Henk038

Archive for juni, 2017|Monthly archive page

Schermpjes uit. Bordspel aan.

In Familie, Kinderen on juni 25, 2017 at 9:26 pm

Vandaag was geen dag voor buiten. Dus maakten we er een dag voor binnen van. Eerst met ons vieren. Later met ons vijfen – toen onze oudste ook weer thuis was. Die was een weekend weggeweest met de meiden/vrouwen van haar voetbalteam. 

Toen ze thuiskwam kwam ze lekker tegen mij aan zitten. Samen onder een dekentje. Eerst even kletsen over haar weekend. Daarna een poging samen het wekelijkse cryptogram te maken. Maar al snel lag ze heerlijk te slapen op mijn schoot. Fijn dat ze weer thuis is en fijn dat zo lekker tegen mij aan kroop. Dat was best lang geleden. Lekker knus samen zitten. Heerlijk!

Wij zitten best vaak allemaal op onze schermpjes. Nu we toch allemaal thuis waren leek het mij wel eens leuk om weer samen een bordspel te doen. Daar was wel animo voor. Het enthousiasme was terecht. Ik werd compleet ingemaakt. Kreeg geen poot aan de grond bij “Kolonisten van Katan”. Ik verloor en kreeg bovendien de strategische fouten die ik had gemaakt flink ingewreven. Dikke lol. Mooi zo’n spelletje. Ook dat was al weer best lang geleden. Lekker knus samen op de grond zitten. Heerlijk. Voelde beetje als vroeger thuis.

Leuk zo gezellig samen liggen op de bank onder een dekentje en samen om de tafel zitten voor een spelletje. Daar is dit prima weer voor. Maar weer eens vaker doen. Ook als ’t niet regent. Schermpjes uit. Bordspel aan. 

Nooit een medaille 

In Zwolle, Kinderen, wandelen, onderwijs on juni 18, 2017 at 9:39 pm

Mijn vrouw en ik zijn er vrijdag mee geconfronteerd. Na een loopbaan van 10 jaar zijn we zomaar opeens afgedankt. 10 jaar trouwe dienst eindigde zo voor ons tweeën vrij abrupt. Geen complimentjes. Geen afscheidsspeech. Geen cadeaus. Geen bloemen. Geen bedankjes. Niks. Helemaal niks. Afgeserveerd. Over en uit. Toch voelt dat best lekker. 

De afgelopen 10 jaar mochten we jaar in jaar uit een week lang rondjes lopen om Zwolle. Alle hoeken hebben we gezien. Soms liepen we 5km en dan weer 10km. Elk jaar liepen er meer mensen mee. Dit jaar 9.000 (!!) kinderen en daarbij heel véél ouders en juffen/meesters. Dat moest natuurlijk een keer misgaan. Dat gebeurde dus vrijdag. We liepen onze laatste Avondvierdaagse. Vanaf komend jaar zijn we er niet meer bij. Einde loopbaan!

10 jaar lang soms lopen. Soms rennen, vaak slenteren. Soms gruwelijk lang wachten. Soms blaren. Soms jengelende kids. Soms enkele vervelende ouders. Soms kids die net zo irritant waren als hun vervelende ouders Soms regen (maar vaak zon). Soms irritante organisatoren. Jarenlang een te lang durend defilé. Het schoot vroeger niet op (nu beter). Plus al die kids volgehangen met snoep is ook niet mijn ding. En oh ja.. een week lang ’s middags haasten met eten en een week lang kids met korte lontjes thuis (veel te weinig slaap) was ook niet altijd leuk. Maarrrrrr……!

Maar meestal was het vooral gewoon heel errug leuk om te doen. Tenminste.. zodra je loslaat en ervan gaat genieten. Lekker bijkletsen met je eigen kids, met andere ouders (dat vooral!) & met leerkrachten. Je kids lekker buiten zien banjeren en genieten. Zelf lekker buiten lopen in de natuur ’s avonds. Kids die er enorm veel plezier aan beleven om nog langer samen te zijn met hun klasgenootjes. Mooi ook om naar ze te kijken als ze ’t niet in de gaten hebben…

Mooie traditie. Qua omvang misschien een beetje uit doorgeschoten hier in Zwolle (de grootste avondvierdaagse van Nederland), maar verder prima. De jongste gaat volgend jaar naar de brugklas. Geen avondvierdaagse meer. Daar zijn weer andere tradities. We nemen afscheid zonder pijn in ons hart. 10 jaar lang met de kids rondjes is meer dan genoeg. Klaar is klaar. Op één dingetje na dan.. waarom kregen wij als ouders nooit een medaille?

** Henk Boshove | 18 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Kind van de Stad

In Familie, Kinderen, Zwolle on juni 11, 2017 at 9:59 pm

Donderdag was ik er weer even. Voor een fijn concert: Buffalo Tom in Paradiso. Ik was destijds (in 1992) fan. Kan nog steeds veel meezingen (zo bleek). Ze speelden hun complete album van 25 jaar geleden (Let Me Come Over) en nog een extra set met andere nummers. Mooi concert in het prachtige Paradiso (super mooie concert zaal). Het was een hele, hele fijne avond in Amsterdam! 

Hoe fijn ik Amsterdam ook vind… ik heb nooit de neiging om lang te blijven. Ik moest terugdenken aan 25 jaar geleden. Toen het album van Buffalo Tom in 1992 uitkwam studeerde ik in Amsterdam. Bezig mijn post-doctorale studie aan de VU af te ronden. Tussen 1990 en 1994 was ik erg veel in Amsterdam. Maar ik had nooit de neiging er te gaan wonen.

 Waarom niet? Geen idee. Te veel steen? Te weinig natuur? Te veel schreeuwerige mensen? Te groot? Te weinig stilte? Te weinig mensen daar die ik ken? Te veel een openluchtmuseum? Of iets totaal anders… Ik weet niet waarom. Er zit iets in die stad waardoor ik mij er niet echt thuis voel. Voel mij nooit kind van Amsterdam. Heb altijd een “slechts op bezoek” gevoel. 

Zoals ik vroeger ging studeren in Zwolle en Ansterdam. Zo gaat onze dochter ook het land verkennen. Zij ziet Amsterdam niet als haar studiestad. Zij kiest voor Leiden. Dat lijkt mij ook een mooie stad. Ken ik eigenlijk nog te weinig. Maar als zij er gaat studeren (eerst nog even slagen, woensdag krijgt zij de examen uitslag) dan ga ik Leiden ontdekken. Benieuwd of Leiden haar stad wordt. Of een opstapje naar een andere (wereld)stad. Wie zal het zeggen…

Voor mij was Amsterdam nooit “mijn stad”. Waarom heb je dat gevoel wel bij de ene en niet bij de andere stad? Geen idee. Helaas Amsterdam: ik kom graag in jou. Ik vind je hartstikke leuk. Maar ik blijf niet. Ik ga steeds weer terug naar mijn eigen huis, mijn eigen stad: Zwolle. Dat is de stad waar ik thus ben. Daar woon ik al bijna 30 jaar. Ik ben er niet geboren. Maar de stad en ik hebben elkaar gevonden en zijn met elkaar verbonden. In Zwolle ik voel mij kind van de stad


** Henk Boshove | 11 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Dansen Ouwe, Dansen! 

In Geluk, Kinderen, Muziek on juni 5, 2017 at 9:19 pm

Vandaag zag ik ze huppelen. Stralen. Soepel (of iets wat dicht in de buurt kwam) bewegen. In hun eentje of met z’n tweeën. Soms zacht wiegend, bijna zonder dat ze het zelf door hadden. Soms uitgebreid, uitdagend en met grote bewegingen. Met grote glimlachen op het gezicht. Weer anderen verstild alsof de wereld even niet meer bestond. Alsof er rondom hen heen helemaal niks meer was op dat moment.

Ik was dit weekend op het Ribs en Blues festival in Raalte. Vooral bij de wat oudere, traditionele blues (Walter Trout was bijvoorbeeld ge-wel-dig) was het fantastisch om te zien hoeveel mensen van hoge leeftijd nog lekker stonden te dansen. Sommigen hadden zich er zelfs speciaal mooi voor aangekleed. Prachtig. Dansen alsof de wereld om je heen niet bestaat. Of dansen en genieten dat veel anderen naar je kijken. Allebei zag ik gebeuren.

Ik heb van de dansende oudjes genoten. Stil dansend tussen de vele vele duizenden bezoekers aan het festival. Blues is emotie. Dat zag je overal. Op het podium en in de zaal. Op het podium zag je het heel mooi bij Walter Trout. Die vertelde over zijn periode van ernstige ziekte. Hoe zijn vrouw hem daarbij ontzettend geholpen had (na het nummer “Hold me” dat hierover gaat – hij kondigt dat aan op de foto’s hierboven – had hij het even heel zwaar). Hij had het ook over de fijne hulp van zijn vriend Bob. Die was er ook, speelde lekker mee op mondharmonica. Blues is emotie. Jankende gitaar en jammerende mondharmonica.

Een festival als Ribs en Blues trekt mensen van 2 tot wel 90 jaar. Jong en oud talent op het podium, jong en oud swingend en genietend in de tent. Als ik straks heel oud ben, hoop ik niet sacherijnig achter de geraniums te zitten. Wil ook dan nog graag genieten van festivals, mensen en muziek. Nog lekker uit mijn dak kunnen gaan zonder mij iets aan te trekken van mijn oudere lichaam of van andere mensen. Als het oude artiesten als Walter Trout (maandag) en The Red Devils (zondag) lukt… Als het die genietende oudjes in de zaal lukt… Dan kan ik dat toch ook?! 

Besloten dat ik er alles aan blijf doen om het genieten op festivals heel lang vol te blijven houden. Ben ik eigenwijs genoeg voor. Volhouden! Net zo lang tot mijn eigen kinderen hun vader uitlachen. Dat maakt mij niks uit. Laat ze maar lol hebben om een dansende ouwe opa. Een opa die samen met andere oudjes vrolijk de tent op de kop zet! Het liefst elk jaar op Ribs en Blues. Qua sfeer, mensen, eten en muziek een verdomd fijn festival.

Maar misschien komt het wel niet zo ver dat ze mij uitlachen. Misschien moedigen m’n 3 kids mij wel aan! Dansen pap! Dansen! Misschien doen ze zelf wel lekker mee. De blues is niet mooi om te hebben. Wel mooi om intens van te genieten. Ribs en Blues: je was weer fantastisch! Ik genoot onder meer ontzettend van The Grand East, Detonics, My Baby & Walter Trout! In de zaal genoot ik van alle mede-bezoekers! 

Thx! We komen terug. De komende 50 jaar. Op z’n minst. Dansen zullen we. Tot we de kist ingaan. Dansen Ouwe, Dansen! 


** Henk Boshove | 5 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Samen Vancouver – Samen more Awesome now

In Canada, Eten & drinken, Geluk, Kinderen, Memories, Vakantie on juni 2, 2017 at 12:03 pm

Donderdag, laatste dagje Vancouver. Het is gelukkig weer droog met af en toe zon door de wolken. We kiezen ervoor om eerst lekker stevig te ontbijten. Kunnen we de lunch overslaan. Daarna Jericho Beach verkennen en richting vliegveld. Ondertussen beetje mijneren over onze reis en Vancouver. Maar we beginnen de ochtend met opruimen van onze AirBnB. Ik ram daarbij nog even mijn knie tegen de hoek van het bed (dochter ook al deze week). Komen die diepvriesmaaltijden van onze AirBnB host toch nog goed van pas! Als ontbijt kiezen wij symbolisch voor Sophie’s Cosmic Cafe. Daar zijn we vrijdag onze citytrip ook zo ongeveer begonnen met ’s avonds eten op hun terras. Sophie’s is als één van de weinige eetzaken drie dagdelen open (ontbijt-lunch-diner-tussendoor). De meeste eetzaken zijn 2 dagdelen open: ochtend/middag of middag/avond of avond/nacht). Daarnaast enkele ketens die 24/7 open zijn. Er is dus altijd wel ergens iets te eten of te drinken. 

Dochter gaat nog 1 keer voor de scrambled eggs + wafels/slagroom/fruit/maple syrup. Ik kies voor een groente omelet met gebakken aardappels & toast. De porties blijken enorm. Dit wordt een uitdaging! We moeten aan de bak, maar de berg blijkt te hoog. “I see you working, that’s good” zegt onze serveerster (“I’m half Dutch, my father is from Amsterdam”) glimlachend. Onze borden komen net niet leeg. Das voor ’t eerst! We zitten zo vol dat we pas ’s avonds in het vliegtuig weer iets eten. 

We kreunen en steunen daarna tijdens de eerste meters lopen. Zware werk die ontbijtjes hier! We pakken de bus naar Jericho Beach. Daar zijn we nog niet geweest. Dat strand ligt tussen University of British Columbia en Kitsilano beach (waar wij zitten). Bij mooi weer ’s middags dus vol studenten. Deze donderdagochtend is het echter helemaal leeg. Voor ons alleen. Nou ja leeg… Op de vele boomstammen na dan.

Jericho Beach ligt net als de andere stranden & strandjes hier vol met grote boomstammen. Het ziet er in eerste instantie wat raar uit, maar het is erg praktisch. Je kunt erop zitten, tegenaan liggen, spullen erop of er naast (in schaduw leggen) leggen, etc. Het strand is verlaten. Op zee zijn allerlei mensen actief. Tegen een achtergrond van de enorme vrachtschepen die hier overal voor anker liggen wordt er volop gezeild, gekanood, gesurft, geroeid. Levert mooie plaatjes op…


Op Kitsilano Beach en de stranden bij Stanley Park is de bebouwing nog redelijk tegengehouden. Strand, park en veel recreatiemogelijkheden. Bij Jericho beach bouwen ze aan de randen (letterlijk) tot aan het strand. Mooi voor die mensen. Jammer voor ’t aanzicht. Toch zijn er ook mensen die dit concept nog niet ver genoeg vinden gaan. Die slapen gewoon op het strand. Hier zie je bijvoorbeeld een dakloze op een mooi plekje staan.

In Vancouver zie je meer daklozen dan in Nederland. Sommigen zitten bedelen op de stoep, anderen lopen raaskallend rond. Er is ook een groep die elke dag plastic & glas zoekt om dat tegen vergoeding in te leveren. Ik heb bij vertrek onze glazen flessen en plastic flesjes zichtbaar naast de afvalcontainers gezet. Kunnen ze meegenomen worden. Andere cultuur & opvang dan bij ons in Nederland. Mensen moeten hier meer voor zichzelf zorgen. Echte excessen niet gezien gelukkig.

De frisse neus die wij halen op het strand is heerlijk. We hebben niet zo veel tijd meer deze ochtend. Maar genoeg tijd om langs de waterlijn te lopen, schelpen te kijken en te genieten van het uitzicht op zee, de bergen en de skyline van downtown Vancouver. We kunnen ’s ochtends nog maximaal genieten hier. We hebben namelijk een middagvlucht en met het openbaar vervoer kunnen we snel door de stad.

Het openbaar vervoer is hier fijn. We zaten deze week veel in de bus. Tussendoor soms ook metro, aquabus & seabus. De bus in Vancouver is fantastisch. Prima (trolley) busverbindingen, goede frequentie, mooi op schema (en anders waarschuwt Google Maps wel dat ze iets achter lopen. Top is dat). De buschauffeurs m/v zijn echter wat de bus echt super maakt! Zo vriendelijk, behulpzaam & geïnteresseerd. Niet alleen voor toeristen, ook voor eigen inwoners. Met speciale aandacht voor oudere mensen & mensen in rolstoel. Mooi om te ervaren. 

Uiteindelijk komt aan ons sightseeing een eind. Met bus & skytrain naar Vancouver AirPort. We zijn er 2,5 uur voor vertrek en ontmoeten weer die mooie vriendelijkheid van de mensen hier. De mevrouw achter de incheckbalie zwaait lachend als we komen aanlopen. Géén rij. Meesten zijn al geweest. Even kletsen en de bagage is afgeleverd. Douane is ook in half uurtje geklaard. Met alleen een dronken Rus als stoorfactor. Stinkt uur in de wind, bots in 1 minuut 3x tegen mij aan en dringt dwars door de afzetting voor in de rij. Dat vinden wij wel prettig. Ver weg is beter dan dichtbij. 

We hopen dat ie niet naar Amsterdam vliegt en dan bij ons in de buurt zit. Maar 1,5 uur later zien we hem weer zitten. Bij dezelfde gate. Dus toch in ons vliegtuig? Hij hangt zwaar op het bankje, is diep in slaap en snurkt er lekker op los. Als wij gaan boarden blijft hij zitten. Er blijft vlak bij ons een stoel leeg in het vliegtuig. Zou 1 + 1 hier 3 zijn? Is hij achtergebleven in Vancouver? We zullen het nooit weten. 

De terugvlucht is net zo prettig als heen. Toch wel heel fijn die KLM. Dochter slaapt paar uurtjes. Ik dommel af en toe weg bij film & luisterboek. Slapen lukt niet. Vlak voor de landing om 10u ’s ochtends kunnen we volgens de piloot de Waddeneilanden zien. Ik doe nog een heldhaftige poging om een foto te maken. Ze staan er helaas niet echt heel scherp op. Use your imagination!

Op Schiphol wacht een half peloton marechaussee “ons” op. We zijn weer in Nederland. De trein brengt ons lekker relaxt terug naar Zwolle. Beetje moe komen we thuis aan na een lang reisdagje. We proberen ’s middags wakker te blijven (dat lukt grotendeels) om de jetlag de kop in te drukken. Als de boys en mijn vrouw thuiskomen (in etappes) worden we heerlijk geknuffeld. Good to be back! 

’s Avonds gezellig samen thuis eten aan onze eigen grote tafel. Daarna ging dochter plat en had ik nog een concertje in de stad. Timing hè! Na een klein biertje in de stad was ik uiteindelijk om half 1 ’s nachts thuis en kon ik dan ook eindelijk gaan slapen. Bijna 1,5 dag wakker (op mini-dutje na) is toch echt wel genoeg. 

Het was een fijne kennismaking met Canada. Smaakt naar meer. Goede keuze van dochter om samen naar Vancouver te gaan. Prachtige stad en geslaagde vader & dochter trip!

Heerlijk om 6 dagen met deze mooie meid op stap te zijn. Samen hebben we deze week veel mooie nieuwe herinneringen gemaakt. Gaan we vaker doen de komende 150 jaar, of misschien wel langer. We gaan het zien en meemaken.

Deze week kan niet meer stuk. Wij ook niet. Samen in Vancouver – Samen more Awesome now! 

** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 1 juni 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel van 100.000 boeken

Dag 6 Vancouver – More Awesome Now

%d bloggers liken dit: