Henk038

Archive for the ‘afscheid’ Category

Zwart Wit Shit

In afscheid, Kinderen, omdenken on januari 1, 2018 at 10:31 pm

Gisteren afscheid van 2017. Oudejaarsdag. Oliebollen. Vuurwerk. Nieuwjaarswensen. Terug- en vooruitkijken. Meestal doe ik daar niet aan. Het heeft zo weinig functie rond een ooit – in een ver verleden – bij toeval bepaalde datum van 31 december. Dit jaar wil ik toch één ding kwijt.

Ik wil graag af van ons fanatieke zwart wit denken, ruziën, discussiëren in ons mooie kikkerlandje. Wat veranderingen of ontwikkelingen ook zijn: meteen die harde standpunten. Als wij er continue zwart-wit-voor-tegen in (blijven) zitten… dan blijven we vastzitten in zelfgemaakte problemen. We maken ze dan zelfs groter (in plaats van kleiner of gewoon helemaal oplossen).

Het IS niet goed – fout – zwart – wit – anti – pro. Dat MAKEN wij ervan. Zullen wij in 2018 gewoon lekker creatief zijn? Stiekem, met een glimlach, mooie vrolijke kleuren toevoegen zoals kids die kleuren? Met het puntje van onze tong uit de mond vrolijk mooie kleuren mengen? Doe je mee? Weg met die zwart wit shit

** Henk Boshove | 1 januari 2018 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Verder waaien of wortel schieten

In afscheid, Familie, Herfst, Kinderen, natuur, verwonderen on oktober 8, 2017 at 9:58 pm

Mensen zijn net bomen. Of eigenlijk andersom: bomen zijn net mensen. De ene boom staat stevig. De andere boom lijkt stevig maar valt opeens om. Die ene boom kun je wel uitgraven en verplaatsen. Die andere niet. De een is sterk verankerd, wortels diep in de grond. De ander staat vast, maar dan wel losjes. Bij mensen is dat ook zo.

Ik moest daar aan denken met de herfst storm deze week en de verhuizing van onze dochter naar Leiden. Dat laatste is bijna zover. We zijn de kamer daar aan het klaarmaken. Leiden is een mooie stad. Het grappige is: als Zwollenaar zie je af en toe mooie overeenkomsten tussen Zwolle en Leiden als je daar in het centrum van rondloopt.

Mooie oude straten & huizen. Moderne stationsomgeving. Hotels & kantoren. Grachten en bruggen. Levendigheid & historie gaan er hand in hand. Leiden lijkt mij wel een stad waar zij zich thuis kan gaan voelen. We gaan zien hoe dat uitpakt. Ze heeft op gevoel voor deze stad gekozen.

Toen ik 18 was ging ik van het platteland naar Zwolle om te studeren. Die overgang was aan de ene kant best groot. Maar ik kon prima aarden in Zwolle. Sterker nog… dat aarden lukte zo goed dat ik er nog steeds woon. Met heel veel plezier. De klik was er meteen. Toen ik later in Amsterdam ging studeren en (weer later) vaak in Utrecht aan het werk was had ik dat niet. Mooie steden, maar niet mijn stad. Geen gevoel bij.

Ik vind Zwolle een fantastische stad. Mijn stad, mijn mensen, mijn omgeving. Ik ben hier wortel geschoten en sta hier stevig verankerd. Voor mijn gevoel hoef ik nooit meer ergens anders naar toe. Maar je weet nooit wat er nog op je pad komt, welke zware storm er nog komt. Je weet nooit of je wortels diep genoeg zitten om voor altijd verankerd te blijven.

Dat zag ik deze week hier in Zwolle in park Het Engelse Werk. Sommige bomen doorstonden fluitend de storm. Andere, monumentale bomen, werden opeens uit de grond gerukt en vielen om. Zoals deze kanjer van (schat ik) meer dan 100 jaar oud. Meters omtrek. Torenhoog. Dikke stam. Geen rot van binnen. Toch waren de wortels niet sterk genoeg om de (aantrekkings)kracht van de wind te weerstaan.

Ben benieuwd hoe lang mijn wortels het hier in Zwolle volhouden. Hoop lang. Ben benieuwd hoe het onze dochter vergaat in Leiden. Gaat ze lekker zelf bepalen. Verder waaien of wortel schieten

** Henk Boshove | 8 oktober 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Je hebt ons lelijk laten zitten

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories, Ouders, Overlijden on september 28, 2017 at 6:01 pm

Donderdagmiddag, in het Hospice. Je had een goede, heldere dag. Wat fijn was dat. Je lachte naar mij en je zei “ik heb je lelijk laten zitten hè?”. Ja, dat heb je zeker. Dat heb je zeker! Ik lachte terug en we raakten elkaar aan. Onze laatste glimlach samen.

Derk. Mijn schoonvader. Maar zo noemde ik jou nooit. Gewoon Derk. Mooie, lieve kerel. In onze bijna 35 jaar samen geen enkele keer ruzie. Bijna 35 jaar geleden moest jij lachen toen je mij zag aankomen in Kloosterhaar. Een jongen uit Bergentheim op een oude brommer. Bergentheim! Een dorp waar jij natuurlijk nog geen paar oude klompen wilde hebben staan. Wat moest jouw dochter nu toch met zo’n jongen?

Maar ja. Deze jongen bleef. Hij ging niet meer weg. Hij moest lachten om jouw flauwe grappen en jij om die van hem. Bijna 35 jaar hebben we elkaar gekend. Het laatste jaar zagen we elkaar extra vaak. Samen praten of samen zwijgen. Konden we allebei.

De laatste week was heel bijzonder. Op maandag was je opeens zo broos en bleek. Op woensdag was je er plotseling bijna niet meer. Je hoofd was de weg kwijt. Je lichaam gaf het bijna op. Urenlang zaten we samen op jouw kamer. Stoel naast stoel. Hand in hand. Die grote hand van jou wilde maar niet warm worden. Pas na 2 uur vasthouden kwam de warmte terug. Je sloeg je ogen open en keek verward naar onze handen. Plotseling zei je “zo, nu heb ik jou lang genoeg gefeliciteerd”. Ondanks alles moest ik toch even lachen.

Daarna dommelde je in. Je sliep tot donderdagochtend en werd toch weer wakker! Die donderdag was prachtig mooi. Het fijnste cadeau dat we konden wensen. Je kon naar het Hospice! Je had een heldere dag! Je sprak met ons allemaal. Van de drukte en de zorgen in het verzorgingstehuis naar de rust en de liefdevolle zorg in het Hospice. Je wist wat daarna kwam en daar had je vrede mee. Wij ook Derk. Wij ook.

Eigenlijk was dat ons afscheid. Daar in bed, die donderdag in Hospice Eesinge in Meppel. Niet die zaterdagochtend toen je overleed. Toen was de echte Derk al weg. Die donderdagmiddag fluisterde ik jou nog even iets toe. Dat ik toch zó had gehoopt om binnenkort weer voor jou te koken. Bij ons in Zwolle. Jou lekker te zien eten en te zien genieten bij ons aan tafel. Je keek mij glimlachend aan en zei “ik heb je lelijk laten zitten hè?”. Onze laatste lach samen. Die hou ik vast.

Je laat ons lelijk zitten, Derk. Dat doe je zeker. Je laat ons zitten met bakken vol mooie herinneringen. Met een warme glimlach zodra we aan jou denken. Je hebt het goed gedaan, Derk. Jouw dochters hebben jou vol liefde losgelaten. Jij hebt ons vol vertrouwen losgelaten. Vandaag was jouw begrafenis. Dag Derk

Hoop oud ijzer & herinneringen

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories on september 3, 2017 at 10:11 pm

Drie opgroeiende kids en ruimte bij en om het huis. Dus niet direct grote noodzaak om continue op te ruimen. Tot het op een gegeven moment te erg wordt. Dat moment was begin deze week bereikt. In allerlei hoeken en gaten heb ik begin deze week lopen zoeken. De zooi moest weg.

Ouwe fietsen. Ze lagen overal rond ons huis. Uiteindelijk vond ik er 8. Acht! Sommige fietsen zijn door alle 3 de kids intensief gebruikt. Andere fietsen maar door 1 of 2. Sommige fietsjes zijn heel vaak mee geweest op vakantie. In de auto, op de fietsdrager. Anderen zijn jarenlang gebruikt door onze kids en hun vrienden & vriendinnen om door de tuin te crossen.

Een bonte verzameling oude fietsen. De één was er erger aan toe dan de ander. Allemaal flink toegetakeld: Kapotte remmen. Losse sturen. Lekke banden. Halve zadels. Sommige fietsen waren al 3 jaar niet meer aangeraakt. Maar ja, van wegdoen was het nooit gekomen. Tot deze week. Toen gingen ze exit. Ik heb er even bewust bij stil gestaan. Waarom?

Je neemt niet alleen afscheid van de fietsjes. Je denkt toch ook een beetje met weemoed terug. Aan elk kinderfietsje zit wel een verhaal. Bij de één weet je nog hoe (en waar) je er hard achteraan holde. Bij de ander weet je nog precies welk kind daarmee vol in de brandnetels geduwd werd (en welk kind duwde).

Herinneringen vlogen door mijn hoofd toen ik de fietsjes aan de weg zette. Bij de boom voor ons huis. Mooi opgestapeld. Na een half uur was het rode crossfietsje al weg. De volgende ochtend stonden er nog maar 3 fietsjes. Een dag later was alles meegenomen. Lag alleen het bordje “gratis meenemen” nog bij de boom. Gelukkig hoefden de fietsen niet naar het grof vuil. Dat voelt fijn!

Bye Bye.. Hoop dat handige opa’s en papa’s de fietsjes opknappen en dat er nog jarenlang blije kids op fietsen! Bye Bye.. Hoop oud ijzer & herinneringen

** Henk Boshove | 3 september 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

2x afscheid, 2x uit huis verhuizen

In afscheid, Familie, Kinderen, Ouders on augustus 20, 2017 at 9:46 pm

Deze week was ik even alleen op pad. Lekker 2,5 uur wandelen op de hei. Dat heb ik regelmatig even nodig. Even alleen zijn. Met mijn eigen gedachten. We zijn na de vakantie druk met 2 (aanstaande) verhuizingen. Best bijzonder dat ze tegelijk komen. We zijn als kind en als ouder bezig op de huizenmarkt.

Mijn schoonvader heeft wonder boven wonder de zomervakantie overleefd. Vanuit het Hospice (met geweldige zorg en aandacht) nu terug in de reguliere zorg. Dat was voor hem & voor ons best slikken, opletten, in actie komen en veel regelen. Hij kwam tijdelijk terecht op een kamer waar je iemand van 85 die veel zorg nodig heeft niet kunt plaatsen: 3,5×4 meter (inclusief bed en keukenblokje). Zijn rolstoel moest op de gang. De rollator vaak midden in de kamer. Nachtkastje half in de deuropening. 1,5 meter beweegruimte. Geen goede en geen veilige omgeving.

Het gekke is dat we wel op zoek zijn naar zo’n kamer. Sterker nog… een kamer van 3,5×4 meter zou zelfs best wel groot zijn. Daar zouden wij hartstikke blij mee zijn. Maar ja.. dan zou die kamer niet in een zorgcomplex in Drenthe moeten zitten maar in Leiden. Daar zijn we namelijk hard op zoek naar zo’n kamer. Het liefst in een studentenhuis. Niet voor mijn schoonvader natuurlijk. Die zou daar diep ongelukkig worden. 14m2: klein voor verzorgingstehuis, fijn voor studentenhuis.

We zoeken in Leiden samen met onze dochter naar een studentenkamer. 3,5×4 meter zou geweldig zijn. De meeste kamertjes die aangeboden worden zijn kleiner. De vraag is echter enorm. Over 2 weken start haar studie. De tijd dringt dus enorm. Ze zoekt al vrij lang, maar tot nu toe zonder geluk. Als ze geen kamer vindt moet ze per dag meer dan 4 uur reizen. Geen fijn vooruitzicht. Leiden is dan wel “sleutelstad”, maar sleutels voor studentenkamers zijn er véél te weinig.

Voor mijn schoonvader van 85 hebben we gelukkig snel een oplossing gevonden. Een appartementje met 1,5 kamer in een zorgcomplex. Donderdag verhuizen. Nu maar hopen dat onze dochter ook snel iets vindt! Studentenhuis, gewone kamer, tijdelijk huurhuis, caravan, etc. Alle concrete tips & support zijn zeer gewenst. Ook een tijdelijke oplossing zou fijn zijn. Kan ze vanuit Leiden verder zoeken naar een andere plek.

Van lekker uitrusten – zoals deze runderen op de hei – is dus nog geen sprake… We blijven zoeken! Om als volwassenen tegelijkertijd voor je kind en je ouder een kamer te zoeken is trouwens best apart. Het voelt ook dubbel. Je zoekt iets, je hoopt snel iets te vinden… maar er zitten ook minder leuke kanten en de nodige nadenk momentjes aan vast.

Een nieuwe fase. Voor de één meer, voor de ander minder zelfstandigheid. Voor de één een eerste eigen plek. Voor de ander wellicht de laatste. 2x afscheid, 2x uit huis verhuizen…

** Henk Boshove | 20 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Sterfbed 

In afscheid, Familie, Kinderen, Memories, natuur, Overlijden, wandelen on december 4, 2016 at 9:21 pm

Zaterdag was ik bij een afscheidsdienst in de kerk met daarna de begrafenis. Een mooie dienst waarin op een warme manier afscheid werd genomen. Met mooi live gezongen muziek van Bach en echte woorden. Het was een lange dienst. Dat is helemaal niet erg wat mij betreft. Begrafenissen en afscheidsdiensten zijn er voor het hier en nu. Om goed afscheid te nemen en steun te vinden. Maar ze zijn er wat mij betreft ook om in alle rust terug te kunnen denken. Terugdenken aan sterfgevallen en afscheidsdiensten in je eigen leven.

Majestueus zonlicht in Het Engelse Werk Zwolle

Het terugblikken werd gisteren opeens heel scherp bij een gedicht dat werd aangehaald tijdens de dienst. Het mooie gedicht “sterfbed” van Jean Pierre Rawie. Rauw en intens raakt het de essentie van het moment. Het gedicht beschrijft exact hoe het was toen ik bij mijn vader aan zijn sterfbed zat. Dat was in 1983. Hij was 63, ik was 18. Hij kon niet meer praten. Ik wist niet meer wat ik moest zeggen. Maar we hielden elkaars hand vast. Heel hard vast.

Schellerdijk Zwolle, zondagochtend vroeg

We keken elkaar aan.. zijn ogen rolden af en toe en keken me steeds vaker getergd en heel indringend aan. Alsof hij zelf niet goed begreep hoe hij in deze slechte film terecht gekomen was. Alsof hij zelf niet goed kon begrijpen waarom praten niet meer lukte. Alsof hij met zijn ogen en handen wilde zeggen wat hij niet meer kon zeggen. Machteloos en wanhopig. De woorden in zijn hoofd kwamen niet meer over zijn lippen. Het was pijnlijk om te zien. Pijnlijk om zijn pijn te voelen.

Sterfbed, Jean Pierre Rawie [onmogelijk geluk, 1992]


Ik weet zeker dat mijn vader echt wel wist dat ik van hem hield. Ik weet ook zeker dat hij echt van mij hield. Maar praten daarover? Dat deed je niet. Dat doe ik nu als papa met mijn kids anders. Fijn om uit te spreken. Zo vaak ik kan: “Ik hou van je – precies zoals je bent”. Het zijn nu andere tijden dan toen ik jong was.

Vandaag liep ik al vroeg in mijn eentje vier uur lang te wandelen. Ik had geen muziek op mijn oren of gezelschap om mij heen nodig. Soms staarde ik naar de horizon. Soms keek ik naar het bevroren rijp en het mooie zonlicht. Dan weer ging mijn blik naar binnen. In m’n hoofd zat genoeg. Genoeg om over na te denken, om over te peinzen, om op te kauwen.

Rijp in de uiterwaarden van de IJssel bij Zwolle

Ik heb vandaag vaak en veel aan mijn vader gedacht. Ik zal hem nooit vergeten. Als hij niet in 1983 gestorven was, dan zou hij over een paar dagen 98 worden. Maar zover zal het nooit komen. Ik heb vandaag vaak en veel aan dit gedicht gedacht. Ik zal het nooit vergeten. Sterfbed

** Henk Boshove | 4 december 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Opa is dood. Wie wordt zijn opvolger?

In afscheid, natuur, Overlijden, verwonderen, Zwolle on februari 15, 2012 at 10:42 am

Ze zijn jarenlang het boegbeeld. Ze domineren hun omgeving. Ze imponeren met hun pracht en praal. Als reuzen kijken ze neer op alles wat kleiner is. Maar tegelijkertijd kunnen ze iedereen onbeperkt laten meegenieten van hun majestueuze pracht. Dat geldt niet alleen voor mensen, ook voor bomen.

In het Engelse Werk in Zwolle stond een prachtige oude beuk. Aan de rand van het water. Eén van de oudste bomen in dit hele oude park. Een prachtige opa boom. Mooi om bij te staan, onder te zitten, naar te kijken. Verwonderen over de pracht van de natuur. Als je de oude beuk nog even in volle glorie wilt zien dan kun je deze prachtige foto bekijken:

foto Mario van Weerdhttp://www.mariovanweerd.nl/galerie/locaties/engelse_werk/slides/engelse_werk-15.html

Dat het niet zo goed ging met de grote beuk hadden we al in de gaten. De afgelopen jaren groeiden er in de herfst grote reuzenzwammen op de wortels. Een bijzonder gezicht. Onderaan dit blog heb ik een link naar het bericht over de reuzenzwammen bij deze beuk – zoals in 2010 geplaatst op Weblog Zwolle (inclusief foto’s) – opgenomen.

Vorige week, terwijl iedereen aan het schaatsen was, is de beuk omgezaagd. Ontzettend jammer, maar de beuk was helaas niet goed meer. Hij hield de schijn nog wel aardig op, maar van binnen was de boom weggerot, grote stukken waren hol. Dat kun je goed zien op de onderstaande foto’s:




Als je de gaten in de stam ziet dan is het een wonder dat de beuk er zo lang heeft gestaan. Hij wist de ziekte in zijn lichaam goed te maskeren. Wilde het misschien zelf niet weten. Of wilde niet dat anderen het zagen. Komt wel bekend voor. Zo zijn we allemaal wel eens. Nu is het voorbij. Het afgezaagde stompje staat er nog aan de rand van de vijver van het Engelse Werk.
Jammer dat de stam niet iets hoger is afgezaagd. Dan had een boomkunstenaar er een mooie zitbank van kunnen maken. Prachtige bank om uit te kijken over de vijver en het park. Mooi monument ook ter nagedachtenis van de eens zo machtige beuk. Maar helaas…

Als je van een afstandje kijkt dan mist er gewoon echt iets in het Engelse Werk vanaf nu. Een flinke leegte.
Opa is niet meer. De sporen daarvan zijn duidelijk zichtbaar in de sneeuw (laatste foto). Dat opa weg is geeft ruimte aan andere bomen. Zo is het bij mensen ook. Pijn, herinneringen en ruimte voor groei.
Voor de bomen die nu zijn geplant zo groot zijn als de oude opa beuk… dan zijn we wel meer dan 100 jaar verder. Voorlopig moeten we het doen met onze herinneringen.

UPDATE 18 februari:
De afgezaagde stam is nu uitgegraven en het “graf” is dichtgegooid. Nog even een grote zwarte vlek in het park. Nog even… en dan is alles weer groen en is elke herinnering aan “Opa” verdwenen…stam beuk, engelse werk, zwolle, uitgegraven, graf

Link naar artikel WeblogZwolle.nl over de reuzenzwammen op de beuk in het Engelse Werk (2010): http://www.weblogzwolle.nl/content/view/19129/55/

%d bloggers liken dit: