Henk038

Archive for the ‘Italie’ Category

Aangeharkte natuurtje 

In Italie, Kinderen, natuur, Vakantie, wandelen on augustus 7, 2016 at 9:48 pm

De overgang is wat heftig. Zo zit je nog tussen de grote kloven en enorme bergen in Italië. Een landschap gevormd in de ijstijd. De imposante gletsjers herinneren daar nog sterk aan. Geweldig om te zien en geweldig om er wekenlang te wandelen tussen de 2.000 en 3.000 meter hoogte.

Even een flinke dag rijden en dan zit je weer in ons eigen platte kikkerlandje. Totaal ander landschap. Netjes, gestructureerd en gecultiveerd. Ik liep vandaag m’n oude vertrouwde rondje van 7,5km door het eeuwenoude park Het Engelse Werk in Zwolle en het Spoolderbos ernaast. Er was net gemaaid. Alles was strak, overzichtelijk en kaal.

Ik moest even een paar keer slikken. Ik vind het daar altijd heel erg mooi. Alleen.. dat zag ik vandaag eerst niet. Het is net zoals de overgang van vakantiehuisje naar je eigen huis. Op vakantie is het lekker ongeordend. Hier een stapel, daar een stapel. Je hoeft niks en je leeft grotendeels buiten. Thuis moet alles weer op de juiste plek. Terug in het gareel. Opruimen. De kids vinden dat lastig. Die hebben na de vakantie altijd even moeite met die overgang. Ik had vandaag datzelfde tijdens het wandelen.

Gelukkig vond ik een stukje wildere natuur in het park om van te genieten. Daar moest ik om mezelf lachen. Een eeuwenoud vrij ongerept Italiaans bergdal in een nationaal natuurpark? Dat is totaal iets anders dan een eeuwenoud aangelegd park aan de rand van de stad Zwolle. Maar ze zijn allebei mooi. Gewoon genieten van twee totaal verschillende schoonheden, Henk! Niet gaan vergelijken. 

Dat was het. Toen ik die knop had omgezet genoot ik vervolgens met volle teugen. Van m’n oude vertrouwde aangeharkte natuurtje



** Henk Boshove | 7 augustus 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online ** 

Advertenties

One, Two, Three… Easy as ABC 

In Italie, Kinderen, onderwijs, Vakantie, verwonderen on juli 31, 2016 at 9:42 pm

We zijn deze zomer aan het bergwandelen in Italië. Dan kom je in kleine steden, dorpjes en gehuchten. Op berghellingen, in café’s, restaurants, winkels en berghutten, etc. Je ontmoet veel mensen en je verwondert je. Want minstens 8 van de 10 keer spreken de “jonkies” (tussen de 20-30 jaar) niet of nauwelijks een paar woorden Engels. De ouderen sowieso niet. Dat wisten we.

[ Klavertje 5! ]

Ook tieners die je spreekt reageren vaak verontschuldigend. Scusa! Geen Engels. Tsjonge. Voorbeeldje? Deze week regelde ik een Italiaans telefoonnummer met internet voor een oude smartphone. Van al het jonge personeel in de telefoonwinkel in de stad sprak er maar 1 Engels. Wonderlijk toch? 

We redden ons hier overigens prima, dat is het probleem niet: beetje Italiaans aangevuld met Frans, Engels, Duits, handen & voeten, samen lachen. Komt altijd goed. We hadden alleen gedacht dat de Italiaanse jeugd inmiddels allemaal een beetje Engels zou kunnen. Niet dus. 

[ Bezige Bij ]

Het is trouwens prima gelukt in de winkel met het Italiaans simkaartje. Veel GB & 4G internet voor een paar euro. De hele familie profiteert er inmiddels van (mobile hotspot aan en hup alle telefoons online). Engelstalige YouTube filmpjes kijken en zo.

Onze oudste (16) kan echt heel erg goed Engels. De jongste twee (14, 11) leren het en oefenen er lekker mee. Voor ons in Nederland de gewoonste zaak van de wereld. Kids leren gewoon Engels. Onze kids verwonderen zich ook. Ook op de camping zijn er kids van 12-14 jaar die geen woord Engels spreken. Levert wel mooie communicatie op.

[ Dambordje ]

Over een paar jaar maar weer eens opnieuw kijken hier in dit fantastische land met grote en kleine mooie natuur. Van imposante besneeuwde bergen tot honderden verschillende vlinders. Alles is er. Op wat Engels na. Niet erg. De Italiaanse kids doen vast andere nuttige/slimme/leuke dingen op school. 

Had alleen niet gedacht dat anno 2016 de verschillen met Italië nog zo groot zouden zijn op dit gebied. Zo moeilijk is dat Engels toch niet? One, Two, Three… Easy as ABC


** Henk Boshove | 31 juli 2016 | Een “Papa Blogt Op Zondag” blog | Elke zondagavond online **


[Foto’s @HenkBoshove – gebruik van deze foto’s mag alleen als daarvoor toestemming is verleend]

Fiets… Bus… Vliegtuig… Huis uit!

In Familie, Frankrijk, Italie, Kinderen on september 14, 2014 at 2:21 pm

Vroeger was het buitenland iets dat onnoemlijk ver was. Nou ja, het buitenland behalve Duitsland dan. Als je zoals ik vlak bij de Duitse grens bent geboren, dan is Duitsland niet echt buitenland. Dat zijn gewoon buren.

IMG_2939.JPG

In het buitenland was ik als jochie nog nooit geweest. Toen we destijds op het VWO naar ’t buitenland gingen met alle klassen was ik dan ook blij. Tot ik hoorde dat wij naar Duitsland gingen. Naar Uelsen (net over de grens). Op de fiets. Dáár zaten wij als kids natuurlijk op te wachten. Niet! Ik moest uiteindelijk tot na mijn achttiende wachten tot ik echt naar het buitenland ging. In een oude auto van mijn zuur verdiende centjes naar Frankrijk.

IMG_2921.JPG

Onze dochter is deze week met haar school op reis. Naar ’t buitenland: naar Zuid Frankrijk. Sporten en cultuur. Met de bus er naar toe. Er ging zoveel bagage mee dat het niet in de bus paste. Dat kwam grotendeels doordat de busmaatschappij doodleuk een veel te kleine bus had ingezet. Maar de kids hadden ook onnoemlijk veel bagage mee. Ik heb nog nooit een buschauffeur gezien met zulke rode vlekken en zoveel zweet vóór vertrek. Maar na meer dan een uur extra inpaktijd zat alles erin gisteren. Vraag niet hoe, maar de deur ging dicht.

IMG_2918.JPG

Dit moest er nog in terwijl de bus toen al nok vol zat!

Ik was als puber niet te stuiten geweest als ik naar Frankrijk had gekund met school. Tegenwoordig vinden veel kids Frankrijk heel gewoon. Zo’n busreus van 17 uur was echter even slikken. En in een tent en één nacht in de buitenlucht slapen… Dat was ook iets waar ze niet meteen van stonden te juichen. En dan ook nog eens een camping zonder WiFi. Zwaar leven hè. Ze verheugen zich nu al op de studiereis volgend jaar naar Rome. Mogen ze hun Latijn oefenen in Italië. Met het vliegtuig pap! En in een hotel! Dat is veel beter dan bus en tent. Benieuwd wat ze te zeggen hebben na een week geschiedenis bekijken en door een stoffige, warme, oude stad slenteren.

IMG_2940.JPG

Want wat kunnen die pubertjes toch heerlijk klagen. Mooi om te zien en om er om te lachen. Nog mooier om ze er af en toe lekker mee te plagen. Ik weet zeker dat ze deze week in Frankrijk (met zoveel kids en zonder ouders) geweldig gaan vinden. Het wordt vast een hele mooie ervaring. Ook voor ons is het trouwens een hele ervaring. Het is stiller in huis. En we hebben we nog niets gehoord uit Frankrijk. Slik. We moeten nog een hele week wachten tot we onze lieve, stoere meid weer zien. Dat is best wennen.

Fiets… Bus… Vliegtuig… Nog paar jaar en dan al het huis uit. Nog maar even een paar miljoen keer knuffelen voor ’t zover is. Kijk er nu al naar uit.

Service is DOOD. Jammer!

In Eten & drinken, Italie, natuur, omdenken, Vakantie on augustus 3, 2014 at 8:23 pm

Service. Wie weet nog wat dat is? Wat was dat ook alweer, service? Service is grotendeels verdwenen zo lijkt het. Service is dood, uitgestorven. Jammer. Zeker in de horeca waar je het op vakantie zo vaak mist als gast. Maar soms… Soms vindt je het op onverwachte plaatsen. Net als Edelweiss. Vorige week vonden we het zomaar allebei.

image

Edelweiss

Wij waren dit jaar in de Italiaanse bergen. De kids op tijd aan het bergwandelen krijgen is dan altijd een uitdaging. Dus had ik voor dit jaar een nieuwe strategie bedacht. Niet eerst uitgebreid opstaan, brood halen en ontbijten. Dat duurt uren. De nieuwe strategie is simpel. Kids vroeg wakker maken, meteen in de auto en vertrekken. Rijden naar het startpunt van de wandeling en vlak daarvoor een plek zoeken voor een ontbijtje.

image

De eerste keer had ik ergens een ontbijt gereserveerd. Dat was een succes. Al voor half tien liepen wij de berg op. De keren daarna hebben we ter plekke iets gezocht. Grappig om te zien wat er  gebeurt als je ’s ochtends vroeg met z’n vijven onaangekondigd ergens op de stoep staat. Diverse kleine hotelletjes in de bergen gaven helaas niet thuis. Zomaar ontbijten? Daar was niet op gerekend. Een alternatief werd meestal ook niet geboden. Daar moest je zelf naar vragen of zoeken. We kwamen  een paar keer in een café terecht voor een cappuccino en een croissantje. Ook prima, alleen wat weinig om 3 uur lang op te wandelen.

image

hotel Beau Sejour Champorcher Italië

Één keer troffen we een hotelletje (zie foto hierboven) die het wèl snapte. Ergens diep in een Italiaans dal, ’s ochtends in de warme ochtendzon, kwamen we bij hotel Beau Sejour. Het zag er niet geweldig uit en de man achter de bar paste goed in dat plaatje. Maar we werden ontvangen met een glimlach. Het werd alleen maar beter. Iets te eten? Natuurlijk! We wilden liever niet alleen een croissant met cappuccino (die had hij ook). En in de ontbijtzaal was niet veel te halen. We zaten liever in de zon op het terras met uitzicht op de bergen.

image

Geen probleem. Ga lekker buiten zitten op het terras. Zal ik een plank vol kaas en worst voor jullie klaarmaken? Met brood erbij? Graag! Kijk… Daar wordt je BLIJ van. Uiteindelijk hebben we uitgebreid gegeten in de ochtendzon. Met cappuccino, sapjes, chocolademelk, stokbrood, diverse soorten worst en regionale kaasjes en ook nog croissants en soepstengels. Creatief bij elkaar geregeld. Wat een feest.

image

Wij een mooie start van de dag. Het hotelletje een leuke extra omzet én vrolijke mensen op het terras. Dat trekt extra snel anderen. We zaten er dus niet lang alleen. Iedereen gelukkig. Dan ga je met een extra grote lach met je rugzak omhoog de bergen in. De kids vol energie voorop. Volle buik = goed humeur.

image

Blij maken. Dat doet meedenken en extra service met ons. Goed om te onthouden (geef óók eens extra service). Het maakt mensen vrolijk en het geeft een extra goed humeur. We hebben die dag heerlijk gelopen. De gewenste route hebben we gemist en ook de afslag naar één van de twee berghutten die we wilden bezoeken hebben we niet gevonden. But who cares. We kwamen juist daardoor op andere (misschien nog wel mooiere) plekken. Sneeuw, rivieren, rotsen, edelweiss, paarden, bergtoppen. Prachtig. Dus niet mopperen maar omdenken en genieten van het onverwachte. Een paar foto’s heb ik hier opgenomen.

image

Het begon met een verrassend ontbijtje, aangeboden door iemand die dat “gewoon” even regelde. Service is nog niet uitgestorven. Nog net niet helemaal. Het is er nog. Óók in de horeca. Het zit verstopt in kleine porties bij mensen waarvan je het niet verwacht. Op bijzondere plaatsen. Af en toe komt het naar buiten. Dan moet je er extra van genieten. DAT hebben we gedaan. Een dag met een grote glimlach!

Bloemetjes en Bijtjes bij het IJs

In fotoblog, Italie, natuur, Vakantie, wandelen on juli 16, 2014 at 7:16 pm

Vandaag was ik in m’n eentje al om 7.15u op pad voor een ochtendwandeling. De lucht was ZO strakblauw, daar moet je van profiteren als je in het Aosta dal bent. Ik heb een mooie wandeling bovenlangs gemaakt, door de wijnvelden. Met uitzicht aan de ene kant op de bergen achter Aosta

imageen aan de andere kant zicht op de grote gletsjers van de Ruitor. Als die er niet was zou je de Mont Blanc kunnen zien.

imageNa het ontbijt met z’n allen op pad. Een wandeling met uitzicht op de bergen rond de Grand St. Bernard. Ook een plaatje!

imageOp de berghellingen van het dal waar wij liepen waren onnoemelijk veel bloemetjes, bijtjes en andere insecren vreselijk druk bezig. Mooi om naar te kijken. Één vlinder kwam zelfs op mijn hand zitten. Best lastig nog om dan snel zelf een foto te maken.

imageDaarnaast waren er ook veel rijpe bosaardbeien. Lekker om van te smullen.

imageAan het eind van de middag (de rest lag in het zwembad, ’t was met circa 32 graden warm in het dal) heb ik nog even uitgezocht waar toch het startpunt ligt om relaxed naar Rifugio Monte Fallere te lopen. Dat hebben we al twee keer geprobeerd. Steeds een (te) lange wandeling. Vanmiddag na wat zoekwerk ontdekt hoe we er relaxed kunnen komen. Wandeling van twee uur omhoog en anderhalf uur terug.

imageDe wandeling morgen gaat over het “panorama balkon” van de Aosta vallei. Uitzicht op alle bergen en de diepe dalen van Nationaal Park Gran Paradiso! Als verrassing voor de kids alvast een ontbijt gereserveerd morgenvroeg in een berghotel op meer dan 1700 mtr hoogte. Dus morgen vroeg opstaan. Zo de auto in en drie kwartier later ontbijten boven in de bergen. Dan lopen we na ontbijt naar de Rifugio Monte Fallere (op bijna 2400 mtr.). Mooie tweede wandeling als warming up voor de echte zware dagtochten die nog gaan komen.

imageMaar eerst nog even nagenieten van vandaag. Als toetje kregen we nog even mooi avondrood te zien boven de bergtoppen. Thanks!

imageMooie dag. Hoge pieken met sneeuw en ijs. Diepe dalen met bloemetjes en bijtjes. Mooie combi. Nu lekker slapen en morgen weer vroeg op pad.

Als kleine dwergjes tussen grote reuzen

In Fris in je hoofd, Italie, Kinderen, natuur, Vakantie on juli 13, 2014 at 6:34 pm

Er zijn plekken waar je ook buiten je eigen huis “thuis” bent. Een plek die gewoon goed voelt. Niks te veel. Niks te weinig. Best wat aan te verbeteren, maar waarom zou je. Een plek die niks hoeft te bewijzen maar die er gewoon is. En zoals ie is, is ie gewoon goed. Net een goede vriend. Ook al spreek & zie je die een jaar niet… Het is meteen weer goed.

Wij hebben dat met het Aosta dal in Italië. Een zonovergoten dal. Met links, rechts, voor en achter bergen. Geen kleintjes. Grote bergen. In het dal is het ’s zomers meestal tussen de 25 – 30 graden vanwege de beschermde ligging. Ga je de bergen in dan koelt het in de geleidelijk oplopende zijdalen heerlijk af. Ga je echt heel hoog de bergen in dan moeten de mutsen en handschoenen weer mee. Zelf per dag je klimaat regelen. Easy Does it.

20140713-203108-73868644.jpg

De natuur is er geweldig. De dalen, watervallen, kastelen en de bergen nodigen je altijd uit om te komen. Ieder is welkom in eigen tempo en tot op de eigen hoogte. Met af en toe een berghut voor beschutting, wat eten & drinken of een slaapplek. De natuur wordt hier al tientallen jaren beschermd. Nationaal park. Niks geen nieuwbouw of kabelbanen. Natuur!

De Italiaanse sferen, het Italiaans eten en goede lokale Italiaanse wijn helpen ook mee om het hier prettig te hebben. En natuurlijk de mooie oude Romeinse stad Aosta als middelpunt van het dal.

20140713-203202-73922494.jpg

We geven het “thuis” gevoel bij deze plek hopelijk ook mee aan onze kinderen. Hopen dat zij deze plek ook als “thuis ver van huis” gaan beschouwen. Dat lukt inmiddels aardig. Hopen dat ze er mooie herinneringen aan over houden.

Goed om jezelf even niet te zien als het middelpunt waar alles om draait. Als je om je heen kijkt zie je bergen die er 2014 jaar geleden al waren en er over 2014 jaar nog staan. Heerlijk gevoel: als kleine dwergjes tussen grote reuzen!

Niet gelukt en toch perfect

In fotoblog, Italie, natuur, omdenken, Vakantie on juli 28, 2013 at 10:48 am

Mooi hoe het één leidt tot het ander.  Dat maakten wij mee deze week. Met een hink-stap-sprong op pad in Italië.

Het begon met een etentje in een kleine Italiaanse Trattoria, Le Resto’, in Sarre bij Aosta. Heerlijk gegeten en tot onze verrassing een lekkere plaatselijke wijn erbij. De wijnmaker bleek er bijna naast te zitten. Dus even gepraat met de eigenaren van het restaurant en via hen een afspraak met de wijnboer gemaakt.

image

Bij de wijnboer lekker geproefd, wijn gekocht en over allerlei andere zaken gepraat. Hij wees ons onder andere op een paar mooie bergwandelingen. Waaronder één naar een nieuwe berghut. Stond nog niet op kaarten of borden. Mooie kerel die Michel Vallet (“Feudo di San Maurizio” is de naam van zijn wijnen). Wijnboer met veel passie en energie in Sarre.

Klonk goed zijn verhaal. Ander plan even uitgesteld en de volgende dag dus op pad naar die nieuwe hut. Maar je hebt wandelingen die vanaf de start niet helemaal goed gaan. We bleken vanaf de verkeerde kant richting de hut te zijn gereden. Er zat een berg tussen.

Zoeken dus. Van een Italiaans echtpaar van dik in de zeventig begrepen we dat de hut wel te bereiken was. Maar ook dat het 10 kilometer lopen was (en 700 meter stijgen). Poeh. Kijken of dat nog haalbaar was…

image

Het was inmiddels al laat in de ochtend. Niet ideaal. Bovendien ontdekten de kids bosaardbeien. Hele lekkere. Toen wisten we het zeker. Die hut zouden we vandaag niet te zien krijgen. Flexibel zijn, kids hun gang laten gaan. Dus allemaal aardbeien zoeken, plukken en eten. Heerlijk! De eerste kilometer kroop letterlijk voorbij. De kids vermaakten zich prima. Aardbeien genoeg.

image

Ook stond het er vol met prachtige bloemen.  Wit,  geel, roze, paars, blauw, lila, rood, etc. Prachtig in combinatie met het uitzicht. Ook die hebben we maar eens uitgebreid bekeken. Tijdens het eten van de aardbeien kan dat makkelijk.

image

We bleken bovendien te wandelen in een vlinderparadijs. Ik denk dat ik zeker 40 verschillende soorten vlinders gezien heb. Een lust voor het oog. Ik heb er enkele gefotografeerd. Maar de meeste bleven niet lang genoeg zitten om goed te kunnen fotograferen.

image

Naast de vergezichten, de bloemen en de vlinders was er nog veel meer te zien. Zoals deze grote jongen die over het pad kroop. En zich snel tot een balletje oprolde toen ik samen met de kids te dicht bij kwam. Is het een rups of een duizendpoot? Wij weten het niet. We gokken op duizendpoot.

image

Uiteindelijk zijn we tot drie kilometer van de hut gekomen. Al met al zo’n vijftien kilometer gewandeld, gegeten, gefotografeerd, van de bloemen de vlinders en het uitzicht genoten. Die hut zoeken we een andere keer wel op. Die loopt niet weg.

Het (eind)doel niet gehaald. Maar er wel heel veel ander moois voor teruggekregen. De kids en wij vonden het een mooie dag (al was de middelste graag doorgelopen tot de hut…).

Dus… Niet gelukt en toch perfect!

Half zeven ’s avonds… tijd voor de BADJAS parade!

In Familie, Italie, Memories, Vakantie on juli 21, 2013 at 6:58 pm

Vanaf 1990 waren we vaak in de bergen tijdens onze zomervakantie. Heerlijk om zware bergwandelingen of gletsjertochten te maken.

Na frankrijk, Zwitserland en Oostenrijk was zo’n twintig jaar geleden Italië aan de beurt. We wandelden jarenlang op veel plaatsen in de dolomieten. Maar ook in Alto Adige (Süd Tirol) en rondom Aosta.

De natuur en de bergen waren in Italië overal mooi, maar zeer verschillend. Één ding was echter op alle campings in Italië hetzelfde. De badjas!

image

Om half zeven ’s avonds begon het. Uit allerlei caravans, campers en tenten kwamen de Italianen voorbij paraderen. Allemaal in een badjas. Op weg naar de dagelijkse douche. Prachtig gezicht, badjassen in alle kleuren, modellen en stijlen.

Twee jaar geleden waren we weer in Italië om te wandelen in de bergen. Met onze kids deze keer. En ook dit jaar hebben we samen Italië bezocht. Prachtig bergwandelen, genieten van de natuur, het mooie weer, het eten en drinken, de steden, de mensen. En de badjas!

image

Mooie badjassen op de camping

We zaten dit jaar midden tussen de Italianen. En ja hoor.. na al die jaren doen velen het nog steeds. Voor het eten eerst in de badjas naar de douche ’s avonds. Nog steeds een prachtig gezicht!

We vertelden onze kids dat dit ook vroeger al zo was. Dat wij destijds vanuit ons tentje ons hierover verbaasden. Maar dat we er toen ook veel lol om hadden. Net een modeshow die badjassen parade. Wij leverden het commentaar erbij met glas wijn of biertje in de hand.

image

Roodkapje op de camping voor het douchen

Ik maakte dit jaar een paar foto’s en al snel kregen ook de kids de smaak te pakken. “Een badjas, snel een foto pap!” werd er geroepen. Of ze liepen op de camping rond. Op jacht om zelf foto’s van badjassen te maken. Lachen als ze weer een nieuw exemplaar hadden “geschoten”.

Ons mooiste badjasje van deze vakantie was “roodkapje”. Een kleine vrouw die dagelijks voorbij liep. Rode badjas en bijbehorend rood tasje. Na het douchen deed ze zelfs haar rode capuchon over haar hoofd.

image

Roodkapje op de camping na het douchen

Mooi was dat. Allerlei herinneringen aan vroegere vakanties in Italië kwamen weer boven water. Mooie verhalen over verteld aan de kids. En net als vroeger zaten we weer even te kijken…

Half zeven ’s avonds… tijd voor de BADJAS parade!

Badmuts, tattoo en mini bikinibroekje. Prachtige combinatie

In Italie, Vakantie, verwonderen on juli 17, 2013 at 6:41 pm

Een dagje relaxen in het zwembad in het buitenland geeft altijd weer nieuwe inzichten. Zo hebben wij laatst weer eens mogen ervaren in Italië. Zo zijn de Italiaanse vrouwen niet alleen nogal erg bruin (weet niet of ze daar ook huidkanker kennen). Ook promoten ze twee andere zaken overduidelijk. 

Of je nu jong of oud bent… je bikinibroekje is klein of liefst nog kleiner. Geen string, dat niet. Wel klein. Van meisjes van net twaalf tot en met oma’s van ruim in de zestig. Klein is de norm als je een beetje modern wilt zijn. Meer dan de helft wil dat. Of je billen nu klein of groot zijn. Met of zonder deuken, putjes of strepen. Peer, appel of geen vorm. Klein. Punt. Uit. Niet moeilijk doen. Ook de badjuf draagt zo’n broekje.

image

Daarnaast hebben heel veel dames minstens één tattoo. De nek of hals zijn populair. Of de schouder. De onderbenen. Soms op de bovenarmen… maar dat is meer voor de mannen. Soms van schouder tot schouder aan de voorkant als een soort halsketting. Of over de hele achterkant (vlak boven dat bikinibroekje). Of een leuk stuk tekst op je zij, dat zie je ook. Wat een tattoos bij de dames! Maar ook de mannen doen mee. Zelfs de badmeesters zitten onder de tattoos. Zie je in Nederland toch niet snel. Hier doen ze daar niet moeilijk over.

image

Best veel te zien dus. Ik heb expres foto’s gemaakt zonder de kleine broekjes. Ik gun ze hun zwembad privacy. Na een half uur ben je overigens wel klaar met verwonderen over de kleine broekjes en de vele tattoos. Krijgen de ogen rust en kun je lekker zwemmen en relaxen in de zon.

Alle Italianen liggen relaxed in de zon, ook met dertig graden. Anders wordt je niet bruin natuurlijk. Dus genoeg plek in de schaduw voor ons. Naast een gezin met een baby en een jong stelletje dat in allerlei posities lag te zoenen en te strelen midden op het grasveld onder de boom. Onze kids keken zich de ogen uit. Over wat ze zagen en ook hoe lang het stelletje het zoenen volhield. Drie uur vol continue. Bewonderenswaardig!
image

Het was een heerlijke relaxdag. Dus wij hebben de hele dag boeken gelezen, espresso en cappuccino gedronken, ijs en panini gegeten. In een zwembad met aan alle kanten uitzicht op de bergen. Prachtig. Ook gezwommen natuurlijk. Heerlijk. Helaas wel zwemmen met een badmuts op. Want ook dát is de norm in Italië. Badmuts, tattoo en mini bikinibroekje. Prachtige combinatie!

Fikkie stoken – verslaving of verafschuwing?

In Italie, Vakantie on augustus 19, 2011 at 7:45 am

Ik ben er geen fan van. BBQ. Niet om te doen en niet om er van te eten. Voor een goed bereid stukje vlees, vis, groente wik ik nog wel een enkele keer een uitzondering maken. Maar de meeste mensen kunnen niet BBQen, dus dat komt niet zo vaak voor.

De Fransen zijn geboren met brandende kooltjes in hun luier volgens mij. Ze nemen elke gelegenheid te baat om vuurtje te stoken. Op zich niet zo erg. Maar die kleine camping dingen roken nogal. Ongeacht hoe de wind staat, er is altijd wel 1 BBQ waarvan je ‘last’ hebt. Want de lucht van een BBQ vind ik eigenlijk nog het ergst. “DIE LUCHT” zoals Gerard Ekdom dat altijd zegt..

Heerlijk is dat, even klagen 🙂 Maar we zeggen er niks van hoor, ieder zijn/haar ding (al zie ik nooit vrouwen die BBQ aansteken, het zijn altijd mannelijke pyromanen).

Vuur

Deze week werd het even te erg. Op de camping bij ons in Italië werd een soort BBQ 1.0 gebouwd van 1 bij 1 meter van metalen platen. Daaronder een echte flinke bos hout. De warmte kon je 10 meter verderop voelen. Er ging een halve koe op en een krat vol paprika’s. Lekker primitief fikkie stoken. De mannen stonden er glunderend bij te kijken. Een hoogtepunt, zoveel was wel duidelijk. De vrouwen maakten snel een foto.. Voor in de slaapkamer?

We hebben maar even afstand genomen. Letterlijk en figuurlijk. Zulke intieme momenten moet je niet verstoren…

%d bloggers liken dit: