Henk038

Archive for the ‘Fris in je hoofd’ Category

Ik geloof in kleine dingen ❤️ Ik geloof in mensen

In Fris in je hoofd, gewoon doen!, Kinderen, verwonderen on november 15, 2015 at 10:19 pm

Problemen & gebeurtenissen in de grote boze wereld die direct keihard binnenkomen in onze eigen “veilige” kleine wereld. Dat heeft grote impact hier in Nederland. Het lijkt alsof iedereen er wat mee wil. Er wat mee moet. Ik niet. Het is te veel, te groot voor mij.

We hebben thuis over Parijs gepraat. Twee jaar geleden waren we daar als gezin. Ik heb er over nagedacht. Vrijdagnacht, zaterdag, zaterdagnacht. Ik heb TV gekeken, radio geluisterd, social media bekeken, krant gelezen. Daar was ik snel klaar mee.

Ik verwonderde mij over de razendsnelle overvloed aan goedkope ideeën, overhaaste conclusies, eenzijdige oplossingen, onwrikbare stellingen, foute opvattingen. Ik ergerde mij aan de velen mensen die datgene wat er was gebeurd meteen aangrepen om hun eigen gelijk lekker stevig te promoten. Ik kan er niks mee.

M’n hoofd zat er vol mee. Zondagochtend heb ik gewandeld in de harde wind en de koude regen. Tijdens het wandelen dacht ik na. Ik stond te kijken naar voorbij razende wolken. Stond te luisteren naar de takken van bomen in de harde wind. Ik stond vanaf brugjes in het water te staren. Ik liet mijn hoofd schoon en leeg waaien.

Ik heb besloten mij niet in grote discussies te mengen. Niet te roeptoeteren over de beste oplossingen. Ik kan het niet overzien. Ik ga niet zoals zoveel anderen online of offline doen alsof ik de wijsheid in pacht heb. Ik heb het gewoon niet. Punt uit. Er zijn te veel grote zaken aan de gang die ik niet kan oplossen. Ik laat dat gaan.

Er zijn echter ook veel kleine zaken waar ik wel het verschil kan maken. Mijn kids als vader veel liefde geven. Ze klaarmaken voor deze rare wereld vol niet nadenkende schreeuwers, vol gekken met extreem geloof of politieke overtuiging, vol apathisch niets doende toekijkers.

Mensen in mijn directe omgeving gewoon waar nodig support blijven geven. Blijven investeren in mijn stad Zwolle – als fijne plek waar iedereen welkom is en zichzelf mag & kan zijn. Vluchtelingen in Zwolle een warm welkom heten en blijven helpen.

Anderen support geven is net zo eenvoudig als commentaar geven. Zeker als je het samen doet. Stop talking, start acting (together).

Ik kan honderdduizend dingen niet. Als ik daarover blijf piekeren dan komt er niet veel uit m’n hoofd en m’n handen. Ik kies er dus voor om met een fris hoofd die dingen te doen die ik wèl kan. Samen met gewone mensen die – net als ik – ook niet weten hoe je de grote problemen in de wereld op moet lossen. Ik geloof in samen mooie kleine dingen doen. Ik geloof in mensen

** Henk Boshove | 15 november 2015 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Advertenties

Weer op de rails…

In Fris in je hoofd, Kinderen, Spanje, Vakantie, Zwolle on augustus 2, 2015 at 9:55 pm

Na drie weken vakantie in Spanje kom je weer thuis in Zwolle. Het is dan de vaste gewoonte dat het hier in Nederland meteen gaat regenen. Plus dat het minstens tien graden kouder is. Ook dit jaar werden we hierin niet teleurgesteld. Brrrrrrr.

 De afgelopen week was het nat en koud. In plaats van de hele dag buiten zat iedereen driekwart van de dag binnen. Alle vijf ook meteen snip verkouden. De kids zaten het liefst op de bank. Het duurde een aantal dagen voordat iedereen zijn of haar ritme weer had gevonden. De zon dit weekend maakte weet veel goed.Inmiddels is iedereen weer een beetje gewend. De vertrouwde ditjes en datjes vinden plaats. De één vroeg op, de ander slaapt lang uit. Vriendjes en vriendinnetjes komen in beeld bij de kids. Het gebruikelijke gekibbel om kleine dingen. Opruimen, meehelpen. De schermpjes van laptop, telefoon, PlayStation, TV die teveel aanstaan — en dan uitmoeten (dat moment is altijd goed voor enthousiaste interactie). Maar ook gezellig samen eten en kletsen en terugdenken aan de vakantie. En ik? In plaats van langs de Spaanse kust lopen, wandel ik elke dag weer kilometers lang achter mijn huis door het bos, door park Het Engelse Werk en langs de IJssel. Bekijk ik weer met een frisse blik en een fris hoofd hoe mooi het hier is. Zeker met het zonnetje erbij. Voelt als vakantie. 

Komende week verschijnen er alweer wat verplichtingen in ieders agenda. Maar ook genoeg leuke dingen. Een mooie zomerse mix. De grote lijnen van het normale dagritme in ons eigen huis komen langzamerhand boven water. Alles weer op de rails…

GE-LUK

In Fris in je hoofd, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, wandelen on mei 24, 2015 at 9:33 pm

Vanochtend vroeg op stap. Niet de kroeg in maar de natuur. Op de jongste na lagen de kids nog lekker te slapen. Wij liepen al vroeg in het prachtige park Het Engelse Werk en over de IJssel dijk. Het eeuwenoude Engelse Werk is een levend monument. We verbazen ons erover hoe weinig mensen er meestal zijn. Maar het is ook heerlijk om het vrijwel voor jezelf te hebben. Ik loop er vaak. Gisteravond nog. Voor zonsondergang nog even een rondje. Genieten van het mooie licht op het water

  
Vanochtend liepen wij er samen. Er was nog niemand in het park. Alleen héél veel vogels. Honderden vogelgeluiden dwars door elkaar. Mooi concert [heel anders dan RibsenBlues waar ik ’s middags was 😉 ]. We genoten er in stilte van… al kijkend naar de honderden tinten groen en de kleurige bloemen daar tussen. Pas op de IJssel dijk kwamen we af en toe iemand tegen. Verder bleef het rustig. Mooi hoe je op een paar honderd meter buiten de stad zo in alle rust kunt genieten van de natuur. Lekker je hoofd leeg & fris maken door te wandelen, te kijken en te praten over van alles en nog wat.

 Op de weg terug naar huis zag mijn vrouw al wandelend opeens iets kleins, een klavertje vier. Daar heeft ze en speciaal talent voor. Deze keer was het niet één klavertje vier. Vlak daarnaast en er tegenover stonden er nog veel meer. Nu geloof ik niet zo in symbolen die met (on)geluk te maken hebben. Maar zoveel bij elkaar is wel bijzonder. We waren ook best wel gelukkig op dat moment. Lekker samen buiten en iedereen thuis gezond. Geen grote zorgen (al is er natuurlijk altijd wel wat met drie kids), wel bewust genieten van kleine dingen.

  
We hebben de Klavertjes vier niet geplukt. Ze zijn mooi blijven staan. Dus als jij wel in klavertjes vier gelooft en je hebt er één nodig… wij weten nog wel een plekje. Het zit in kleine dingen. GE-LUK.

Tapijt vol wormpjes

In Fris in je hoofd, ideeën - innovatie, natuur, wandelen on april 21, 2015 at 7:40 pm

Soms ben je ergens, maar in je hoofd ben je ergens anders. Dat had ik vanochtend. De dag ervoor een drukke dag, laat thuis. Maar nu was ik buiten in de zon. Nou ja… M’n lichaam wel, maar m’n hoofd nog niet. Dat was er niet bij. Mijn hoofd was nog aan het nadenken over van alles en nog wat. Tot ik opeens iets zag waardoor ook m’n hoofd er weer bij was. 

 

In een gedeelte van het bos hadden de bomen opeens massaal zaadjes laten vallen. Van de ene op de andere dag lag werkelijk alles er mee bezaaid. Grappig dat al die bomen hun zaadjes exact tegelijk laten vallen. Ik zag in het zonlicht een prachtig goudkleurig pad bedekt met een mooi motief. Daar kan ik echt van genieten. 

 

Heb er vol verwondering naar gekeken. Ik vroeg me af: zouden tapijt makers zo nieuwe ideeën krijgen voor nieuwe stoffen en designs? Halen ze inspiratie uit de natuur? Ik weet het haast wel zeker. Ik ben niet verder gefietst. Ik ben afgestapt en heb het bewonderd. Met de fiets aan de hand ben ik er overheen gewandeld. Geschreden zelfs. Mooi. 

  

Zo’n vloer zou ik wel in een paar kamers van ons huis willen hebben. Al die “snottebellen” (zo noemden wij ze vroeger) vormen samen een mooie print. Ik maakte enkele foto’s en liet die thuis zien. Daar zagen ze het niet zo zitten om zoiets op de vloer te hebben. Tsja.. smaken verschillen. 

Ze vonden het mooi voor in het bos, maar niet voor in huis. Het leek teveel op een tapijt vol wormen…

Zwartkijker

In Fris in je hoofd, Kinderen, verwonderen on maart 1, 2015 at 10:51 pm

Het leven zit vol kleur en lawaai. Zeker als je tussen honderden kids zit die 1000% wild tekeer gaan. Wel een Fijne bak energie. Je gaat zelf bijna automatisch een paar versnellingen hoger. Maar even een pauzeknop is ook fijn.



Ik was deze week met onze jongste zoon en één van zijn vriendjes op stap. In IJsselmuiden was in de voorjaarsvakantie een sporthal omgetoverd tot speelhal. Terwijl zij flink tekeerging en genoten, ging deze papa tussendoor even een uur wandelen. Fris hoofd halen.

Vanuit IJsselmuiden is het maar even naar Kampen. Er waaide een harde wind. Heerlijk over de rivierdijk naar Kampen gelopen. Via de IJsselbrug kijk je al op de kade van de mooie oude Hanzestad. Een kade met prachtige zeilschepen. Na al die schreeuwerige kleuren in de sporthal vond ik het wel lekker om ouderwets zwart-wit te kijken… Net alsof je honderden jaren teruggaat in de tijd.Kampen heeft een heel andere look and feel dan mijn eigen Zwolle. Het is veel minder “aangeharkt”. Het heeft meer het rauwe & ruwe dat Deventer ook heeft. Heerlijk om door Kampen te slenteren en te kijken. Maar ook om je te verwonderen over de verschillen tussen mooi onderhouden en behoorlijk vervallen naast elkaar. Of over eeuwenoud historisch erfgoed pal tegenover lelijke nieuwbouw, waarschijnlijk een foutje uit de jaren ’60 of ’70.



Onderweg terug naar de sporthal kreeg ik nog even een flinke bui op m’n hoofd. Zwarte, grijze, grauwe lucht met donkere wolken. Maar even later scheen gelukkig de zon weer en werd de blauwe lucht weer zichtbaar. De mooie afwisseling in het weer sloot mooi aan bij de afwisseling tussen de warme, volle, kleurrijke sporthal in IJsselmuiden en het natte, bewolkte , regenachtige Kampen in zwart-wit. 



Terug naar huis met twee keihard nastuiterende kids in de auto. Dan vervliegt al het zwart-wit kijken. Wordt je meegesleurd in hun maalstroom van enthousiasme en vrolijkheid. 

Kids maken altijd weer duidelijk dat het in het leven om draait. Kleur! Weg Zwartkijker! 

Loop we samen naar de maan

In burn-out, Fris in je hoofd, gewoon doen!, ideeën - innovatie, natuur, wandelen on februari 1, 2015 at 9:19 pm

Gisteren was het er nauwelijks van gekomen. Dus vandaag maar even compenseren. Iets minder dan 2 uur en een kwartier heb ik er over gedaan. Best een stevig stuk: 14 kilometer in circa 6,4 km/uur.

IMG_4302

Ik ben bezig om elke dag gemiddeld zo’n 7,5 kilometer te wandelen. Ik begon daarmee in de Kerstvakantie. Op 1e Kerstdag werd ik echter ziek en moest ik paar dagen stoppen. Maar vanaf 1 januari loop ik elke dag m’n rondjes. Soms ’s ochtends. Soms ’s middags. Soms zelfs heel laat, na middernacht. Dat is namelijk het mooie. Wandelen kun je bijna altijd. Ook in het donker en in de regen.

Overdag is het lekker omdat je om je heen kunt kijken. ’s Avonds laat en ’s ochtends vroeg is mooi vanwege de stilte. Maar wandelen is voor mij vooral mooi (en fijn) omdat mijn hoofd er fris van wordt. Na een half uur stopt ‘ie met denken en gaat ‘ie op “stil”. Je hoort, voelt, ruikt, ziet opeens meer. Geniet ook meer.

Zo liep ik deze week ’s avonds in de sneeuw. Prachtig stil was het na 12 uur ’s nachts. IMG_4294

Vandaag liep ik langs de IJssel, door de uiterwaarden en door de stad. Maar de stad was ik snel weer uit. Het bleek koopzondag te zijn. Wat een onrust. Bij de rivier was het fijner. Bijna niemand te zien of te horen. Kan ik mij over blijven verwonderen. Ieder z’n smaak.
IMG_4295

Ik liep ook nog even langs de picknick tafel waar ik jaren geleden tijdens mijn burn-out vaak zat. Door die burn-out heb ik destijds het urenlang wandelen weer ontdekt. Ik was vergeten hoe fijn ik dat vond. Toen was de picknick tafel heel en had ik een kleine beschadiging. Nu zijn de rollen omgedraaid en is de tafel een beetje beschadigd…

IMG_4300

Tijdens m’n burn-out liep ik om op een nieuw pad terecht te komen. Dat is meer dan gelukt. Happy new Henk! Nu loop ik voor mijn plezier en ontspanning EN voor goede ideeën. Want die komen vanzelf na 1,5 á 2 uur wandelen. Mooi is dat. Opeens zitten ze in mijn hoofd na een lange wandeling. Ideeën zijn altijd welkom!

Mijn drie kids snappen er niet zoveel van. Een vader die zo veel en zo lang wandelt. Dat doe je toch niet voor je lol? Ja dus. Ik heb dit jaar in 32 dagen inmiddels meer dan 250 kilometer gewandeld. Ik ben benieuwd hoe lang dit vol ga houden. Ik zie wel.

IMG_4299

Ik vraag wel eens of de kids mee willen wandelen. Ze lachen mij dan uit en wensen mij een hele lange wandeling: “Loop naar de maan”. De maan is vannacht groot & helder. Naar de maan lopen lijkt mij wel wat. Het schijnt alleen nog niet te kunnen. Wie bedenkt daarvoor een goede oplossing? Lopen we samen naar de maan!

Waterig humeurtje

In Fris in je hoofd, Kinderen, natuur on januari 18, 2015 at 7:18 pm

Vandaag begon de dag hier in huis met een allervriendelijkst ontbijt. Daarna een dolle wilde boel bij een spelletje van de twee jongste kids. Dat wilde spel liep uit in ruzie. Niet de goede dingen doen. Niet luisteren. Ingrijpen geen effect. Boos worden. Dat soort dingen. Vermoeiend soms. Kinder- en puberbreintjes die anders werken dan wij willen & hopen.

Na een intensief gesprek met de kids keert de rust weer. Meteen daarna de wandelschoenen aangetrokken. Rondje wandelen in alle stilte. Alleen. Wat een rust. Heerlijk. Ik zocht de uiterwaarden en de rivier op. Even lekker mijmeren over van alles en nog wat.

2015/01/img_4125.jpg

Zo’n wandeling langs de IJssel in de wind helpt om alles weg te blazen uit mijn hoofd. Ik kijk naar het langzaam voorbij glijdende water. De bruggen en de bomen die er al zo lang staan en al zoveel hebben meegemaakt. Soms staan de bomen middenin in het hoge water. Een week later staan ze weer droog. De bomen trekken zich er niks van aan.

Ik geniet van het uitzicht, de rust en de natuur. “Niet zo druk maken over die kleine dingen” fluisteren ze tegen mij. Relax. Ze hebben gelijk. Nog een half uurtje extra lopen.. Toen had ik weer een fris hoofd. Scheen (in mijn hoofd) weer de zon. Mijn waterig humeurtje was al lang weer verdwenen. Het werd daarna nog een mooie zondag.

Beter géén idee dan maar één idee!

In BusinessACT, Fris in je hoofd, ideeën - innovatie, Netwerken, Ondernemen on september 17, 2014 at 12:14 pm

Ik heb géén idee! Dat hoor je mensen bijna nooit zeggen. Jammer is dat. Het zijn namelijk vaak slimme, realistische mensen die géén idee hebben (en daar ook voor uit durven te komen). Mensen met één idee daarentegen hoor je te vaak. Jammer is dat. Mensen met maar één idee zijn in mijn ogen nogal irritant. Beter géén idee dan maar één idee!

IMG_2877.JPG

Mensen met één idee vinden hun eigen idee vaak ge-wel-dig. Ze raken er niet over uitgepraat. Je kent ze vast wel in je eigen omgeving. Die moet je ontlopen. Ga op zoek naar mensen met géén idee.

[Weten waarom ik vind dat je op zoek moet gaan naar mensen met géén idee? Waarom die zo waardevol zijn? Lees dan Beter géén idee dan maar één idee!]

Don’t grow UP…

In Fris in je hoofd, Kinderen, quotes on september 7, 2014 at 4:31 pm

Deze week sprak ik enkele mensen van mijn leeftijd die al volwassen kids hebben. Daar moest ik gisteren na een drukke week over nadenken. Kan mijzelf niet zien als vader van een volwassen dochter of zoon. Kan mijzelf niet zien zitten in een stil huis zonder kids. Onze kids zijn 9, 12 en (nog een paar dagen) 14. Bij ons duurt het dus nog wel even voordat de laatste volwassen is en het huis uitgaat. Gelukkig maar!

IMG_2844.JPG

Volgende week wordt de oudste 15. Meteen daarna gaat ze een week met school naar Frankrijk. Kunnen we alvast een beetje kijken en wennen aan hoe dat voelt. Sowieso is het schooljaar weer wennen. De kids worden volgestopt met structuur en regelmaat. Agenda vol school- en sportverplichtingen. Dus (véél) plannen en alles goed voorbereiden en minder tijd voor “zomaar” leuke dingen. Even minder tijd voor gewoon kind zijn. Stap verder richting volwassen worden. Maar gelukkig nog lang geen 100% volwassen. Ook kind blijven. Het liefst hun leven lang. Dat hoop ik ze bij te brengen en ook te laten zien.

Volwassen worden is belangrijk. Maar kind blijven ook. Impulsief zijn, echt genieten van kleine dingen, opgaan in het moment. Af en toe afslaan van de snelweg, letterlijk en figuurlijk. Ik heb dat bij mezelf gelukkig goed kunnen vasthouden. Heerlijk kind blijven en genieten. Niet altijd georganiseerd vooruit kijken en alles plannen. Genoeg ruimte voor niets doen of spontane acties. Vaak en lang om jezelf blijven lachen. Mensen die zichzelf (te) serieus nemen zijn er al genoeg op deze wereld.

IMG_2582.JPG

Gisteren, 6 september, dacht ik daar over na. Het was toen nog exact twee maanden tot m’n vijftigste verjaardag. “If you haven’t grown up by age 50, you don’t have to!” Nog maar twee maanden min één dag volhouden dus. Gaat me lukken. Don’t grow UP!

Als kleine dwergjes tussen grote reuzen

In Fris in je hoofd, Italie, Kinderen, natuur, Vakantie on juli 13, 2014 at 6:34 pm

Er zijn plekken waar je ook buiten je eigen huis “thuis” bent. Een plek die gewoon goed voelt. Niks te veel. Niks te weinig. Best wat aan te verbeteren, maar waarom zou je. Een plek die niks hoeft te bewijzen maar die er gewoon is. En zoals ie is, is ie gewoon goed. Net een goede vriend. Ook al spreek & zie je die een jaar niet… Het is meteen weer goed.

Wij hebben dat met het Aosta dal in Italië. Een zonovergoten dal. Met links, rechts, voor en achter bergen. Geen kleintjes. Grote bergen. In het dal is het ’s zomers meestal tussen de 25 – 30 graden vanwege de beschermde ligging. Ga je de bergen in dan koelt het in de geleidelijk oplopende zijdalen heerlijk af. Ga je echt heel hoog de bergen in dan moeten de mutsen en handschoenen weer mee. Zelf per dag je klimaat regelen. Easy Does it.

20140713-203108-73868644.jpg

De natuur is er geweldig. De dalen, watervallen, kastelen en de bergen nodigen je altijd uit om te komen. Ieder is welkom in eigen tempo en tot op de eigen hoogte. Met af en toe een berghut voor beschutting, wat eten & drinken of een slaapplek. De natuur wordt hier al tientallen jaren beschermd. Nationaal park. Niks geen nieuwbouw of kabelbanen. Natuur!

De Italiaanse sferen, het Italiaans eten en goede lokale Italiaanse wijn helpen ook mee om het hier prettig te hebben. En natuurlijk de mooie oude Romeinse stad Aosta als middelpunt van het dal.

20140713-203202-73922494.jpg

We geven het “thuis” gevoel bij deze plek hopelijk ook mee aan onze kinderen. Hopen dat zij deze plek ook als “thuis ver van huis” gaan beschouwen. Dat lukt inmiddels aardig. Hopen dat ze er mooie herinneringen aan over houden.

Goed om jezelf even niet te zien als het middelpunt waar alles om draait. Als je om je heen kijkt zie je bergen die er 2014 jaar geleden al waren en er over 2014 jaar nog staan. Heerlijk gevoel: als kleine dwergjes tussen grote reuzen!

%d bloggers liken dit: