Henk038

Je hebt ons lelijk laten zitten

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories, Ouders, Overlijden on september 28, 2017 at 6:01 pm

Donderdagmiddag, in het Hospice. Je had een goede, heldere dag. Wat fijn was dat. Je lachte naar mij en je zei “ik heb je lelijk laten zitten hè?”. Ja, dat heb je zeker. Dat heb je zeker! Ik lachte terug en we raakten elkaar aan. Onze laatste glimlach samen.

Derk. Mijn schoonvader. Maar zo noemde ik jou nooit. Gewoon Derk. Mooie, lieve kerel. In onze bijna 35 jaar samen geen enkele keer ruzie. Bijna 35 jaar geleden moest jij lachen toen je mij zag aankomen in Kloosterhaar. Een jongen uit Bergentheim op een oude brommer. Bergentheim! Een dorp waar jij natuurlijk nog geen paar oude klompen wilde hebben staan. Wat moest jouw dochter nu toch met zo’n jongen?

Maar ja. Deze jongen bleef. Hij ging niet meer weg. Hij moest lachten om jouw flauwe grappen en jij om die van hem. Bijna 35 jaar hebben we elkaar gekend. Het laatste jaar zagen we elkaar extra vaak. Samen praten of samen zwijgen. Konden we allebei.

De laatste week was heel bijzonder. Op maandag was je opeens zo broos en bleek. Op woensdag was je er plotseling bijna niet meer. Je hoofd was de weg kwijt. Je lichaam gaf het bijna op. Urenlang zaten we samen op jouw kamer. Stoel naast stoel. Hand in hand. Die grote hand van jou wilde maar niet warm worden. Pas na 2 uur vasthouden kwam de warmte terug. Je sloeg je ogen open en keek verward naar onze handen. Plotseling zei je “zo, nu heb ik jou lang genoeg gefeliciteerd”. Ondanks alles moest ik toch even lachen.

Daarna dommelde je in. Je sliep tot donderdagochtend en werd toch weer wakker! Die donderdag was prachtig mooi. Het fijnste cadeau dat we konden wensen. Je kon naar het Hospice! Je had een heldere dag! Je sprak met ons allemaal. Van de drukte en de zorgen in het verzorgingstehuis naar de rust en de liefdevolle zorg in het Hospice. Je wist wat daarna kwam en daar had je vrede mee. Wij ook Derk. Wij ook.

Eigenlijk was dat ons afscheid. Daar in bed, die donderdag in Hospice Eesinge in Meppel. Niet die zaterdagochtend toen je overleed. Toen was de echte Derk al weg. Die donderdagmiddag fluisterde ik jou nog even iets toe. Dat ik toch zó had gehoopt om binnenkort weer voor jou te koken. Bij ons in Zwolle. Jou lekker te zien eten en te zien genieten bij ons aan tafel. Je keek mij glimlachend aan en zei “ik heb je lelijk laten zitten hè?”. Onze laatste lach samen. Die hou ik vast.

Je laat ons lelijk zitten, Derk. Dat doe je zeker. Je laat ons zitten met bakken vol mooie herinneringen. Met een warme glimlach zodra we aan jou denken. Je hebt het goed gedaan, Derk. Jouw dochters hebben jou vol liefde losgelaten. Jij hebt ons vol vertrouwen losgelaten. Vandaag was jouw begrafenis. Dag Derk

Advertenties
  1. Beste Henk en familie, gecondoleerd met jullie verlies en wat heb je dit prachtig beschreven. Je schoonvader bofte maar met zo,n schoonzoon! Lieve groet Mieke

  2. Ina, Henk, kinderen en familie, onze condoleances. Sterkte

  3. Gecondoleerd met dit vreselijke verlies.
    Maar zonder meer prachtig beschreven, zo mooi dat ik even moest slikken. Heel veel sterkte voor jou en je familie
    Xxx

  4. Beste Henk, een dag van afscheid en herinneringen. Heb op afstand ( via Karin) meegeleefd, was er graag bij geweest vandaag. Fijn dat een lang, en niet altijd Even makkelijk leven, zo te midden van zoveel dierbaren afgesloten kan worden.

  5. Regelmatig las ik in je blogs over je schoonvader. Hoe jullie genoten met elkaar van maaltijden en verhalen. Wat verdrietig om nu te lezen dat hij overleden is. Ik wens jullie veel sterkte toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: