Henk038

Archive for the ‘Film’ Category

Audrey Hepburn & de zak van de kameel 

In Film, verwonderen, Zwolle on november 13, 2016 at 10:20 pm

Deze zondag was een bijzondere mengelmoes. Van best wel actief tot stil op m’n kont zitten. Een mengelmoes ook van nieuw en oud. Van beleven en verwonderen. 

Zondagmiddag gingen we lekker met ons tweeën naar de film.. dat was al weer een tijdje geleden! Een bijzondere film: Breakfast at Tiffany’s uit 1961. Ook een tijd geleden. Dat zit zo: Bioscoop Pathé De Kroon in Zwolle gaat binnenkort sluiten. Er komt een nieuwe, megabioscoop voor in de plaats. Vanwege dat afscheid draaien er in november 4 oude films. Vandaag was dat “Breakfast at Tiffany’s”. We gingen er eigenlijk blanco naar toe. Want het grappige is dat we hadden allebei die film NOG NOOIT GEZIEN hebben. We verwonderden ons er over hoe dat kan, maar het is echt zo.

Maar wat een leuke film is dat. Mooie dialogen en een scherpe sexuele setting – voor begin jaren ’60 – rondom de twee hoofdpersonen. Dat zijn Audrey Hepburn & George Peppard. Ik ken natuurlijk Audrey Hepburn. Mooie, frisse, komische en interessante actrice (die ik oa ken uit Roman Holliday). Maar gedurende de film zat ik ook continue te denken: waar ken ik George Peppard toch van?! Thuis Googlen en wat blijkt, dat is Hannibal uit The A-Team! Haha.. Nooit geweten! 

Wat het extra leuk maakte was de grote variëteit aan bezoekers bij de film. Van tieners tot en met bejaarden. Dat zie je niet vaak. Wij vonden dat leuk, die oude mensen in de zaal. Als je dat ziet ga je toch even nadenken: Zouden die mensen van in de 70 de film samen hebben gezien toen ze jong waren? Jeugdsentiment? Zou mooi zijn toch! Denk dat mijn vader & moeder (iets ouder dan Audrey & George) de film nooit gezien hebben. Stond denk heel erg ver af van het leven in hun dorp op het platteland. Maar ja.. zeker weet je ’t natuurlijk nooit!


Ik was wel een beetje bang om tijdens de film in slaap te vallen. Aan de ene kant omdat ik dacht dat het een langzame oude film zou zijn (was dus niet zo). Aan de andere kant omdat ik voor de film al lekker actief geweest: 16km gewandeld en lekker rozig na een warme douche. Maar ook dat viel mee. De film was leuk genoeg, geen moment zitten dutten. 

Dat wandelen was al vroeg. Om 9u ’s ochtends in Dalfsen gestart met een wandeling van 3 uur. Samen met een deel van de groep waarmee ik in januari 2017 naar de top van de Kilimanjaro ga. Vorige week op m’n verjaardag heb ik allemaal wandelspullen gekregen van m’n vrouw & kids. Die moesten natuurlijk getest worden. De belangrijkste was een grote waterzak (camel bag) die je in je rugzak stopt. Met een slangetje kun je dan tijdens het lopen water eruit zuigen. Lekker makkelijk als je veel moet drinken.

Dankzij onze jongste had ik de waterzak ’s ochtends om 7u al goed geïnstalleerd (hij heeft er meer kijk op dan z’n vader). Tijdens de wandeling werkte het als een zonnetje. Fijn ding, zo’n “Camel Bag”. Omdat ik veel dronk moest ik wel veel plassen. Zouden die kamelen daar nu ook last van hebben denk je dan? 

Zo was het een mooie zondag. Urenlang wandelen buiten en daarna lekker binnen genieten van een mooie film. Het is een bijzondere combi, maar als je het goed plant dan kan het op één dag: Audrey Hepburn & de zak van een kameel 


** Henk Boshove | 13 november 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Advertenties

Al 175 jaar zo blij als een kind

In Film, gewoon doen!, Kinderen, verwonderen on december 21, 2014 at 3:20 pm

Je hebt mensen die verzuren al ver voor hun eerste baan. De meesten verzuren iets later. Maar veel mensen verzuren uiteindelijk. Jammer is dat. De pure lol van iets inzien en het doen zonder er verder bij na te denken. Dat is toch geweldig. Diep van binnen gewoon lekker een klein kind blijven. Dat regelmatig eigenwijs boven komt.

Dit weekend was er een 24 uurs programma in de mooie, oude schouwburg Odeon in Zwolle. Toneel, cabaret, dans, muziek en andere voorstellingen. Films kon je zien in het Fraterhuis, dat meedeed aan de feestvreugde. Fijn feestje!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2014/12/img_3941.jpg

Gisteravond bezochten wij zonder onze kids de stil makende Chinese film Coming Home. Vol ontroering gekeken. Mooie, trage film over een vrouw en een dochter. Hun man/vader zat in een strafkamp en komt terug. Bijzonder verhaal dat zich afspeelt in de periode van Mao’s culturele revolutie. We gingen ook nog even naar experimentele (jazz) muziek. Maar dat was helaas niet onze smaak.

De kids vermaakten zich wel een avondje alleen thuis. Dus nog even nakletsen met een drankje aan de bar. De volgende dag ging ik weer naar Odeon, samen met onze jongste van 9. Naar de voorstelling van clown en verhalenverteller Hakim. Een mooi verhaal over een land waar je niet mocht lachen. Deed je dat wel, dan ging je naar de gevangenis. In mijn hoofd legde ik verwonderd de verbinding met de Chinese film van de vorige avond.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2014/12/img_3950.jpg

Veel tijd om na te denken had ik niet. Samen met mijn zoon zat ik op de eerste rij in de grote zaal. Tussen ouders met veel jongere kids (Hakim = Sesamstraat). We vielen niet op. Diep van binnen weten mijn zoon en ik dat we altijd een klein kind blijven. 100% genieten kun je dan. En dat deden we bij Hakim. We mochten zelfs allebei nog even meedoen op het podium. Mijn zoon als mimespeler. Ik even later als politieagent. My 5 minutes of Fame in the spotlights 🙂

We kwamen na een klein uurtje theater lachend samen de zaal uit. Mooi begin van de zondag. Iedereen vrolijk en blij. Niks geen verzuring. Lekker zo’n 24 uurs event in de oude Zwolse schouwburg. We hebben er van genoten. Mooi jubileum, fijne voorstellingen, heerlijk theater, grote glimlach, volwassenen zo blij als een kind.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/74c/24303680/files/2014/12/img_3953.jpg

Dit feestje was voor 175 jaar theater in Zwolle. Volgend jaar weer? Vieren we toch gewoon 176 jaar theater?! Theaters. Ze doen iets met je. Ze zijn goed tegen verzuren. Ze maken je blij. Dat doet Odeon in Zwolle met mensen. Ze maakt ze.. al 175 jaar zo blij als een kind

Jij wordt keihard gemanipuleerd

In Film, verwonderen on oktober 16, 2014 at 9:19 pm

Kinderen doen het al. Volwassenen ook. Bewust of onbewust. Bewust en onbewust. Sommigen weten het zo te doen dat het opvalt. Anderen weten dat te vermijden. Iedereen manipuleert. Iedereen word gemanipuleerd.

Er zijn echter kleine manipulatoren en grote manipulatoren. Als je de serie ‘House of Cards’ bekijkt, dan zie je een über manipulator aan het werk. Heerlijk om naar te kijken. Kevin Spacey (één van mijn favoriete acteurs) speelt als Francis Underwood een geweldige rol. Alles en iedereen in de serie wordt door hem beïnvloed en gemanipuleerd.

IMG_3229.JPG

Francis Underwood doet het echt in elke scène. Mooi om te zien. Bovendien geeft hij middenin scenes regelmatig uitleg over wat hij aan ’t doen is. Prachtig om te zien. De serie is dan ook niet alleen geschikt om van te genieten. Ook bij uitstek een serie om je bij te verwonderen. Te verwonderen over manipuleren.

Ik ben gaan nadenken over de grens tussen beïnvloeden en manipuleren. Tussen een optimale setting creëren en manipuleren. Tussen dealen en manipuleren. It’s a thin line besef ik eens te meer nu ik regelmatig ‘House of Cards’ kijk. Manipuleren. Iedereen doet het. Ben je er nog niet zo goed in? Leer het van de beste. Kijk naar Francis Underwood!

IMG_3231.JPG

Bewust en onbewust manipuleren wij mensen om ons heen en worden wij zelf gemanipuleerd. Maar hoe veel, hoe vaak en hoe erg? Wie zijn die mensen die ons manipuleren in ons echte leven? Wie zitten er zo hard te sjorren aan onze touwtjes? Merken wij dat eigenlijk wel? Wie is de Francis in jouw en mijn leven?

Want één ding is zeker. Of je wilt of niet: ook jij wordt keihard gemanipuleerd!

Het eten kunnen we wel vergeten op zondag

In Eten & drinken, Film, Kinderen on januari 26, 2014 at 11:16 am

De meeste ochtenden eten we niet samen als gezin. Één van de vijf is meestal wel eerder op pad naar school of werk of sport. Meestal zitten we met drie à vier tegelijk aan tafel. Best nog een goede score en… niemand gaat ’s ochtends zonder stevig ontbijt de deur uit.

Op zondagochtend lukt samen eten altijd wel. Met z’n vijven aan tafel. Met vers gebakken broodjes en een lekker vruchtensapje. Samen ontbijten. Gezellig. Tot vorige week dan. Toen kwam er een leuke jeugdfilm op TV op zondagochtend. De Kids mochten kijken. Het bleek de eerste film van een serie te zijn…

Op zondag 19 januari begon de eerste van de serie Telefilms voor de jeugd van ZappBios, “Kris Kras”. Zes weken lang om negen uur ’s ochtends een jeugdfilm. Vandaag de tweede film “Bouwdorp”. Volgende week “T.I.M.”. Kijk op Telefilms van ZappBios voor meer info.

20140126-123022.jpg

De jongste twee zitten nu op zondagochtend aan de buis gekluisterd. Hun ontbijt duurt kort. Het eten gaat van hap-slik-weg. Het sapje wordt in twee grote slokken weggespoeld. Ook al mag de TV bij zeer hoge uitzondering aanblijven tijdens het eten, dan nog willen ze zo snel mogelijk terug naar de TV. Ook de oudste sluit zich hierbij aan voor het laatste halfuurtje (na uitslapen en ontbijt). Inmiddels sluiten wij ook maar aan.

Het gezamenlijke (uitgebreide) ontbijt op zondagochtend schiet er op deze manier bij in. In plaats daarvan zitten we nu even met z’n vijven het laatste deel van de jeugdfilm te kijken. Samen op de bank na het ontbijt. Ook gezellig!

image

We moeten wel alvast een manier bedenken om ze na zes weken weer rustig aan tafel te krijgen in plaats van voor de TV. Die TV moet geen vaste gewoonte worden. Misschien maar even tijdelijk ontbijten met taart …om ze te lokken?

Zal wel lukken. Over een paar weken zitten we weer gewoon met z’n vijven aan tafel op zondagochtend, om samen te ontbijten.

Geen stressssss… Vooral géén stress! (met Kerst)

In Boeken, Film, Fris in je hoofd, Vakantie on december 17, 2013 at 11:50 am

Vroeger had ik nog wel eens moeite om Kerst te halen. Niet letterlijk natuurlijk. DAT lukte nog wel. Maar het koste altijd veel moeite om op het werk in de dagen voor Kerst alle deadlines te halen. Voeg daarbij de overload aan activiteiten op school van de kids. En al die Kerstbijeenkomsten. En  het Kerstdiner bedenken, uitproberen en voorbereiden. En alle “gezelige” afspraken rondom Kerst in de agenda proppen. En meer van dat soort zaken. Kortom de ‘ratrace‘ richting Kerst.

Gelukkig doe ik daar niet meer aan mee. Ik ben al jaren aan het minderen en …ik word er steeds beter in. Die Kerstdeadlines zijn natuurlijk grotendeels onzin. Iedereen is er hijgend en puffend ontzettend druk mee en daarna ligt alles meer dan een week plat. Stevig het gesprek hierover aangaan en zoveel mogelijk deadlines reëel neerzetten (de meeste gewoon na Oud en Nieuw). Niet koste wat het kost alles nog vóór Kerst doen. Dat is beter voor jezelf en beter voor je collega’s. En uiteindelijk ook vaak beter voor je klant (haastige spoed… etc).

De Kerstborrels waarbij je moet opzitten en pootjes geven zeg ik af. Hoogstens de allerleukste blijft over (misschien). Op school draai ik ook een minimaal programma met Kerst (gedurende het jaar al vaak geholpen). Zachtjes fluit of zing ik daar “I’m dreaming of a white Christmas”. Dat zorgt nog wel eens voor een glimlach bij gestresste ouders. Lachen is altijd goed.

20131218-100246.jpg

Geen grote inspanningen meer om Kerst groots te vieren. Ben je gek. Al jaren niet meer. Kerstkaarten? Alleen als het in de planning past. Niet omdat het moet (van onszelf). Ik heb geleerd om Kerst niet te gebruiken om op adem te komen. Het is veel fijner om fris in je hoofd aan Kerst te beginnen. DAT! We maken gewoon onszelf gek omdat er zoiets als Kerst op de kalender staat. En dan moet er van alles. Hoezo? Niks moet. Het is fijn om zoveel mogelijk te ont-moeten. Dan blijft er tijd over om ervan te genieten dat de wereld even wat langzamer draait rondom Kerst.

Ik heb al een enorme voorraad boeken ingeslagen. Ik verheug me nu al op avonden lang nietsdoen. Of een film kijken. Of rustig praten. Of uit een goede fles een glas volschenken (en opdrinken). Of een spelletje spelen met de kids. Of even op bezoek bij iemand die dat nodig heeft of waar het gezellig is. Of gewoon een beetje mijmeren …zonder dat je in je achterhoofd weet dat je eigenlijk toch nog iets moet doen. Niks moet. Geen verplichtingen.

Klinkt saai hè? Is het ook. Heerlijk saai! Geen stress. Maar DAT is dan ook het enige dat echt moet. Geen stressssss… Vooral géén stress! (met Kerst)

Ik wens jullie en vooral mijzelf een ontzettend saaie Kerst!

De nieuwe wildernis mag wel wat wilder!

In Film, Kinderen, natuur, Zwolle on oktober 20, 2013 at 10:36 am

Vorig weekend met de kids naar ‘De nieuwe wildernis” geweest. De natuurfilm over de Oostvaardersplassen. Ik had bewust niet de trailer bekeken en ook allerlei info erover nog niet gelezen. De film draait in Zwolle in de ‘normale’ bioscoop, maar ook in het Filmhuis. Bewust voor het Filmhuis gekozen. Daar waren de kids nog nooit geweest.

image

Het Filmhuis (Het Fraterhuis in Zwolle) was een goede keuze. Leuke ontvangst door vrijwilligers, speciaal een pauze (met een pakje drinken) voor de kids. En vooral… de filmzaal was schoon! Er mag in de zaal niet gegeten en gedronken worden. Wat een verschil met een ‘normale’ bioscoop. Daar heb ik vaak het gevoel dat ik op een vuilnisbelt zit.

image

Maar goed. De film. Eigenlijk was ik ietsjes teleurgesteld. De plaatjes zijn schitterend. De timelapses zitten er vaak en mooi in. Paar leuke nieuwe dingen gehoord. En natuurlijk is het verhaallijntje in zo’n film flinterdun. Ik heb echter het gevoel dat je met twee jaar opnames veel meer zou moeten kunnen doen. Spannender, wilder. verrassender.

image

Het is een aaneenschakeling van mooie plaatjes en soms ook informatief. Maar het was vooral veel van hetzelfde. Heel voorspelbaar. Bovendien kwamen veel dieren maar heel kort aan bod. Dat voegde weinig toe. Gooi ze eruit (uit de film, niet uit de Oostvaardersplassen). Van andere dieren had ik veel meer willen zien. Van de overdag jagende vosjes en de ijsvogels bijvoorbeeld. Die waren prachtig. Jammer ook dat de zeearend niet aan bod komt in de film.

image

De kids hadden het na een uur wel “gezien” en ik had hetzelfde gevoel. Maar goed, de film afgekeken inclusief de voorspelbare afloop (zelfs mijn zoontje van acht zag ‘m aankomen). Per saldo heb ik genoten van de prachtige beelden. Schitterend. Mooi ook dat er zo’n plek met zoveel leven is in Nederland. Moeten we zuinig op zijn. Maar ‘De nieuwe wildernis’ mag wel wat wilder!

‘De nieuwe wildernis’ was dus maar een beetje een ontdekking. De echte (hernieuwde) ontdekking van vorig weekend was filmhuis Het Fraterhuis. Mooi filmzaaltje waar de nodige vrijwilligers zich voor inzetten. Relaxte omgeving. Mooie programmering. Daar kun je nog gewoon rustig genieten van de film. Dat gaan we dus vaker doen als gezin!

%d bloggers liken dit: