Henk038

Archive for the ‘burn-out / burnout’ Category

Ik ben een corporate athlete! (volgens een voormalig olympisch kampioen)

In burn-out, burn-out / burnout, gewoon doen!, HNW diversity worklife on juli 2, 2013 at 8:12 pm

Voormalig top hockeyster en olympisch kampioen Sandra Le Poole sprak laatst op een bijeenkomst. Even een spiegel voorhouden aan drukke professionals. Ze trekt de parallel tussen (top)atleten en professionals met zware job in het bedrijfsleven: corporate athletes.

image

Corporate athletes. Bedrijfsatleten. Het is niet nieuw. Al in 2001 schreven Jim Loehr en Tony Schwarz een artikel over de corporate athlete in Harvard Business Review: The making of a corporate athlete. Loehr schreef er later boeken over en werkte mee aan trainings- en coachingsprogramma’s die hierop zijn gebaseerd. Ook Schwartz zit in de consultancy rondom dit thema. Ze hebben de smaak te pakken.

Hoe blijf je fit in alle opzichen tijdens de lange periode in je leven dat je werkt? Hoe lever je effici√ęnt topprestaties op je werk? Het gaat over energie. Over opladen en ontladen. Over IQ, EQ en PsQ. Over energie balans. Over energie als de basis voor prestaties.

Veel van wat ik hoorde kon ik goed een plaats geven. In de laatste jaren heb ik meer dan voldoende praktijkervaring opgedaan namelijk. Veel dingen die belangrijk zijn om energie te hebben en te houden heb ik mijzelf de afgelopen twee jaar weer aangeleerd. Ontspanning. Opladen. Herstel. Als normaal onderdeel van je dagpatroon. Het was langzamerhand stukje bij beetje bij mij weggezakt in de waan van de dag.

Hier een kort filmpje. Jim Loehr zegt het hier kort en krachtig in minder dan 3 minuten. Stress is your friend. Lack of recovery is the bad guy! Onvoldiende herstel veroorzaakt de grote problemen, waaronder burnout, niet de stress op zich. Stress is goed ūüėČ

Ik heb dat ontspannen niet op basis van studie, boeken of zware trainingen weer opgepakt. Gewoon op eigen gevoel, intu√Įtie, trial and error, erover praten met mensen. Je w√©√©t het wel. Maar gewoon (weer) doen is de uitdaging. Ik moet altijd bewonderend lachen als ik zie hoe topsprinter Churandy Martina daar mee bezig is. Ontspannen (slapen) is zijn grote hobby!

image

Misschien binnenkort toch nog maar even wat meer uitzoeken over mijn leven als corporate athlete. Volhouden wat je jezelf hebt aangeleerd is namelijk moeilijker dan er mee beginnen. Zien, ervaren, voelen en volhouden om de goede dingen te doen. Jezelf steeds goed scherp houden is belangrijk. Tot nu toe lukt dat goed.

Onderstaand ook nog een kort overzicht (pdf) met een paar korte tips die Sandra Le Poole op haar website heeft staan. Over energie. Over opladen, pieken, herstellen. In het Nederlands. Leuk om even naar te kijken zo vlak voor/in de zomerperiode. Toch?

Opladen. Pieken. Herstellen!

De vakantietijd is misschien wel de goede tijd om iets te veranderen. Nieuwe gewoonten aanleren kost nanelijk tijd. Gewoon doen. Want jij bent ook een corporate athlete en je moet nog een flinke tijd mee!

Ik ben een Corporate Athlete volgens een voormalig olympisch kampioen. Dus… “On your marks, Get set, GO!”

Een Adelaar en een Burnout? – same problem!

In burn-out, burn-out / burnout, gewoon doen!, verwonderen on juni 5, 2013 at 2:26 pm

Bijna twee jaar geleden kreeg ik een burnout. Ik wist op dat moment niet dat het een burnout was overigens. Daar kwam ik pas vier maanden later achter. In de afgelopen twee jaar is er veel gebeurd. Ik ben inmiddels weer volop aan het werk. Met vallen en opstaan heb ik de burnout een goede plek kunnen geven.

Ik heb al eerder blogs over mijn burnout geschreven. Deze blog is er niet √©√©n met veel woorden of met veel foto’s. Gewoon een kort blogje met een filmpje. Een filmpje over het leven van een Adelaar.

Je zult misschien verwonderd denken: Wat heeft zo’n Adelaar nu met een burnout te maken? Zo’n Adelaar heeft geen natuurlijke vijanden. Kan gaan en staan waar ‘ie wil. Vrijheid blijheid.¬†Daar krijg je toch geen stress van, laat staan een burnout. Klopt. Maar toch heeft die Adelaar halverwege zijn/haar leven een grote uitdaging te overwinnen.

Kijk even naar het filmpje, dan zie je het en snap je denk ik ook meteen de relatie met een burnout.

Dit verhaal van de Adelaar maakt duidelijk dat je om te overleven harde keuzes moet maken om te veranderen. Dat moet de Adelaar en dat moet je ook als je een burnout krijgt. Ook ik heb harde keuzes moeten maken. Ben daar nog steeds mee bezig. Binnenkort meer daarover.

Ik heb mezelf net als de Adelaar flink zeer gedaan. Maar ik krijg daardoor weer scherpe klauwen en een scherpe rechte bek. Ik kan al weer goed vliegen. Nu vanaf grote hoogte en met scherpe adelaarsblik de route verder uitstippelen en ervoor gaan. Veranderen, gewoon doen.

Een Adelaar en een Burnout – same problem!

[Jammer genoeg is het verhaal over de Adelaar niet echt -> http://www.snopes.com/critters/wild/eaglerebirth.asp
burnouts daarentegen……]

Een personal coach die bij jou in huis woont…

In burn-out / burnout, Familie, Kinderen, natuur on april 14, 2013 at 11:04 am

Vorig jaar had ik het goed voor elkaar. Althans, wat bewegen betreft. Ik was veel buiten. Wandelde erg veel. Fietste met de kids naar school. Ik was uren in de buitenlucht. Dat was een heerlijk gevoel. Goed voor het lichaam, goed voor het hoofd. Had ik ook nodig want ik was even uit de running door een burn-out.

Nu ik weer volop aan het werk ben (meer dan volop eigenlijk, het is hartstikke druk op het werk) merk ik dat ik daar niet of nauwelijks meer aan toe kom gedurende de week. In het weekend wel, maar dat is te weinig. Gedurende de week breng ik de kids 3 dagen op de fiets naar school. Lekker 4,5 km heen en 4,5 km terug door Zwolle ’s ochtends vroeg. Maar af en toe sluipt ook daar een autoritje in als ik meteen doorga naar een klantafspraak. Lang wandelen lukt me niet. Kort wandelen zou wel moeten kunnen, maar ik merk dat ik daar onvoldoende consequent tijd voor vrijmaak. Terwijl die ontspanning juist zo fijn is. Dom dus. Buiten is het prachtig.
image

Vorige week kroop mijn middelste zoon even lekker tegen mij aan voor hij naar bed ging. We zaten wat te praten en ik vertelde hem dat ik moe was. Dan ga je toch lekker wandelen morgen zei hij. Ik zat hem uit te leggen waarom ik daar geen tijd voor had. Dat het heel druk was op het werk. Dat ik lange dagen werkte. Dat ik thuis kwam als het al donker was. Dat wandelen dan niet meer leuk is. Hij vond dat maar stom. Ik moest dan maar gewoon tussendoor even gaan wandelen. Gelijk had hij! Niet zeuren maar prioriteren. Actie. Naar buiten!

image

De afgelopen week dus weer voorzichtig wat wandelingetjes gemaakt. Hier een half uurtje, daar een half uurtje. Soms even tussen twee afspraken in. Of rond het avondeten een half uur, voor ik naar een avondafspraak ga. Het begin is er weer. Mijn middelste zoon heeft mij de afgelopen week een paar keer ’s ochtends bij de afscheidsknuffel gezegd “vandaag wel even lekker gaan wandelen hoor papa” …en als ik terug kijk zijn het juist die dagen dat ik heb gewandeld (en met een glimlach even extra aan hem heb gedacht).

trainer

Handig. Zo’n personal coach die je kan stimuleren en motiveren. Een personal coach die bij jou in huis woont…

Opzouten 2012! …2013 wordt V√Č√Č√Č√ČL leuker!

In burn-out, burn-out / burnout, Fris in je hoofd, verwonderen on december 31, 2012 at 9:25 am

2012? …Opzouten!

  • Ik heb een hekel aan terugkijken (ik weet het, als Accountant is dat BEST bijzonder)
  • Ik heb een hekel aan lijstjes (vooral eindejaarslijstjes)
  • Ik heb een hekel aan goede voornemens (of je doet iets of niet… niet voornemen)


2013? …Kom maar op!

  • Ik hou van nieuwe dingen (2013 is dus m√©√©√©√©r dan welkom)
  • Ik hou van verrassingen (kom maar op!)
  • Ik hou van weer 100% actief zijn (in 2012 zat een burn-out mij danig in de weg)

Ik geniet straks van de laatste dag van 2012 en na 24u van de eerste momenten van 2013.
Ik zet alvast een lach op mijn gezicht en maak alvast mijn hoofd leeg en fris.
Ik stap over de drempel en verwonderen mij over wat er op mijn pad komt in 2013.

2013 wordt het jaar van Happy New Henk! [u is gewaarschuwd]

Dus… opzouten 2012! 2013 komt er aan en dat wordt v√©√©√©√©l leuker!

[Het woord ‘ik’ staat onevenredig vaak in deze blog. IK weet het. Bewust voor deze ietwat egocentrische manier van schrijven gekozen. De komende maanden zal dit woord in blogs weer worden weggemoffeld in bijzinnen, bewust worden weggelaten of hier en daar onopvallend in de tekst worden verstopt. Maar nu even niet]

Ontvlambaar – handle with care!

In burn-out, burn-out / burnout, Fris in je hoofd, gewoon doen!, verwonderen on december 5, 2012 at 9:50 am

Afgelopen jaar zat ik een aantal maanden thuis met een burn-out. Nou ja… zitten. Ik nam mijn burn-out vooral mee naar buiten. Urenlang wandelen rondom Zwolle, op de fiets door de stad de kids naar school brengen en weer ophalen, koffie drinken en praten met IRL en online bekenden. Best zware maanden. Maar zo’n burn-out is ook heel leerzaam.

Inmiddels met vallen en opstaan veel progressie gemaakt. Voor de zomer de nodige interne projecten en coaching geven aan collega’s opgepakt. In de zomermaanden lange, intensieve (gedrags)trainingen gegeven aan collega’s – met hele positieve reacties/feedback. In september weer gestart met een deel van mijn eigen klanten. Mooie stappen!

image

Alles wat je weer oppakt kost in het begin extra moeite. Dan moet je wat je geleerd hebt in praktijk brengen. En je leert weer nieuwe dingen. Je moet jezelf op onderdelen blijven uitvinden. Regelmatig blijven verwonderen over hoe je terugkijkend vroeger je werk deed. Verwonderen over oude automatismen die er opeens weer zijn. Sommige kun je weer met blijdschap omarmen. Anderen moet je niet weer oppakken. Afleren!

In de afgelopen maanden steeds meer uren per week gewerkt. Steeds meer realiseren in die werktijd. Steeds beter in staat genoeg energie een hele dag (inclusief de avond) vast te houden. Dat is een lekker gevoel. De laatste weken gaat het gewoon heel erg goed. Lekker aan het werk met collega’s, goede besprekingen bij klanten en relaties, weer volop betrokken bij de nodige internal politics.

Lastig is het om aan de ene kant zelf te blijven zien waar je staat en daar lekker fris mee om te blijven gaan. Je wilt vaak te snel. Nog lastiger is het echter om te begrijpen hoe anderen jouw terugkeer zien. De één denkt dat je nog half gehandicapt bent en gaat je extra ontzien. De ander weet al niet eens meer hoe hard je werkt om terug te komen, heeft al weer torenhoge verwachtingen en klaagt als er even iets blijft liggen. Olifantentenhuid en focus helpen gelukkig!

image

Door de burn-out flakkerde het vlammetje. Uit ging het gelukkig nooit! Inmiddels staat die vlam weer prima te branden. Dus pas maar op… Licht ontvlambaar, in positieve zin ūüôā

Tot zover de positieve kant. Er zijn ook mensen die het jammer vinden dat ik weer veel aan het werk ben. In het afgelopen jaar heb ik buiten veel mooie foto’s gemaakt. Die zet ik regelmatig online. Veel mensen vinden ze erg mooi heb ik gemerkt. Maar ja, deze foto ‘fans’ zien inmiddels dat het aantal foto’s sterk afneemt. Ik krijg er al “klachten” over. Leuk om te horen! Jullie zullen er maar aan moeten wennen!

image

Mooie foto’s blijf ik uiteraard maken. Zwolle is immers heel mooi. Ook onderweg in ’t land stop ik graag voor mooie plaatjes. Mijn smartphone met camera heb ik altijd bij mij. De foto hierboven heb ik deze week gemaakt, op de fiets onderweg door Zwolle om de kids naar school te brengen. Wel een passend plaatje. Hoezo burn-out? VUUR!

Mooie foto’s. Ze blijven echt af en hoe wel voorbij komen. Maar het werk roept. In plaats van mooie vergezichten buiten nu mooie vergezichten binnen. Met klanten, met collega’s, met oude en nieuwe bekenden. Het vuur is er, ik ben weer ontvlambaar. Handle with care ūüėČ

image

Het draagt een uniform en wordt genegeerd…

In burn-out / burnout, verwonderen on augustus 26, 2012 at 9:38 am

Het afgelopen jaar was ik als gevolg van een burn out lang uit de roulatie. Kwam wel buiten de deur (veel en vaak zelfs) maar kwam weinig binnen bij grote organisaties. De laatste maanden heb ik dat langzamerhand weer opgebouwd en inmiddels zit het weer goed in mijn routine.

Wat mij vroeger (ja jongens… opa is al oud) al opviel maar nu ik weer ‘terug’ ben des te meer, is het negeren van mensen in “uniform”. Als je binnenkomt bij een groot kantoor of een hotel (om maar eens een paar voorbeelden te noemen) dan zie je ze meteen. Ze zitten achter de balie, staan vlak bij de voordeur of duwen een karretje met een vuilniszak en een bezem. DAT soort “uniformen” bedoel ik.

Ik groet vrijwel altijd deze mensen in uniform die je ziet als je een kantoor/hotel/etc. binnenkomt. Ze kijken dan bijna stuk voor stuk verrast op. Dat is ook wel logisch. Als je even 5 minuten gaat staan kijken, observeren, dan zie je dat ongeveer 95% van de andere voorbijgangers meestal niet kijkt en vrijwel nooit iets zegt. Ik snap dat niet, ik verwonder mij er over. Het draagt een uniform en wordt genegeerd… Het worden letterlijk mensen zonder gezicht zo lijkt het.

Ik zou bijna zeggen… Verplaats je eens in hun positie. Moet je nagaan dat je ergens werkt en dat de meeste mensen de hele dag doen alsof je er niet bent. Lekker gevoel he? Zou je zelf denk ik absoluut NIET fijn vinden. Maar door die mensen te negeren geven wij ze wel dagelijks dat gevoel.

Ik zou bijna zeggen… Denk eens aan het organisatie- en klantbelang als je bij een grote organisatie werkt. Vaak zorgen deze mensen in “uniform” voor de eerste indruk die bezoekers krijgen van jouw organisatie. Wat voor impact zou het maken als de mensen achter de receptie en van de schoonmaak (om maar eens een paar voorbeelden te noemen – catering, facilitaire dienst etc kan ook) zich ECHT onderdeel voelen van de club? En wat als zij dat gevoel ook zouden overbrengen op bezoekers?

Ik zou bijna zeggen… Maar dat zeg ik niet. Hier geen morele preek hier over wat mensen zouden moeten doen en laten. Geen ‘call to action’. Iedereen moet zelf weten wat ‘ie doet en laat. Het draagt een uniform en wordt genegeerd… maar niet door mij.

Landgenoten!

In burn-out / burnout, omdenken on mei 2, 2012 at 7:45 pm

Deze blog is op 29 april geschreven als gastblog, als onderdeel van een 24 uurs gastblog marathon. Hier de link naar de site waar alle 24 gastblogs staan: http://thesmellofacrayon.wordpress.com/2012/04/29/landgenoten/  elk uur een blog van een andere blogger. Het was leuk om te doen en de zeer verschillende blogs te lezen. Veel reacties op mijn blog gehad ook. Kortom, dat ga ik nog eens vaker doen!
———————————————————————-

Landgenoten! Laat ik zo maar beginnen met mijn gastblog. Geen idee immers wie deze blog hier leest. Maar deze blog is in het Nederlands, dus het zullen meestal ‘landgenoten’ zijn. Bovendien is het zo Koninginnedag. Daar past zo’n opening wel bij.

Normaal gesproken was deze periode rond Koninginnedag voor mij HET moment in het eerste halfjaar om naar uit te kijken. Na 4 maanden hard werken de eerste week vakantie. Met nog steeds bergen vol “werk in uitvoering” maar bewust even de pauze knop indrukken voor een korte break.

Een week om even bij te tanken, even lekker weg met ons gezin. Meestal een weekje vakantie ergens in Nederland. Want Nederland is heel erg mooi in het voorjaar. Lekker om daar bewust van te genieten.

Dit jaar is deze periode rond Koninginnedag NIET een periode om even te ontspannen en bij te komen. Heb er dit jaar niet naar toegeleefd. Ik heb er de afgelopen weken zelfs niet aan gedacht of bij stilgestaan. Dat is best wel vreemd. Maar als je uit de running bent door een burn-out dan is er wel meer vreemd.

image

De weg van wieg tot graf ¬†is niet recht en niet zonder risico’s. Zo af en toe raak je wel eens wat. ¬†Bij mij is dat op dit moment een burn-out.¬†Die van mij is nogal onvoorspelbaar en eigenwijs en het best te verdragen als ik veel met ‘m buiten ben. Vooral wandelen vindt ‘ie fijn.¬†Zo’n burn-out is apart gezelschap.¬†Je vaste patronen, je manier van denken en doen worden er door be√Įnvloed. Dat is voor mij toch wel √©√©n van de grote pluspunten van een burn-out. Even een reset. Even een paar rondjes draaien om te kijken welke kant je verder op moet, wilt, kunt.

image

Nu kun je ¬†gaan lopen klagen en zeuren (inderdaad: een burn-out is verre van prettig), maar je kunt ook kijken wat het je voor moois brengt. En dat is ook best veel, mits je daar voor open staat. Nu ben ik van nature een optimist met een flinke rugzak vol zelfspot. Ik hou er ook van om net even anders tegen veel dingen aan te kijken dan de meeste mensen. Dat doe ik niet bewust. Het is gewoon een kleine afwijking. Een mindset die nu erg goed van pas komt. Omdenken en kijken waar zo’n burn-out wel goed voor is in plaats van chagrijnig klagen wat je allemaal niet kunt.

Dit jaar dus niet een week op adem komen in een drukke periode. Het wordt een week waarin ik weer wat extra dingen oppak. Een week waarin ik probeer mijn energie weer een niveautje hoger te krijgen. Een week waarin ik verder werk aan het realiseren van de vele leuke¬†idee√ęn¬†in mijn hoofd. Een week die me weer verder op weg helpt… op weg naar “Happy New Henk”.

Maar ook een week waarin ik net als voorgaande jaren ontzettend geniet van hoe mooi Nederland is in het voorjaar. Bijvoorbeeld in de bollenstreek (dat was al zo in de tijd van Monet. Zie zijn schilderij ¬†“Bollenvelden en windmolens bij Rijnsburg” uit 1886 – in bezit van het Van Gogh museum).

Want niet alles is anders met een burn-out beste Landgenoten!

Neem je burn-out eens lekker mee naar buiten… Vindt ‘ie fijn!

In burn-out, burn-out / burnout, Fris in je hoofd, Linkedin on april 20, 2012 at 7:43 am

Iets meer dan een half jaar geleden lag ik hier. Niet op de bank bij de psychiater of op de onderzoekstafel van de arts. Ik lag languit op deze picknicktafel. Mooie omgeving. Maar ik had er absoluut geen oog voor.

Mijn lichaam zat mij zo in de weg dat ik onderweg op de fiets moest stoppen om even tot rust te komen.

image

Een simpele groene picknicktafel. In een mooie groene omgeving: gras, weilanden, heggen en bomen. Een meter naast een rustig fietspad. Met een lichaam dat niet deed wat ik zo graag wilde. Met een slecht humeur.

Nadenkend over Past Present Future. Op mijn rug op de tafel lag ik daar. Kijkend naar de strak blauwe lucht.

image

Gewoon even liggen. Met een slecht gevoel in mijn hele lichaam. Al maandenlang. Geen idee wat er aan de hand was. Ziekenhuis in en uit voor onderzoeken. Onzekerheid over aandoeningen en gevolgen. Bah.

Niet weten wat je wel of niet kunt die dag of de volgende dag. Proberen om zo goed mogelijk toch datgene te doen thuis en op je werk wat er moest gebeuren. De ene keer lukte dat wel. Veel andere keren lukte dat niet.

image

Na 4 maanden van zeer vervelende lichamelijke kwalen en de nodige onderzoeken werd in november duidelijkheid dat het waarschijnlijk geen ernstige ziekte was. Hart, longen, maag, darmen, bloed oké. Opluchting.

Een¬†burn-out¬†bleek de oorzaak van mijn op hol geslagen lichaam te zijn. Daarna pas kwam er een diepe vermoeidheid. Ik moest er blijkbaar eerst aan toegeven. Handig, zo’n eigenwijs hoofd dat gewoon niet luistert naar het lichaam. Ik ben nu ¬†zo’n 5 maanden bezig die twee weer bij elkaar te brengen. De onderhandelingen over de fusie lopen nog.

image

Je gaat door ups and downs in zo’n periode. Als je te ver gaat dan knal je meteen weer diep in het rood. Ik heb dat nu een paar keer meegemaakt. Learning the hard way.¬†Zo’n burn-out is leerzaam, maar geen fijn gezelschap. Maar dat was ik ook niet altijd de afgelopen periode.

De afgelopen maanden heb ik een bijzondere relatie met mijn burn-out opgebouwd. Ik heb vanaf het moment dat ik stopte met werken bewust ervoor gekozen om elke dag mensen te blijven ontmoeten, actief mensen op te zoeken. Weer of geen weer in mijn hoofd en lichaam. Ik ben ook elke dag buiten actief  geweest. Weer of geen weer buiten.

Ik neem mijn burn-out vaak mee naar buiten. Om te wandelen. Dat vindt ‘ie fijn. Ik ook. Soms nadenken over Past Present Future. Meestal gewoon om de spanning in nek en schouders te verminderen en het hoofd leeg en fris te krijgen.

image

Vrijdag fietste ik weer even langs de picknicktafel. De lucht was weer strak blauw. Ik ben nog even weer op de tafel gaan liggen. Dat voelde best hard aan!

De afgelopen weken zit ik duidelijk in een opgaande lijn.¬†De duim zit echter nog lang niet 100% omhoog. Ik voel gelukkig wel dat het die kant opgaat.¬†Ben ondertussen lekker bezig om Past Present Future goed met elkaar te verbinden. Op weg naar “Happy New Henk”

Thumbs up please!

Back to the future! Back to work!

In burn-out / burnout, gewoon doen! on maart 28, 2012 at 10:00 pm

Vorige week afspraken gemaakt om voorzichtig weer een beetje te beginnen met werk. Beginnen met een paar uurtjes per week. “Back to work”. De komende tijd kijken hoe dat voelt.¬†Gisteren had ik daarvoor overleg op √©√©n van onze kantoren (niet mijn eigen kantoor). Een kantoor waar ik toch al zeker 10 maanden niet was geweest. Best raar om daar weer naar toe te rijden. Heel vertrouwd, maar toch anders dan anders.

image[ephemeral-t-shirts]

Voor de deur is daar altijd weinig plek. Een parkeerplaats had ik niet gereserveerd. Sommige dingen verdwijnen uit je systeem. Ik noem mijn naam bij de intercom en zonder ook maar een mini seconde vertraging zegt de receptioniste “Kom binnen Henk, zoek plaatsje uit”.

WOW! Wat gaf dat een goed gevoel. Dat ene zinnetje ¬†“made my day“!¬†Ik stapte met een grote glimlach uit de auto en over de drempel naar binnen. Over de drempel op weg naar een nieuwe start. ¬†Deze nam ik lachend. Er zullen best nog wel andere drempels komen.¬†We gaan het beleven. Gewoon doen en zien wat er op me af komt. Back to the future! Back to work!

Opgebrand, net als een lucifer – daar gaan we naar toe. Maar hoe snel?

In burn-out / burnout, Fris in je hoofd on januari 14, 2012 at 6:28 pm

Soms kom je een plaatje tegen dat niet alleen zeer simpel is, maar dat ook in één oogopslag heel duidelijk laat zien waar het voor staat. Een plaatje dat je opslaat om nog eens rustig over na te denken.

Dit is zo’n plaatje. Met een paar stokjes laten zien hoe het leven van een mens er uit ziet:

levenscyclus in luciferstokjes

Als je het plaatje wilt uitbreiden dan voeg je nog een paar fases toe. Af en toe een jubelsprong (bij hele mooie perioden in je leven), en kleine/grote knak als er iets verschrikkelijks gebeurt. Met een flinke burn-out opbranden en plat gaan (komt er daarna een nieuw lucifer stokje?) of  gedurende je leven langzaamaan zachtjes opbranden.

Kortom, je kunt er verder van alle bij bedenken. Maar dat doe ik niet. Het plaatje is mooi zoals het is. At the end is het zover. Opgebrand, net als een lucifer – daar gaan we naar toe. Maar hoe snel…?

[Het plaatje kwam ik tegen op Google+, bij deze gebruiker:
https://plus.google.com/u/0/113641327150470221089/about ]

%d bloggers liken dit: