Henk038

Archive for the ‘Frankrijk’ Category

Analfabetisch voor een week

In Familie, Frankrijk, Kinderen, Memories, natuur, Vakantie on april 30, 2017 at 9:45 pm

Zolang ik mij kan herinneren was er altijd (tenminste) één constante in mijn leven. Één ding dat er altijd was en dat mij altijd heel veel voldoening gaf. Een zekerheidje en een heel fijn rustpunt in mijn leven. Maar dat was deze week anders. 

Zeilen op Middellandse Zee. De beroemde Calanques & eilanden vanaf het water bekijken

 Vroeger las ik werkelijk waar vrijwel dag en nacht. Als klein jochie leerde ik al vroeg lezen en de liefde met boeken was groot en onvermijdelijk vanaf het moment dat mijn (helaas overleden) grote zus Rie mij in contact bracht met de bibliotheek & de honderden boeken die daar op mij stonden te wachten. Mijn wereld veranderde. In mijn kleine afgelegen dorp kwam opeens de hele wereld binnen. Boeken vol bizar interessante feiten, fictie & fantasie. WOW!  

Op het topje van de Beouveyre – prachtig uitzicht over zee

Lezen was vanaf dat moment altijd één van mijn fijne hobbies. Aan de ene kant sluit je je af voor alles om je heen. Aan de andere kant gaat de hele wereld voor je open. Ik las    Als kind en als puber alsof mijn leven er vanaf hing. Later werd dat minder. Van een dagelijkse liefde werd het eerst een weekend liefde en later een vakantieliefde. Dat heeft een simpele reden. Als ik aan een boek begin, dan wil ik ‘m graag in één dag uitlezen. Het liefst in één keer zonder onderbrekingen. De rust om dat te doen vind ik eigenlijk alleen tijdens vakanties. 

Verse Vis. Aanwijzen. Klaarmaken. Opeten


De vakantie afgelopen week was anders dan anders. Uiteraard had ik de laatste tijd boeken gekocht. Die had ik apart gelegd om te lezen. 4 boeken in 6 dagen. Dat was het plan. Normaal gesproken een makkie. ’s Avonds om 9 uur lekker beginnen en stoppen als het boek uit is. Simpel plan. Al honderden keren uitgevoerd. Maar zo ging het deze keer niet. 

Basiliek Notre Dame de la Garde in Marseille


Ik zal maar met de deur in huis vallen. Ik heb de hele vakantie in Marseille niet gelezen. Géén letter. Een hele bijzondere situatie voor mij.  Ik was de leeshonger gewoon kwijt. De kids moesten er om lachen. “Je sjouwt een kilo boeken mee en dan ga je niet lezen. Das stom!” Klopt! Maar het was niet anders. 

Overal bloemen tijdens het wandelen


Ik ben de hele week van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds buiten geweest. Al vroeg op pad – fietsend naar de boulangerie. Lange & korte wandelingen langs de kust of in de heuvels van het natuurgebied (parc national des Calanques) waar we zaten. Slenteren door de stad Marseille: kerk, voetbalstadion, winkels & mooie stadsdelen bezoeken. Varen op de Middellandse zee. Pootje baden op het strandje. Uit eten (verse vis) of thuis eten maken (verse vis). Als het kon nog even zonsondergang kijken. Heerlijk was het. Echt 1000% genieten. 

Zonsondergang vanaf de rotsen achter ons huisje

Mooie vakantie als gezin. Mooie vakantie met ons vijven. Mooie nieuwe herinneringen gemaakt samen. Overdag lekker actief. ’s Avonds vielen mijn ogen dicht. Totale ontspanning. Heel relaxed. Géén boek geopend. Géén hoofdstuk gezien. Géén letter gelezen. Ik wist niet dat ik het kon. Ik kon gewoon niet lezen. Analfabetisch voor een week


** Henk Boshove | 30 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

Dansend op het water

In Familie, Frankrijk, Geluk, Kinderen, Memories, natuur, Vakantie, Versimpelen on april 23, 2017 at 10:11 pm

Soms voelt het wel eens wat zwaar in je hoofd. Van die losse gedachten, wat puzzeltjes zonder directe oplossing, open eindjes die ronddansen in je hoofd. De hersenen maken dan overuren en zijn flink aan het werk: nadenken – nadenken – nadenken – nadenken. Soms fijn, soms vermoeiend.

Vanmiddag zat ik in de zon aan de Middellandse zee. We zijn even een paar dagen op pad. Onze jongste wilde zwemmen en snorkelen in het best wel koude water. Ik kwam niet verder dan mijn enkels. Hij ging er helemaal in. Zonder al te veel nadenken. Erin en floep.. Koppie onder. Kids zijn bikkels! 

Terwijl ik op de rotsen zat keek ik glimlachend naar de golven. Naar de blauwe lucht en de zon. Ik zat meer dan een half uur te kijken naar het flonkeren van de zon op het zacht golvende water. Prachtig gezicht. Heerlijk relaxt. Opeens dacht ik echter: “Hey.. ik heb al een half uur niks gedacht!”. Ik moest lachen.

Heerlijk is dat. Even een paar dagen in een andere omgeving met zon op je hoofd en opeens vallen de radertjes helemaal stil. Gewoon “zijn” in plaats van “denken” en daar heel erg van genieten. Als extraatje stilletjes de beelden en wat je samen doet als gezin opslaan als mooie herinneringen voor later. Stilletjes genieten met een stil hoofd. 

Er gebeurt van alles om mij heen en in de wereld. Maar in mijn hoofd staat alles even stil. Uitgezet door zonnestralen die zich uitbundig uitleven, dansend op het water 


** Henk Boshove | 23 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Geen woorden 

In Frankrijk, Kinderen, Memories, Vakantie on september 19, 2016 at 5:16 am

Normaliter verschijnt hier elke zondag avond een “papa blogt op zondag blog”. Maar deze week gaat het anders. Deze papa is samen met de mama even een paar dagen zonder de kids in Parijs. WOW!

Parijs is genieten. Volle dagen lang. Gewoon met ons tweeën. Even niet als vader en moeder. Gewoon samen. Samen herinneringen ophalen aan Parijs van vóór de kinderen en van Parijs mét de kinderen. Vooral ook samen veel mooie nieuwe herinneringen maken. Wij kunnen dat. Bloemetjes buiten zetten. Hard werken hoor! 😎

Deze beauties in Jardin des Plantes staan gelukkig al buiten.


Dus géén “papa blogt op zondag” vandaag. Te druk met de vele fantastische musea, de vele fantastische restaurants. Te druk met het onverbiddelijk zoeken (en vrijwel nooit kunnen vinden) van de broodnodige goede cappuccino. Te druk met schrikken van de vele politie en militairen overal op straat en de extra controles. Te druk met kijken naar deze bijzondere stad en te genieten van (grote en kleine) ontdekkingen.

Volgende week weer een gewoon blog. Nu even niet. Nu even géén woorden

Fiets… Bus… Vliegtuig… Huis uit!

In Familie, Frankrijk, Italie, Kinderen on september 14, 2014 at 2:21 pm

Vroeger was het buitenland iets dat onnoemlijk ver was. Nou ja, het buitenland behalve Duitsland dan. Als je zoals ik vlak bij de Duitse grens bent geboren, dan is Duitsland niet echt buitenland. Dat zijn gewoon buren.

IMG_2939.JPG

In het buitenland was ik als jochie nog nooit geweest. Toen we destijds op het VWO naar ’t buitenland gingen met alle klassen was ik dan ook blij. Tot ik hoorde dat wij naar Duitsland gingen. Naar Uelsen (net over de grens). Op de fiets. Dáár zaten wij als kids natuurlijk op te wachten. Niet! Ik moest uiteindelijk tot na mijn achttiende wachten tot ik echt naar het buitenland ging. In een oude auto van mijn zuur verdiende centjes naar Frankrijk.

IMG_2921.JPG

Onze dochter is deze week met haar school op reis. Naar ’t buitenland: naar Zuid Frankrijk. Sporten en cultuur. Met de bus er naar toe. Er ging zoveel bagage mee dat het niet in de bus paste. Dat kwam grotendeels doordat de busmaatschappij doodleuk een veel te kleine bus had ingezet. Maar de kids hadden ook onnoemlijk veel bagage mee. Ik heb nog nooit een buschauffeur gezien met zulke rode vlekken en zoveel zweet vóór vertrek. Maar na meer dan een uur extra inpaktijd zat alles erin gisteren. Vraag niet hoe, maar de deur ging dicht.

IMG_2918.JPG

Dit moest er nog in terwijl de bus toen al nok vol zat!

Ik was als puber niet te stuiten geweest als ik naar Frankrijk had gekund met school. Tegenwoordig vinden veel kids Frankrijk heel gewoon. Zo’n busreus van 17 uur was echter even slikken. En in een tent en één nacht in de buitenlucht slapen… Dat was ook iets waar ze niet meteen van stonden te juichen. En dan ook nog eens een camping zonder WiFi. Zwaar leven hè. Ze verheugen zich nu al op de studiereis volgend jaar naar Rome. Mogen ze hun Latijn oefenen in Italië. Met het vliegtuig pap! En in een hotel! Dat is veel beter dan bus en tent. Benieuwd wat ze te zeggen hebben na een week geschiedenis bekijken en door een stoffige, warme, oude stad slenteren.

IMG_2940.JPG

Want wat kunnen die pubertjes toch heerlijk klagen. Mooi om te zien en om er om te lachen. Nog mooier om ze er af en toe lekker mee te plagen. Ik weet zeker dat ze deze week in Frankrijk (met zoveel kids en zonder ouders) geweldig gaan vinden. Het wordt vast een hele mooie ervaring. Ook voor ons is het trouwens een hele ervaring. Het is stiller in huis. En we hebben we nog niets gehoord uit Frankrijk. Slik. We moeten nog een hele week wachten tot we onze lieve, stoere meid weer zien. Dat is best wennen.

Fiets… Bus… Vliegtuig… Nog paar jaar en dan al het huis uit. Nog maar even een paar miljoen keer knuffelen voor ’t zover is. Kijk er nu al naar uit.

Zo maak je eenvoudig met je kids zelf een Zonsverduistering

In Familie, fotoblog, Frankrijk, Kinderen, natuur, Vakantie, verwonderen on augustus 4, 2013 at 10:10 am

Vorige week. Het was warm. Heel erg warm. Gelukkig koelde het ’s avonds wat af. Dus lekker het eten mee en met z’n allen picknicken aan een strandje bij het Lac d’Orient in Frankrijk.

image

Na het eten nog even zwemmen tussen acht en negen uur. Het was nog steeds warm. Met de kids in het water, lekker duiken en gooien met een balletje. Afkoelen! Prachtig in het rustige water. De ondergaande zon maakte het plaatje compleet. 

image

Tijdens het gooien met het balletje zag ik opeens een mooie mogelijkheid voor een paar foto’s. Het balletje op het water in en voor de ondergaande zon. Foto’s maken terwijl je zelf ver in het water staat. Dat moest te doen zijn. Snel smartphone halen en proberen.

image

Het was even zoeken naar de juiste plek voor de bal. Een paar mooie foto’s gemaakt. Toen dat was gelukt gingen de kids weer balletje gooien en ik maakte nog wat andere foto’s van de ondergaande zon. Camera vlak boven het water. Niet nat laten worden.

image

Zo was ik nog even lekker bezig. Ver in het water foto’s maken. Ging lekker en alles bleef droog… totdat plotseling de jongste dacht dat ik ook weer meedeed met balletje gooien. Maar ik was nog aan ’t fotograferen. Splash! Alles nat en ik een beetje geïrriteerd. Maar uiteindelijk leverde het een hele mooie foto op!

image

Tenslotte het water uit en om kwart over negen samen naar de zonsondergang gekeken. ‘T was de eerste keer dat onze jongste dat zag. Wat gaat dat snel die laatste paar minuten, hij was he-le-maal verbaasd. Mooi is dat. Daarna uitleggen waar de zon naar toe ging en welke landen nog wel zon hadden.

Het was een mooie avond met mooie foto’s als herinnering.

Onderstaand nog een experiment met een balletje en een ondergaande zon. Konden we daar een zonsverduistering van maken? Na een paar mislukte pogingen lukte het opeens. Combinatie van een goed gooiende dochter, een snel klikkende papa en veel, heel veel geluk…

image

Dus je ziet het. Zo moeilijk is dat niet. Zo maak je eenvoudig met je kids zelf een zonsverduistering! maken!

Rustgevend water. Bless your soul! En geniet…

In Frankrijk, natuur, Vakantie on juli 30, 2013 at 2:40 pm

Als je vlakbij een groot meer zit dan zijn er altijd wel momenten waarop er niet of nauwelijks andere mensen zijn. ’s Ochtends vroeg. Rond etenstijd.  Bij zonsondergang.

Zo stond ik eergisteren en vandaag bij het Lac d’Orient, vlakbij Troyes. Dat is een heel groot meer. Zelfs met echte golven en dat soort dingskes.

image

A day at the beach

Mooi om even rustig te zitten en te genieten. Even in je eentje. Dat is best lekker tijdens een vakantie waarbij je meestal in t gezelschap van anderen bent. Even niemand om naar te luisteren of om tegen te praten. Even stilte om je heen. En vooral niet nadenken over moeilijke dingen. ‘T is vakantie!

image

Sittin' on the dock of the bay

Genieten van een lege steiger. Languit een foto maken zodat het lijkt alsof de steiger doorloopt tot aan de overkant. Hoe zou dat zijn. Lopen over het water? Zachtjes hoor ik “Sitting’ on the dock of the bay” van Otis in mijn hoofd…

image

Achtergelaten emmer...

Verwonderen over het lege emmertje dat een kind heeft achtergelaten aan de rand van het water. Is er fijn mee gespeeld? Zou hij of zij het emmertje al missen?

image

Sunset

Genieten van de prachtige wolken boven het meer en de weerspiegeling. Hoeveel mensen zouden er nu aan de randen van het meer net als ik vol bewondering naar dit spektakel kijken? Met beelden die zo op een schilderij zouden kunnen. Niets meer aan doen!

Maar ook zonder wolken is het prachtig aan het water. Zo’n heldere zonsondergang beleven is en blijft super. In een half uur tijd van een volle zon (te fel om in te kijken of om te fotograferen) tot een rood gele gloed aan de horizon…

image

Zonsondergang lac d'orient frankrijk. 31 juli 2013

Mooi om te ervaren wat uitkijken over het water met je doet. Water.Rustgevend water. Bless your soul! En geniet…

Invaliden krijg je niet zomaar onder de grond!

In fotoblog, Frankrijk, Vakantie, verwonderen on mei 10, 2013 at 5:07 am

Invalide mensen. Je ziet ze gelukkig gewoon overal op straat. Tegenwoordig wel tenminste. Met goede hulpmiddelen lekker midden in het leven. In Nederland is daarvoor het nodige geregeld. ‘T is vast nog niet optimaal, maar in de laatste vijfentwintig jaar zijn forse stappen gemaakt. Maar in Parijs?

image

Ik was onlangs in Parijs en moest daar aan denken. In Parijs zit je als toerist best vaak in de Metro. Een fantastisch openbaar vervoersysteem dat je razendsnel vrijwel overal naar toebrengt. Super. Ik heb niet alleen veel in de Metro gezeten en mooie Metro borden gefotografeerd. Ik heb ook nog wat om mij heen gekeken en mij verwonderd. Ook een hobby.

image

Het Metro systeem is top, maar ook nogal groot, behoorlijk complex en met ongelooflijk veel niveauverschillen. Je ziet dan ook geen gehandicapten. Hoogstens af en toe een gehandicapte bedelaar, vlakbij een Metro ingang. Maar dat telt niet.

Ook ouderen zie je overigens nauwelijks in de Metro is mijn observatie na een paar dagen. Ook niet buiten de spitsuren.Is de metro te complex of te druk? Ouderen nemen wel de stadsbussen zag ik.

image

Ook op straat zie je in Parijs nauwelijks mensen met een zichtbare lichamelijke handicap. Bijvoorbeeld in een rolstoel. Of met een ander hulpmiddel. Nu zijn de straten in Parijs ook niet echt ingericht op wandelen/fietsen (alhoewel er wel steeds meer fietspaden komen). Als wandelaar en fietser moet je in Parijs wel tien keer beter uitkijken dan in Nederland. Daar ben je overigens snel aan gewend. Je steekt al na een halve dag niet meer spontaan de straat over bij groen licht. Ook niet met een zebrapad erbij. Je kijkt wel uit!

image

Parijs is een mooie stad. Met mooie oude straatjes en oude monumenten. Een groot aantal daarvan zijn wel ontsloten voor mensen met een handicap. Ook heel veel niet, zo leek het mij op basis van een aantal toeristische bezoekjes. Heeft Frankrijk andere wetgeving op dit gebied dan Nederland? Geldt daar geen Europese regelgeving voor? Just wondering…

image

Parijs… Waar niet alle moderniseringen een vooruitgang zijn. Kijk maar naar de ontwikkeling van de Metro borden in de afgelopen eeuw. Ik heb er wat foto’s van gemaakt en hier opgenomen. Tegenwoordig zijn het saaie reclameborden (zie foto hieronder) die de ingang van de Metro aangeven in plaats van de prachtige oude Metro borden zoals hiervoor opgenomen.

Zou Parijs nog wat goede moderniseringen kunnen boeken op ’t gebied van voorzieningen voor gehandicapten? Of zijn die wel goed maar heb ik ze niet gezien.

image

Zo maar wat verwonderpunten in het prachtige Parijs. Ik kan er weken ronddwalen zonder uitgekeken te raken. Juist op de niet toeristische plekken.

Ben benieuwd of er mensen zijn met verstand van zaken die mij kunnen vertellen hoe het zit. Wat voor voorzieningen zijn er in Parijs eigenlijk voor invaliden, voor mensen met een handicap. Iedere keer als ik met Metro of RER aankwam op “Les Invalides” moest ik daar even aan denken.

image

Je krijgt invaliden ze niet zo maar onder de grond. Tenminste… niet in Parijs!

Terug naar de Middeleeuwen. We hakken de stad weer in delen!

In Frankrijk, ideeën - innovatie, Vakantie, verwonderen on mei 7, 2013 at 6:01 pm

In Parijs zie je nog eens wat. Er is genoeg om je over te verwonderen en je krijgt er leuke ideeën. Paar blogjes daarover de komende dagen.

Vroeger waren steden onderverdeeld. Elk ambacht was te vinden in de eigen straat of wijk. De ambachtslieden en werkplaatsen kropen dicht op elkaar en waren verenigd in Gilden. Deze Gilden hadden ik Nederland veel macht. Ook in Frankrijk was dat zo. In oude Franse steden zie je dat nog terugkomen in de straatnamen. Lekker duidelijk. Je wist meteen waar je moest zijn als je iets nodig had!

Vorige week waren we een paar dagen met de kids in Parijs. Af en toe iets doen wat gepland was, maar ook lekker rondslenteren. Zo kwamen we in het 10e arrondissement terecht. En daar zag ik iets opmerkelijks. Sommige straten waren gevuld met dezelfde soort zaken.

image

Zo zitten er in de passage Brady bijna alleen maar Indiase restaurants. Meer dan 10 bij elkaar. Nu zaten er wel wat verschillen in de menukaarten, maar ’t was toch vrijwel allemaal curry of tandoori. Heb ik in Nederland nog nooit gezien. Stel je voor in een stad als Zwolle, dat er een straat zou zijn met bijvoorbeeld alleen maar pizzaria’s.

Ook bijzonder: Rue Chateau d’Eau. Op 300 meter straat wel 10 tot 15 kappers voor afro haar, afgewisseld met bijna evenveel zaakjes gericht op manicure, extensions en (permanente) make-up. Ook hier zou je verwachten dan zoveel van dezelfde soort zaken bij elkaar qua concurrentie niet handig is. Het zat echter propvol. Ongelooflijk. Van ’s ochtends vroeg tot laat zit het vol binnen.

image

Voor de winkels was het ook druk. Daar staan continue groepjes mannen. Druk met kletsen, stoer zijn en klanten de winkels inlokken. Vrouwen aanspreken op straat. Soms vrij agressief. Een straat om je over te verwonderen en je ogen uit te kijken.

Als laatste voorbeeld (er zijn er meer) nog de Rue Faubourg St. Denis. Een lange straat met een zeer wisselend straatbeeld. Sommige delen bijna in verval, andere delen juist prachtig. Ergens in die lange straat viel het mij op dat ook hier een aantal gelijksoortige winkels samen een interessant blok vormen. Allemaal zaken met mooie producten op een rij. 10 winkels naast elkaar. Vis, fruit, groente, traiteur, wijn, kaas, bloemen, brood, etc. En de slager zat er vlakbij. Alles op een rij, veel produkten op de stoep uitgestald. Net een supermarkt, maar dan met allemaal afzonderlijke winkeltjes. Mooi!

image

Al wandelend en kijkend door de wijk vroeg ik mij af of zoiets wellicht ook voor ons in Nederland een idee is. Waarom proberen we niet te stimuleren dat er meer geclusterd wordt in steden? Zeker nu we relatief veel leegstand hebben/krijgen in winkelstraten. We hebben dat natuurlijk met wisselend succes wel geprobeerd in Nederland. Met meubelboulevards en autodealers op één bedrijventerrein.

Maar waarom niet op ander niveau? Een aantal leuke heren-, dames- en kindermodewinkeltjes bij elkaar. Groenteboer en Turkse supermarkt samen met andere mooie versproducten (bloemen, kaas, etc) in één blok. Juweliers en sieradenboetiekjes …hoppa bij elkaar. Alle knutsel- en hobbywinkels verzamelen met wellicht een kleine galerie erbij. Een eindje verder op enkele winkels met tweedehands en vintage kleding op een rij. En ga zo maar door.

Zou dat helpen om vanuit stad en regio extra klanten naar zo’n straat te trekken. Of om extra omzet te genereren? Zou dat helpen om een buurt leuker/aantrekkelijker te maken? Kunnen startende ondernemers gestimuleerd worden zo gezamenlijk een straat aan te pakken? Kunnen bestaande ondernemers verleid worden te hergroeperen? Beginnen op plekken waar de huren relatief laag zijn?

Zou daar een deel van de oplossing liggen om creatief om te gaan met winkel leegstand? Wie weet…

image

Zomaar wat vragen en ideeën op basis van wat ik zag in het 10e arrondissement in Parijs. Interessantere winkelstraten, weten waar je moet zijn, een levendiger straatbeeld (zoom maar eens in op de foto hier boven).

Op naar straten en wijken met een duidelijke focus en strategie in plaats van allemaal afzonderlijke winkels.

Terug naar de Middeleeuwen. We hakken de stad weer in delen!

Stap over de grens. Wereld van verschil. Cappuccino? WAT?

In Eten & drinken, Frankrijk, Italie, Vakantie on augustus 18, 2011 at 6:21 pm

Mooi die kleine stapjes over de grenzen van de landen in Europa. De douane posten zijn weg, alhoewel ze nog wel herkenbaar zijn. Toch merk je vrijwel onmiddelijk het verschil zodra je een grens over bent gegaan.

De straten zien er iets anders uit. De huizen ook. Ander openbaar vervoer. Soms is zelfs de natuur anders. Of de manier waarop de mensen er mee omgaan.

Maar ook als je even stopt is het meteen anders. De sfeer in een Italiaans cafe is gewoon anders dan in een Frans of Duits cafe. Om over de andere sfeer in een Zwitsers cafe nog maar te zwijgen.

Persoonlijk mag ik nogal graag een cappuccino bestellen. En er van genieten door ‘m op te drinken natuurlijk. In Nederland en Duitsland is het een gok wat voor iets je krijgt als je cappuccino bestelt. Duitsland heeft overigens wel een grote sprong gemaakt de laatste jaren en je drinkt daar steeds betere cappuccino. Zwitserland? Daar kunnen ze wel cappuccino maken, maar daar stop ik liever niet om het te proberen, zo duur is het daar.

In Italie kun je blind een cappuccino bestellen. Bijna altijd is ‘ie goed. Meestal zonder cacaopoeder. Soms helaas met. Als de cacaopoeder erin gaat voor ze de geschuimde melk toevoegen gaat het nog. Cacaopoeder bovenop vind ik niet lekker. Dat haal ik eraf. Maar dat is zo ongeveer het enige risico dat je loopt in Italië.

Komt nog bij dat in Italie de cappuccino € 1,30 kost en in Zwitserland meer dan € 5. Dus EN by far de beste cappuccino EN by far de goedkoopste. Hoe is het mogelijk.

Cappu

En Frankrijk dan? Zwijg me over Frankrijk. Een mooi land. Alleen van cappuccino maken hebben ze werkelijk de ballen verstand. Of je krijgt koffie met slagroom. Of je krijgt koffie met koude melk. Of je krijgt koffie met een afzonderlijk kannetje warme melk. Soms met een dun laagje schuim en veel te veel melk. Kortom, nooit cappuccino. Ze KUNNEN het blijkbaar gewoon niet. Hoe is het mogelijk!

Toch wel bijzonder. Je steekt de grens over van Italie naar Frankrijk en opeens kunnen ze geen cappuccino meer maken. Zou ontwikkelingshulp of een stimuleringsfonds van de EU een oplossing zijn?

Stap over de grens, wereld van verschil. Zeker als het over cappuccino gaat. Gelukkig hebben we in Zwolle “Coffee United” in de Luttekestraat. Altijd goede cappuccino, maar die eerste als je net terugkomt van vakantie smaakt altijd extra lekker.

Jongetje van 6 zonder zwemdiploma steekt De Moezel over!

In Familie, Frankrijk, Vakantie on augustus 18, 2011 at 7:25 am

Je hebt van die dagen. Je staat erbij en je kijkt er naar. Je wilt wel iets doen maar je houdt je in (vooralsnog). Je laat de kinderen hun eigen gang gaan.

Op deze camping zijn we al eerder geweest. De eigenaar heeft alle jaren flink geïnvesteerd in de camping. Het is een echte ondernemer. Wat ons betreft is hij nu wat doorgeschoten met het bouwen van nog meer huisjes en een binnenzwembadje, maar ach. We hebben hele goede herinneringen aan de camping en hij doet het met meer smaak en gevoel dan de meeste van zijn collega’s. Hij is er persoonlijk nog steeds elke dag mee bezig en dat is mooi (en essentieel, maar dat is wat anders).

Maar daar gaat het nu niet over. We staan weer aan de Moezel. La Moselle. Op weg terug naar Nederland nog even een mooie tussenstop. We slapen circa 4 meter van de moezel en dat geeft een prettig geluid. De kinderen zoeken de rivier ook elke dag even op. Je raakt er niet op uitgekeken. Maar je kunt er ook in gaan liggen, dammen bouwen en er doorheen lopen. De oudste twee zijn druk met dammen bouwen en slepen met grote stenen. De jongste banjert door het riviertje. Hij heeft nog (net) geen zwemdiploma, maar dat is hier ook niet nodig. Het water blijft onder zijn knieën.

De Moezel is hier maar een meter of 3 breed. Je kunt er bijna overheen springen.

Moezel

De jongste heeft het na een tijdje wel gezien. Zo’n rivier oversteken is eigenlijk maar een peulenschil, zelfs als je nog geen zwemdiploma hebt. Op naar de volgende uitdaging.

Mooi. Kan ik de oudste twee even lekker helpen met het bouwen van een dam. Heerlijk om weer even kind te zijn!

%d bloggers liken dit: