Henk038

Archive for the ‘Geluk’ Category

Als ze nog slapen…

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, Portugal, Spanje, Vakantie on augustus 13, 2017 at 10:08 pm

Drie weken op vakantie met drie kids. Soms relaxed. Soms topsport. Was dit de laatste keer samen in de zomervakantie? Hoop het niet, maar zou best kunnen. Het eerste deel van de vakantie was ik alleen met ze. Te weinig rust in m'n hoofd om lang bij ze vandaan te gaan. Geen lange ochtendwandelingen in mijn eentje. Wel brood en vers fruit halen 's ochtends. Klein rondje lopen. In m'n eentje. Heerlijk. Soms zie je dan grappige dingen:



Groenteboer met paard & kar. Verkoop vanaf de parkeerplaats. Het kan allemaal. Zowel in Portugal als Spanje is het 's ochtends nog heel rustig. De boel komt er laat op gang. Je past je daar makkelijk op aan. 's Avonds laat nog actief. 's Ochtends lekker sloom. Dus als de kids (uit)sliepen slenterde ik lekker over straat. Kijken naar Spaanse en Portugese plaatsen die langzaam tot leven kwamen.


Zoeken naar lekker broodjes & beleg, verse meloen, ananas, perziken en ander fruit. Met twee tasjes in je hand teruglopen richting de kids. Als het even kon met een omweggetje. Zodat ik kon teruglopen over het strand met mijn voeten in de zee. Ultiem vakantiegevoel.

Daarna lekker ergens zitten. Een koffie in een cafétje, aan de bar. Samen met de locals. Een Cortado in Spanje. Een Bica of een Duplo in Portugal. Bijna overal is de koffie beter dan in Nederland. Voor een paar dubbeltjes een klein kopje genot. In Spanje bijna altijd koffie met een klein stukje cake erbij. Als je geluk hebt vers & zelfgebakken.


De beste Cortado dronk ik in Viveiro. In een klein cafétje. Cortado met verse citroencake. Na twee dagen hoefde ik al niet meer te bestellen. Zodra ze mij zag kreeg ik een Cortado van de eigenaresse. Zij was ooit in Amsterdam geweest en kende één woord Nederlands: "Lekker!" Dat was haar Cortado zeker. De cake ook. Het uitzicht over het strand ook. Relaxed!


Toen na tweederde van de vakantie mijn vrouw ook aanschoof gingen we 's ochtends vaak samen even een rondje lopen. Paar boodschapjes halen voor 't ontbijt. Daarna een kopje koffie samen aan 't strand. Gevolgd door nog een rondje thee (voor haar) en koffie (voor mij). Soms even met de voeten door de branding. In Raxó hadden we een koffie & thee plekje pal aan 't strand. Strakblauwe lucht. Strakblauwe zee. Koffie met uitzicht. Heerlijke start van de dag. Lekker zonder de kids


Met drie pubers op vakantie is prima vol te houden. Is leuk. Als je er maar voor zorgt om elke dag even lekker tijd voor jezelf te nemen. Tijd met zon, stilte, koffie met locals en een glimlach. Tijd voor jezelf. Dat pak je 't beste Als zij nog slapen…

deze Spaanse kust lekker!

In Familie, fotoblog, Geluk, Kinderen, natuur, Spanje, Vakantie, zien on augustus 1, 2017 at 8:52 am

We reden deze week urenlang over snelweg A8. De "Autovía del Cantábrico". We zagen vanaf de snelweg de prachtige streken Cantabrië, Asturië en Galicië. Steeds aan de linkerkant bergen, de "Picos de Europa". Aan de rechterkant steeds zee, de Golf van Biskaje & Cantabrische Zee. Later ook de Oceaan. Prachtige uitzichten. Prachtige landschappen!



Vanuit de auto helaas geen foto's van wat ik zag. Ik moest rijden. Bovendien zou je dan continue de (hoge) vangrail zien. Vooral vanaf de hoge viaducten (over dalen, rivieren of baaien) heb je vaak spectaculaire uitzichten. Prachtige baaien, stranden, valleien, landschappen, bergtoppen, rotsen in zee, idyllische dorpjes en meer van dat soort eye candy.

[tekst gaat door na onderstaande foto's]




Gelukkig is onze roadtrip door Portugal en langs de noordkust van Spanje geen vervoer van A naar B. De roadtrip ís de vakantie. Steeds circa 3 dagen op 1 plek. En als we rijden, dan stoppen we lekker vaak. We zouden wel 100 keer per dag kunnen stoppen. Maar ja… dan zouden we 's avonds niet in een gereserveerd bed liggen. Niet handig met kids.


Op vakantie zijn in Noord Spanje is een feest. Fijne mensen. Mooi land. Al rijdend zijn de uitzichten al geweldig. Als je de tijd neemt om uit te stappen, dan wordt het nog veel mooier. Ik snap wel dat véél Noord Europese vakantiegangers massaal naar de warme kusten van Spanje aan de Middellandse Zee trekken. Maar dit deel van Spanje is eigenlijk veel mooier!


Dat weten de Spanjaarden zelf ook. Die komen hier vakantie vieren. Het is hier woester, ongerepter, authentieker en (ook niet onbelangrijk) het is géén 35 à 40 graden in de zomer. Dat is fijn als je ook nog eens relaxt wat wilt doen & zien overdag. Spaanse toeristen genoeg, Buitenlandse toeristen zie je hier weinig.


Kijk je naar de zee dan zie je vaak hoge golven die tegen de rotsen knallen of die met een mooi geluid uitrollen op het strand. Die golven zijn niet alleen een lust voor het oog. Ze zijn ook heerlijk om in te duiken & te springen. Surfen kan ook. Met een groot longboard bijvoorbeeld. Maar dat laten wij aan anderen over. Wel leuk om naar te kijken.



We trekken hier rond. Op ons gemakkie. Zo waren we de afgelopen week onder meer in San Vincente de la Braquera, Llanes, La Isla, Salineras, Foz en Viveiro. Plus nog een dag langs de grote eb & vloed gebieden in het uiterste westen (tot aan Cedeiro, in de provincie A Coruna). De komende week gaan we om het westelijke puntje heen… Via de noordwest kust van Spanje weer naar Portugal.


Je zou hier moeiteloos drie maanden kunnen rondrijden, rondlopen, rondkijken. Achter elke bocht of heuvel schuilt weer een nieuw dorpje, haventje of een mooie baai. Het glooit en het is groen. Gedurende het jaar vallen hier namelijk genoeg regenbuitjes. Zomers nauwelijks. Dat is fijn. Overdag schijnt meestal de zon, maar het is niet super warm. Ook fijn (vinden wij).



Als je rondrijdt dan ziet je hier veel rotsachtige kusten met strandjes er tussen. Soms lijkt het op de kust van Bretagne. Dan weer steile kliffen zoals in Noorwegen. Zeer afwisselend. Tussendoor stukjes idyllisch Zuid Europees of stoer Noord Spaans. Het is een mooie mix. Verrassend. Nooit saai. En vrijwel nergens ontsierende hoogbouw.


Fijne roadtrip zo langs honderden kilometers Noord Spaanse kust. De kids vinden het leuk. Ik ook. Jammer dat we hier niet compleet zijn als gezin. Misschien gaan pap & mam (als de kids uit huis zijn) dit samen nog maar eens doen. Relaxt van stadje naar haventje. Van terrasje naar strandje. Maar dan zonder gereserveerd bedje. Kan tegen die tijd mooi met een klein campertje.

Noord Spanje is voor een fijne zomervakantie een echte aanrader. Probeer het maar eens. Wij vinden deze Spaanse kust lekker!

** Henk Boshove | 1 augustus 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Dansen Ouwe, Dansen! 

In Geluk, Kinderen, Muziek on juni 5, 2017 at 9:19 pm

Vandaag zag ik ze huppelen. Stralen. Soepel (of iets wat dicht in de buurt kwam) bewegen. In hun eentje of met z’n tweeën. Soms zacht wiegend, bijna zonder dat ze het zelf door hadden. Soms uitgebreid, uitdagend en met grote bewegingen. Met grote glimlachen op het gezicht. Weer anderen verstild alsof de wereld even niet meer bestond. Alsof er rondom hen heen helemaal niks meer was op dat moment.

Ik was dit weekend op het Ribs en Blues festival in Raalte. Vooral bij de wat oudere, traditionele blues (Walter Trout was bijvoorbeeld ge-wel-dig) was het fantastisch om te zien hoeveel mensen van hoge leeftijd nog lekker stonden te dansen. Sommigen hadden zich er zelfs speciaal mooi voor aangekleed. Prachtig. Dansen alsof de wereld om je heen niet bestaat. Of dansen en genieten dat veel anderen naar je kijken. Allebei zag ik gebeuren.

Ik heb van de dansende oudjes genoten. Stil dansend tussen de vele vele duizenden bezoekers aan het festival. Blues is emotie. Dat zag je overal. Op het podium en in de zaal. Op het podium zag je het heel mooi bij Walter Trout. Die vertelde over zijn periode van ernstige ziekte. Hoe zijn vrouw hem daarbij ontzettend geholpen had (na het nummer “Hold me” dat hierover gaat – hij kondigt dat aan op de foto’s hierboven – had hij het even heel zwaar). Hij had het ook over de fijne hulp van zijn vriend Bob. Die was er ook, speelde lekker mee op mondharmonica. Blues is emotie. Jankende gitaar en jammerende mondharmonica.

Een festival als Ribs en Blues trekt mensen van 2 tot wel 90 jaar. Jong en oud talent op het podium, jong en oud swingend en genietend in de tent. Als ik straks heel oud ben, hoop ik niet sacherijnig achter de geraniums te zitten. Wil ook dan nog graag genieten van festivals, mensen en muziek. Nog lekker uit mijn dak kunnen gaan zonder mij iets aan te trekken van mijn oudere lichaam of van andere mensen. Als het oude artiesten als Walter Trout (maandag) en The Red Devils (zondag) lukt… Als het die genietende oudjes in de zaal lukt… Dan kan ik dat toch ook?! 

Besloten dat ik er alles aan blijf doen om het genieten op festivals heel lang vol te blijven houden. Ben ik eigenwijs genoeg voor. Volhouden! Net zo lang tot mijn eigen kinderen hun vader uitlachen. Dat maakt mij niks uit. Laat ze maar lol hebben om een dansende ouwe opa. Een opa die samen met andere oudjes vrolijk de tent op de kop zet! Het liefst elk jaar op Ribs en Blues. Qua sfeer, mensen, eten en muziek een verdomd fijn festival.

Maar misschien komt het wel niet zo ver dat ze mij uitlachen. Misschien moedigen m’n 3 kids mij wel aan! Dansen pap! Dansen! Misschien doen ze zelf wel lekker mee. De blues is niet mooi om te hebben. Wel mooi om intens van te genieten. Ribs en Blues: je was weer fantastisch! Ik genoot onder meer ontzettend van The Grand East, Detonics, My Baby & Walter Trout! In de zaal genoot ik van alle mede-bezoekers! 

Thx! We komen terug. De komende 50 jaar. Op z’n minst. Dansen zullen we. Tot we de kist ingaan. Dansen Ouwe, Dansen! 


** Henk Boshove | 5 juni 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Samen Vancouver – Samen more Awesome now

In Canada, Eten & drinken, Geluk, Kinderen, Memories, Vakantie on juni 2, 2017 at 12:03 pm

Donderdag, laatste dagje Vancouver. Het is gelukkig weer droog met af en toe zon door de wolken. We kiezen ervoor om eerst lekker stevig te ontbijten. Kunnen we de lunch overslaan. Daarna Jericho Beach verkennen en richting vliegveld. Ondertussen beetje mijneren over onze reis en Vancouver. Maar we beginnen de ochtend met opruimen van onze AirBnB. Ik ram daarbij nog even mijn knie tegen de hoek van het bed (dochter ook al deze week). Komen die diepvriesmaaltijden van onze AirBnB host toch nog goed van pas! Als ontbijt kiezen wij symbolisch voor Sophie’s Cosmic Cafe. Daar zijn we vrijdag onze citytrip ook zo ongeveer begonnen met ’s avonds eten op hun terras. Sophie’s is als één van de weinige eetzaken drie dagdelen open (ontbijt-lunch-diner-tussendoor). De meeste eetzaken zijn 2 dagdelen open: ochtend/middag of middag/avond of avond/nacht). Daarnaast enkele ketens die 24/7 open zijn. Er is dus altijd wel ergens iets te eten of te drinken. 

Dochter gaat nog 1 keer voor de scrambled eggs + wafels/slagroom/fruit/maple syrup. Ik kies voor een groente omelet met gebakken aardappels & toast. De porties blijken enorm. Dit wordt een uitdaging! We moeten aan de bak, maar de berg blijkt te hoog. “I see you working, that’s good” zegt onze serveerster (“I’m half Dutch, my father is from Amsterdam”) glimlachend. Onze borden komen net niet leeg. Das voor ’t eerst! We zitten zo vol dat we pas ’s avonds in het vliegtuig weer iets eten. 

We kreunen en steunen daarna tijdens de eerste meters lopen. Zware werk die ontbijtjes hier! We pakken de bus naar Jericho Beach. Daar zijn we nog niet geweest. Dat strand ligt tussen University of British Columbia en Kitsilano beach (waar wij zitten). Bij mooi weer ’s middags dus vol studenten. Deze donderdagochtend is het echter helemaal leeg. Voor ons alleen. Nou ja leeg… Op de vele boomstammen na dan.

Jericho Beach ligt net als de andere stranden & strandjes hier vol met grote boomstammen. Het ziet er in eerste instantie wat raar uit, maar het is erg praktisch. Je kunt erop zitten, tegenaan liggen, spullen erop of er naast (in schaduw leggen) leggen, etc. Het strand is verlaten. Op zee zijn allerlei mensen actief. Tegen een achtergrond van de enorme vrachtschepen die hier overal voor anker liggen wordt er volop gezeild, gekanood, gesurft, geroeid. Levert mooie plaatjes op…


Op Kitsilano Beach en de stranden bij Stanley Park is de bebouwing nog redelijk tegengehouden. Strand, park en veel recreatiemogelijkheden. Bij Jericho beach bouwen ze aan de randen (letterlijk) tot aan het strand. Mooi voor die mensen. Jammer voor ’t aanzicht. Toch zijn er ook mensen die dit concept nog niet ver genoeg vinden gaan. Die slapen gewoon op het strand. Hier zie je bijvoorbeeld een dakloze op een mooi plekje staan.

In Vancouver zie je meer daklozen dan in Nederland. Sommigen zitten bedelen op de stoep, anderen lopen raaskallend rond. Er is ook een groep die elke dag plastic & glas zoekt om dat tegen vergoeding in te leveren. Ik heb bij vertrek onze glazen flessen en plastic flesjes zichtbaar naast de afvalcontainers gezet. Kunnen ze meegenomen worden. Andere cultuur & opvang dan bij ons in Nederland. Mensen moeten hier meer voor zichzelf zorgen. Echte excessen niet gezien gelukkig.

De frisse neus die wij halen op het strand is heerlijk. We hebben niet zo veel tijd meer deze ochtend. Maar genoeg tijd om langs de waterlijn te lopen, schelpen te kijken en te genieten van het uitzicht op zee, de bergen en de skyline van downtown Vancouver. We kunnen ’s ochtends nog maximaal genieten hier. We hebben namelijk een middagvlucht en met het openbaar vervoer kunnen we snel door de stad.

Het openbaar vervoer is hier fijn. We zaten deze week veel in de bus. Tussendoor soms ook metro, aquabus & seabus. De bus in Vancouver is fantastisch. Prima (trolley) busverbindingen, goede frequentie, mooi op schema (en anders waarschuwt Google Maps wel dat ze iets achter lopen. Top is dat). De buschauffeurs m/v zijn echter wat de bus echt super maakt! Zo vriendelijk, behulpzaam & geïnteresseerd. Niet alleen voor toeristen, ook voor eigen inwoners. Met speciale aandacht voor oudere mensen & mensen in rolstoel. Mooi om te ervaren. 

Uiteindelijk komt aan ons sightseeing een eind. Met bus & skytrain naar Vancouver AirPort. We zijn er 2,5 uur voor vertrek en ontmoeten weer die mooie vriendelijkheid van de mensen hier. De mevrouw achter de incheckbalie zwaait lachend als we komen aanlopen. Géén rij. Meesten zijn al geweest. Even kletsen en de bagage is afgeleverd. Douane is ook in half uurtje geklaard. Met alleen een dronken Rus als stoorfactor. Stinkt uur in de wind, bots in 1 minuut 3x tegen mij aan en dringt dwars door de afzetting voor in de rij. Dat vinden wij wel prettig. Ver weg is beter dan dichtbij. 

We hopen dat ie niet naar Amsterdam vliegt en dan bij ons in de buurt zit. Maar 1,5 uur later zien we hem weer zitten. Bij dezelfde gate. Dus toch in ons vliegtuig? Hij hangt zwaar op het bankje, is diep in slaap en snurkt er lekker op los. Als wij gaan boarden blijft hij zitten. Er blijft vlak bij ons een stoel leeg in het vliegtuig. Zou 1 + 1 hier 3 zijn? Is hij achtergebleven in Vancouver? We zullen het nooit weten. 

De terugvlucht is net zo prettig als heen. Toch wel heel fijn die KLM. Dochter slaapt paar uurtjes. Ik dommel af en toe weg bij film & luisterboek. Slapen lukt niet. Vlak voor de landing om 10u ’s ochtends kunnen we volgens de piloot de Waddeneilanden zien. Ik doe nog een heldhaftige poging om een foto te maken. Ze staan er helaas niet echt heel scherp op. Use your imagination!

Op Schiphol wacht een half peloton marechaussee “ons” op. We zijn weer in Nederland. De trein brengt ons lekker relaxt terug naar Zwolle. Beetje moe komen we thuis aan na een lang reisdagje. We proberen ’s middags wakker te blijven (dat lukt grotendeels) om de jetlag de kop in te drukken. Als de boys en mijn vrouw thuiskomen (in etappes) worden we heerlijk geknuffeld. Good to be back! 

’s Avonds gezellig samen thuis eten aan onze eigen grote tafel. Daarna ging dochter plat en had ik nog een concertje in de stad. Timing hè! Na een klein biertje in de stad was ik uiteindelijk om half 1 ’s nachts thuis en kon ik dan ook eindelijk gaan slapen. Bijna 1,5 dag wakker (op mini-dutje na) is toch echt wel genoeg. 

Het was een fijne kennismaking met Canada. Smaakt naar meer. Goede keuze van dochter om samen naar Vancouver te gaan. Prachtige stad en geslaagde vader & dochter trip!

Heerlijk om 6 dagen met deze mooie meid op stap te zijn. Samen hebben we deze week veel mooie nieuwe herinneringen gemaakt. Gaan we vaker doen de komende 150 jaar, of misschien wel langer. We gaan het zien en meemaken.

Deze week kan niet meer stuk. Wij ook niet. Samen in Vancouver – Samen more Awesome now! 

** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 1 juni 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel van 100.000 boeken

Dag 6 Vancouver – More Awesome Now

Lekker Verleiden & Afleiden

In Canada, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, Vakantie on mei 28, 2017 at 7:40 am

Onderweg van ons appartement naar Nelly’s Grill hebben we er al last van. We kunnen er op dat moment samen nog wel even om lachen. Maar langzamerhand neemt het de rest van de dag ernstige vormen aan. Dat kan eigenlijk zo niet langer doorgaan beseffen we ons. Maar er zit gewoon niks anders op hier in Vancouver. Hadden we niet op gerekend! Balen.

Je kunt in Vancouver gewoon niet opschieten. Mooie doorkijkjes naar zee links. Besneeuwde bergtoppen rechts. Mooie bruggen over de rivier recht vooruit. Gekke huizen. Grote bomen. Het 3000ste koffietentje. Rare pick-up trucks. Mensen helemaal vol met plaatjes (tattoos). Super aardige mensen die even een praatje aanknopen. Etc. Etc. We hadden zo al een kwartier extra nodig om bij ons ontbijt te komen. Je blijft maar kijken & foto’s maken.

Ontbijten deden we bij Nelly’s Grill. Ouderwetse inrichting met bankzitjes en een menu vol klassieke en modernere ontbijtjes. Zei ik ontbijtjes? Sorry. Ontbijten! Grote borden vol pancakes, eggs benedict, waffles & andere lekkernijen stroomden uit de keuken. Ze werden met groot plezier door de mensen opgegeten. Je spoelt het grote volle bord weg met continue aangevulde koffie (Another refill? Or are you good?). We kunnen bijna niet meer lopen na ons ontbijt. Helemaal vol. Lunch slaan we dan ook grotendeels over. Anders konden we echt niet meer lopen.

Er moeten vanochtend eerst even wat boodschappen gedaan worden. Fruit & drinken. We stappen eerst de Whole Foods Market binnen. Alles ligt er prachtig bij! Alles is verantwoord / organisch / biologisch / etc. Alles is ook schreeuwend duur. Zonder drie grote goudstaven krijg je daar heen boodschappenkarretje langs de kassa! We kopen er een paar lekkernijen en verkassen dan naar buurman Safeway voor wat andere boodschapjes. Wat opvalt is dat er best veel mannen boodschappen doen en ook dat er best veel mannen in de supermarkten werken. Ook achter de kassa. Grappig dat shoppen in Canada. Maar hup naar buiten.. we kijken al te lang hier rond!

Nog even langs ons eigen strand (Kitsilano beach) en even bankhangen om het zware ontbijt een plek te geven. Daarna trekken we ’s middags lopend de stad in. Eerst naar Granville Island. Naar de toeristische trekpleister de Public Food Market. Dat ziet er leuk uit allemaal. Als we niet volzaten met Nelly’s ontbijt dan hadden we hier 1001 dingen kunnen proeven. Buiten op de kades van Granville Island is het echter nog veel leuker. Schepen, kano’s, sloepen, subs, zeilboten, watertaxi’s, veerbootjes.. van alles vaart er. Grappig gezicht. Vanaf het eilandje kijk je naar de wolkenkrabbers in downtown Vancouver met daarvoor een rivier vol bootjes. Urenlang kijkplezier. Maar hey! We hadden nog plannen hè!


We besloten natuurlijk toch spontaan om met de aquabus mee te gaan. Daarmee ga je kriskras over de rivier. Je kunt op veel plaatsen op- en afstappen. Vanaf het water ziet de stad er weer totaal anders uit. Je ziet waar oude industriële gebieden worden omgebouwd tot woon/werkgebieden. Je ziet hoe de mensen wonen & werken aan het water. Mooie bootjes varen er ook. Leuke sfeer daar op het water! 

We besluiten om naar Yaletown te gaan met de aquabus. Kijken we daar wel verder. Plan is om uiteindelijk bij het immens grote Stanley Park uit te komen vandaag. Yaletown is echter ook leuk. Daar blijven we dus even hangen. What else.

Daarna met de bus dwars door de gay & lesbian area van de stad. Dat moeten we ook nog maar eens even wat beter gaan ontdekken deze week. Het ziet er lekker levendig uit, met overal de regenboogvlag, gaybrapaden, muurschilderingen, veel horeca en veel mensen op de been. Maar nu hebben we daar geen tijd voor. We zouden toch naar Stanley Park. Toch? En het is al eind van de middag inmiddels! 

Gelukkig komen we uiteindelijk vlak bij Stanley Park. We vinden een fietsverhuur die prima (nieuwe) city cruisers heeft met 7 versnellingen en goede remmen. We kunnen van start met onze fietstocht! We besluiten om vandaag alleen het rondje (ca 15km of zo) buitenom Stanley Park te fietsen. Dat is een wijs besluit, zo blijkt achteraf. Je schiet namelijk voor geen meter op! 


Dat je niet opschiet heeft twee redenen. Ten eerste moet je regelmatig in de remmen voor mensen die het niet gewend zijn om te fietsen. Maar daarnaast is nog iets anders: om de 50 of 100 meter is er wel wat te zien. Een watervliegtuig dat vlakbij opstijgt of daalt. Prachtige hoge witte bergtoppen. Een cruiseschip dat voorbij vaart. Mooie meertjes. Rotsen. Bruggen. Bomen. Mensen op strandjes. Kortom. Ogen tekort. Tijd tekort. Maar het was prachtig weer en we hebben er 2 uur over gedaan. Héérlijk gefietst. Gaan we deze week wellicht nog maar eens doen. 

Na een hele dag buiten hadden we zere voeten van het lopen. Hadden we zere ogen van het kijken naar al het mooie en interessante in de stad. Hebben we inmiddels nog véél méér dingen die we nog beter willen bekijken of willen ontdekken. Hebben we nu al teveel foto’s en ook te veel plaatjes & filmpjes op Snapchat. Tsja. Sorry.

We komen hier in Vancouver geen uren of dagen tekort. We komen jááren tekort voor alles dat we nog willen zien/doen/beleven. We schieten bovendien voor geen meter op zodra we ons apartement uitkomen. We worden continue verleid door deze fantastisch mooie stad en door onszelf afgeleid. Fraai is dat! 

Kortom: Dag 2 zit erop. Morgen (dag 3) gaan we weer verder. Dan laten we ons hier met een hele grote glimlach weer lekker verleiden en afleiden


** weekje Vancouver met dochter – elke dag een reis blog online – 27 mei 2017 **

Dag 1 Hard Rennend naar D57

Dag 2 Lekker Verleiden en Afleiden

Dag 3 Klokken horen niet bij vakantie 

Dag 4 Van Hangbrug naar Gaybrapad 

Dag 5 Stapel! Van 100.000 boeken

Dag 6 Samen Vancouver – Samen More Awesome Now 

Opvoeden. Elke dag tot aan het gaatje (en verder)!

In Familie, Geluk, Kinderen, natuur, verwonderen, Zwolle on mei 21, 2017 at 9:55 pm

Wij hebben drie kids. Daar heb je regelmatig de handen vol aan. Sterker nog.. met drie kids kom je wel eens een hand te kort. En als je met je handen in je haar zit begin je al helemaal niks. Dat moet je dus ook niet doen. Relaxt blijven helpt enorm. Het is immers maar tijdelijk. Jaartje of 18-25 en het is gepiept! 

Dat is bij vogels wel anders. Die doen dat sneller (paar weken of maanden). Maar das dan meteen ook veel intensiever. Sommige vogels hebben bovendien elk jaar meerdere nesten. Dat is pas aanpoten! 

Ik zat deze week af en toe te kijken bij de ontzettend druk bezige vogels achter ons huis in Het Engelse Werk Zwolle. De ganzen en reigers zijn al voorzien. De zwanen, meerkoeten (nest hier boven op foto) en eenden zijn nog bezig. Alles gaat in tweetallen en in grote harmonie. Alhoewel ik deze week wel één héél bijzonder stelletje zag. Een hele vreemde eend in de bijt! Een verdwaalde ninja turtle? Best een grote ook. Benieuwd wat dit stelletje voor jonkies krijgt. Eend met helm op? Schildpad  met veren en snavel? 😎

Het mooiste was echter deze week het drukke zorgen voor de kids van ijsvogels en grote bonte spechten. Beide paartjes kennen niet veel rust. Ze slepen af en aan met eten voor hun kids. Wat een werk! Snavels vol worden thuisgebracht. Respect voor deze ouders. Die hebben geen tijd voor sauna, tv, social media, kroeg of Netflix. Bijna 24/7 zijn ze druk met hun kids. Prachtig om te zien.

Van de ijsvogels heb ik helaas alleen een niet zo scherpe foto. Maar het paartje staat er wél samen op. Ze zaten gelukkig (voor mij) tussen het vissen door even samen op een tak. Wat een prachtig gezicht! Ik werd er helemaal blij van om dat nu eens in het echt te zien. Kunstenaars zijn het, zo snel als ze in het water duiken en er weer uit vliegen! Genot om naar te kijken.

Van de grote bonte spechten heb ik iets scherpere foto’s kunnen maken. Mooi om de zwart/wit/rode spechten druk te zien vliegen met snavels vol diertjes voor hun jonkies. Je moet trouwens wel akelig stil zijn om het te bekijken en foto’s te maken. De vogels zijn zeer op hun hoede, om zo hun jongen te beschermen. Zo hoort dat. 

Zelf kids opvoeden is al best uitdagend af en toe. Als je echter naar die vogels kijkt dan hebben wij het toch nog wel relaxt tussen de bedrijven door. Fijn om daar aan te denken als ouders (als je weer eens een hand of meer te kort komt). Vogels hebben niet eens handen. Ze kunnen echter heel goed opvoeden.. elke dag tot aan het gaatje (en verder)


** Henk Boshove | 21 mei 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Dansend op het water

In Familie, Frankrijk, Geluk, Kinderen, Memories, natuur, Vakantie, Versimpelen on april 23, 2017 at 10:11 pm

Soms voelt het wel eens wat zwaar in je hoofd. Van die losse gedachten, wat puzzeltjes zonder directe oplossing, open eindjes die ronddansen in je hoofd. De hersenen maken dan overuren en zijn flink aan het werk: nadenken – nadenken – nadenken – nadenken. Soms fijn, soms vermoeiend.

Vanmiddag zat ik in de zon aan de Middellandse zee. We zijn even een paar dagen op pad. Onze jongste wilde zwemmen en snorkelen in het best wel koude water. Ik kwam niet verder dan mijn enkels. Hij ging er helemaal in. Zonder al te veel nadenken. Erin en floep.. Koppie onder. Kids zijn bikkels! 

Terwijl ik op de rotsen zat keek ik glimlachend naar de golven. Naar de blauwe lucht en de zon. Ik zat meer dan een half uur te kijken naar het flonkeren van de zon op het zacht golvende water. Prachtig gezicht. Heerlijk relaxt. Opeens dacht ik echter: “Hey.. ik heb al een half uur niks gedacht!”. Ik moest lachen.

Heerlijk is dat. Even een paar dagen in een andere omgeving met zon op je hoofd en opeens vallen de radertjes helemaal stil. Gewoon “zijn” in plaats van “denken” en daar heel erg van genieten. Als extraatje stilletjes de beelden en wat je samen doet als gezin opslaan als mooie herinneringen voor later. Stilletjes genieten met een stil hoofd. 

Er gebeurt van alles om mij heen en in de wereld. Maar in mijn hoofd staat alles even stil. Uitgezet door zonnestralen die zich uitbundig uitleven, dansend op het water 


** Henk Boshove | 23 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Van A tot Z MOOI

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, natuur, social media, Zwolle on april 9, 2017 at 9:20 pm

Soms heb je veel woorden nodig om iets te zeggen. Dan brei je lange zinnen aan elkaar. Kom je moeilijk tot de kern. Veel woorden, weinig zeggen. Vandaag is NIET zo’n dag. 

Vandaag scheen de zon uitbundig. De natuur trok feestelijk een sprintje. Vogels vlinders bloemen bomen insecten deden vrolijk mee. Heerlijk om buiten te zijn. Maar buiten en binnen gebeurde nog meer fijns.

Mijn schoonvader van 84 kwam en zat lekker bij ons in de tuin. Hij komt niet zo vaak meer buiten. Mooi om te zien hoe hij ervan genoot. Hij kwam ook om even afscheid te nemen van onze oudste. Zij gaat een dikke week naar Amerika voor een voetbaltoernooi (Dallas International Girls Cup). Mooi avontuur. 

De eerste keer in het jaar dat we asperges eten is mijn schoonvader jaar er meestal bij. Hij houdt van asperges. Wij ook. Dus had ik er flink wat gekocht om samen op te eten. ’s Middags klaargemaakt. ’s Avonds gegeten. Je bent er even mee bezig, maar dan heb je ook wat. Ik vind dat elk jaar een prachtig mooi moment. Net alsof asperges dan nòg lekkerder smaken dan anders. Dat bleek ook uit de lege pannen en schalen die op tafel achterbleven. De eerste keer asperges. Iets om even bij stil te staan. 

Na het eten liep ik nog even bij ons huis de dijk van de IJssel op. Kijken naar en afscheid nemen van de zon die er vandaag zo fijn bij was. De zon vond het echter wel mooi geweest. Die zakte mooi rood en tevreden weg achter de ijsselbrug in Zwolle.. en verdween achter de horizon.

Teruglopend nog even mijmeren en nakauwen op de dag & op de heerlijke asperges. Geen TV aan gehad. Geen spotify geluisterd. Geen laptop aan. Vrijwel niet op Social Media, Mail, Whatsapp etc. Alles lekker dichtgelaten. Ogen & oren open voor alles om me heen. Dat is goed bevallen. Ook iets om (wat vaker) bij stil te staan.

Van top tot teen een mooie dag. Morgen staan we om 04.30u op vanwege het vertrek van onze dochter naar Schiphol. Een kort nachtje dus als gezin. Maar dat geeft niet. Onze wangen gloeien nog na en we zitten vol zonne-energie. Kunnen we uitbundig uitzwaaien als zij weggaat.

Een dag met een ❤️ en een big 😃. Klein geluk. Koesteren. Een dag van Asperge tot Zonsondergang. Van A tot Z MOOI


** Henk Boshove | 9 april 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 


School met benefits

In Eten & drinken, Geluk, Kinderen, Lief zijn, Muziek, Zwolle on maart 26, 2017 at 9:33 pm

We hadden zaterdagavond een feestje. Georganiseerd door en voor de ouders van de basisschool van onze jongste: Geert GroteSchool in Zwolle. Dat soort feestjes vinden om de zoveel jaar plaats. Zonder vast systeem of planning. Gewoon spontaan. Dit feestje stond een beetje in het teken van het 50 jarig bestaan van de school. Als je zoekt is er altijd wel een excuus of reden voor een feestje toch? Yup!

Onze oudste startte in 2003 op die school. Onze jongste zit nu (2017) in groep 8. Dat zijn dus best wel wat jaartjes en ook best wel de nodige feestjes. De ouderfeestjes hebben altijd drie dingen: een thema (zodat er hilarische verkleedpartijen plaatsvinden), muziek (live) en drank (altijd handig). Simpel & effectief concept. De opkomst is dan ook altijd prima. Dit keer was het een Sixties party. Dus een zaal vol Peace ☮️ & Love✌️Brothers🕺& Sisters 💃🏻! 

De kinderen zaten gisteravond – toen we op pad gingen naar ’t feest – hard te lachen (jongste), te hoofdschudden (middelste) en commentaar te geven (oudste). Gingen we echt zo de deur uit??? Conclusie was eensluidend: we zagen er niet uit als ouders. Dat was dan ook precies de bedoeling! In de feestzaal waren we wat dat betreft in goed (verkleed) gezelschap! 

Kortom.. het was weer een prima feestje. Toch fijn, zo’n school met benefits


** Henk Boshove | 26 maart 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

Eten in de Buik 

In Eten & drinken, Familie, Geluk, Kinderen, wandelen on januari 29, 2017 at 6:24 pm

Vorige week was het eten-eten-eten-eten. Zoveel er maar was. Mijn ontbijtje bestond uit: 4 koppen thee (met suiker), 2 kommetjes pap (met suiker), een wentelteefje (met jam), een pannenkoek (met suiker), een omelet, een gebakken worstje, wat bacon, tomaat/komkommer, mango of banaan & een kop koffie na. We aten de hele tent letterlijk leeg. ‘S avonds deden we dat gewoon nog een keer. De koks zorgden prima voor ons.

Maar ja, dat was op de Kilimanjaro. Elke calorie en elk stukkie suiker was erg belangrijk om jezelf fit & warm te houden & naar boven te komen. Deze week kwam ik weer thuis: dat was de eerste dagen nog wel flink aanpassen. Mijn maag was nog gewend aan die enorme porties eten. Maar mijn lichaam was inmiddels weer op zee niveau in Nederland (dat scheelt heel veel hartslagen) en ook weer in rust (dat scheelt heel veel calorieën). Dus HO HO HO buikje… even weer normaal doen. 

Gedurende de week lukte dat steeds beter. Steeds minder eten en steeds minder vaak een buik de luidkeels borrelde (de eerste dagen nog wel, soms al herrie om 5 uur ’s ochtends). De kids thuis moesten wel lachen om datgene wat ik allemaal at op die berg. Dat was dan ook een schril contrast met mijn bakjes yoghurt en mijn bordjes sla in de maanden voor vertrek (toen ik druk bezig was om af te vallen voor de Kilimanjaro tocht).
De berg was mooi. Maar ’t is ook heel fijn om weer thuis te zijn. Knuffelen met z’n allen. Verhalen delen. Stoeien & soms even flink in elkaars haren zitten. Hoort er allemaal bij. Als afsluiter van dit weekend zijn we even lekker met ons 5’en uit eten gegaan. Lekker op de fiets naar een simpel restaurantje dicht bij huis (Buik van Parijs in Zwolle). Net als op de berg gezellig samen eten. Nu echter niet tussen de vermoeide volwassenen maar tussen de (bijna) onvermoeibare kids. 

Zometeen de ogen dicht, lekker soezerig & warm, net als vorige week na ’t eten. Altijd een fijn gevoel. Dat is toch wel de simpele basis voor veel moois hè.. Zowel vorige week daar als nu hier: Warmte, rust, goed gezelschap en voldoende Eten in de Buik 

** Henk Boshove | 29 januari 2017 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **

%d bloggers liken dit: