Henk038

Archive for 2018|Yearly archive page

Stilte. Focus. Klik. Relax!

In buiten spelen, Focus, fotoblog, natuur, Uncategorized, Versimpelen, verwonderen, wandelen, zien on juni 3, 2018 at 9:29 pm

Afgelopen tijd bewust niet geblogd op zondag. Heb heel bewust extra tijd besteed aan stil zijn. Mijn wereld kleiner gemaakt in plaats van groot. Anders focussen. Op een andere manier kijken. Anders bewegen ook. Voor een ander resultaat. Werd ik blij van. Ben ik blij mee. Verwonderen & genieten. Heerlijk.

Niet wandelen. Slenteren. Steeds 2 à 3 meter voor en opzij kijken. Vaak stilstaan. Op een andere manier de natuur beleven. Stilte om je heen en in alle rust kijken waar al die insecten toch zo ontiegelijk druk mee zijn [die doen maar 2 dingen: eten & voortplanten]. Hoe drukker de insecten doen, des te rustiger wordt je zelf. Moet ook wel als je ze wilt fotograferen met camera of telefoon. Als je niet stil bent zijn ze meteen weer weg.

Staan. Kijken. Focus. Af en toe klik: een foto. Mislukt (vaak) of gelukt (soms). Relax & weer door. Dwars door de natuur. Met lange broek aan… want op insecten als de teek ben ik niet dol. Andere insecten zie ik graag. Namen weet ik meestal niet. Dat maakt het genieten niet minder. Door anders te bewegen & anders te kijken zie je ook andere insecten. Zoals de blauwachtige wants op 1 van de foto’s hieronder.

De laatste weken een paar keer wat uurtjes op deze manier de natuur in geweest. Lekker in mijn eentje. Stilte. Focus. Klik. Relax. 1e keer genieten. Daarna natuurlijk af en toe nog even voor de 2e keer (na)genieten bij ’t bekijken van de foto’s. Dat voelt dan ook meteen alsof ik voor de 2e keer buiten ben. Doe ik in mijn hoofd weer: Stilte. Focus. Klik. Relax

Hierboven en hieronder wat foto’s van insecten van laatste 2 weken. Sommige met camera, andere met telefoon geschoten. Relaxte plaatjes om even van te genieten. Hoop dat jullie de foto’s ook mooi vinden

Advertenties

Plat op de bek

In buiten spelen, Familie, fotoblog, Fris in je hoofd, Kinderen, natuur, wandelen on februari 25, 2018 at 10:38 pm

Vrijdag was ’t geen tijd voor de vrijdagmiddagborrel. Geen tijd om iets sociaals te doen. Niet ziek, maar voelde mij niet helemaal fit. De hele dag binnen zitten is echter ook niks. Dus ’s middags lekker warme kleren aan om lang en langzaam te wandelen. Sjokkend door de uiterwaarden. Verrekijker mee. Reeën kijken, roofvogels zoeken. Zonnebad nemen op plekjes uit de wind. Energie uit de buitenlucht zuigen!

Dat lukte. Ik vond braakballen (zie filmpje) op plek in de uiterwaarden waar ik vaak een roofvogel zie zitten. Ik bewonderde de kudde reeën op de weilanden naast de IJsseldijk. Ik sjokte door drooggevallen weilanden in de uiterwaarden en verbaasde mij over de veerkracht van het gras. Drie en een half uur sjokken met tempo nul komma nul. Dat hielp enorm.

Ik zag een prachte eindemiddag zon bij de rode spoorbrug over de IJssel. Ik stond wel 3 kwartier op dit plekje te genieten. Batterij opladen. Fris hoofd halen. Genieten van rust en stilte in de natuur. Uit de wind. In de zon. Wel werd het steeds kouder. Ook best lekker. Ik nam wat selfies met m’n telefoon, als extra herinnering voor later aan deze fijne middag. Visueel geheugensteuntje. Daarna verder.

Terwijl ik vanuit de zompige uiterwaarden weer terug naar de dijk liep, was ik even via Snapchat aan ’t kletsen met m’n dochter. Die was vanuit Leiden met de trein onderweg naar Zwolle. 2 dingen tegelijk doen is lastig. Ik lette even niet goed op en gleed uit op een helling. Broek, jas, verrekijker, telefoon en hand onder de vette bruine smurrie. Plat op de bek in de modder. Ik kon er wel om lachen. Ik voelde mij inmiddels alweer hartstikke fit.

Vanaf de dijk zag ik vervolgens de bloedrode ondergaande zon boven de IJssel. Prachtig slot van de middag. Met een grote grijns om m’n gezicht liep ik behoorlijk verkleumd terug naar huis. Braakbal laten zien aan de kids (geen interesse). Natuurfoto’s laten zien: “ja mooi hoor Pap” (met nog geen half oog kijkend). Daarna: “je bent laat. Maak je zelf even wat eten? Wij gingen er vanuit dat jij geen patat hoefde”.

Zo leuk kids. Echt. Één voordeel. Ze zeggen het gewoon recht in je gezicht. Ook een soort van “plat op de bek” hè

** Henk Boshove | 25 februari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Weekend Week

In Familie, Fris in je hoofd, Kinderen, Vakantie, wandelen on februari 18, 2018 at 10:48 pm

Dromen langs de IJssel. Dat de tijd stilstaat. Dat de zondag gewoon zondag blijft en héél lang wacht met maandag worden. Onze boys kijken naar zoiets uit. Een weekend dat blijft. Maar dat is binnenkort ook zo.. voor hun! Nog 4 dagen school en de jongste 2 hebben (voorjaars)vakantie. En je weet het: als kids vrij zijn, heb je ’t zelf stress als je niet uitkijkt. Ik heb daar echter een prima aanpak voor gevonden.

Kwestie van rust opzoeken als dat kan en rustig blijven. Ik begin ’s ochtends met lekker lang buiten wandelen als ze nog slapen. Meestal plan ik 1 zakelijke afspraak per vakantiedag in (tenzij we dagje op stap gaan). Plus ik regel per dag thuis een klein klusje voor de boys. Tussendoor samen een spelletje en soms nog even een uurtje thuis werken. Vlak voor ’t eten koken ’s avonds nog even de IJsseldijk op – om lekker uit te waaien en een fris hoofd te halen. Ik probeer de dagen te versimpelen en elke dag tijd voor mezelf en de boys te regelen. Dan prima te doen. Als er vrienden komen passen we ’t schema iets aan. Plus genoeg eten in huis… óók altijd handig met pubers!

Zo verlopen een paar vakantiedagen meestal prima. Gewoon niet zo moeilijk doen. Ik bereidde mij vandaag alvast even voor op de aanstaande vakantie van de beide boys – als hun weekend een week duurt. Ochtend-wandeling (zie foto), Middag-frisseneus (zie 10 seconden video). Best goed bevallen. Ik ben er klaar voor. Kom maar op Weekend Week

** Henk Boshove | 18 februari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Lekker laten vol lopen

In Familie, Fris in je hoofd, natuur, Overstromen on februari 11, 2018 at 10:38 pm

Als het druk is, dan overspoelt die drukte soms alles. Onze agenda, ons hoofd, ons leven. Dan staan we even onder water. Als we geluk hebben kunnen we blijven ademhalen en verzuipen we niet. Ik moest daar aan denken tijdens het vollopen van de uiterwaarden van de IJssel – tijdens het hoge water van de afgelopen weken…

Als zo’n golf van hoog water komt, dan spoelt die over alles heen. De rest is er nog wel, maar je ziet het even niet. Of je ziet het maar half. Met drukte in je eigen leven is dat net zo. Er is opeens weinig plek meer voor iets anders. Ik merk dat in ons eigen leven. Nu alles in 2018 – na het hectische jaar 2017 – weer tot rust is gekomen in ons gezin.

Zodra de golf voorbij is komt de rest weer boven water. Langzaam aan. Stukje bij beetje. Je hebt weer tijd om vooruit te denken. Om andere onderwerpen of issues weer eens goed tegen het licht te houden. Het ene is schoon en opgefrist. Het andere zit onder de modder. Hier en daar ligt wat aangespoelde zooi. Overblijfselen van de overstroming, van de drukte. Maar nu alles weer tot rust is gekomen is dat niet erg. Gewoon rustig oppakken & aanpakken.

Net als de natuur herstellen wij mensen meestal ook weer snel van zo’n golf, van zo’n tijdelijke overstroming. Misschien hebben zowel de natuur als wij zo’n overstroming zelfs af en toe ook wel nodig. Even een reset. Even koppie onder om daarna weer met beide benen op de grond forse stappen vooruit te zetten. Dus komt er een golf aan? Lekker laten vol lopen!

** Henk Boshove | 11 februari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Raat maar

In Familie, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on februari 4, 2018 at 10:50 pm

Een gevallen boom. Omgewaaid door de storm half januari. Vrijdag werd ‘ie omgezaagd. Vandaag liepen wij er langs. Logisch dat deze boom was omgevallen: de stam is grotendeels hol. Toch was de holle stam niet leeg. Integendeel.

De stam was blijkbaar een ideaal huis voor vele duizenden bijen. Allemaal op een kluitje binnenin de boom. We zagen wel 5 a à 6 grote stukken raat bij de boom liggen. Zou het van een groot bijenvolk zijn geweest? Geen idee. Zag er wel indrukwekkend uit vinden wij.

Ik heb af en toe het gevoel dat het bij ons in huis druk en rumoerig is (als alle 3 de kids thuis zijn). Maar onze familie met 3 kids is natuurlijk niets in vergelijking met een koningin en haar familie van tienduizenden bijen. Wat een geluid moet dat zijn! Tienduizenden bijen die tegelijk in en uit een boomstam kruipen. Tienduizenden bijen die allemaal tegelijk in de boom hun eigen klusje doen. Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz Bzzzzzzzz… Die raten zijn trouwens prachtig om te zien van dichtbij. Bijzonder om te zien is dat een deel van de raten nog gevuld is met dode bijen. Gestorven in het harnas als bezige bij. Wat ook bijzonder is: dat het probleem van de één (zieke holle boom), de perfecte oplossing is voor de ander (bijenvolk). Nou ja, het WAS de perfecte oplossing. Tot die stevige januari storm roet in het eten gooide.

Ik hoop dat dit bijenvolk nog leeft. Wij hebben bijen namelijk keihard nodig. Niet alleen nu, maar ook als onze kinderen straks groot zijn. Ik hoop dat deze bijen een veilige, warme plek hebben gevonden met genoeg honing om de winter te overleven. Waar dat is? Geen idee, raat maar!

** Henk Boshove | 4 februari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Vorst er flink over

In Eten & drinken, Familie, Kinderen, Memories, Ouders, wandelen, Zwolle on januari 29, 2018 at 12:28 am

Vanochtend wandelde ik een rondje in het buitengebied van Zwolle. Langs huisjes die één voor één de laatste jaren een nieuwe eigenaar hebben gekregen of fors zijn verbouwd. Op een paar na. Bij één van die oude huisjes zag ik iets moois van vroeger.

In het tuintje stond een flink aantal boerenkool stronken. Ik moest meteen aan vroeger denken. Toen ik als kind nog bij mijn ouders woonde en we ’s winters elke week boerenkool aten. Elke zondag vaste prik. Ik vond dat helemaal niet erg. We hebben later zelfs een tijd het hele jaar door elke week stampot boerenkool gegeten. Tsjonge… Lang geleden was dat!

Stamppot boerenkool was toen ik jong was zelfs mijn lievelingsgerecht. Ik moet daar echter wel eerlijk bij zeggen dat de keuze destijds niet enorm was. Bijna alles kwam vroeger bij ons uit eigen tuin. Stamppot boerenkool stond wekelijks op tafel. Uit eigen tuin: MITS.. MITS.. MITS.. de vorst er flink over was gegaan!

Dat had niks met “betere smaak” te maken. Mijn moeder kon gewoon niet tegen de rupsjes in de boerenkool. Daar gruwelde ze van. Zodra het flink gevroren had waren die dood. Daarvoor kwamen ze bij het wassen van de boerenkool met tientallen te voorschijn. Vond ze verschrikkelijk. Soms gilde ze het uit. Het hielp ook niet als mijn vader en ik de boerenkool gingen wassen. Er zou er immers zo maar 1 in de boerenkool kunnen achterblijven (die dan in de stampot kwam). Dat idee vond ze ook heel erg. Wij konden daar wel om lachen. Dat hielp ook niet.

Mooi zo’n oud tuintje tijdens de wandeling. Mooi zo’n golfje herinneringen. Tegenwoordig eten wij thuis geen stampot boerenkool meer. Aan boerenkool uit de supermarkt zit zo weinig smaak. Plus onze kids vinden boerenkool niet lekker. Maar wellicht moeten we het komend jaar in onze eigen moestuin verbouwen. Kijken hoe biologische boerenkool smaakt… Uiteraard nadat de vorst er flink over is geweest!

** Henk Boshove | 28 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Afrikaans pieken of Dalfsen

In Focus, Kinderen, Memories, natuur, wandelen on januari 21, 2018 at 10:48 pm

Vandaag een jaar geleden liep ik op 5.895 meter hoogte tussen de enorme gletsjers van de Kilimanjaro. Om daar aan terug te denken liep ik vandaag 10 kilometer tussen de oude huizen en machtige bomen in Dalfsen. Gelukkig liep ik er niet alleen…

Onze tocht naar de Kilimanjaro was een hele expeditie. Paar weken ver van huis zonder partner & kids. Dagenlang geen contact (zijn we niet meer gewend). Een tocht waarbij je jezelf een paar keer tegenkomt op weg naar de top. Maar ook een tocht waarbij je als groep elkaar veel support geeft en samen een geweldige tijd hebt (zie blog Beklimming Kilimanjaro). Vandaag – precies 1 jaar later – zijn we weer met een deel van de Kilimanjaro groep op stap. Opeens schieten de herinneringen weer door je hoofd. Terwijl we relaxt in Dalfsen samen 10km lopen en bijkletsen komen 3 dingen het scherpst naar boven.

In de eerste plaats: een unieke tocht zoals de beklimming van de Kilimanjaro wordt 100x extra mooi als je het warm & sociaal als groep onderneemt. Twee: het fysieke aspect (dagenlang lopen naar top van berg terwijl je last hebt van hoogteziekte) is veel minder belangrijk dan het mentale aspect. Drie: lopen op zo’n berg is extra fantastisch omdat je 100% in het “nu” bent. Dat komt niet vaak voor. Er is niks anders belangrijk dan de ene voet voor de andere, ademhalen en zo vaak mogelijk water drinken. Hoofd 100% leeg. Op naar de top. Een mooie, onvergetelijke ervaring!

Vandaag liepen we samen een rondje. Niet in Tanzania, Afrika. Niet op de Kilimanjaro. Gewoon tussen de oude huizen en machtige bomen van Dalfsen. Wereld van verschil. Toch waren 2 dingen exact hetzelfde: precies 1 jaar later was ’t weer een super mooie dag: zon en blauwe lucht. Daarnaast hartstikke fijn gezelschap. Dan kan er dus gewoon niks misgaan. Waar je ook bent… Afrikaanse pieken of Dal(fs)en

** Henk Boshove | 21 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Glas op mij heffen in ‘t café

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Memories, Ouders on januari 14, 2018 at 10:54 pm

Ik ga af en toe ’s middags met de kids naar ’t café. Zij een cola of icetea. Ik een biertje. Even samen aan de bar. Of aan een tafeltje. Of op het terras. Ik doe dat om best veel redenen. Twee licht ik kort toe.

In de eerste plaats is ’t gewoon leuk en gezellig. Meestal gaat maar 1 van de kids tegelijk mee. Hebben we even lekker tijd met ons tweeën, zonder de rest van het gezin. Soms doen we ook even samen een spelletje. Kaarten, SET, of een bordspel. Zo’n café is een leuke warme sociale plek. Mensen praten, ontmoeten en drinken wat. Kletsen met elkaar en met de barman/-vrouw. Muziekje erbij. Niks meer aan doen.

In de tweede plaats is het voor mij ook iets om door te geven. Een herinnering. Vroeger ging ik zelf ook regelmatig met mijn vader even naar ’t café. Bijvoorbeeld in de jaren ’70 op zaterdag bij Potgiesser in Hardenberg. Voor of na het wekelijkse bloemen kopen even naar binnen. Hij een jonge jenever, ik een cola. Praatje aan de bar. Soms even samen een potje biljarten. Ik heb daar fijne, warme herinneringen aan. Die komen vaak zomaar even boven. Hoop dat mijn kids er later ook zulke herinneringen aan overhouden.

Foto van site http://www.historischeprojecten.nl/geheugenvanhardenberg/toen-op-31-december-slijterij-potgiesser/ [café potgiesser, foto historischeprojecten.nl/geheugen van Hardenberg]

Stad- en buurtcafé’s. Dat zijn fijne warme plekken om naar toe te gaan. Plekken die jij kent en waar ze jou kennen (denk aan de oude TV serie “Cheers”). Door de kids soms mee te nemen leren ze iets over de waarde van een café. Dat het niet draait om drinken. Het gaat om de warme plek. Om geplande of onverwachte ontmoetingen. De gezelligheid met anderen. Of gewoon even rustig zitten met een glas in je eentje na een drukke dag of even van iets van je af praten of bespreken. Midas Dekker had er recent mooie statements over in zijn nieuwe boek Volledige Vergunning (link naar AD artikel daarover).

Ik hoop dat ik zo lang ik leef (das nog lang hoop ik!) regelmatig in mooie cafe’s mag zitten …en dat ook mijn kids – als ze ouder zijn en oud zijn – het genot van een mooi café blijven kennen. Dat we soms samen nog wat drinken in een café als ik 80 of ouder ben. Dat ze – als ik er niet meer ben – nog eens terug denken en het glas op mij heffen in ’t café

** Henk Boshove | 14 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Nieuwjaarsrimpels

In gewoon doen!, Kinderen, Memories, verwonderen on januari 7, 2018 at 10:46 pm

We gleden deze week zomaar weer een nieuwe jaar in, op weg naar 365 dagen lang 2018. Ik zag in het nieuwe jaar op social media een paar foto’s voorbij komen uit voorgaande jaren. Momentopnames van vroeger van mijzelf (met en zonder kids). Lieftallig als herinnering aangeboden door social media – om je te verleiden hun platform nog eens wat extra te gebruiken. Ze willen graag dat je die oude shit nog eens deelt. Nou, mooi niet.

Niet gedeeld. Wel bekeken. Als je jezelf ziet op foto’s met de kids, dan zie je meteen hoe hard de kids zijn veranderd & gegroeid. Maar zelf verander je ook. Minder snel. Stiekem, glijdend, sluipenderwijs. Ik keek dit nieuwe jaar eens wat beter en vol verwondering naar mijn eigen hoofd. Grappig om te zien dat er “opeens” allerlei rimpels zijn bijgekomen in een paar jaar tijd. Voorhoofd, ogen, hals. Waardoor? Zorgen? Ouderdom? Nadenken? Slap vel? Te veel lachen? Dagelijkse buitenlucht? Vast van alles wat.

Heb er maar niet te lang bij stil gestaan. Ik ga ook dit jaar gewoon weer vrolijk lachend veel mooie nieuwe rimpels verzamelen! Nog plek genoeg op hoofd en lichaam. Volgend jaar kijk ik wel of het is gelukt. Kom maar op met die nieuwjaarsrimpels

** Henk Boshove | 7 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Zwart Wit Shit

In afscheid, Kinderen, omdenken on januari 1, 2018 at 10:31 pm

Gisteren afscheid van 2017. Oudejaarsdag. Oliebollen. Vuurwerk. Nieuwjaarswensen. Terug- en vooruitkijken. Meestal doe ik daar niet aan. Het heeft zo weinig functie rond een ooit – in een ver verleden – bij toeval bepaalde datum van 31 december. Dit jaar wil ik toch één ding kwijt.

Ik wil graag af van ons fanatieke zwart wit denken, ruziën, discussiëren in ons mooie kikkerlandje. Wat veranderingen of ontwikkelingen ook zijn: meteen die harde standpunten. Als wij er continue zwart-wit-voor-tegen in (blijven) zitten… dan blijven we vastzitten in zelfgemaakte problemen. We maken ze dan zelfs groter (in plaats van kleiner of gewoon helemaal oplossen).

Het IS niet goed – fout – zwart – wit – anti – pro. Dat MAKEN wij ervan. Zullen wij in 2018 gewoon lekker creatief zijn? Stiekem, met een glimlach, mooie vrolijke kleuren toevoegen zoals kids die kleuren? Met het puntje van onze tong uit de mond vrolijk mooie kleuren mengen? Doe je mee? Weg met die zwart wit shit

** Henk Boshove | 1 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

%d bloggers liken dit: