Henk038

Archive for april, 2017|Monthly archive page

Analfabetisch voor een week

In Familie, Frankrijk, Kinderen, Memories, natuur, Vakantie on april 30, 2017 at 9:45 pm

Zolang ik mij kan herinneren was er altijd (tenminste) één constante in mijn leven. Één ding dat er altijd was en dat mij altijd heel veel voldoening gaf. Een zekerheidje en een heel fijn rustpunt in mijn leven. Maar dat was deze week anders. 

Zeilen op Middellandse Zee. De beroemde Calanques & eilanden vanaf het water bekijken

 Vroeger las ik werkelijk waar vrijwel dag en nacht. Als klein jochie leerde ik al vroeg lezen en de liefde met boeken was groot en onvermijdelijk vanaf het moment dat mijn (helaas overleden) grote zus Rie mij in contact bracht met de bibliotheek & de honderden boeken die daar op mij stonden te wachten. Mijn wereld veranderde. In mijn kleine afgelegen dorp kwam opeens de hele wereld binnen. Boeken vol bizar interessante feiten, fictie & fantasie. WOW!  

Op het topje van de Beouveyre – prachtig uitzicht over zee

Lezen was vanaf dat moment altijd één van mijn fijne hobbies. Aan de ene kant sluit je je af voor alles om je heen. Aan de andere kant gaat de hele wereld voor je open. Ik las    Als kind en als puber alsof mijn leven er vanaf hing. Later werd dat minder. Van een dagelijkse liefde werd het eerst een weekend liefde en later een vakantieliefde. Dat heeft een simpele reden. Als ik aan een boek begin, dan wil ik ‘m graag in één dag uitlezen. Het liefst in één keer zonder onderbrekingen. De rust om dat te doen vind ik eigenlijk alleen tijdens vakanties. 

Verse Vis. Aanwijzen. Klaarmaken. Opeten


De vakantie afgelopen week was anders dan anders. Uiteraard had ik de laatste tijd boeken gekocht. Die had ik apart gelegd om te lezen. 4 boeken in 6 dagen. Dat was het plan. Normaal gesproken een makkie. ’s Avonds om 9 uur lekker beginnen en stoppen als het boek uit is. Simpel plan. Al honderden keren uitgevoerd. Maar zo ging het deze keer niet. 

Basiliek Notre Dame de la Garde in Marseille


Ik zal maar met de deur in huis vallen. Ik heb de hele vakantie in Marseille niet gelezen. Géén letter. Een hele bijzondere situatie voor mij.  Ik was de leeshonger gewoon kwijt. De kids moesten er om lachen. “Je sjouwt een kilo boeken mee en dan ga je niet lezen. Das stom!” Klopt! Maar het was niet anders. 

Overal bloemen tijdens het wandelen


Ik ben de hele week van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds buiten geweest. Al vroeg op pad – fietsend naar de boulangerie. Lange & korte wandelingen langs de kust of in de heuvels van het natuurgebied (parc national des Calanques) waar we zaten. Slenteren door de stad Marseille: kerk, voetbalstadion, winkels & mooie stadsdelen bezoeken. Varen op de Middellandse zee. Pootje baden op het strandje. Uit eten (verse vis) of thuis eten maken (verse vis). Als het kon nog even zonsondergang kijken. Heerlijk was het. Echt 1000% genieten. 

Zonsondergang vanaf de rotsen achter ons huisje

Mooie vakantie als gezin. Mooie vakantie met ons vijven. Mooie nieuwe herinneringen gemaakt samen. Overdag lekker actief. ’s Avonds vielen mijn ogen dicht. Totale ontspanning. Heel relaxed. Géén boek geopend. Géén hoofdstuk gezien. Géén letter gelezen. Ik wist niet dat ik het kon. Ik kon gewoon niet lezen. Analfabetisch voor een week


** Henk Boshove | 30 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Dansend op het water

In Familie, Frankrijk, Geluk, Kinderen, Memories, natuur, Vakantie, Versimpelen on april 23, 2017 at 10:11 pm

Soms voelt het wel eens wat zwaar in je hoofd. Van die losse gedachten, wat puzzeltjes zonder directe oplossing, open eindjes die ronddansen in je hoofd. De hersenen maken dan overuren en zijn flink aan het werk: nadenken – nadenken – nadenken – nadenken. Soms fijn, soms vermoeiend.

Vanmiddag zat ik in de zon aan de Middellandse zee. We zijn even een paar dagen op pad. Onze jongste wilde zwemmen en snorkelen in het best wel koude water. Ik kwam niet verder dan mijn enkels. Hij ging er helemaal in. Zonder al te veel nadenken. Erin en floep.. Koppie onder. Kids zijn bikkels! 

Terwijl ik op de rotsen zat keek ik glimlachend naar de golven. Naar de blauwe lucht en de zon. Ik zat meer dan een half uur te kijken naar het flonkeren van de zon op het zacht golvende water. Prachtig gezicht. Heerlijk relaxt. Opeens dacht ik echter: “Hey.. ik heb al een half uur niks gedacht!”. Ik moest lachen.

Heerlijk is dat. Even een paar dagen in een andere omgeving met zon op je hoofd en opeens vallen de radertjes helemaal stil. Gewoon “zijn” in plaats van “denken” en daar heel erg van genieten. Als extraatje stilletjes de beelden en wat je samen doet als gezin opslaan als mooie herinneringen voor later. Stilletjes genieten met een stil hoofd. 

Er gebeurt van alles om mij heen en in de wereld. Maar in mijn hoofd staat alles even stil. Uitgezet door zonnestralen die zich uitbundig uitleven, dansend op het water 


** Henk Boshove | 23 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Alleen maar haar blauwe fiets

In Familie, Kinderen, verwonderen on april 16, 2017 at 9:50 pm

Na circa 4 dagen drogen de berichten op. Zij is in een andere wereld en wordt daardoor opgeslokt. Je ziet het gebeuren. Hetzelfde patroon als de vorige keer. Dit keer ben je er op voorbereid. Vorige keer bracht het onrust in buik en hoofd. Nu is het goed.

Er zitten een grote oceaan en duizenden kilometers tussen ons en onze dochter. Die zit 8 dagen in Amerika. Een wereld van verschil. Zwolle, Overijssel, Nederland of Dallas, Texas, USA.  Ze is daar om een toernooi te voetballen, de Dallas International Girls Cup. Maar ook om een week plezier te hebben. Om mensen die ze vorig jaar leerde kennen weer te zien. Om haar wereld groter te maken. Om zich te verwonderen wat daar normaal is en hier niet (en omgekeerd).

Mooi dat het kan. Goed dat ze het doet. Als ouders missen we haar wel. Alleen… het steekt niet meer zo erg als vorig jaar (toen was ze ook naar Dallas). Ik heb niet meer die continue kriebel & die onrust (als ik een dag niks hoor). Goed dat we er thuis zo aan wennen. Over vier maanden gaat ze waarschijnlijk ergens op kamers. Leiden? Utrecht? Nijmegen? We zullen het zien. Fysiek loslaten, vasthouden in hart & hoofd.

Die continue kriebel is er niet meer. Wel zit er altijd iets in je achterhoofd. Ze zit wel altijd ergens in m’n gedachten. Op drie momenten is dat steviger dan anders. ’s Ochtends bij het opstaan. Haar lege kamer met die open deur. Dat is gek. Normaal moeten we daar minstens 3x naar toe om haar wakker te maken. Maar ook ’s avonds aan tafel, de lege plek. Ik heb het echter vooral iedere keer als ik thuiskom.

Steeds als ik thuiskom denk ik in een miliseconde héél héél even.. JA! Ze is er weer! Ze is thuis! Even een iets snellere hartklopping. Maar nee. Ze is er niet. Wat ik zie is alleen maar haar blauwe fiets 


** Henk Boshove | 16 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Van A tot Z MOOI

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, social media, Zwolle on april 9, 2017 at 9:20 pm

Soms heb je veel woorden nodig om iets te zeggen. Dan brei je lange zinnen aan elkaar. Kom je moeilijk tot de kern. Veel woorden, weinig zeggen. Vandaag is NIET zo’n dag. 

Vandaag scheen de zon uitbundig. De natuur trok feestelijk een sprintje. Vogels vlinders bloemen bomen insecten deden vrolijk mee. Heerlijk om buiten te zijn. Maar buiten en binnen gebeurde nog meer fijns.

Mijn schoonvader van 84 kwam en zat lekker bij ons in de tuin. Hij komt niet zo vaak meer buiten. Mooi om te zien hoe hij ervan genoot. Hij kwam ook om even afscheid te nemen van onze oudste. Zij gaat een dikke week naar Amerika voor een voetbaltoernooi (Dallas International Girls Cup). Mooi avontuur. 

De eerste keer in het jaar dat we asperges eten is mijn schoonvader jaar er meestal bij. Hij houdt van asperges. Wij ook. Dus had ik er flink wat gekocht om samen op te eten. ’s Middags klaargemaakt. ’s Avonds gegeten. Je bent er even mee bezig, maar dan heb je ook wat. Ik vind dat elk jaar een prachtig mooi moment. Net alsof asperges dan nòg lekkerder smaken dan anders. Dat bleek ook uit de lege pannen en schalen die op tafel achterbleven. De eerste keer asperges. Iets om even bij stil te staan. 

Na het eten liep ik nog even bij ons huis de dijk van de IJssel op. Kijken naar en afscheid nemen van de zon die er vandaag zo fijn bij was. De zon vond het echter wel mooi geweest. Die zakte mooi rood en tevreden weg achter de ijsselbrug in Zwolle.. en verdween achter de horizon.

Teruglopend nog even mijmeren en nakauwen op de dag & op de heerlijke asperges. Geen TV aan gehad. Geen spotify geluisterd. Geen laptop aan. Vrijwel niet op Social Media, Mail, Whatsapp etc. Alles lekker dichtgelaten. Ogen & oren open voor alles om me heen. Dat is goed bevallen. Ook iets om (wat vaker) bij stil te staan.

Van top tot teen een mooie dag. Morgen staan we om 04.30u op vanwege het vertrek van onze dochter naar Schiphol. Een kort nachtje dus als gezin. Maar dat geeft niet. Onze wangen gloeien nog na en we zitten vol zonne-energie. Kunnen we uitbundig uitzwaaien als zij weggaat.

Een dag met een ❤️ en een big 😃. Klein geluk. Koesteren. Een dag van Asperge tot Zonsondergang. Van A tot Z MOOI


** Henk Boshove | 9 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 


Pinda-stappen-punten-zakjes-pasta teller

In Eten & drinken, Familie, Kinderen on april 2, 2017 at 9:52 pm

De afgelopen drie weken was hier een kind in huis dat nauwelijks stilgezeten heeft. Lopen-schudden-bewegen met handen & voeten. Er moest een prestatie geleverd worden. De hele klas deed mee. De jongens wat fanatieker dan de meiden (volgens zoon dan). Er moest gescoord worden: ’s ochtends voor school het liefst al 3000, 4000 of 5000! Stappen moesten er gezet worden! Zoonlief deed met z’n klas mee aan de Unicef actie kid power. 

Voor elke 2000-2500 stappen op de stappenteller een punt. Voor elke 10 punten via Unicef een zakje pinda-pasta voor een kind dat honger heeft. Mooie actie. Werk aan de winkel dus. Er moesten elke dag flink veel stappen-punten-zakjes gescoord worden om héél véél zakjes pinda-pasta te verdienen!

’s Ochtends meteen het bandje om. Daarna continue schudden met het bandje (als ie om de pols zat) of bewegen met de benen (om z’n enkel). Die stappenteller dacht dan dat er gelopen werd en telde gewoon door. Dat hadden ze al snel door. Ook in de klas werd er zo veel mogelijk (stiekem) geschud. Op de fiets naar school werd bijgehouden wat de score was. Als de stappenteller trilde werd luidkeels gemeld dat er weer een punt binnen was.


Thuis werd het hele gezin ingeschakeld. Er werd continue gevraagd of er iemand ging sporten, fietsen of wandelen. Want die moest dan even het bandje om. Er moesten stappen-punten-zakjes gescoord worden & véél zakjes pinda-pasta. Hup, aan het werk.

Na afloop moest je de stappenteller natuurlijk wel meteen weer bij hem inleveren. Dan ging meneer meteen kritisch kijken wat de stand was. Meestal volgde dan een blije schreeuw.. en wist iedereen weer wat de tussenstand was. 

De nood was groot toen z’n stappenteller 3 dagen weg was – nadat iemand ‘m had meegenomen tijdens het judo’en. Foutje! Bijna tranen in de ogen. Die achterstand moest daarna ingehaald worden. De laatste dagen was er dus sprake van een forse eindsprint. Op woensdag (oa schoolvoetbal) meer dan 43.000 stappen. Op donderdag (oa papa die er 10km mee ging lopen) kwamen er zelfs meer dan 60.000 stappen op de teller. De rook kwam er bijna uit! 

Op vrijdagochtend moest de stappenteller worden ingeleverd en keerde de rust weer terug in huis. Tot morgen dan. Morgen krijgen ze de stappenteller weer mee naar huis. Ze mogen ‘m houden. 

Landelijk deden er 10.000 kids mee. 2,6 miljard “stappen” (en schudden) en dus ruim 106.000 pindapasta zakjes. Mooie actie. Denk dat de stappenteller in de loop van de week ergens in een la komt te liggen. Het competitie element is voorbij. De fun ook. Dus… Bye Bye pinda-stappen-punten-zakjes-pasta teller


** Henk Boshove | 2 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: