsen Mustafa en AT heb ik urenlang gesproken. Tijdens het lopen op de berg. Als zij mij inspireerden. Als zij in mij bleven geloven. Bij een kop thee in het kamp. Mooie gesprekken over hun en mijn leven. Prachtige herinneringen voor altijd. 

“We’re going Up and do this. Never give Up My brother”. My brother from another mother. Zo noemde AT (hij staat ook ook op de foto’s) mij uiteindelijk. Alles hebben we gedeeld in die 8 uur samen op de berg. Eerst in het stikke donker (op de slotdag begint de klim – niks wandelen – om middernacht), later in de schemering, at the end in de stralende zon.. omgeven door de mooiste gletsjers die ik ooit heb gezien! Want wat IS het daar mooi (en WAT een hel om er te komen). 

De omgeving van de Kilimanjaro is prachtig. De berg zelf ook. De mensen zijn fantastisch. Onze Basecamp038 groep ook. Mooie nieuwe ontmoetingen en prachtige mensen leren kennen. Wat een geschenk.

Ik ben zo blij als een kind dat ik weer beneden ben (4.000 meter afdalen in 30 uur tijd hakt erin kan ik je vertellen). Ben ook blij dat ik het met een prachtige groep mensen uit (regio) Zwolle heb mogen doen. Wat een verbondenheid en support onderling. 

Nu eerst uitrusten in de zon hier in Arusha. Met flink wat Kilimanjaro Bier en een hele warme douche met zeep! Nodig na een week niet wassen. En morgen? Morgen nog een dagje safari in de brandende zon. Daarna terug naar huis. Naar de vrieskou en schaatsende Nederlanders. Naar mijn gezin die ik best wel heb gemist daar in de eenzaamheid van de beklimming van de berg. Mijn partner en kids een Heule Dikke knuffel geven. Ik kijk er naar uit!

Het was “a hell of a week”. Ik zou de afgelopen week hier in Tanzania voor geen goud hebben willen missen. Tegelijkertijd.. ik zou het ook NOOIT weer willen doen. Never Ever. Punt uit. Vol verwondering denk ik nog wel eens na waarom ik ooit “JA” zei tegen dit avontuur.

Wat mij bij blijft naast alle mooie moeilijke zware momenten samen? Het motto van de hele week. Het motto dat ik voor altijd zal blijven onthouden. De woorden van onze gidsen. Polle Polle. Niet te snel. Denk aan waar je bent en waar je naar toe gaat. Geen westers tempo maar een verstandig tempo dat hier extreem nodig is door het tekort aan zuurstof. 

Zodat je komt waar je wilt zijn. Gezond omhoog en gezond omlaag: Polle Polle!! (Langzaam langzaam)


** Henk Boshove | 22 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Gewichtige zak(k)en 

In gewoon doen!, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on januari 15, 2017 at 5:09 pm

We staan in de startblokken. We hebben de laatste zaken geregeld. We hebben de 1e dag doorgesproken en voorbereid met onze expeditieleider. We hebben ons verbaasd over het grote gezelschap aan locals dat met ons mee omhoog gaat. We zijn geacclimatiseerd. Kortom: we zijn er bijna klaar voor!

We hebben vanochtend het stadje Arusha verkend. Wat een bijzondere en soms ronduit smerige geuren. Wat een mooie kleuren. Wat gebeurt er veel op en langs de straat. Wat een hoop afgebouwde of vervallen gebouwen. Wat een wirwar op de weg. Interessant maar chaotisch. Dan is ons verblijf in Ilboru Safari Lodge een oase van rust. Aan de rand van het zwembad maakten we ’s middags de laatste grappen. De gezonde spanning neemt toe. Dat merken we allemaal.

Morgen begint het. Nu wordt het echt. Na maandenlang voorbereiden vertrekken we morgen om 8 uur naar het Arusha National Park. Daar starten we onze 7 daagse tocht naar de top van de Kilimanjaro. Maar eerst was er nog een allerlaatste klus. Alles inpakken (wat moet er veel mee voor 7 dagen!). Kiezen wat er in de Duffel of Rugzak mee omhoog moet de berg op. 

Dat is dus kiezen: *Wat laat je achter in het hotel? *Wat moet mee omhoog de Kilimanjaro op? *Hoe verdeel je voor de 1e dag kleren materiaal eten drinken over Duffel en Rugzak? En… *Wat trek je aan? Tijdens de eerste dag lopen we dwars door 20 graden temperatuurverschil. 

Het goed uitkomen met het gewicht is laatig. Normaal denk je daar niet over na. Nu zit iedereen in te pakken – gewicht meten – uitpakken – herorganiseren – opnieuw wegen – etc. Bij de Duffel lukte het mij uiteindelijk om PRECIES binnen de maximale 15kg te blijven. Helaas zit de dagrukzak op 10kg. Eigenlijkte zwaar, dus dat wordt extra zweten en happen naar zuurstof. Maar goed: we gaan het gewoon doen komende week! Samen de berg op en hopen dat we allemaal de top halen. 

Tussen de laatste dingen door zijn de meesten van ons ook nog aan het whatsappen / bellen / facetimen. Nu is er nog ietsjes verbinding. Nu is er nog internet. Straks een week compleet offline. Cold turkey afkicken van de smartphone staat voor ons op als extraatje op het menu. 

7 dagen offline. 7 dagen compleet “van de wereld”. De laatste keer dat ik dat meemaakt was in 2008! We krijgen straks 0,0% mee van wat er in onze turbulente wereld gebeurt. Geen enkel stukje nieuws of bericht van thuis. Ik ben erg benieuwd hoe dat gaat voelen, wat dat brengt en met ons doet. Daar ga ik me achteraf lekker verwonderen. De komende week hoop ik er niet mee bezig te zijn. Ga ik lekker voor de volle 100% de natuur in.

Maar zover is het nog niet. Nu is er nog even contact met kids, partner, vrienden. Nog even een paar woorden of smileys. Nog even iets delen. Nog even een paar laatste vragen. Nog even een digitale kus & knuffel van en voor het thuisfront. Nog even naast gewichtige zakken ook tijd voor gewichtige zaken


** Henk Boshove | 15 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


Stapje voor stapje vooruit springend 

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen, zien on januari 8, 2017 at 7:14 pm

Als ouwe kerel sta je er niet altijd met 100% aandacht bij stil. Je hebt meestal niet helemaal scherp wat de impact is. De meeste volwassenen (zeker als je de 40 of 50 gepasseerd bent) maken het immers niet zo vaak meer mee. Wij zitten vrijwel allemaal een groot deel van onze tijd in een vast ritme – met steeds terugkerende activiteiten. 
Iets nieuws. Iets dat je voor de eerste keer doet. En wat dat met je doet. Daar heb ik het over. Want hoe vaak per maand/jaar doe je als volwassene nog iets dat compleet nieuw is? Iets dat je nog nooit eerder hebt gedaan? 

Ik moest daar deze week aan denken toen ik in de verse sneeuw liep. Fijn om daar als eerste je voeten in te zetten. Op Facebook en Twitter zie je dan mensen die een bericht posten dat het voor hun dochter/zoon (of huisdier – dat ook) de eerste keer “in de sneeuw” was. Hoe raar die daar tegenaan keken. Hoe ze zich verwonderden over dat witte spul. Maar ook hoe leuk het uiteindelijk was. Want sneeuw is fun voor vrijwel alle kids. Alleen.. dat moet je wel eerst ontdekken!

Zo is het met veel dingen. Je doet ze voor de eerste keer en je weet eerst niet goed wat je er mee aan moet. Bij ons thuis zijn onze 3 kids ook met nieuwe dingen bezig. School kiezen (jongste), vakkenpakket kiezen (middelste), studie/studentenstad kiezen (oudste). De kids moeten belangrijke keuzes maken. Voor ons als ouders natuurlijk appeltje eitje (*kuch* …terugkijkend dan hè). Maar voor kids zijn dit grote stappen. 

Zelf ga ik volgende week de Kilimanjaro op. Ook een grote stap. Volgende week om deze tijd zit ik op de berg. Kan me nog niet goed erin verplaatsen. Dan start ik met dagenlang omhoog lopen tot de top op bijna 6.000 meter. Veel spullen mee, overnachten in een mini tentje. De laatste nacht voor de top “slapen” we op 4.800m. Kou en ongemak als cadeautje erbij. Weinig zuurstof ook. Een bijzondere eerste keer voor mij. Nu ik zelf wat intensiever bezig ben met deze “eerste keer” (komt erg dichtbij!), zit ik opeens ook meer na de denken over “de eerste keer” waar onze kids nu voor staan. 

Ik ga daar scherper naar kijken en me daarin iets anders opstellen heb ik besloten. Al dit soort dingen gaan stukje bij beetje – sluipenderwijs – geleidelijk steeds verder vooruit. Maar als je af en toe omkijkt zie je vol verwondering hoe ver ze al zijn. Dat is met bergwandelen trouwens ook zo. Ook op de Kilimanjaro zal ik af en toe vol verwondering omkijken naar beneden.

De kids en hun keuzes. Veel kunnen ze zelf. Soms is er even support nodig. Soms alleen een knuffel. Soms ook even liefdevol afstand houden. Per saldo zijn het kleine & grote, maar altijd belangrijke stappen voor de kids. Hard op weg om groot te groeien en (straks) uit te vliegen.

Daar ga ik bewuster naar kijken en stiekem stilletjes wat vaker bij stil staan. Want wat gaan ze hard! Stapje voor stapje vooruit springend

[🎈🎈🎈🎈Dit is mijn 500e blog hier 🎈🎈🎈🎈]

** Henk Boshove | 8 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Niks Niks Niks heb ik ermee. Niks! 

In gewoon doen!, Versimpelen on januari 1, 2017 at 9:06 pm

Met sommige dingen heb ik veel. Met sommige dingen heb ik iets. Maar er zijn ook best wel véél dingen waar ik he-le-maal NIKS mee heb! Een daarvan is iets dat vandaag actueel is. 

Goede voornemens. Op 1 januari. Of op een andere datum in de toekomst. Mensen die hun blik vestigen op een datum om daarna iets wel of iets niet (meer) te gaan doen. Ik heb daar helemaal niks mee. Ik kijk er anders tegenaan. Als je iets in je hoofd hebt dan maak je een simpel plan en je gaat aan de slag. Niks mooie voornemens. Gewoon Doen. Wil je iets doen of laten waar géén plan voor nodig is? Dan begin je er toch meteen mee? Niks wachten tot een specifieke datum. Niks veel over praten. Gewoon meteen doen. En volhouden.

Wil je minder drinken? Direct minder inschenken en achterover slaan. Stoppen met roken? Gewoon je laatste pakje meteen weggeven of weggooien (niet nog even doortrekken). Meer bewegen? Hup! Van de bank af dan! Vaker ’s avonds thuis zijn? Trek je agenda en strepen maar. Minder geld uitgeven aan kleren? Shopverbod invoeren. Meer doen voor goede doelen? Zoek er meteen één uit. Vrijwilliger worden? 100.000 mogelijkheden. Je kunt direct aan de bak. Gezonder eten? Stop vanaf seconde 1 andere producten in je tas en in je buik!

Kortom.. ik sta helemaal achter mensen die veranderingen doorvoeren. Ik steun ze en indien gewenst help ik ook. Ik kan echter niet tegen gepraat over “goede voornemens” en dat het dan opeens op 1 januari moet. Onzin. Als papa hou ik dit mijn kids ook voor. Als je iets wilt dan kun je er toch ’t beste meteen mee beginnen. Wat let je?!

Ik hou van “goede acties”. Ik hou van “gewoon doen”. Ik zie het graag vlammen & spetteren net als het mooie siervuurwerk op Oudejaarsdag waar ik gisteren van genoot. Goede voornemens? Niks Niks Niks heb ik er mee. Niks!


** Henk Boshove | 1 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: