Henk038

Archive for september, 2017|Monthly archive page

Je hebt ons lelijk laten zitten

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories, Ouders, Overlijden on september 28, 2017 at 6:01 pm

Donderdagmiddag, in het Hospice. Je had een goede, heldere dag. Wat fijn was dat. Je lachte naar mij en je zei “ik heb je lelijk laten zitten hè?”. Ja, dat heb je zeker. Dat heb je zeker! Ik lachte terug en we raakten elkaar aan. Onze laatste glimlach samen.

Derk. Mijn schoonvader. Maar zo noemde ik jou nooit. Gewoon Derk. Mooie, lieve kerel. In onze bijna 35 jaar samen geen enkele keer ruzie. Bijna 35 jaar geleden moest jij lachen toen je mij zag aankomen in Kloosterhaar. Een jongen uit Bergentheim op een oude brommer. Bergentheim! Een dorp waar jij natuurlijk nog geen paar oude klompen wilde hebben staan. Wat moest jouw dochter nu toch met zo’n jongen?

Maar ja. Deze jongen bleef. Hij ging niet meer weg. Hij moest lachten om jouw flauwe grappen en jij om die van hem. Bijna 35 jaar hebben we elkaar gekend. Het laatste jaar zagen we elkaar extra vaak. Samen praten of samen zwijgen. Konden we allebei.

De laatste week was heel bijzonder. Op maandag was je opeens zo broos en bleek. Op woensdag was je er plotseling bijna niet meer. Je hoofd was de weg kwijt. Je lichaam gaf het bijna op. Urenlang zaten we samen op jouw kamer. Stoel naast stoel. Hand in hand. Die grote hand van jou wilde maar niet warm worden. Pas na 2 uur vasthouden kwam de warmte terug. Je sloeg je ogen open en keek verward naar onze handen. Plotseling zei je “zo, nu heb ik jou lang genoeg gefeliciteerd”. Ondanks alles moest ik toch even lachen.

Daarna dommelde je in. Je sliep tot donderdagochtend en werd toch weer wakker! Die donderdag was prachtig mooi. Het fijnste cadeau dat we konden wensen. Je kon naar het Hospice! Je had een heldere dag! Je sprak met ons allemaal. Van de drukte en de zorgen in het verzorgingstehuis naar de rust en de liefdevolle zorg in het Hospice. Je wist wat daarna kwam en daar had je vrede mee. Wij ook Derk. Wij ook.

Eigenlijk was dat ons afscheid. Daar in bed, die donderdag in Hospice Eesinge in Meppel. Niet die zaterdagochtend toen je overleed. Toen was de echte Derk al weg. Die donderdagmiddag fluisterde ik jou nog even iets toe. Dat ik toch zó had gehoopt om binnenkort weer voor jou te koken. Bij ons in Zwolle. Jou lekker te zien eten en te zien genieten bij ons aan tafel. Je keek mij glimlachend aan en zei “ik heb je lelijk laten zitten hè?”. Onze laatste lach samen. Die hou ik vast.

Je laat ons lelijk zitten, Derk. Dat doe je zeker. Je laat ons zitten met bakken vol mooie herinneringen. Met een warme glimlach zodra we aan jou denken. Je hebt het goed gedaan, Derk. Jouw dochters hebben jou vol liefde losgelaten. Jij hebt ons vol vertrouwen losgelaten. Vandaag was jouw begrafenis. Dag Derk

Advertenties

Nu.nog.even.niet!

In Eten & drinken, Herfst, Kinderen, natuur on september 17, 2017 at 9:25 pm

Het regende vandaag de halve dag in Zwolle. Moesson regen. Urenlang viel het recht uit de lucht. Deze week hadden we ook al diverse keren harde wind & regen. Ben meerdere keren natgeregend op de fiets. Mensen haasten zich over straat, diep weggedoken in hun kraag, de blik naar beneden. Weinig contact. Daarbij werd het deze week ook opeens fris overdag (en ’s avonds laat best wel koud). Fijn? Leuk? Nee-Nee-Nee-Nee-Nee!

Herfst. Mijn hoofd staat nog niet naar herfst. Helemaal niet! Mijn korte broek heb ik nog elke dag aan. Uit protest. Ook onze jongste wil nog niet aan de lange broek. Samen eigenwijs. Onze middelste zat met school afgelopen week in Zuid Frankrijk. Zon & heerlijk weer. Dat willen wij ook. Onze oudste was dit weekend in Zuid Limburg. Daar geen moesson: droog, zon & veel minder herfst. Wat fijn nog. Maar hier niet. Zucht. Diepe zucht.

Vandaag werd daarom bij ons in thuis als tegenbeweging appelcake gebakken. Zaten we onder een warm dekentje op de bank. Eind van de middag een glaasje port bij de kachel. ’s Avonds eten koken waar je warm & blij van wordt. Het heeft allemaal z’n charmes. Maar ’t liefst zetten wij nog even flink onze hakken in het (warme?) zand. Houden we herfst & winter nog even buiten de deur & ver van ons bed. Niet in onze achtertuin alsjeblieft. Niet nu.

Echt.. de Nederlandse seizoenen herfst & winter zijn fijn. Ik wil ze voor geen goud missen. Ik hou er van. Alleen: NU.NOG.EVEN.NIET!

** Henk Boshove | 17 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Één keer per week. Fijn.

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Ouders, wandelen, Zwolle on september 10, 2017 at 9:35 pm

Vanochtend: Vroeg opstaan. Eerst koffie drinken en op kousenvoeten door het huis. Vervolgens zachtjes de deur achter ons dicht trekken. Heel zachtjes.. zodat we thuis niemand wakker maken. Het is nog stil in huis en stil in Zwolle.

Één van onze kids zit momenteel in Frankrijk met school. De andere twee slapen nog lekker. Die redden zich wel. Wij ook. Wij trekken onze stevige wandelschoenen aan en gaan naar buiten. Veel te mooi weer om binnen te zitten. Want na dagenlang regen (moesson!) is het droog én schijnt de zon. Het strijklicht valt tussen de bomen door naar beneden. Meer redenen om je blij te voelen zijn niet nodig.

Vanuit ons huis lopen we zo het eeuwenoude park het Engelse Werk in. Aan de rand van de stad Zwolle en aan de rand van de IJssel. Prachtige natuur. Oase van stilte op de vroege zondagochtend. Één van de mooiste (openlucht) monumenten van Zwolle. Het is hier elke dag open Monumentendag!

We lopen door park en bos. Langs vijvers met meerkoeten en eenden. Daarna richting de IJssel. Langs de nieuwe hoogwater geul struinen we door de natte uiterwaarden waar overal zwaluwen vliegen. We staren over de rivier en zien boten varen. We luisteren naar vogels en verbazen ons over de strakblauwe lucht. In de verte horen we de kerkklokken van Hattem luidden. Hand in hand op pad.

Op de heenweg is er buiten nog bijna niemand actief. Stil. Als we teruglopen is de natuur inmiddels volgelopen: met wandelaars, fietsers, wielrenners, hardlopers, mountainbikers, hondenuitlaters etc. Niet meer stil. Maar dat maakt niet uit. Zij de natuur in. Wij weer terug naar huis. In onze tuin is volop zon en stilte.

Als we weer thuis zijn ruikt het huis naar versgebakken broodjes. We krijgen een kus & knuffel van onze jongste. Het espressoapparaat zorgt zonder te klagen voor een nieuw rondje koffie. Zondag. Één keer per week. Fijn.

** Henk Boshove | 10 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Hoop oud ijzer & herinneringen

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories on september 3, 2017 at 10:11 pm

Drie opgroeiende kids en ruimte bij en om het huis. Dus niet direct grote noodzaak om continue op te ruimen. Tot het op een gegeven moment te erg wordt. Dat moment was begin deze week bereikt. In allerlei hoeken en gaten heb ik begin deze week lopen zoeken. De zooi moest weg.

Ouwe fietsen. Ze lagen overal rond ons huis. Uiteindelijk vond ik er 8. Acht! Sommige fietsen zijn door alle 3 de kids intensief gebruikt. Andere fietsen maar door 1 of 2. Sommige fietsjes zijn heel vaak mee geweest op vakantie. In de auto, op de fietsdrager. Anderen zijn jarenlang gebruikt door onze kids en hun vrienden & vriendinnen om door de tuin te crossen.

Een bonte verzameling oude fietsen. De één was er erger aan toe dan de ander. Allemaal flink toegetakeld: Kapotte remmen. Losse sturen. Lekke banden. Halve zadels. Sommige fietsen waren al 3 jaar niet meer aangeraakt. Maar ja, van wegdoen was het nooit gekomen. Tot deze week. Toen gingen ze exit. Ik heb er even bewust bij stil gestaan. Waarom?

Je neemt niet alleen afscheid van de fietsjes. Je denkt toch ook een beetje met weemoed terug. Aan elk kinderfietsje zit wel een verhaal. Bij de één weet je nog hoe (en waar) je er hard achteraan holde. Bij de ander weet je nog precies welk kind daarmee vol in de brandnetels geduwd werd (en welk kind duwde).

Herinneringen vlogen door mijn hoofd toen ik de fietsjes aan de weg zette. Bij de boom voor ons huis. Mooi opgestapeld. Na een half uur was het rode crossfietsje al weg. De volgende ochtend stonden er nog maar 3 fietsjes. Een dag later was alles meegenomen. Lag alleen het bordje “gratis meenemen” nog bij de boom. Gelukkig hoefden de fietsen niet naar het grof vuil. Dat voelt fijn!

Bye Bye.. Hoop dat handige opa’s en papa’s de fietsjes opknappen en dat er nog jarenlang blije kids op fietsen! Bye Bye.. Hoop oud ijzer & herinneringen

** Henk Boshove | 3 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

%d bloggers liken dit: