Henk038

Archive for the ‘China’ Category

Bizar veel zooi Bazar

In China, Familie, Kinderen, Portugal, Spanje, Vakantie, verwonderen on augustus 6, 2017 at 9:41 pm

Op onze roadtrip langs de Spaanse en Portugese kust komen we erg veel moois tegen. Natuur, stadjes, stranden, havens, mooie verse vis (op ons bord), etc. Maar zo af en toe zie je ook bijzondere zaken. Bizar lelijke zaken. Één daarvan valt echt op. Dat in elk strandplaatsje zooi wordt verkocht aan toeristen en eigen inwoners is natuurlijk bekend. Maar in Spanje en Portugal is de markt blijkbaar enorm. Veel aanbieders. Allemaal afkomstig uit Azië. Vooral uit China.

De chineze bazaar. Daar hebben we het over. Dat ze er zijn wist ik wel. We zagen ze jaren geleden af en toe al in Spanje. Waar we ons hier over verwonderen is niet dat ze er zijn. Wat bijzonder is dat werkelijk ieder plaatsje er (tenminste) één heeft. Het heeft overeenkomsten met de tsunami aan Chinese restaurants in Nederland in de jaren '70/'80. Toen zat ook opeens in elke stad een (afhaal)Chinees.

Hier zitten overal Chinese bazars. Pandjes propvol spulletjes. Van strandartikelen tot goedkope kleding. Van imitatie/plastic sieraden tot (honderden) soorten slippers. Daarnaast ook bijna alle mogelijke kleine huishoudelijke spullen. Containers vol goedkoop spul uit Azië worden hier aan de kust verkocht. Unbelievable!

De Chinese bazars hier zijn een soort vreemde combi van Blokker, Xenos, Action, aftandse rommelmarkten en de "op=op" en "alles voor 1 Euro" winkels. Je kunt er binnen je kont niet keren (zo vol staat het) en ook de stoep staat vol met spullen. Ze zijn gewoon niet te missen.

Wij vonden het in ons een-na-laatste stadje (het Spaanse Viveiro) al knap indrukwekkend. Daar zaten namelijk binnen 2 kilometer wel 4 bazars! Maar hier in het Portugese Vila Praia de Ãncora stonden we gisteren helemaal met open mond te kijken. Bij ons in de straat zitten er drie (3!) binnen 500 meter. En in een zijstraat er tussenin zit een vierde!


De kids en ik hebben er inmiddels maar een spelletje van gemaakt. Overal waar we komen kijken we uit naar deze winkeltjes. Een grappige speurtocht. De kids zijn er natuurlijk beter in dan ik. Als ze er één zien dan wordt er (heel) hard geroepen "Chinese Bazar Pap! Foto maken!". Tsja.. Zo hebben wij toch óók nog wat aan al die rommelwinkeltjes. Leuke vakantiehobby!


Vandaag werd het zelfs nog beter. We moesten (zoals gebruikelijk hier) even buiten wachten bij een populair restaurantje. Even wachten in de rij tot een tafel vrijkomt. Gelukkig zat er een Chinese bazar tegenover het restaurant. Met de gebruikelijke strandstoeltjes voor de deur. Konden de kids er even lekker bij gaan zitten. Lelijk, maar soms toch wel erg handig, zo'n bizar veel zooi bazar

** Henk Boshove | 6 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Kijken en (ver)oordelen

In China, Kinderen, omdenken, verwonderen on augustus 17, 2014 at 6:31 am

Veel mensen kijken te weinig en (ver)oordelen te veel. Of ze kijken te langzaam en (ver)oordelen te snel. Bijna altijd komt hoe je kijkt en hoe je (ver)oordeelt voort uit de positie waar je staat, je eigen ervaring en je achtergrond. Snappen we dat?

Wij hadden afgelopen week twee Chinese jongens (12 en 14) te logeren. Ze kwamen voor Engelse Summerschool naar Zwolle. In veel dingen zijn deze Chinese kids hetzelfde als onze kids. Ze willen ook graag zo snel mogelijke de WiFi code, spelen ook Minecraft en hebben ook vrijwel de hele dag wel zin in eten. Maar uiteraard zijn er ook grote verschillen.

IMG_2433.JPG

Opening Anglia Summerschool door o.a. Wethouder Ed Anker

Wij wonen in Zwolle. Zij in Nanjing. Allebei middelgrote steden in eigen land. Maar Zwolle heeft circa 120.000 inwoners, terwijl Nanjing er meer dan 7.000.000 heeft. Wat middelgroot is hangt af van je perspectief. Onze Chinese gasten zagen in Zwolle blauwe lucht. Prachtig! En ook nog eens “Fresh air!” Wij merken dat niet meer op. Zij wel, want dat kennen ze daar niet. Grote kostbaarheden? Of de gewoonste zaak van de wereld die je niet meer opmerkt? Kwestie van kijken, kwestie van perspectief.

Onze twee oudste kids gingen ook naar de Engelse Summerschool. Vijf dagen lang elke dag van 9.30u tot 16u samen naar school. Opstaan om 7.30u, ontbijten, relaxed naar school fietsen. Naar school in de vakantie. Gek of geschenk? Het is maar hoe je er tegenaan kijkt en hoe je er over oordeelt. Veel kids in Nederland zien zoiets als gek. De kids uit China zagen het als een geschenk. Als een kans om nieuwe dingen te doen. Als een grote investering in zichzelf, in hun toekomst. Kwestie van kijken, kwestie van perspectief.

IMG_2503.JPG

Hier fietsen wij met de Chinese boys. Je kunt dit als een zwaar bewolkte dag zien

Onze Chinese boys gingen nog een stap verder. Ze vonden de Summerschool in Nederland een soort vakantie. Want zeg nu zelf. Opstaan om 7.30u is toch een lachertje. “That is Heaven!” En school van 9.30 tot 16u stelt toch niets voor. Dat is echt heel kort. “Our school starts at 7.30!”. En wat wordt er bedoeld met geen huiswerk? Dat kan toch niet? “We always have homework!”. Kortom: dit voelt als vakantie! Vraag de gemiddelde puber in Nederland naar bovenstaande zaken en voor je het weet wordt je aangeklaagd bij de Mensenrechtencommissie van de VN. Daarna wordt bureau Jeugdzorg erbij gehaald. Kwestie van kijken, kwestie van perspectief.

En hoe kijken wij vanuit Nederlands perspectief tegen die Chinese ouders aan? Veel Nederlanders trekken hun wenkbrauwen op als ze horen dat kids van 11 à 12 jaar alleen vanuit China naar Nederland gaan en twee weken hier blijven. Zouden veel Nederlandse ouders nooit doen. Zeker niet als je maar één kind hebt. In China denken ze daar anders over. Ze hebben maar één kind, dus die moet alle mogelijkheden krijgen zich te ontwikkelen. Om beter te worden dan een half miljard andere kinderen. “It’s a battle”. Kwestie van kijken, kwestie van perspectief.

maar je kunt het ook zien als een mooie droge dag, met avondzon en mooie wolken

IMG_2508.JPG

Vaak kijken we naar iets enkel en alleen vanuit ons eigen perspectief. (Ver)oordelen is de volgende, makkelijke stap. Zo’n week met twee Chinese jongens in huis helpt enorm goed om nog beter te beseffen hoe sterk je vanuit je eigen achtergrond kijkt. Ook al doe je nog zo je best: je blikveld is vaak beperkt. Je ziet meer niet dan wel. Jouw werkelijkheid is niet de werkelijkheid.

IMG_2538.JPG

Ik ga door deze extra wake-Up call nog meer (dan ik al doe) mijn best doen om te zien wat ik niet zie. Dat doe ik bij foto’s maken al. Net even langer en anders kijken, voor een nog mooiere foto. Dan moet ik in andere situaties daarin toch ook nog beter kunnen worden. Anders en langer kijken… en het (ver)oordelen héél even langer uitstellen. Doen jullie mee? Fijn!

Laat de Chinese invasie maar naar Nederland komen!

In China, Kinderen, verwonderen on augustus 10, 2014 at 6:51 am

Het begon met een simpele vraag. Toen nog één. En uiteindelijk hebben we volgende week geen drie, maar vijf kids hier in huis. En van die vijf spreken er twee geen woord Nederlands. Hopelijk spreken ze een paar woorden Engels. Gelukkig spreken ze heel goed Chinees. Alleen spreken wij jammer genoeg (bijna) geen Chinees. Nog niet. We gaan kijken wat we kunnen leren in een week.

De simpele vraag kwam van onze dochter. Mag ik week Engelse les volgen in Zwolle via Anglia Summer School? Bij de aanmelding gaven wij desgevraagd aan dat wij wel gastgezin wilden zijn. Vlak voor onze vakantie bleek dat ze graag twee Chinese boys bij ons wilden plaatsen. Nou vooruit, doen we. Toen onze middelste dat hoorde wilde hij ook wel mee naar Summer School.

We hebben straks dus twee Chinese boys in huis en de kids gaan komende week elke dag (in hun vakantie!) van tien tot vier naar Summer school. Wie had dat kunnen dromen twee maanden geleden. Wij niet!

IMG_2421.JPG

Inmiddels is de halve bovenverdieping anders ingericht. Slaapkamers en badkamer staan klaar voor de jongens van 12 en (bijna) 15. Ze zijn grappig genoeg vrijwel exact even oud als onze oudste twee.

We weten niet of ze kunnen fietsen. Morgen maar eens uitzoeken. Zou leuk zijn om ze lekker naar school te laten fietsen. Mooie manier om Zwolle te leren kennen. De Chinese woorden voor links, rechts, rechtdoor en STOP! hebben we maar alvast geoefend.

We hebben ook geen idee wat ze qua eten gewend zijn. Ik heb dus maar extra mie, noodles, rijst, wokgroente en sausjes in huis gehaald. Maar ze gaan ook Hollandse gerechten proeven zoals stamppot rauwe andijvie met rookworst en spekjes. En natuurlijk ’s ochtends een boterham.

Ik ben ook heel benieuwd hoe de twee Chinese boys het gaan ervaren om een week lang met vijf kids in één huis te wonen. Waarschijnlijk hebben beide jongens geen broers/zussen (van eentje weten we het zeker). De overgang naar ons huis vol kids, energie en lawaai zal enorm zijn. De oordopjes liggen voor ze klaar.

IMG_2424-0.JPG

Ben ook benieuwd wat onze kids ervan leren en hoe zij ermee omgaan. Wat hun deze kennismaking gaat brengen aan verwondering en nieuwe inzichten. Wij zijn al een keer in China geweest met ons hele gezin, dus ze zijn niet helemaal blanco. Maar er zal genoeg te verwonderen overblijven neem ik aan. Ook voor ons trouwens.

Ik verwacht dat het heel goed zal gaan en dat het een leuke week wordt. Vooral onze jongste heeft er veel zin in. Hij heeft met plezier zijn slaapkamer opgeofferd. Daarnaast heeft hij het grote woordenboek Engels EN het woordenboek Chinees al klaarliggen. “Gaat helemaal goed komen Papa!”. Mooi!

IMG_2420.JPG

We gaan straks kijken hoe ze de vlucht van elf uur (ze zijn net geland zagen we online) en de kennismaking met de Nederlandse regenbuien hebben ervaren. We staan zometeen klaar op het station met ons welkom bordje in de hand. Anglia heeft ze speciaal voor deze week Westerse namen gegeven. Geen idee waarom. Nu maar hopen dat ze die namen zelf herkennen op ’t bordje!

Wij zijn er klaar voor. Laat de Chinese invasie maar naar Nederland komen!

Mijn belangrijkste moment van 2011 (wat is die van jou?)

In China, Familie, gewoon doen!, ideeën - innovatie, Kinderen, Vakantie on december 31, 2011 at 10:24 am

Geïnspireerd door het prachtige initiatief van @Punkmedia (www.Punkmedia.nl) ook maar eens nagedacht over #mijnmoment van 2011. Best moeilijk kiezen uit de momenten van 2011. Er waren namelijk de nodige hoogte- en dieptepunten en bijzondere momenten in 2011.

Maar goed. Kiezen welk moment. Één moment, het YES moment van 2011. Dan wordt het toch Onze reis naar China in april/mei. Om vier redenen.

Ten eerste omdat we het besluit hebben genomen als gezin met z’n vijven twee weken naar China te gaan. Dat we de stap hebben genomen ondanks alle redenen om het niet te doen. We wisten niet hoe de kids zouden reageren op zo’n lange reis en twee weken China. En qua werk kwam het eigenlijk heel ongelukkig uit. Toch gegaan. Het was TOP. Onze kids van (toen) 5, 9, 11 vonden het geweldig. Wij ook. Een van de beste besluiten van het jaar 2011.

In de tweede plaats omdat we voor het eerst in Azië zijn geweest. China. Overweldigende indrukken van een land met zoveel geschiedenis en traditie aan de ene kant en zulke snelle moderne ontwikkelingen aan de andere kant. Prachtige mix. Ontzettend van genoten. Veel nieuwe inzichten en ideeën gekregen. Ik kan iedereen zo’n ervaring aanraden.

Ten derde omdat we niet alleen China voor het eerst hebben bezocht en beleefd, maar ook omdat we twee weken lang samen zijn geweest met (schoon)zus, zwager en hun kids die in Shanghai wonen. Heerlijk om weer in alle rust elkaar te kunnen zien en spreken. Een mooi rustpunt in het drukke China. Heerlijk om gewoon zonder tijdsdruk als twee gezinnen samen op pad te gaan. In Shanghai en op het Chinese platteland (Yangshuo). Mooi om iets van hun leven in China mee te krijgen. Mooi om de kinderen zonder moeite de draad weer te zien oppakken. Net alsof hun nicht en neef niet al twee jaar aan de andere kant van de wereld wonen.

Tot slot, in april/mei was ik nog gezond. Had ik geen idee hoe het is om niet alles wat er in je hoofd opkomt gewoon te doen. Dat je denkt dat het normaal is dat je altijd overal energie voor hebt. Dat je onbezorgd in het leven staat. Gewoon fietsen op het platteland van China en weten dat verdwalen niet erg is. Ook al doet Google maps het niet en kun je je niet verstaanbaar maken. Dat je urenlang door Shanghai loopt van sloppenwijk tot torenflat. Met er tussenin een tempel. Dat je lang staat te kijken hoe duizenden Chinezen (vrijwel tegelijk) oversteken op een kruispunt zonder dat er ongelukken gebeuren. Niet moe worden van het urenlang rondlopen en de vele nieuwe indrukken die je krijgt. Sterker nog, dat je er super veel energie van krijgt. Toen was dat heel normaal voor mij. Nu niet. Lichamelijk en in mijn hoofd ben ik heel ver verwijderd van de Henk die ik in China was.

Dat wordt de uitdaging voor 2012. Een nieuwe Henk uitvinden, met de energie, de verwondering, de relaxte houding, de blijheid en de inzichten die ik in China had. To be continued dus. Op naar HET moment van 2012.

Wat is jouw moment van 2011?

Business vanuit huis – China en Spanje

In architectuur, China, Spanje, Vakantie on oktober 28, 2011 at 8:37 am

Ik heb er eerder al een blogje over geschreven toen ik in China was. Het viel me daar op dat veel huizen zo zijn gebouwd dat je op de begane grond een klein winkeltje kunt starten. Of een klein bedrijfje (kapper, kleermaker, klein eettentje, groente/fruit verkopen, etc). In China waren hele straten op die manier ingericht.

Hier in Spanje zijn de oude huizen daar niet per se voor gebouwd. Maar je ziet overal mensen die vanuit hun woonkamer (soms letterlijk) iets verkopen of hun woonkamer hebben omgebouwd tot winkel. Meestal wordt er groente en fruit verkocht vanuit huis. Soms professioneel (best aardig assortiment), soms zeer beperkt (1 krat bonen direct van het land, of 2 dozen vol met mango’s). Anderen hebben het hele souterrain omgebouwd tot klein winkeltje. Ik zag er zelfs 1 die het huis had omgebouwd tot een klein cafe. Mooi om te zien.

Winkel aan huis, spanje, nerja

Winkel aan huis, spanje, nerja

Winkel aan huis, spanje, nerja

Winkel aan huis, spanje, nerja

Winkel aan huis, spanje, nerja

Aan de buitenkant zie je meestal niets. Als de deur dicht zit dan is het een gewoon huis. Geen reclame, geen bord aan de muur. Als de eigenaar er is en er zijn spullen dan gaat de deur open.

China en Spanje lijken in veel opzichten niet op elkaar. In andere opzichten echter ook weer wel. Ook in Spanje zie je dat de mensen veel op straat zijn en buiten leven. Ook in Spanje zie je mooie mix van oude cultuur en moderne ontwikkelingen. Ook in Spanje is het qua regelgeving niet overal even strak. Mensen doen niet zo moeilijk. Als het kan dan doe je dat toch…

Moeten we in Nederland ook maar eens wat meer doen. Af van al dat geregel en van al die regels. Of het nu gaat over openingstijden of de verblijfsvergunning van minderjarige vluchtelingen… We maken overal een punt van, draven vaak door, doen lang over de voors en tegens, hebben niet alleen veel regels maar ook ellenlange bezwaar en beroepsprocedures…

In China en Spanje is ook veel mis en op veel gebieden kunnen ze veel van Nederland leren. Andersom kunnen wij dat ook!

We leggen alles vol met asfalt? Vooruitziende blik!

In China, ideeën - innovatie, Vakantie on mei 17, 2011 at 7:21 pm

Wij doen hier in Nederland moeilijk (vaak terecht) over extra asfalt. Afweging van belangen. Natuur, bereikbaarheid, eigendom, luchtkwaliteit, procedures. Af en toe een extra baantje erbij. Maar dan alleen open in de spits. In China hebben ze daar een andere aanpak voor. Dat merkten we niet alleen in de stad Shanghai, maar vooral ook op het platteland.

 

We vlogen van Shanghai naar Guilin, een stad in zuid China. Op weg (uiteindelijk) naar Yangshuo. Een zeer toeristisch gebied, waar al tientallen jaren veel buitenlanders bij een China reis naar toe gaan. Maar ook bij Chinese vakantiegangers is het gebied erg populair. Prachtige natuur, met veel rivieren en het zeer bijzondere Karst gebergte.

 

De Chinese overheid heeft blijkbaar de verwachting dat de regio Guilin en Yangshuo in de komende jaren een nog veel grotere toeristische trekpleister wordt. Ze hebben dan ook maatregelen getroffen. En dan niet moeilijk doen. Meteen fors geschut. Beter in één keer goed doen dan in 15 jaar tijd drie keer alles vernieuwen, renoveren, verbreden, aanpassen. Ik ken voorbeelden in Nederland waarbij we dat (achteraf bezien zeker, maar wellicht ook wel vooraf bezien) ook beter hadden kunnen doen.

 

We kwamen aan in Guilin en werden opgewacht door een chauffeur met busje die ons naar Yangshuo zou brengen. Het was eind van de middag. De tijd van de avondspits in Nederland. Daar niet. We hobbelden over een slechte weg de parkeerplaats van het vliegveld af. Geestelijk gingen we ons al voorbereiden op meer dan een uur lang hobbelen over kleine, slecht onderhouden wegen. Dat was eerst ook zo. Maar na een paar minuten reed de chauffeur tussen twee grote betonblokken en een oud hek door en zaten we opeens op een weg. Een zesbaans snelweg. En wat voor één! Zie onderstaande foto.

tolweg china snelweg

Het vreemde was dat we zo ongeveer als enige op die zesbaans snelweg reden. Een vreemde gewaarwording. Onze chauffeur vond het doodnormaal. Hij reed ook lekker in de middelste baan. Hij had ook pirouettes kunnen maken of achtjes kunnen draaien.. Ook dan was ons niets overkomen daar op die weg. Omdat we die middag nog in Shanghai hadden gereden was de plotselinge rust op de weg wel een bijzondere gewaarwording. Maar al snel werd het mysterie opgelost.

 

We zaten niet op zomaar een snelweg. We zaten op een tolweg! We kwamen bij een grote wegoverkapping met circa 10 tolpoortjes. Er was er maar 1 in gebruik, maar dat mocht de pret niet drukken. Na het trekken van een kaartje gingen we verder. We zaten inmiddels met een grote grijns van verwondering en plezier in het busje. Maar het werd nog mooier. De zesbaans snelweg was niet alleen in prima conditie (asfalt), maar ook voorzien van keurige groenstroken, vluchtstroken en veel straatverlichting. Bovendien was er sprake van goede bewegwijzering. Grote borden met ‘Next exit’ erop in het Chinees en het Engels. De afslagen hadden uiteraard ook nummers. Nog steeds reed er vrijwel niemand op de tolweg.

 

Toen we opeens een groot benzinestation langs de kant van de weg zagen verschijnen (keurig aangegeven met een bord, inclusief de info wanneer de volgende zou komen) was de stemming helemaal top in ons busje. Een geweldig groot parkeerterrein. Een tankstation met wel 10 perrons waar wel 30-40 pompen konden staan. Er stond maar 1 pomp. Met een gebouwtje erbij. Geen auto te zien. Er naast stond een groot gebouw. Duidelijk een wegrestaurant. Ook hier geen auto of klant te zien. Het gebouw stond leeg.

 

Op deze prachtige tolweg, voorzien van alle gemakken, die liep door een prachtig landschap vol bergen en rijstvelden met hier en daar een dorpje, mochten wij ongehinderd meer dan een uur rijden. Het laatste stuk naar Yangshuo ging over kleine wegen. Zonder straatverlichting. De chauffeur haalde iedereen in. Soms driedubbel. Ook waar dat niet kon (dachten wij). Maar met veel toeteren en uitwijkende auto’s ging dat prima. Ook de fietsers, scooters, brommers, karren en motoren zonder licht waren geen obstakel. Na anderhalf uur zaten we in ons hotel.

 

Het mag duidelijk zijn. China heeft goed in westerse landen gekeken hoe je grote tolwegen ontwerpt en aanlegt. Ze hebben ook goed gekeken waar ze de komende jaren grote verkeersdrukte verwachten. Vervolgens hebben ze daar een zeer mooie tolweg aangelegd. Met alles er op en er aan. Meteen ook maar zesbaans. Op de groei. De tolweg ligt er al een paar jaar. En misschien zal de tolweg ook de komende jaren er nog wel liggen zonder dat ie echt nodig is. Veel slijten zal de weg niet. Het is een mooi voorbeeld van de manier waarop de Chinese overheid denkt en doet.

 

Als westerlingen verbazen we ons daarover en we hebben lol omdat het zo’n vreemde gewaarwording is. Een uur lang in een surrealistische film meespelen heeft dat effect op je. Maar over 10 jaar zal denk ik blijken dat China die weg er geheel terecht heeft aangelegd. Het is er mooi. Steeds meer buitenlanders willen naar Yangshuo. Dat geldt ook voor de Chinezen die steeds meer geld te besteden hebben. Yangshuo wordt gezien als één van de mooiste gebieden van China. Daar kan ik niet over oordelen, maar ik geloof het graag. Ik verwacht dus net als de Chinese overheid dat het er druk zal worden. Erg druk. Aan de infrastructuur zal het voorlopig niet liggen. En tot die tijd is het voor westerlingen met hun file ervaringen op grote snelwegen een bijzondere ervaring en bijna een extra toeristische attractie op zich.

Op de begane grond van je huis woon je niet

In architectuur, China, ideeën - innovatie, Vakantie on mei 15, 2011 at 12:11 pm

Wij bouwen hier in Nederland allerlei soorten woningen. Van doorsnee tot bijzonder. Soms zelfs heel bijzonder. Bij all woningen geldt echter dat we primair denken vanuit de woonfunctie. Kom je in China op het platteland in kleine stadjes dan is dat anders. Minder variëteit en denken vanuit ander perspectief. Er worden daar veel nieuwe woningen gebouwd. Maar.. One size fits all. Overal in het stadje en aan de randen van de stad dezelfde blokkendozen met 1 formaat, 1 kleur. Hoogstens het aantal verdiepingen varieert. Met steeds de eerste verdieping van het huis die verder naar voren komt dan de begane grond (forse oversteek). De voorkant heeft dus in feite een overkapping die uitsteekt. We kwamen in de avond aan en het viel me meteen op.

De volgende ochtend op gehuurde fietsen rondje door omgeving en door stadje rijden. Onderweg ook kijken naar al die huizen. Toen werd al snel duidelijk waarom die huizen zo gebouwd worden. Op de begane grond woon je namelijk niet (tenminste, dat is niet de primaire functie). De begane grond wordt gebruikt om te werken en om geld te verdienen! Vaak is de voorkant helemaal of half open. Door de halve overkapping zit je droog / in de schaduw. Altijd open for business dus! Als je door de straten loopt of fiets dan geeft dat een mooi gezicht. Iedereen is druk bezig aan of op de stoep. Iedereen heeft een winkel, werkplaats. Iedereen heeft wel wat in de aanbieding. Veel eettentjes, groente/fruit, kleermakers/naaisters, fietsenmakers, schoenreparateurs, verkopers van allerlei soorten artikelen, stoffen, etc. Teveel om op te noemen. Alleen als je grote rekken met kleren voor de deur ziet staan moet je niet denken dat er kleren verkocht worden. Dat is de was die in de zon gedroogd moet worden 🙂

Zouden we in Nederland ook wat meer naar de Chinese stijl van huizen bouwen moeten overgaan? Op de begane grond niet wonen maar werken? Beneden allemaal een soort garagebox in de stad en handelen? Als ik zie hoeveel mensen ZZP’er zijn/worden en hoeveel mensen continue op marktplaats/eBay zitten te handelen, dan zou daar best eens toekomst in kunnen zitten 🙂 ..Zou wellicht ook een stimulans kunnen zijn voor mensen zonder baan. Ga lekker handelen/werken vanuit je eigen huis. Passen we de regels hier in Nederland een beetje aan (Arbo, vergunningen, veiligheid, werktijden, reclame, precario, ondergrens voor bijverdienen). Moet je kijken hoe het straatbeeld in Nederland gaat veranderen!

Blog 2 over China – blank is mooi

In China, ideeën - innovatie, Vakantie on mei 11, 2011 at 6:50 pm

Ik heb zelf een nogal blanke huid. Mijn vrouw ook. Onze drie kinderen ook. Zal geen toeval zijn zo gok ik. In Nederland proberen wij ons altijd goed te beschermen tegen de zon. Anders veranderen we in roodhuiden. Niet bruin worden en vooral het verplicht veel en vaak smeren ervaren onze kids als ‘niet leuk’. In tegenstelling tot veel Nederlanders worden we niet zo snel bruin en we doen daar ook geen moeite voor. In Nederland behoor je daarmee welhaast tot een minderheid.

In China is dat heel anders. Veel mensen proberen daar zo min mogelijk zichzelf bloot te stellen aan de zon. Niet bruin worden cq niet bruiner worden dan je al bent. Dus dragen ze grote zonnekleppen. Hebben ze handschoenen aan op fiets en scooter, ook bij temperaturen boven de 30-35 graden. Dragen ze over hun shirt met korte mouwen extra mouwtjes van de schouder tot op de handschoenen. Ook zie je vrouwen rondfietsen met een zonneparasolletje vast aan hun stuur, zodat ze in de schaduw kunnen fietsen. Er wordt ook flink gepoederd en met crème gesmeerd. Poeder en crème om de huid lichter te laten lijken. Liefst in combinatie met lichte pantykousen. Vinden ze mooi.

Je zien in China dus nauwelijks mensen met blote huid op de straten in de stad. Iedereen in de stad is bezig zich te beschermen tegen de zon. Best een Rare gewaarwording. Maar nar 2 weken ben je er aan gewend. De eerste dag weer thuis in Nederland (het was rond de 25 graden toen) liep meer dan 3/4 van de Nederlanders er op straat en in de supermarkt bij alsof ze op het strand liepen. Bloter dan bloot. Wat viel me dat opeens op. Wat een verschil met China. En nog lelijk ook. Maar dat is uiteraard mijn persoonlijke mening.

In Nederland was het vroeger een teken van rijkdom als je een lekker bruin kleurtje had. Je had dan tijd en geld voor buitenlandse vakanties en/of je had thuis een zonnebank. Nog steeds vinden veel Nederlanders het erg mooi om heel bruin te zijn. Verzorgde (rijke?) uitstraling? In China is het precies andersom. Als je bruin bent dan ben je blijkbaar de hele dag buiten aan het werk, heb je slecht betaald werk en ben je arm. Bruin wordt geassocieerd met armoede. Je hebt het gemaakt als je een baan binnen hebt of zo rijk bent dat je helemaal niets (buiten) hoeft te doen. Blanke huid wordt als mooi gezien en ervaren in China. Mooie tegenstelling.

Leuk om te zien en te ervaren. We trokken als bleekscheten de nodige aandacht. Onze drie kids waren zeer in trek. Veel Chinezen moesten met ze op de foto, of waren pas tevreden tot hun eigen zoon of dochter met onze kids was gefotografeerd. Onze oudste had er al snel genoeg van maar hield het toch zeker een week vol. De twee jongste kids vonden het de hele vakantie grappig om fotomodel te zijn. Nu was het wel leuk om een blanke huid te hebben. Raar idee.. Hun portret staat straks op talloze schoorsteenmantels in China. We hebben er elke dag hartelijk om gelachen. De Chinezen ook. Humor overwint met gemak taalbarrières. En iedere keer als ik nu hier in Nederland iemand zie lopen die heel erg bruin is moet ik weer even lachen. Die komt niet op de foto in China…

Kruispunt in Shanghai – Chinese wereld op microniveau

In China, ideeën - innovatie, Linkedin on mei 10, 2011 at 9:03 am

In China had ik geen tijd om een blog te schrijven. Te veel om te zien en om over na te denken. In Shanghai veel tijd doorgebracht op straat.

Als je lopend of op de fiets door Shanghai gaat dan zie je veel. Je hoort ook veel. Het ontbrekende geluid van de elektrische fietsen en elektrische brommers/scooters wordt ruimschoots gecompenseerd met het lawaai van de continue toeterende auto’s, de fluitende verkeersregelaars en het eeuwige geluid van de bouw van weer een nieuwe woonflat of wolkenkrabber.

Kruispunten in Shanghai vond ik zeer vermakelijk en interessant. In de eerste plaats om wat je allemaal ziet langskomen. Wat we hier in een vrachtauto of een busje stoppen dat vervoeren ze daar op een fiets. Shanghai kent een ander systeem van kruispunt management ten opzichte van Nederland. Hier is alles tot in de puntjes gereguleerd. Daar is het deels gereguleerd (voor recht doorgaand verkeer met name) met stoplichten en schreeuwende, vlaggende, fluitende verkeersregelaars. Maar veel is ook niet gereguleerd.

Het verkeer gaat dwars door elkaar heen. De overvloed aan fietsen, scooters, brommers, busjes, taxi’s (veel taxi’s), bussen en auto’s stort zich op het kruispunt bij groen en rood licht. Rechtsaf slaan mag altijd. Oversteken ook zo lijkt het. Ze zijn meesters in het ritsen zonder te stoppen. Stroom overstekende voetgangers/fietsers wordt veelvuldig onderbroken door auto of motor die er dwars doorheen gaat. Niemand vindt dat vreemd.

Media_httpmypictmeupl_dejur

In het verkeer in Shanghai zijn wel regels. Formele basisregels en (veel) informele regels. Iedereen beheerst die. Regel nummer 1 is dat je altijd het onverwachte verwacht en hierop altijd kunt anticiperen of reageren. Er gebeuren dan ook niet of nauwelijks ongelukken voor zover ik heb kunnen vaststellen. Ook niet als wandelaars gewoon diagonaal een druk kruispunt oversteken of als fietsers bij het linksaf slaan tegen de klok in het kruispunt oversteken. Wel zo praktisch toch?

Als een stad met meer dan 23 miljoen inwoners zo kan functioneren, dan kunnen we daar misschien nog wel wat van leren in Nederland. In Nederland gaan we zo uit van strikte regulering dat als mensen zich daar niet aan houden we ook vaak brokken maken. Zouden we in Nederland ook niet wat meer zelf zaken kunnen regelen? Meer rekening houden met creatieve oplossingen en afwijkend gedag van anderen? Dat accepteren en nadenken of je dat zelf ook kunt toepassen? Zelf vaker ook buiten de gebaande paden treden en jezelf opnieuw uitvinden? Accepteren dat ongestructureerde vooruitgang ook vooruitgang is die misschien wel veel mooiere dingen brengt dan als je alles structureert, vastlegt met regels en er veel frustratie is bij afwijkingen?

Ik heb met veel plezier een paar keer meer dan een uur bij drukke kruispunten gestaan. Ik kan het iedereen die naar China gaat aanraden. Staat vast niet in the Tourist guides 🙂 …Met een beetje geluk wordt je nog aangesproken ook door Chinezen die het leuk vinden dat je toekijkt, foto’s maakt en lol hebt in wat je ziet. In een volgende blog meer over China. Fantastisch land.

%d bloggers liken dit: